KNB | Kuroko no Basket | My Idol | All x Kuroko ( C )

ตอนที่ 1 : IDOL MISSION 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    11 พ.ย. 61




      สมัยที่ฉันยังเป็นเด็ก อายุน่าจะราวๆ 6 ขวบละมั้ง? ฉันอยากลองออกไปนอกบ้านดูสักครั้ง แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพ่อกับแม่กลัวว่าจะฉันจะถูกลักพาตัวไป ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องปกติ 
แต่ฉันก็อยากลองที่จะออกไปดูโลกภายนอกที่ถูกเรียกว่าสังคมดูบ้าง



       จนกระทั่งวันหนึ่ง...



      วันนั้น.. มันเป็นวันที่ฉันต้องมาทนทุกข์กับการนั่งรับแขกกับคุณแม่ในบ้าน พวกเขาคุยกันเรื่องทั่ไปเกี่ยวกับของใช้ เครื่องสำอางแบรนด์เนมต่างๆที่ฉันไม่เคยสนใจเท่าไหร่



      คุณแม่รู้ว่าการให้เด็กอย่างฉันมานั่งฟังเรื่องแบบนี้คงอึดอัดสุดๆ คุณแม่เลยให้ฉันไปเปิดทีวีดู แต่นั้นเป็นสิ่งที่ฉันเบื่อ...



      ใช่.. ฉันเบื่อ... เบื่อที่จะต้องมานั่งดูสารคดีปลานีโม่แบบนี้ทุกครั้งที่แขกมาที่บ้าน!!



      ถามว่าในทีวีเครื่องนี้มีแค่ช่องนี้ช่องเดียวงั้นหรอ? ไม่หรอกค่ะ มันมีเยอะมาก.. มากจนฉันเบื่อ... เพราะว่าฉันดูไปหมดแล้วน่ะสิ! แถมแต่ละช่องมีแต่ละครน้ำเน่าที่ฉันเกลียดที่สุดอยู่หลายช่องด้วย... แต่นั้นก็ไม่ใช่ประเด็นหรอก



      ฉันนั่งดูเหล่าฝูงปลานีโม่ที่กำลังถูกบรรยายให้ออกมาให้น่ารัก และมุ้งมิ้งสุดๆ.. ถ้าเจ้าปลาพวกนี้ถูกปลาฉลามกินฉันจะหัวเราะให้ดูเลย....




      พอผ่านไปหลายนาที แขกของคุณแม่ไม่มีท่าทีจะกลับ แถมฉันเรื่มเบื่อที่จะมานั่งดูปลานีโม่บ้าบอนี่แล้วด้วย.. ฉันจึงตัดสินใจเปลี่ยนช่องทันที ยอมทนดูละครน้ำเน่านี่ดีกว่าดูปลานีโม่ว่ายเล่นตามธรรมชาติยังจะดีกว่า...



Can you feel my heart?
Itsu made mo
Anata no kanaderu rhythm wo kanjitai
Can you feel my beat?
Hohoemi ga
Sekai wo yurugasu melody
Tsukuri dasu

 

Can you feel my heart?
Can you feel my beat?

 

Yakusoku shi te mo inai no ni
Darekare mo tsudou basho
Youki ni sasoware hana ga saki midare

 

Itsumo no kaobure to aeba
Kyoukai wa nakute ii
Koko de wa dare mo ga equal de irareru no

 

Nanigenai koto da keredo
Konna ni mo taisetsu de
Hoka ni wa nan ni mo iranai to omoeta no

 

Dare hitori kakete wa ikenai no
Yorokobi mo mune no kizu mo
Tomo ni kanjite




      “ แหม่.. เป็นเพลงที่เพราะจังเลยนะคะคุโรโกะซัง ” แขกของคุณแม่เอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินเสียงเพลงที่ดังออกมาจากทีวี



     “ ฮะๆ นั้นสินะคะ ”



      “ ฉันนึกว่าเท็ตสึยะจังจะชอบดูสารคดีโลกซะอีก ปกติเป็นเด็กเรียนเก่งเลยไม่นึกว่าจะสนใจไอดอลแบบนี้ด้วย? ”




      “ นานๆทีล่ะนะ อยู่บ้านเท็ตสึยะไม่ค่อยเปิดทีวีหรอกค่ะ ปกติแกเอาแต่อ่านหนังสือที่อ่านยากๆมาอ่านบนห้องทุกวัน เป็นเด็กเป็นเล็กแท้ๆ แต่กลับอ่านหนังสือยากๆแบบนี้มาอ่าน อนาคตคงเป็นหมอ หรือไม่ก็นักธุรกิจพันล้านละมั้งคะ ฮะๆ ” เสียงหัวเราะขบขันของสองสาวดังขึ้น



      ฉันไม่ได้สนใจว่าคุณแม่จะเผาฉันให้แขกฟังยังไง แต่ตอนนี้ฉันกำลังสนใจความงดงามของคนในทีวี เธอคนนี้มีน้ำเสียงที่ไพเราะมากๆ แถมยังสวยสุดๆ.. แค่เธอร้องเพลงก็สามารถเรียกให้คนดูเผยรอยยิ้มแบบนี้มาได้เยอะขนาดนั้นเลยหรอ? น่าสนใจจริงๆ.. ฉันอยากจะลอง.. เป็นเหมือนผู้หญิงคนนั้นบ้างจัง...





      และนี่ก็คือจุดเริ่มต้นของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งที่มีความฝันที่อยากจะเป็นไอดอลที่เรียกรอยยิ้มให้กับทุกคน....









      ห้อง 1-A




      เสียงพูดคุยมากมายดังก้องไปทั่วห้องเรียนของโรงเรียนมัธยมต้นแห่งหนึ่ง



      “ ช่วยเงียบๆกันหน่อย! วันนี้จะมีนักเรียนย้ายมาใหม่นะ เชิญเข้ามาได้ ” น้ำเสียงที่หนักแน่นของอาจารย์หนุ่มที่ทำหน้าที่สอนวิชาประวัติศาตร์ฮิวงะ จุนเปย์ดังขึ้น จนทำให้นักเรียนหลายคนในห้องนี้พากันเงียบกริบ ใครๆก็รู้ว่าอาจารย์คนนี้น่ะ ขึ้นชื่อว่าขี้เหวี่ยงน่ะสิ แถมยังโมโหร้ายอีกด้วย



      “ ถึงแม้ว่าเธอพึ่งจะย้ายมากลางเทอมก็เถอะ แต่ก็ช่วยทำตัวดีๆกับเธอด้วยล่ะกัน แนะนำตัวได้ ” ฮิวงะพูดจบก็ชำเลืองมองเด็กสาวผมสีฟ้าเชืองว่าเชิญแนะนำตัวได้ เด็กสาวมองตาอาจารย์หนุ่มก่อนจะหันหน้าทางเพื่อนร่วมห้องแห่งนี้



      “ ฉันคุโรโกะ เท็ตสึยะค่ะ.. ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ... ” พูดจบก็โค้งให้สมาชิกในห้องอย่างสุภาพจนใครหลายคนพากันเขินอายด้วยความน่ารักสไตล์สาวคูลเดเระ



      “ ไปนั่งข้างๆเจ้าทาคาโอะเลยล่ะกันนะคุโรโกะ ” ฮิวงะชี้ไปที่ที่นั่งหลังสุด ซึ่งมีริมฝั่งหน้าต่างว่างอยู่ เจ้าของชื่อสะดุ้งทันทีเพราะตัวเองพึ่งมารู้ว่าที่นั่งข้างๆริมหน้าต่างนั้นว่างอยู่ หรือว่าเขาไม่ได้สังเกตุกันแน่นะ? ทาคาโอะก็ได้แต่นึกสงสัยในใจ แต่ก็ต้องสลัดทิ้งแล้วมองร่างบอบบางของเด็กผู้หญิงผมฟ้าที่กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา



      คุโรโกะเดินไปนั่งที่ริมหน้าต่างตรงนั้นทันทีตามที่ฮิวงะบอก เธอหันไปมองทาคาโอะแล้วฉีกยิ้มออกมาบางๆ นั้นเป็นการกระทำที่ทำให้ทาคาโอะรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าวทันที



      “ คุโรโกะ เท็ตสึยะค่ะ... ” คุโรโกะเอ่ยแนะนำตัวเองออกมาเบาๆเพื่อไม่ให้ไปขัดอารมณ์อาจารย์ฮิวงะที่กำลังสอนนักเรียนอยู่



      “ ทะ.. ทาคาโอะ คาสึนาริครับ... ” ทาคาโอะรู้สึกได้ว่าววันนี้เป็นวันที่เขาโชคดีสุดๆ หลังจากที่โดนชินจังบ่นมาอย่างหนัก เขาก็ทำหน้าบูดหน้าบึ้งมาตั้งแต่เช้า แต่พอได้มาเจอเธอ.. รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนเยียวยาจิตใจยังไงก็ไม่รู้?


      “ อิจฉาเจ้าทาคาโอะจังวุ้ย! ได้นั่งข้างๆสาวน้อยน่ารักด้วย ” เสียงของเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น



      “ น่าๆ ดีกว่าให้เธออยู่ห้องอื่นนี่? ผู้หญิงห้องก็แทบจะไม่มีใครน่ารักเลยสักคน ฮะๆ ” เสียงของเด็กชายร่วมห้องอีกคนดังขึ้นพลางหัวเราะกิ๊กกั๊กออกมาได้ไม่อายหน้าอายตาอาจารย์ที่ยืนเลือดขึ้นปูดที่หน้าห้องอย่างเดือดดาล



      “ หุบปากได้แล้วไอ้พวกเด็กเวร! ” ฮิวงะปาช็อคไปทางเด็กนักเรียนสองหน่อผู้เคราะห์ร้ายอย่างน่าสงสาร แล้วเป็นไปดั่งกลอุบาย(?) ช็อคสีขาวแท่งเรียวก็โดนเข้าที่กะบาลของเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างจัง...



      “ การบ้านทำหน้า 134 กับ 135 ส่งพรุ่งนี้ก่อพักกกลางวัน ” ราวกับตกนรกทั้งเป็น นักเรียนในห้อง A ต่างประสานเสียงร้องโห่ออกมา ยกเว้นร่างที่พึ่งย้ายมาใหม่ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว...



      เลิกเรียน



      “ เอ่อ.. คุโรโกะซัง ” ทาคาโอะสะพายกระเป๋าเตรียมกลับบ้านก็หันไปทักทายร่างบางข้างๆเขา



      “ มีอะไรงั้นหรอคะทาคาโอะคุง...? ” คุโรโกะที่นั่งก้มหน้าก้มตาเก็บของเข้ากระเป๋านักเรียนก็เงยหน้ามามองทาคาโอะพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย



      น่ารัก!!



      ทาคาโอะหน้าแดงพร้อมกับคิดในใจก่อนจะส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกสติของตัวเอง



      “ กะ.. กะ.. กลับบ้านด้วยกันมั้ย? ” ทาคาโอะฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบาก การชวนสาวกลับบ้านด้วยกันมันลำบากตามที่เหมือนที่คนทางบ้านชูโตคุบอกมาจริงๆ



      “ ได้สิ.. ” คุโรโกะตอบแล้วหันไปเก็บของต่อ



      ทำไมง่ายจังฟระ....



      ทาคาโอะนึกคิดในใจ แต่ก็ยังคงรอร่างบางเก็บของให้เรียบร้อย



      ผ่านไปไม่กี่น่าทีทั้งคู่ก็ออกมาจากโรงเรียนพร้อมกลับเดินไปตามทางถนนที่เป็นทางกลับบ้านของตัวเอง



      ทาคาโอะรู้สึกอึดอัดแปลกๆ ตั้งแต่ออกมาจากโรงเรียนก็พากันเงียบทั้งคู่ คุโรโกะเอาแต่เดินอ่านหนังสือไปตามทาง ส่วนเขาก็ได้แต่เดินตามเธอข้างๆ จนในที่สุดทาคาโอะก็ได้ตัดสินใจเอ่ยปากชวนคุยกับคุโรโกะ “ เอ่อ.. คุโรโกะซังกลับทางไหนงั้นหรอ? ”



      “ ซอยฮิมาวาริ 11 ค่ะ... ” คุโรโกะตอบด้วยสีหน้าที่นิ่งเชียบ และไม่มีท่าทีจะหันมาคุยกับทาคาโอะเลยสักนิด ซึ่งผิดกับทาคาโอะที่ได้ยินคำตอบจากเธอปุ๊ปก็ตาลุกวาวทันที



      “ ว้าว! บ้านฉันก็อยู่ในซอยนั้นเหมือนกัน แต่น่าแปลกนะที่ฉันไม่เคยเจอเธอน่ะ? ” ทาคาโอะตอบด้วยน้ำเสียงที่ปิติยินดีก่อนจะหันไปถามต่อ



      “ พอดีหมกตัวอยู่แต่ในบ้านน่ะค่ะ ไม่ก็ไปบริษัทกับ.. อืมมม รุ่นพี่? คงให้เรียกแบบนี้ละมั้งนะ... ” คุโรโกะตอบ



      ทั้งสองก็ต่างพากันพูดคุยจนถึงซอยทางกลับบ้านของพวกเขา โดยที่มีทาคาโอะเป็นคนเปิดเรื่องคุยเสมอ ส่วนคุโรโกะก็ทำหน้าที่ตอบไปอย่างเรียบๆ ยังไงเธอก็ไม่ถนัดถามใครก่อนอยู่แล้วเสียด้วย



      “ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียนนะเท็ตจัง! ” ทาคาโอะโบกมือลาให้กับคุโรโกะ แถมยังเรียกช่อของเธออย่างสนิทสนม นั้นก็เพราะว่าเขาได้ทำการตกลงในการเรียกชื่อของตัวเองกันเรียบร้อยแล้วน่ะสิ! แถมตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านของคุโรโกะน่ะสิ! บ้านห่างกันแค่หนึ่งหลังแท้ๆ แต่ทำไมไม่เคยเจอสักทีเลยนะ?



      “ ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะ.. ” คุโรโกะโบกมือลาก่อนจะเข้าบ้านของตัวเองไป ทาคาโอะก็เดินกลับบ้านของเขาด้วยท่าทางอารมณ์ดีสุดๆจนคนในบ้านชูโตคุพากันนึกว่าทาคาโอะผีเข้าแน่ๆ?



      “ นายไปโดนผีตัวไหนเข้ากันห่ะ ทาคาโอะ? ” มิยาจิ คิโยชิ รุ่นพี่ขาใหญ่ประจำบ้านพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางอารมณ์ดีของทาคาโอะผิดจากเมื่อตอนเช้าลิบลับ



      “ ฉันเจอคนที่ชอบแล้วล่ะรุ่นพี่~ ”



      ยิ่งกว่าโลกทั้งใบแตกแยกออกจากกัน!? คนอย่างทาคาโอะ คาสึนาริที่ปกติมักจะบ้าอยู่แล้ว ไหงไปลงสาวจากเมืองใดถึงได้บ้าหนักขนาดนั้นกัน!!?



      “ มิโดริมะ! เอาอุปกรณ์วัดไข้มาเร็ว! ” มิยาจิ ยูยะ น้องชายของมิยาจิ คิโยชิตะโกนลั่นบ้านจนหนุ่มหัวเขียวที่ทำงานเป็นหมอ ตอนนี้เขากำลังนั่งดูทีวีกับคิมูระอยู่ก็สะดุ้งทันที ก่อนจะกระเสือกร่างของตัวเองไปเอาอุปกรณ์วัดไข้มาอย่างช่วยไม่ได้



      “ ก็ปกตินิ.. ” มิโดริมะเอ่ยขึ้นหลังจากที่วัดไข้ให้ทาคาโอะเสร็จ



      “ ฉันก็บอกไปแล้วไงรุ่นพี่ ว่าฉันน่ะปกติดี ” ทาคาโอะมองเหล่ารุ่นพี่ทั้งหลายในบ้านอย่างปลงใจ ท่าทางของเขามันไข้ขึ้นตรงไหนกัน?



      “ แสดงว่าผีเข้า ” มิยาจิคนพี่ตัดประเด็นผลของอาการของทาคาโอะทันทีแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก มิยาจิคนน้องก็พยักหน้าเห็นด้วย



      “ ห๊า!! ไม่ใช่สักหน่อย!!! ” ทาคาโอะแย้ง



      “ นายไปหลงชอบใครกันทาคาโอะ? ” มิโดริมะเปิดปากถาม ยังไงเขาก็เป็นหมอ การสอบสวนอาการของคนไข้ก็ถือเป็นเรื่องที่ควรทำ ถึงแม้ว่าคนที่เขาถามอยู่นั้นจะเป็นคนบ้าชอบยิ้มทั้งวั้นทั้งคืนก็เถอะ



      “ คุโรโกะ เท็ตสึยะเด็กที่พึ่งย้ายมาใหม่น่ะ ” ทาคาโอะตอบ



      “ เด็กผู้ชายงั้นหรอ? ชื่อเหมือนผู้ชายชะมัด ” มิยาจิคนน้องถาม



      “ ผู้หญิงต่างหากล่ะ! ” ทาคาโอะแย้งอีกรอบ



      “ รักแรกพบงั้นเรอะ... ” มิโดริมะประติดประต่อใจความแล้วตอบไปอย่างเอือมๆ



      “ ชื่อคุ้นๆว่ะ หรือว่าฉันจะคิดไปเอง? ” มิยาจิคนพี่เอ่ยขึ้นก่อนจะทำท่าครุ่นคิดอะไรสักอย่างจนทำให้เหล่าสามหน่อที่เหลือพากันไปจ้องหน้าพี่แกอย่างลุ้นๆ



      “ อะ อ้าว! จะไปไหนน่ะพี่คิโยชิ!? ” มิยาจิคนน้องเห็นท่าทางรีบร้อนของพี่ชายตัวเองที่รีบบึ่งขึ้นชั้นสองของบ้านอย่างเร่งรีบ



      “ เข้าห้องน้ำล่ะมั้งครับ.. ” มิโดริมะตอบ



      “ ชั้นล่างมันก็มีนี่นาชินจัง? จะไปชั้นสองให้เหนื่อยทำไม? ” ทาคาโอะแย้งอีก



      “ มันก็แล้วแต่คน ” มิโดริมะพูดจบก่อนจะลูบเคโระสุเกะ ลัคกี้ไอเท็มประจำวันนี้ของเขาอย่างเอ็นดู?



      “ ทาคาโอะะะะะะะะะะ!!!! ” เสียงของมิยาจิคนพี่ดังขึ้นจนทำให้คนถูกเรียกสะดุ้งทันทีก่อนจะขานรับอย่างงงๆ



      “ ใช่คนในรูบนี้ใช่มั้ย!!? ” มิยาจิคนพี่ชูรูปที่มีร่างให้ทาคาโอะดู ร่างเด็กผู้หญิงผมสีฟ้ายาวสลวยถึงเอวในชุดโทนโกธิคโลลิต้าสีขาวตัดดำกำลังถือไมค์ร้องเพลงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างร่าเริง แถมยังมีรอยยิ้มนางฟ้าที่เขาคุ้นเคยสุดๆ



      “ เท็ตจังนี่นา? เอ๊ะ? รุ่นพี่มีรูปเท็ตจังได้ไงอ่ะ? ” ทาคาโอะหันไปถามมิยาจิคนพี่ที่กำลังทำหน้าตาเครียดแบบสุดๆเท่าที่เคยเห็นมาจนทำให้มิยาจิคนน้อง และมิโดริมะรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล



      “ ก็เด็กผู้ญิงในรูปนี้น่ะ.. ” มิยาจิคนพี่เว้นไว้ช่วงหนึ่งก่อนที่จะเอ่ยต่อ



      “ เป็นไอดอลที่ฉันกำลังติดตามอยู่น่ะสิ!! ” คำตอบของมิยาจิคนพี่สร้างความตกตะลึงให้กับทาคาโอะอย่างหนัก



      “ ห๊าา... ” มิโดริมะแทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผากตัวเอง(?) อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น



      “ ผิดคนรึเปล่ารุ่นพี่? ” ทาคาโอะแทบไม่อยากเชื่อกับหูของตัวเอง เท็ตจังเนี้ยนะเป็นไอดอล? บ้าน่า ตั้งแต่คุยกันแทบไม่เคยยิ้มเลยนี่นา?



      “ ไม่ผิดหรอก คนนี้นี่แหละคุโรโกะ เท็ตสึยะ ” มิยาจิคนพี่ตอบด้วยความมั่นใจ



      “ ที่โรงเรียนเท็ตจังแทบไมยิ้มเลยนะ? ” ทาคาโอะยังคงหาเรื่องแย้งอีก



      “ ก็จุดขายของเธอคือสาวซึนเงียบน่ะสิ ภายนอกดูคูลเดเระ แต่เอาเข้าจริงเกรียนซึนสุดๆ ” มิยาจิคนพี่ยังคงตอบด้วยความมั่นใจเหมือนเดิม แถมยังเอารูปมาน้วยเข้าที่แก้มของตัวเองจนสามหน่อที่เหลือพากันขนลุก



      “ จะยังไงก็ช่าง! ยังไงฉันก็ยังคงยืนยันว่าฉันชอบเท็ตจัง!! ” ทาคาโอะพูดจบก็รีบวิ่งขึ้นห้องตัวเองอย่างสุดแรงเกิดก่อนที่ตัวของเขานั้นจะถูกฝ่ามืดอรหันต์ของรุ่นพี่ฝาดลงบนหัว



      “ อย่ามาบังอาจทำเท็ตสึยะของฉันเสื่อมเสียนะเฟ้ย!!! ” มิยาจิคนพี่หันไปไล่ฆ่า(?)รุ่นน้องตัวแสบประจำบ้านอย่างเกรี้ยวกราด



      “ แล้วข้าวเย็นพวกเราจะได้กินไหมครับรุ่นพี่.. ” มิโดริมะหันไปถามรุ่นพี่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา



      “ คงต้อง.. รอไปก่อนล่ะนะ ” มิยาจิคนน้องตอบก่อนจะพาตัวเองไปนั่งดูทีวีกับคิมูระอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะปกติบ้านนี้ก็มีแต่เรื่องปวดหัวกันอยู่แล้ว แต่พอมีเรื่องแบบนี้ทีไรก็ชวนปวดหัวทุกที



      หมอหนุ่มได้แต่ยินเงียบคนเดียวก่อนจะปลีกตัวไปนั่งดูทีวีกับเขาด้วยอีกคน








-------------------------------------------------------------------------------------------


แนะนำตัวละครบ้านชูโตคุ

ทาคาโอะ คาสึนาริ - เด็กมัธยมต้นปี 1-A ของโรงเรียนเทย์โคว เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในบ้านชูโตคุ มักโดนคนในบ้านหาว่าเป็นบ้า เพราะยิ้มบ่อยเปินไป?

มิยาจิ ยูยะ - หล่อเสียงของไม่ต่างจากพี่ชายของตัวเอง สถานะโสดสนิท ตอนนี้ไม่ได้ทำงาน เพราะทำหน้าที่เฝ้าบ้าน?

มิยาจิ คิโยชิ - หล่อเสียงของ และเป็นรุ่นพี่ขาใหญ๋ประจำบ้านชูโตคุ สถานะโสดสนิท ทำงานที่ร้านกาแฟ บ้าไอดอลจนเกือบโดนเหมาว่าเป็นคนบ้า?

มิโดริมะ ชินทาโร่ - หมอหนุ่มหน้าตาประจำบ้านชูโตคุ สถานะโสด บ้าดวงจนเกือบดนเหมาว่าเป็นคนบ้าอีกคน

คิมูระ & โอสึบะ - ตัวประกอบค่ะ ไม่มีอะไรมากมายเป็นพิเศษ




คุณครูโรงเรียนเทย์โค

ฮิวงะ จุนเปย์ - คุณครูประจำห้อง 1-A และเป็นครูประจำวิชาประวัติศาสตร์ สถานะโสดโคตรๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #2 Flukh (@Flukh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 22:04

    ไรท์อย่าทิ้งนะกำลังหนุกเลย น๊าาา
    #2
    0
  2. #1 (@0840850597) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:00

    นายรอย? นายน้อยไปไหนล่ะคะ? ค่าตัวแพงสินะอืมๆ0₩0

    #1
    0