KNB | Kuroko no Basket | My Idol | All x Kuroko ( C )

ตอนที่ 2 : IDOL MISSION 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    18 มี.ค. 62







      วันนี้ก็ยังคงเป็นเช้าวันใหม่ที่สดใส และเงียบสงบ... ละมั้ง?



      “ ทาคาโอะ!!!! ”



      น้ำเสียงอันทรงพลัง(?)ที่ไม่ใช่ของใครที่ไหน นอกจากชายหนุ่มพนักงานร้านกาแฟ มิยาจิ คิโยชิ ตะโกนออกมาสุดเสียง เพื่อที่จะปลุกไอ้เด็กเวรตัวดีที่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง



      “ ขออีก 5 นาทีนะ...เท็ตจัง...... คร่อก- ”



      แต่ดูเหมือนว่าหนุ่มน้อยผู้โชคร้ายของเราในตอนนี้ เขาทำหน้าเคลิบเคลิ้มพร้อมกับละเมอเรียกไอดอลในดวงใจของรุ่นพี่ขาโหดประจำบ้านจนเลือดขึ้นปูดเสียแล้ว!? นายไม่น่าจะมีชีวิตรอดไปโรงเรียนของเช้าวันนี้นะทาคาโอะคุง...



      “ แหม่ ๆ ได้เรียนที่เดียวกันกับเท็ตสึยะ แถมยังได้อยู่ห้องเดียวกันอีก.. น่ายินดี ๆ แต่แกตายแน่ทาคาโอะะะะะ!!!! ”



      ดูเหมือนว่ามิยาจิคนพี่โมโหจนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ เขาเอื้อมมือไปจับหัวของทาคาโอะแล้วยกขึ้นสูงจนคนที่เคลิ้มหลับฝันดีอยู่นั้นสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที



      “ หืม? ตื่นแล้วสินะ งั้นก็ดี.. มายืดเส้นยืดสายกันหน่อยนะไอ้เด็กเวร? ”



      เมื่อจบประโยคของปีศาจในคราบผู้หล่อก็เกิดการยืดเส้นยืดสายอย่างที่มิยาจิคนพี่ได้กล่าวเอาไว้ในห้องนอนของทาคาโอะหนุ่มน้อยผู้น่าสงสาร..



      “ ผะ.. ผมขอโทษคร้าบบบบ!!!! ”





      ตัดมาทางชั้นล่างของบ้านชูโตคุ





      “ คึกกันแต่เช้าเลยสินะ? นี่ก็จะหกโมงครึ่งแล้วสิ ”



      ตัวประกอบที่ไม่ค่อยจะมีบทคิมูระเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองมิโดริมะ และยูยะที่ช่วยกันจัดโต๊ะอาหาร เพื่อที่จะรับประทานมื้อเช้าก่อนไปทำงาน



      “ ก็นะ.. ”



      ยูยะพึมพำออกมาเบา ๆ วันนี้พี่ชายของเขาดันเข้ากะเช้าเลยต้องตื่นเช้า มิโดริมะก็ต้องไปโรงพยาบาลตามเวลาปกติ บางวันอาจจะนอนค้างที่นั่น คิมูระกับโอสึบะทำงานออฟฟิศไปเช้าคงเป็นเรื่องปกติ ส่วนตัวเขาที่วัน ๆ เอาแต่นอนอยู่บ้านไม่ได้ทำอะไร นอกเสียจากงานบ้าน ทำไมถึงไม่ทำงานน่ะเหรอ? ก็เขาเป็นนักกีฬา ช่วงนี้ไม่มีนัดแข่งเลยอยู่บ้านแบบชิล ๆ แต่ก็ทำงานพาร์ทไทม์บ้างล่ะนะ



      “ ดูเหมือนว่าจะลงมาแล้วล่ะ นาโนะดาโยะ ”



      มิโดริมะพูดจบทั้งสามหน่อที่เหลือก็พากันหันหน้าไปมองทางบันไดจนเห็นขาใหญ่ประจำบ้านที่หิ้วเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนชายที่ตาเขียวปี๋จนูน่าสงสาร ( ในสายตาของคิมูระและโอสึบะ ) และน่าสมเพช ( ในสายตาของมิโดริมะและยูยะ ) ในเวลาเดียวกัน



      “ มาเร็วดีนี่ ”



      ยูยะพูดขึ้นแล้วนั่งตามตำแหน่งที่นั่งพร้อมกับมองผู้เป็นพี่ชายของเขาที่ท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยงผิดปกติ



      “ อ่า.. วันนี้ไม่ค่อยอยากตื่นเช้าเท่าไหร่น่ะ แต่พนักงานบางคนดันพัก้อนและลาหยุดจนฉันต้องไปเข้ากะเช้าแทน เฮ้อ- นี่ฉันเข้ากะเช้ามา 4 เดือนติดแล้วนะ ”



      มิยาจิคนพี่ได้แต่บ่นพึมพำพร้อมกับนั่งตามตำแหน่งที่นั่งของเขา และตามด้วยคนอื่น ๆ ที่ถยอยมานั่งตาม



      “ จะทานแล้วนะครับ ”



      ในที่สุดบ้านนี้ก็เงียบสงบสักทีด้วยการมานั่งทานข้าวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน





      ผ่านไป 40 นาที





      “ งั้นพวกฉันไปก่อนนะยูยะ ”



      หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จเหล่าผู้มีงานการทั้งหลายจึงพากันออกจากบ้านพร้อมกับลายูยะที่ต้องทำหน้าที่ดูแลบ้านแทน



      “ อ่า กลับมาตอนไหนก็แจ้งเหมือนเดิมด้วยล่ะ ”



      ยูยะยืนพิงประตูแล้วโบกมือลาให้แก่เหล่าผู้มีงานการทำทั้งหลายจนพวกเขาหายลับไปตามเส้นทางที่ไปสถานที่ทำงาน ยูยะหันไปมองเด็กม.ต้นคนเดียวในบ้านที่กำลังสวมร้องเท้านักเรียนอยู่



      “ นายไม่ต้องมาแจ้งหรอกนะ ยังไงนายก็กลับเร็วกว่าเจ้าพวกนั้นอยู่แล้ว แล้วก็อย่าลืมไปทำแผลที่ตาด้วยล่ะ เพราะมันเขียวช้ำหมดแล้ว เดี๋ยวสาวน้อยคนนั้นไม่หลงนายหรอกนะ ”



      ยูยะพูดไปพลางแซะความกาก(?)ของทาคาโอะไปด้วยจนทาคาโอะสะดุ้งเลยรีบขานรับอย่างไว



      “ ระ.. รู้แล้วน่า!!! ”



      ทาคาโอะพูดจบก็รีบเร่งเกียร์หมาไปโรงเรียนอย่างไวจนไม่ทันสังเกตุเห็นใบหน้าของมิยาจิคนน้อง..





      โรงเรียนมัธยมเทย์โคว เวลา 07.20 น.





      “ ถึงสักที... แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก... ก่อนอื่นต้องไปห้องพยาบาล! ”



      เมื่อทาคาโอะวิ่งมาถึงโรงเรียน เขาก็เร่งเกียร์หมาไปห้องพยาบาลต่ออย่างไม่สนใจคนที่มองหน้าเขา



      ใครจะมองรอยเขียวช้ำที่รุ่นพี่มิยาจิฝากมาให้ด้วยสายตาแบบไหนก็ช่าง! ถ้าเท็ตจังมาเห็นเข้ามีหวังเท็ตจังหมดรักฉันแน่!!?  ( แต่น้องเขาไปรักนายตอนไหนกัน?! )



      ในขณะที่ทาคาโอะเร่งสปีดวิ่งไปห้องพยาบาลอย่างไว เขาก็ได้ชนใครสักคนนี่แหละ(?) แต่โชคดีที่ไม่มีใครล้ม



      ทาคาโอะที่รู้ตัวว่าเขาวิ่งชนคนอื่น แถมยังวิ่งอย่างไม่ระวังจึงกะจะขอโทษคน ๆ นั้น แต่ก็ต้องมาสตั้นทันที เมื่อรู้ว่าคนที่เขาวิ่งชนนั้นคือสาวน้อยน่ารักคนนั้น...



      “ เท็ต...จัง.... ”



      สาวน้อยที่เขาวิ่งชนก็คือคุโรโกะ เท็ตสึยะ รักข้างเดียวของเขา ( และใครหลายคน? )



      “ ทะ.. ทาคาโอะคุง? เอ๋..! ตาของนาย...? ”



      คุโรโกะเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าที่กังวล ถึงแม้ว่าหน้าของเธอนั้นจะนิ่งแค่ไหน แต่เขาก็แยกออกนะว่านี่คือของนางฟ้าที่กำลังเป็นห่วง!?



      “ แค่โดนรุ่นพี่ที่บ้านซ้อมมาน่ะ ไม่เป็นอะไรหรอกนะเท็ตจัง ฮะ ๆ แล้วก็ขอโทษนะที่วิ่งไม่ดูทางจนไปชนเท็ตจังน่ะ คงไม่เป็นอะไรสินะ? ”



      ทาคาโอะยกมือขึ้นมาเกาที่หลังคอเบา ๆ แล้วเอ่ยถามสาวตรงหน้าเขา



      “ ไม่เป็นอะไรค่ะ.. แต่ทาคาโอะคุงต่างหากล่ะ ตาเขียวช้ำไปหมดแล้ว ไปห้องพยาบาลกันเถอะ... ”



      คุโรดกะกล่าวจบก็จูงมือของทาคาโอะแล้วเดินนำไปห้องพยาบาล ผิดกับอีกคนที่เดินตามด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำพร้อมกับตอบรับดวยน้ำเสียงที่อื้ออึง



      ทะ.. ทะ.. ทะ... ทะ... เท็ตจังจับมือของฉัน? พระเจ้า! ฉันจะละลายแล้ววววว เขินชะมัด! เก็บอาการไว้ทาคาโอะ!!







-------------------------------------------------------------------------------------------

มาต่อแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ พอดีพึ่งสอบเสร็จ แถมพึ่งปิดเทอมด้วย อาจจะดูแปลก ๆ ไปบ้างเรื่องการพิมพ์ แต่เราก็ยังไม่ทิ้งเรื่องนี้นะคะ---

ไปเจอคอมเม้นมา รู้สึกซาบซึ้งที่ยังมีคนตามเรื่องนี้ ตอนแรกคิดว่าคงไม่มีใครตามเรื่องนี้แล้ว แต่พอมาเจอคอมเม้นเรานี่รีบปั่นเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ยังตามเรื่องนี้ YwY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #8 Flukh (@Flukh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:12

    มาเเล้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    #8
    0
  2. #7 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:15
    เนื้อเรื่องน่ารักมากค่าาาา ติดตามน้า
    #7
    0
  3. #6 ✿ Red_Tsubaki ✿ (@Red_Tsubaki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:15
    เนื้อเรื่องน่ารักมากค่าาาา ติกตามน้า
    #6
    0
  4. #5 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 21:05
    รอนะคะ
    #5
    0
  5. #4 vin-cent (@Kwanchang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:52

    คิดถึงไรททททททท์ สู้ๆนะคะ
    #4
    0