คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ෾

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"ว้ากกกก!! แฮกๆ ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้ถูกรถชนไม่ใช่ริไงกัน?"ชายคนนึงเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้สังเกตุเลยว่ามีคนนั่งจ้องเขาอยู่
"โอ้ ได้สติแล้วสินะเจ้าหนุ่ม"ชายชราเอ่ยขึ้น
"เอ่อ คนแก่?"ชายหนุ่ม
"แก่บ้านเอ็งสิข้าอายุแค่ 8ล้านๆๆๆๆๆ7แสนกว่าปีเอง"ชายชรา
"แล้วคุณเป็นใครฟระครับ?"ชายหนุ่ม
"ข้าคือผู้สร้างสรรพสิ่งน่ะ"ผู้สร้าง
"แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะครับ?"
"เอ็งไม่คิดที่จะตกใจเลยเรอะ!!"ผู้สร้าง
"ไม่ แล้วจะตอบคำถามของฉันได้รึยังคุณผู้สร้าง"ชายหนุ่ม
"ก็ได้ๆ เอ็งน่ะตายไปแล้ว!!!"ผู้สร้าง
"โอ้กำลังคิดไว้อยู่พอดีว่าอาจจะได้ยินคำพูดนี้"ชายหนุ่ม
"เอ็งไม่คิดที่จะตกใจสักหน่อยเรอะ!"ผู้สร้าง
"แล้วทำไมฉันต้องมาตกใจกับเรื่องแค่นี้ด้วยล่ะ และอีกอย่างจะให้ฉันที่ตายไปแล้วทำอะไรดีล่ะวะครับคุณผู้สร้าง?"ชายหนุ่ม
"เอ่ออ... ก็ไม่รู้เหมือนกันข้าเห็นว่าวิญญาณของเอ็มันมีสีแปลกเลยไปขโมยมาจากโลกวิญญาณน่ะ แต่เรื่องแบบนั้นก็ช่างหัวมันเถอะที่ข้าคิดออกตอนนี้ก็คงจะให้เอ็งไปจุติใหม่พร้อมกับพร10ข้อล่ะ"ผู้สร้าง
"อ่าจุติใหม่เหรอน่าสนใจดีหนิแต่มันเป็นการจุติแบบไหนล่ะ?"ชายหนุ่ม
"ข้าจะให้เอ็งไปจุติใหม่พร้อมความทรงจำเดิมในร่างของปีศาจตนนึงที่สังหารพระเจ้าได้ด้วยการโจมตีแค่ครั้งเดียวน่ะ เอ่อไม่ใช่โจมตีสิแบบว่าตบน่ะ"ผู้สร้าง
"น่าสนใจดีนี่นาคุณผู้สร้าง...แต่ว่าปีศาจนั่นมีชื่อเรียกว่าอะไรล่ะ?"ชายหนุ่ม
"มีชื่อว่าอะไรงั้นเหรอ? คือยังไม่มีน่ะข้าสร้างมันออกมาเล่นๆในรูปลักษณ์ของหมอแบบแปลกๆน่ะข้าใส่พลังให้กับมันเยอะเกินไปหน่อยแล้วก็เลยลองเข้าไปใช้ร่างมันดูนิดหน่อยเดินทางไปที่นั่นบ้างที่นี่บ้าง แต่ก็มาเจอกับพระเจ้าคนนึงเข้าและไอ้พระเจ้าบ้านั่นก็โจมตีข้าชะเต็มแรงแบบไม่ถามไถ่อะไรชักคำข้าเลยใช้มือของเจ้านั่นที่เป็นเหมือนกับเข็มฉีดยาจ้วงเข้าไปที่ท้องของมันวิญญาณมันก็เลยแตกสลายไปในทันทีเลยน่ะ"ผู้สร้าง
"อ่าๆ... ฉันไปจุติอยู่ในร่างของเจ้าปีศาจที่ว่าก็ได้ อืมว่าแต่ขอพรตอนนี้เลยได้ใหม?"ชายหนุ่ม
"กำลังรอให้เจ้าถามอยู่เลย เอาสิขอมาได้เลยไม่ว่าอะไรข้าก็สามารถให้กับเจ้าได้"ผู้สร้าง
"งั้นฉันจะขอล่ะนะ
1ฉันขอจุติในโลกเดิมของฉัน
2ฉันขอAiที่มีระบบประมวณผลอัจฉริยะกับพลังระบบสเตตัสและพลังระบบร้านค้า
อ่าเอาไว้แค่นี้ก่อนดีกว่านะคุณผู้สร้างเพราะไม่อย่างนั้นฉันอาจจะเผลอขออะไรแปลกๆออกไปก็ได้"ชายหนุ่ม
"ได้เลยเหลืออีก8ข้อเอ็งจะขอตอนไหนหรือเมื่อไหร่ก็ได้ เอาล่ะหลับตาลงชะสิข้าจะได้ส่งเอ็งไปจุติสักที"ผู้สร้าง
เมื่อผู้สร้างพูดจบร่างกายของชายหนุ่มได้มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นอย่างแขนซ้ายไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแต่กลับจับสัมผัสได้และที่หัวข้างซ้ายก็มีอะไรกลมๆติดอยู่ข้างซ้ายก็มีอะไรยาวออกมานิดหน่อย ก็มีแค่นี้แหละความรู้สึกแปลกๆที่ว่ามาน่ะ
"อะ อาาา ฉันคงจะมาอยู่ในร่างของปีศาจที่ว่าแล้วสินะ"ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆลืมใช้มือยันพื้นและลุกยืนขึ้นมาและเริ่มสำรวจตัวเองเพราะร่างกายนี้นั้นมีสัมผัสที่ให้ความรู้สึกแปลกๆและเขาก็เหลือบสายตาไปดูที่มือข้างซ้ายของเขา
"เฮ้ยๆ! ไอ้นี่มันอะไรอีกฟระเนี่ยก็รู้อยู่หรอกว่าเจ้านี่มันเป็นหมอปีศาจที่แปลกๆน่ะแต่มันก็เกินไปหน่อยล่ะมั้ง เล่มมีแขนซ้ายทั้งข้างเป็นไอ้อุปกร์ทางการแพทย์แบบนี้แถมเมื่อเอามาเทียบกับแขนขวาแล้วมันยาวกว่าตั้งเยอะแหนะ แต่ช่างมันละกันยังไงคนบนโลกนี้คงมองเป็นการแต่งคอสเพลย์ล่ะมั้ง"ชายหนุ่มพูดขึ้นมาพร้อมกับนำมือไปลูป
ที่หัว
'หมับ!! แกร๊ก แกร๊ก แกร็ก'
"แม่มเอ้ยอะไรกันอีกฟระเนี่ยทำไมถึงมีของแบบนี้เจาะทะลุหัวและสมองไปได้กันฟะ!!....... เฮ้อจะยังไงก็ช่างเถอะมีมันอยู่แบบนี้ก็ให้ความรู้สึกแบบแปลกๆได้ดีเหมือนกันไปเดินเล่นในเมืองดีกว่าแต่ว่าทำไมถึงส่งฉันออกมาไกลจากเมืองมากตั้ง20กิโลเมตรขนาดนี้กันนะ แต่เดี๋ยวนะฉันรู้ได้ยังไงกันว่าเมืองอยู่ที่นั่นและห่างจากตัวฉันไกลขนาดนั้น?"ชายหนุ่ม
"ขะ ขอประทานโทษด้วยค่ะที่ฉันส่งข้อมูลเข้าไปในสมองของคุณโดยพละการ" เสียงของหญิงสาวดังขึ้นในหัวของชายหนุ่ม
"เอ๋ๆ~~ เธอเป็นใครอย่างงั้นเหรอถึงได้มาส่งเสียงอยู่ข้างในหัวของฉัน?"ชายหนุ่ม
"ฉ ฉันเป็นAiที่มีระ ระบบประมวณผลอัจฉริยะที่คุณขอมาน่ะค่ะและที่ถามว่าทำไมฉันเอ่อ ฉันถึงมาอยู่ในหัวของคุณได้นั้นถ้าจะให้ตอบแบบไม่ต้องอธิบายมากมายคือ ฉันอยู่ในน๊อตตัวใหญ่ที่ปักอยู่กับหัวของคุณล่ะค่ะ"Ai
"เอ๋~ งั้นเหรอๆเธอเป็นAiของฉันสิน้าาา~~ ชื่ออะไรอย่างงั้นเหรอ?"ชายหนุ่ม
"ชื่อ? ฉันไมมีของแบบนั้นหรอกค่ะ"Ai
"งั้นฉันจะตั้งให้เธอตกลงไหม?"ชายหนุ่ม
"ตกลงค่ะแต่ว่าขอเป็นชื่อที่ไม่แปลกนะคะ"Ai
"เข้าใจแล้วถ้าอย่างนั้นเอาเป็น 'อาคาริ' ตกลงไหม?"ชายหนุ่ม
"อาคาริสินะคะ อืมม...ตกลงค่ะ"อาคาริ
"งั้นอาคาริเธอคงมีระบบประมวณผลชั้นเลิศอยู่สินะ?"ชายหนุ่ม
"ค่ะคุณท่าน ฉันได้รับความรู้ทุกๆอย่างที่ท่านผู้นั้นมีตั้งแต่ถือกำเนิดจนถึงปัจจุบันและต่อไปเรื่อยมาน่ะค่ะ"อาคาริ
"หืม? ท่านผู้นั้นที่เธอพูดถึงคือผู้สร้างคนแก่ๆที่ให้พรฉันกับร่างกายที่สามารถตบพระเจ้าตายในครั้งเดียวให้ฉันมาใช่รึเปล่า?"ชายหนุ่ม
"เอ๋..ผู้สร้างเหรอคะ? แต่ท่านผู้นั้นเป็นนามธรมที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งนะคะและร่างกายของคุณท่านนั้นไม่ได้ทำได้แค่สังหารพระเจ้าได้ในการโจมตีเดียวนะคะ เพราะร่างกายของคุณท่านในตอนนี้แค่ซกแบบเต็มแค่ทีเดียวนามธรรมที่ระดับต่ำกว่าท่านผู้นั้นก็ไปเกิดได้ในทันทีเลยล่ะค่ะ หรือก็คือทุกสิ่งทุกอย่างหากไม่ใช่ท่านผู้นั้นแล้วล่ะก็สามารถสังหารได้ด้วยการโจมตีในครั้งเดียวค่ะ"อาคาริ
"โอ๊ะโอ๋~~ แสดงว่าตาแก่นั่นมันหลอกฉันสินะแต่ก็ช่างเถอะฉันถามเธอได้ไหมว่าไอ้พลังระบบสเตตัสกับพลังระบบร้านค้ามันจะใช้ได้ยังไงและจะมีผลแบบไหนกับฉันบ้าง?"ชายหนุ่ม
"ค่ะ งั้นเอาเป็นพลังระบบสเตตัสก่อนนะคะ พลังระบบสเตตัสนั้นจะทำให้เมื่อคุณท่านทำสิ่งใดสิ่งนึงซ้ำๆก็จะมีความซ้ำนานมากขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ และเมื่อคุณท่านสังหารผู้คนสัตว์พระเจ้าผู้สร้างมารปีศาจอสูรนามธรรมหรือทำอะไรก็ตามคุณท่านก็จะได้รับค่าประสบการณ์และExpเพิ่มขึ้นมาเพื่อที่จะเลเวลอัพ เมื่อเลเวลอัพแล้วก็จะมีแต้มพ้อยต์ให้เอาไว้อัพค่าพลังต่างๆเลเวลละ1,00,000แต้มค่ะ และพลังระบบร้านค้านะคะ ความสามารถของพลังระบบร้านค้านั้นมีไม่จำกัดแม้แต่คุณท่านอยากจะชื้อพระเจ้า,เทพ,ผู้สร้างหรือนามธรรมในนี้ก็ยังมีขายส่วนราคานั้นก็ไม่ได้มากมายอะไรนักตัวอย่างเช่นเทพชั้นล่างก็ราคา10แต้มร้านค้า,เทพชั้นกลางราคา15แต้มร้านค้า,เทพชั้นสูง20แต้มร้านค้า เอาไว้แค่นี้ก่อนนะคะไม่อย่างนั้นฉันรู้สึกว่ามันเป็นการดูถูกพวกเทพยังไงก็ไม่รู้สินะคะส่วนที่ว่าจะได้แต้มร้านค้ามาได้ยังไงนั้นก็ไม่ยากค่ะแค่คุณท่านหายใจเข้าหรือออกคุณท่านก็จะได้รับ10แต้มแต่ถ้าหากคุณท่านออกกำลังกายไม่ว่ายแบบไหนก็ตามแค่10นาทีคุณท่านก็จะได้1,000,000แต้มค่ะ"อาคาริ
"พวกเทพเนี่ยแค่ฉันหายใจเข้าหรือออกครั้งนึงก็ได้มา1ตนแล้วสินะ"ชายหนุ่ม
"ใช่ค่ะแค่คุณท่านหายใจเข้า1ครั้งจะได้10แต้มและ10แต้มนั้นสามารถชื้อเทพชั้นล่างได้ค่ะ แต่ว่าคุณท่านคะก่อนที่คุณท่านจะไปที่เมืองคุณท่านช่วยเอ่ยชื่อของคุณท่านให้ฉันฟังสักครั้งจะได้หรือไม่คะ?"อาคาริ
"เอ๊ะ? อะไรนะชื่อของฉันเหรอ? ฉันลืมมันไปตั้งแต่ตอนที่ฉันตายน่ะจะว่ายังไงดีล่ะ555"ชายหนุ่ม
"แล้วทำไมคุณท่านถึงไม่คิดชื่อใหม่ล่ะคะเพราะว่ามันจะทำอะไรๆง่ายขึ้นหากมีชื่อน่ะค่ะ"อาคาริ
"ชื่อใหม่งั้นเหรอ? งั้นเอาเป็นปลาทูดีไหม?"ชายหนุ่ม
"ไม่ค่ะ!! ไม่ยอมรับชื่อของคุณท่านชื่อนี้เด็ดขาดค่ะ!!"อาคาริ
"อ่า...มันคงจะแปลกเกินไปล่ะสินะถ้าอย่างงั้นล่ะก็เอาเป็น 'คิตสึเนะ' ดีไหม?"ชายหนุ่ม
"ก็ดีนะคะ"อาคาริ
"งั้นต่อไปนี้ชื่อของฉันคือ 'คิตสึเนะ เนโกะมามูชิ คิวบิโนะโยโกะ เนโกะมาตะ แอนเธอเรี่ยน ดิ อิพอสซิเบิ้ล เอ็มเพอเร่อร์ ฟ็อกซ์แบดด์เดม่อนวู๊ฟดราโกนิค' แบบนี้คงจะได้สินะ?"คิตสึเนะ
"เอ่อคุณท่านคะ คือว่าชื่อมันจะไม่ยาวเกินไปหน่อยเหรอคะ?"อาคาริ
"ไม่หรอกๆ ชื่อมันก็มีแค่คิตสึเนะส่วนที่เหลือก็เป็นนามสกุลยังไงล่ะ"คิสึเนะ
"อย่างงั้นสินะคะ แล้วคุณท่านจะทำอะไรต่อไปล่ะคะ"อาคาริ
"ทำอะไรต่องั้นเหรอ? คงจะเดินเท้าเข้าไปในเมืองน่ะแต่ว่าไอ้ที่ติดอยู่กับแขนซ้ายนี่มัน?"คิตสึเนะ
"มันคือเสาน้ำเกลือที่ท่านที่ผู้นั้นสร้างขึ้นน่ะค่ะความสามารถคือใช้แขวนถุงน้ำเกลือได้และใช้เป็นอาวุธได้ส่วนโหลที่ห้อยติดอยู่นั้นน้ำสีแดงคือยารักษาระดับสุดยอดรักษาได้ตั้งแต่อาการปวดเมื่อยต่างๆไปจนถึงบาดแบลที่มีขนาดใหญ่และโรคร้ายแรงให้หายได้ในทันทีเหมือนกับไม่เคยมีมาก่อน ส่วนน้ำสีฟ้าคือพิษหากใช้แค่นิดเดียวสามารถสังหารพระเจ้าได้แต่หากว่าต้องการให้รุนแรงแค่เหมือนคนมีอาการป่วยไข้ก็สามารถนำไปผสมกับน้ำเปล่าที่มีปริมาณเท่ากับจักรวาลนี้ได้ค่ะ"อาคาริ
"เอ่อนี่ในตัวของฉันมีไอ้พวกนี้ไหลเวียนอยู่อย่างงั้นสินะ แล้วมันเยอะขนาดไหนล่ะเนี่ยอาคาริ?"คิตสิเนะ
"ก็มีเยอะมากเลยล่ะค่ะถ้าจะให้พูดแบบติดตลกล่ะก็ มันมีอยู่ในร่างกายของคุณท่านแบบอินฟินิตี้มีแบบไม่จำกัดเลยล่ะค้าาาา~"อาคาริ
"มีมากขนาดใช้ให้ตายยังไงก็ไม่หมดเลยสินะ แต่ก็ช่างมันเถอะยังไงฉันก็ไม่มีโอกาศให้ได้ใช้อยู่แล้วนี่นา เอาล่ะๆเข้าไปในเมืองกันเถอะ"คิตสึเนะ
"ค่ะ คร่าาาา~"อาคาริ

ครึ่งชึ่งโมงต่อมา
"เอ๋ๆ~ นี่ฉันตายไปยังไม่ถึงวันทำไมเมืองทั้งเมืองถึงเปลี่ยนไปได้ถึงขตาดนี้ล่ะเนี่ย อาคาริเธอรู้ไหมว่าทำไมทั้งเมืองถึงได้กลายเป็นป้อมปราการขนาดใหญ่และทำไมผู้คนถึงได้แต่งตัวเหมือนงานจะไปงานครอสเพลย์กันแบบนั้น?"คิตสึเนะ
"เอ่อจะว่ายังไงดีล่ะคะก็คุณท่านน่ะตายไปตั้งนานเกือบ10,000ปีแล้วนี่นา-"อาคาริ
"เดี๋ยวก่อนนะหมายความว่ายังไงกันที่ว่าฉันตายไปเกือบ10,000ปีน่ะ?
"ก็ตามที่ว่าไปนั่นแหละค่ะคุณท่านได้เสียชีวิตไปตั้งเกือบ10,000ปีก่อนแล้วเพราะว่ามิติของท่านผู้นั้นน่ะเวลาเดินเร็วกว่าภายนอกเป็นอย่างมากน่ะค่ะตอนนี้ที่โลกของนายท่านเลยผ่านมาได้เกือบ10,000ปี และตอนที่คุณท่านตายลงนั้นโลกก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป 100ปีต่อมาได้มีสิ่งทีชีวิตประหลาดปรากฏตัวออกมาจากในป่า,ภูเขา,แม่น้ำและทะเลโจมตีมนุษย์จึงทำให้มนุษย์ต้องทำการตอบโต้กลับและเกิดการสูญเสียอย่างมากจนนับไม่ถ้วนจนมนุษย์ได้ชนะการโจมตีนั้นไดี และอีก1,000ต่อก็มีเผ่าพันธุ์ต่างๆปรากฏตัวออกมาทำมนุษย์ที่คิดว่าตัวเอ็งอยู่เหนือกว่าทุกสิ่งอย่างนั้นเมื่อพบเห็นเผ่าพันธุ์ที่แปลกใหม่จึงได้ไปจับตัวมาแต่เมื่อจับมาได้แค่1จึงคิดว่าคงไม่พอเลยได้จัดตั้งกองกำลังเพื่อออกไปจับตัวคนของเผ่านั้นๆอีกแต่ว่าครั้งนี้พวกเขาก็กลับต้องพบกับฝันร้ายเพราะคนของแต่ละเผ่านั้นเมื่อรู้ว่าในที่ๆพวกเขาอยู่นั้นได้มีเผ่าอื่นอยู่ด้วยและพยายามที่จะจับคนของเขาจึงได้ใช้พลังที่พลังเขาเรียกกันว่าเวทย์มนต์เข้ามาหยุดยั้งแต่พวกเขาเหล่านั้นเมื่อใช้พลังเวทย์มนต์ออกมาแล้วกลับมีความรุนแรงมากกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัวนักจึงแต่ละเผ่าจึงได้เริ่มทำการโจมตีมนุษย์จนมนุษย์นั้นหายไปเกือบหมดสิ้นและเหลือเพียงแค่ที่นี่
และ4,000ปีต่อมามนุษย์ก็ได้รู้จักกับการใช้พลังเวทย์มนต์เป็นครั้งแรกและเมื่อมีพลังแล้วจะทำอะไรล่ะนั่นก็คือการเอาคืนแต่กับพ่ายแพ้เสียยับเยินและทำได้เพียงแค่อยู่รอดไปวันๆในเมืองแห่งนี้ และอีก2,000ต่อมามนุษย์ได้ทำการศึกษาค้นคว้าพลังที่เรียกว่าเวทย์มนต์ได้สำเร็จจนมีพลังทัดเทียมกับทุกเผ่าพันธุ์แต่ครั้งนี้พวกเขานั้นไม่คิดที่จะแก้แค่แล้วจึงได้อยู่กันอย่างสงบและมีความสุขกันแค่นั้น และไม่นานความสงบสุขนั้นกลับหายไปเพราะทั่วทุกมุมโลกได้เกิดสงครามขึ้นและหนักหน่วงขึ้นมาเรื่อยๆจนกระทบมาถึงเมืองมนุษย์จึงทำให้มนุษย์ที่อยู่เฉยๆมานานนั้นได้ตอบโต้กลับในทันทีด้วยพลังแห่งเวทย์มนต์และวิทยาศาศตร์ที่นำมารวมกันนั้นจึงทำให้สงครามมนครั้งนี้มนุษย์นั้นอยู่เหนือกว่าทุกเผ่าพันธุ์จนสงครามจบลงเมื่อ100ปีก่อน เผ่าพันธุ์ต่างๆจึงได้ทำการเขียบสนธิสัญญาร่วมกันด้วยเวทย์มนต์โบราณว่า 'ตั้งแต่บัดนี้จนถึง10,000ปีข้างหน้าเผ่าพันธุ์ต่างๆจะไม่ทำการก่อสงครามขนาดใหญ่กันอีก' นั่นจึงทำให้ทั่วทั้งโลกนั้นอยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันตลอดมาแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เกิดการกระทบกระทั่งกันเลยมันก็ยังมีอยู่บ้างค่ะ"อาคาริ
"เอ่อ อาคาริที่เธออธิบายมามันไม่ยาวเกินไปหน่อยเหรอ แต่ชั่งเถอะถ้าให้ฉันเดานะไอ้การกระทบกระทั่งกันนี่มันเกิดมาจากมนุษย์ใช่ไหม?"คิตสึเนะ
"ค่ะ ทุกอย่างนั้นเกิดจากมนุษย์เพราะมนุษยนั้นได้ทำการลักพาตัวคนของเผ่าต่างๆอยู่เรื่อยๆค่ะแต่หากจะให้มนุษย์หยุดทำแบบนั้นก็ง่ายๆค่ะ"อาคาริ
"ทำยังไงเหรออาคาริ?"คิตสึเนะ
"ขอพรกับท่านผู้นั้นให้มนุษย์นั้นหายๆไปซะค่ะแต่ถ้าทำแบบนั้นคุณท่านจะเสียพรอันมีค่าไป1ข้อฟรีเลยนะคะ"อาคาริ
"โอ้ เป็นความคิดที่ดีมากเลยล่ะอาคาริเสียพรแค่ข้อเดียวก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่นาแต่ฉันจะทำยังล่ะไม่รู้ว่าตาแก่คนนั้นติดต่อยังไงด้วยสิ?"คิตสึเนะ
"เอ~ คือเรื่องนั้นคงไม่ต้องทำอะไรหรอกค่ะแค่พูดออกมาเลยก็ได้เพราะท่านผู้นั้นแอบฟังพวกเราคุยกันอยู่ค่ะ"อาคาริ
"ข้าไม่ได้แอบฟังโว้ย"นามธรรม
"โอ๊ะโอ๋~แถ๋วนี้มีนามธรรมขี้เสือกด้วยว่ะครับ"คิตสึเนะ
"ข้าไม่ได้ขี้เสือกเฟ้ยข้าก็แค่ตามติดชีวิตเจ้าทุกฝีก้าวแค่นั้นเอง"นามธรรม
"โรคจิตสินะ"คิตสึเนะ
"ค่ะ โรคจิตแน่ๆ"อาคาริ
"ข้าไม่ใช่พวกโรคจิตนะโว้ยยยย!!!..... ว่าแต่เอ็งจะขอพรอะไรเหรอห๊ะ?"นามธรรม
"ก็ขอพรที่มันสามารถลบล้างอารยะธรรมของสิ่งมีชีวิตทั้งเผ่าพันธุ์ได้น่ะ"คิตสึเนะ
"นี่เอ็งคิดที่จะทำให้มนุษย์หายไปจริงๆงั้นเรอะ?"นามธรรม
"ใช่!!"คิตสึเนะ
"อืมๆ เรื่องนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องขอหรอกข้าก็เกลียดพวกมนุษย์งี่เง่าเห็นแก่ตัวพวกนั้นเหมือนกัน เอาล่ะไม่ต้องมามากพิธีความต้องการที่จะให้มนุษย์ทั้งหมดหายไปของข้าจงสำริดผลเดี๋ยวนี้"นามธรรม
เมื่ออภิมหาโครตพ่อโครตแม่นามธรรมพูดจบก็ได้มีสายฟ้าอัสนีบาสผ่าลงมาใสมนุษย์ทั่วทุกมุมโลกและแม้แต่คนที่อยู่ไกล้ก็โดนไปตามๆกัน มนุษยชาติที่โดนไปแบบเต็มๆเน้นๆนั้นตกตายลงในทันทีส่วนพวกที่ต่างเผ่าพันธุ์ที่อยู่ไกล้ๆนั้นก็โดนไปด้วยเหมือนกันแต่อย่างมากสุดก็แค่บาดเจ็บสาหัสก็แค่นั้น

ณ ปราสาทสีขาวขนาดใหญ่แห่งนึงที่ล่องลอยอยู่บนชั้นฟ้า บุคคลหนึ่งที่นั่งอยู่บนบัลลังสีทองขนาดใหญ่และรอบๆนั้นได้มีบุคคลมากมายที่มีปีกยืนรายร้อมอยู่ ใช่แล้วที่นี่คืนสวรรค์ที่พำนักของเหล่าเทพและเทวดาและตัวตนหนึ่งเดียวของโลกใบนี้ 'พระเจ้า'
"พระเจ้าขอรับบนโลกนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ"อัครทูตสวรรค์มิคาเอลเอ่ยถามขึ้น
"เรื่องที่เกิดธันสายฟ้าตกใส่มนุษย์งั้นรึ?"พระเจ้า
"ใช่ขอรับ"มิคาเอล
"ยังไงก็บอกมาเถอะขอรับ"ราฟาเอล
"หากข้าพูดให้พวกเจ้าได้ฟังกันและเมื่อข้าพูดจบสวรรคจะถล่มลงไปก็ต้องการที่จะฟังมันหรือ พวกเจ้าต้องการที่จะรับฟังจริงๆอย่างนั้นรึ?"พระเจ้า
"มันเรื่องใหญ่ขนาดที่ทำให้สวรรค์ถล่มได้เลยงั้นหรือท่าน!!?"กราบีเอล
"แต่ไม่ว่ายังไงพวกข้าก็ต้องการรับฟังมัน"×7
บุคคลทั้ง7พูดขึ้น
"เอาเถอะถึงแม้ว่าสวรรค์แห่งนี้จะถล่มข้าก็จะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน ธันสายฟ้าที่กำลังตกใส่มวนมนุษย์นั้นมันคือธันสายฟ้าที่แม้แต่นามธรรมชั้นสูงยังไม่มีกำลังมากพอที่จะป้องกันได้ มันคือธันสายฝ้าของบุคคลผู้นั้นผู้ที่อยู่เหนือทุกสิ่งอย่างท่านนามธรรมสูงสุด ท่านต้องการที่จะลบล้างมนุษย์ให้สูญสิ้นไปจากจักรวาลแห่งนี้เพราะท่านเกลียดซังหมู่มวลมนุษย์ยังไงล่ะ!!"พระเจ้า
ตู้ม!! เมื่อพระเจ้าพูดจบก็ได้มีการระเบิดของพลังงานมหาสารที่รุนแรงจนสามารถสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสวรรค์ทุกชั้นฟ้า
"โอ๊ะโอ๋?? แกพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมาแล้วนะเด็กน้อยเอ๋ย เป็นแค่พระเจ้าที่ปรกครองสวรรค์ชั้นที่100แท้ๆแกกลับบังอาจพูดความจริงที่ว่าข้านั้นเกลียดซังหมู่มวลมนุษย์ออกมาชะได้"นามธรรมสูงสุด(ไรท์:ก็ตาแก่คนที่ให้พรกับเจ้าคิตสึเนะนั่นแหละ)
"อะ เอ่อท่าน!!"พระเจ้า
"แกเป็นใครกัน?!!"×7
"เหๆ ตัวข้าคือใครอย่างนั้นหรือ? บอกพวกมันไปสิพระเจ้าของสวรรค์ชั้นที่100!!"
นามธรรมสูงสุดพูดขึ้นและมองไปที่พระเจ้าที่นั่งอยู่บนบัลลัง ทำให้พระเจ้าผู้นี้นั้นตื่นตระหนกขึ้นมาเพราะรู้ว่าคนๆนี้มาที่นี่ตนเองกลับไม่ทำความเคารพกลับยังนั่งอยู่บนบัลลังสูงใหญ่พระเจ้าจึงรีบพุ่งออกมาจากบัลลังและคุกเข่าลงพร้อมกับใช้พลังกดตัวของอัครทูตและทูตสวรรค์ทั้งหมดให้หมอบกราบลงกับพื้นและพูดขึ้นว่า
"ท่ะ ท่านผู้นี้คือ 'นามธรรมสูงสุด' ที่ข้าได้เอ่ยถึงเมื่อสักครู่อย่างไรเล่า"พระเจ้า
"ไม่ต้องมากพิธีหรอกข้าแค่จะมาบอกว่า ครั้งนี้สวรรค์ชั้นที่100นั้นรอดจากการล่มสลายแล้ว"นามธรรมสูงสุด
"โอ ขอบคุณๆ ขอบคุณที่ละเว้นข้าและพวกเขาทั้งหมดขอรับท่าน!"พระเจ้า
"ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกแกน่ะต้องไปขอบคุณคนรู้จักของข้าต่างหากล่ะเพราะเขาบอกให้ข้าละเว้นพวกเจ้า!! แต่หากมีครั้งต่อไปล่ะก็จะไม่ใช่ข้าที่จะมาถล่มสวรรค์ชั้นที่100ของเจ้า แต่เป็นเขาปีศาจผู้มีพลังทัดเทียมข้า 555!!"นามธรรมสูงสุดพูดขึ้นและหายตัวไป
"อ่ะ อะไรนะปีศาจที่มีพลัลทัดเทียมกับตัวตนเช่นเขาเย่างงั้นหรือ?"พระเจ้าและทุกตัวตนบนสวรรค์ของทุกชั้นพูดขึ้น

ตัดไปก่อนหน้านั้นไม่นานก่อนที่ตาแก่นามธรรมจะไปที่สวรรค์ชั้นที่100
"เฮ้ๆ!! ตาแก่เป็นอะไรไปทำถึงทำหน้าเคร่งเครียดแบบนั้นล่ะ555 เมื่อกี้ยังทำหน้ามีความสุขอยู่เลยไม่ใช่รึไงกัน?"คิตสึเนะ
"เอ่อ โทษทีๆเมื่อกี้มีพระเจ้าเฮงชวยพูดว่าข้านั้นเกลียดซังมนุษย์ถึงแม้จะเป็นความจริงก็เถอะ แต่ว่าการที่กฏที่ข้าสร้างขึ้นว่าห้ามให้ใครเอ่ยถึงเรื่องของข้านั้นถูกแหกออกแสดงว่ามันผู้นั้นกำลังท้าทายข้าเป็นแน่แท้ ข้าต้องไปกำจัดมันก่อนที่พวกมันนั้นจะพูดเรื่องของข้าออกมาอีกครั้ง!!"นามธรรมสูงสุด
"เดี๋ยวๆตาแก่คุณก็แค่ไปเตือนมันแรงๆสักครั้งว่าการแหกกฏนั้นมันไม่ดีก็พอ แต่หากว่ามีครั้งต่อไปก็ให้ฉันไปหักกระดูกพวกมันเล่นสิวะครับ"คิตสึเนะ
"อ่าๆ ข้าเข้าใจแล้วจะทำตามที่เอ็งบอกก็แล้วกันแล้วเจอกันใหม่ข้าจะเฝ้ามองเอ็งต่อไป"นามธรรมสูงสุด
"เดี๋ยวก่อนตาแก่ ก่อนที่คุณจะไปช่วยบอกชื่อของคุณให้ฉันได้รู้หน่อยจะได้ไหม?"คิตสึเนะ
"ชื่อของข้างั้นรึของแบบนั้นข้าไม่มีหรอกนะเอ็งจะเรียกข้าว่าอะไรก็แล้วแต่เอ็งเถอะ"นามธรรมสูงสุด
"อ่าวเป็นงั้นไปงั้นฉันจะตั้งชื่อให้คุณเองโอเคไหม"คิตสึเนะ
"ตั้งชื่อให้ข้างั้นหรือก็เอาสิ"นามธรรมสูงสุด
"งั้นเอาเป็น 'มะกอก' ดีไหม?"คิตสึเนะ
"ไม่เอาเด็ดขาดโว้ยข้าไม่ใช้ชื่อแบบนั้นเด็ดขาด!!"นามธรรมสูงสุด
"ฉันก็ด้วยค่ะ ฉันขอคัดค้านค่ะชื่อแบบนั้นน่ะ!!" อาคาริ
"เอ่อมันไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นเอาเป็นชื่อนี้ดีไหม? 'ราฟาเอล อ๊อฟ ดิ โอเวอร์พาวเวอร์ ก็อด อ๊อฟ ก็อด'"คิตสึเนะ
"ทำไมถึงมีก็อด2สองครั้งฟะ? แต่ชั่งเถอะต่อไปนี้ข้ามีชื่อว่า 'ราฟาเอล' ก็แล้วกันเอาล่ะข้าต้องไปสั่งสอนเด็กไม่ดีสักหน่อยแล้ว"ราฟาเอลพูดจบและหายตัวไป

ณ ปัจจุบัน
"เฮ้อออ ดูเหมือนว่าฉันเข้าเมืองนี้ไปก็ไม่ได้อะไรแล้วล่ะเมืองมนุษย์ไร้ประโยชย์ชะจริง"คิตสึเนะ
"คุณท่านคะแต่ว่าของมีค่าทุกอย่างที่อยู่ในเมืองนั้นยังมีประโยชย์นะคะ"อาคาริ
"มีค่ายังไงงั้นเหรอ?"คิตสึเนะ
"ทรัพย์สินแก้วแหวนเงินทองและหน่วยสอดแนมของเผ่าต่างๆค่ะ กับปีศาจจิ้งจอก1000หาง,อสูรมังกรหมื่นพิษ,อีกามารโลหิตที่ถูกผนึกเอาไว้ในเมืองนี้และทุกๆตัวที่ถูกผนึกนั้นล้วนเป็นสาวสวยที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนง่ายๆเลยคือ 'ซิง' ค่ะ"อาคาริ
"เอ๋~ พวกของมีค่าก็กะว่าจะไปเอาอยู่หรอกนะ ส่วนไอ้พวกหน่วยสอดแนมก็ปล่อยๆไปชะเถอะแต่ไอ้สุดที่น่าสนใจที่สุดคือสาวสวย3คนต่างหาก!! 'ระบบร้านค้า' "คิตสึเนะ
เมื่อคิตสึเนะพูดจบก็ได้มีหน้าจอโปร่งแสงเด้งขึ้นมา
ตึ้ง!
ระบบร้านค้า
หมวดสิ่งของ
-สำหรับสร้างอาคาร,สถานที่
1บ้าน
2คฤหาส
3ประสาท
4โรงแรม
5โรงเรียน
6ห้างสรรพสินค้า
7ห้องแถว
8วิลล่า
9สถานีอวกาศ
10สนามกอร์ฟ

-สำหรับห้องครัว
-สำหรับห้องนอน
-สำหรับห้องนั่งเล่น
-สำหรับห้องอาบน้ำ
-สำหรับห้องส้วม
-อุปกรณ์ทางการแพทย์
-อาวุธ,เกราะ,ชุด
ฯลฯ
หมวดสิ่งมีชีวิต
-เผ่าต่างๆในภพวิญญาญ
-เผ่าต่างๆในภพโลกัณฑ์
-เผ่าต่างๆในอเวจี
-เผ่าต่างๆในนรก
-เผ่าต่างๆบนหุบเขาโอลิมปัส
-เผ่าต่างๆบนสวรรค์
-เผ่าต่างๆบนโลก
-สัตว์ต่างๆ

"อืมหาอะไรที่น่าจะเก็บสมบัตรได้ดีกว่า"คิตสึเนะ
"คุณท่านกดไปที่ภพวิญญาณสิคะสิ่งมีชีวิตของภพนั้นน่ะมีมิติเป็นของตัวเองสามารถใช้เก็บสิ่งของได้ค่ะ"อาคาริ
เมื่อได้ยินดังนั้นคิตสึเนะจึงได้กดไปที่ภพวิญญาณทันที
[เผ่าต่างๆในภพวิญญาณ]
-วิญญาณมาร
-วิญญาณเทพ
-วิญญาณอสูร
-วิญญาณปีศาจ
-สัตว์มิติวิญญาณ
1ตะขาบมิติ 0.5แต้ม
2อีกามิติ 2แต้ม
3จิ้งจอกมิติวิญญาณ 2.5แต้ม
ฯลฯ
-วิญญาณอัครทูต
-วิญญาณเทวทูต
-วิญญาณทูตสวรรค์
-วิญญาณเทพตกสวรรค์
-วิญญาณเทพอสูร
-วิญญาณเทพปีศาจ
-วิญญาณเทพมาร
ฯลฯ

"ฉันเอา3ตัวนี้นี่แหละ5แต้มสินะ"คิตสึเนะกดชื้อสัตว์ที่มีมิติวิญญาณเป็นของตัวเองทั้งสามตัวทันทีและสัตว์ทั้งสามจึงได้ปรากฏออกมา
ตัวแรกเป็นตะขาบตัวสิแดงเพลิงขนาดเท่าต้นขาต่อมาคืออีกาสีดำทมิฬตัวเท่าผู้ใหญ่และสุดท้ายจิ้งจอกสีส้มแดงขนาดยักษ์ขนาดเท่ารถสิบล้อ

สารบัญ 0 ตอน อัปเดตล่าสุด 8 ส.ค. 61 / 07:310 ตอน

ตอน
ชื่อตอน
สถานะ
อัปเดตล่าสุด
    empty-somsom

    นักเขียนยังไม่ได้เพิ่มตอนจ้า

ผลงานอื่นๆ ของ Alan_Walker

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:21

    คิตสึเนะ???????? WTF!!

    #3
    2
    • 13 สิงหาคม 2561 / 21:24
      ยืมก่อนเฟ้ย ยืมเอ็งเข้าใจมั้ยไม่ได้ลอกยืม ยืม! ยืม!!!! ยืมมมมมม!!
      #3-1
    • 13 สิงหาคม 2561 / 21:25
      กุคิดชื่อใหม่ออกแล้วค่อยจะเปลี่ยนเข้าใจ๋
      #3-2
  2. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:20

    กุจะไม่พูดว่าสนุก เพราะ กุยังไม่อ่านซักตอน

    #2
    0
  3. วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 01:00
    สนุกมากครับ รอครับ
    #1
    0