[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 8 : บทที่ 7: นมจืดกับขนมครกใบเตย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71,098
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,228 ครั้ง
    17 พ.ย. 60

**บทที่ 7: นมจืดกับขนมครกใบเตย **


“เลิกคบไอ้ห่านั่น! ห้ามเด็ดขาด!” เสียงบ่นดังขึ้นบ่อยๆหลังจากที่ป้อมปราบและศัตรูพ่ายรู้สึกเหมือนได้เปิดวอร์กับไอ้กวนส้นตีนนั่น!

มันชื่ออะไรนะ?!

พระ...ขากถรุย! เรียกไม่ลง เหมือนกลากเกลื้อนลามขึ้นปาก

“หือ...” คนตัวเล็กกะพริบตาปริบ “เลิกคบใครเหรอ?”

ศัตรูพ่ายแยกเขี้ยวใสเพื่อนตัวเล็ก เขาอยากจะจับไอ้นมมายีหัวให้ยุ่งสักหลายๆรอบจะได้เลิกมึนเลิกเอ๋อสักที

“ก็ไอ้หมอนั่น ไอ้พระเวร”

นมจืดส่ายหน้าตาโต “พระเอกชื่อพระเอกน้า ไม่ใช่พระเวร” พ่ายพูดแบบนี้พระจริงๆท่านมาได้อาจจะมีสะดุ้งได้นะเนี่ย

“เออ นั่นแหละ พูดแล้วมันกระดากปาก”

คนตัวเล็กทำปากจู๋เล็กน้อย ตากลมโตหลังแว่นยังคงมองเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังแยกเขี้ยวแฮ่ๆเต็มที่

“พระเอกเป็นคนดีน้า” นมจืดยืนยันได้ “ถึงจะพูดไม่ค่อยเพราะไปบ้างแต่ว่าเป็นคนใจดีน้า” เรื่องนี้นมจืดก็นอนยันได้อีกเหมือนกัน

ห้ะ???

คนแบบนั้นเนี่ยนะ! เป็นคนดี บอกกูว่าเป็นคนชั่วยังน่าเชื่อกว่าอีก หน้าตาหาความดีไม่เจอเลยจริงๆ

“เอาเป็นว่าอยู่ห่างๆมันหน่อย” ไอ้เด็กน้อยอย่างไอ้นมควรจะมีผู้ปกครองดูแลตามติดเป็นเหาฉลาม เป็นโปรโตซัวในลำไส้ปลวกจะดีที่สุด

นมจืดยู่ปากเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องไม่ให้อยู่ใกล้พระเอก

พระเอกเป็นคนดีนะ…

นมจืดดันแว่นขึ้นหยีตาเล็กน้อยเมื่อเห็นคนดีที่นมจืดยืนยันมายืนกระดิกเท้ายิกๆอยู่ข้างตึกคณะในสองวันถัดมา

“พระเอก” คุณแม่สอนว่าถ้าเจอคนรู้จักต้องทักทายอย่างเป็นมิตร

ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อนักศึกษาปล่อยชายเสื้อออกนอกกางเกง ช่วงล่างเป็นกางเกงยีนส์เข้ารูปสีเข้ม สะพายกระเป๋ากล้องใบกลางๆ

“ตามกูมาหน่อย” พระเอกมองหน้าขาวเกือบซีด แต่ยังเห็นแก้มกลมป่องเล็กน้อยยังมีเส้นเลือดฝาดขึ้นจางๆ

เขาไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรทั้งนั้น หมุนตัวกลับเดินนำหน้า

นมจืดตาเหลือกกอดกระเป๋าวิ่งตามเขาไปดุกๆ พระเอกขายาวมากขนาดนมวิ่งแล้วยังไม่ค่อยทันเลย

ร่างสูงใหญ่เดินมาถึงรถแมงกะไซด์ของตัวเองที่เพิ่งไปเอามาจากอู่ไม่นานนี้

“น้องงงงง” เสียงเล็กๆร้อง ยิ้มแป้นเมื่อเห็นน้องที่ตัวเองรู้จักอยู่ตรงหน้า

“พ่อมึงเป็นซาเล้งจริงๆใช่มั้ยวะ?!”

นมจืดตาโตส่ายหน้า “ฮื้อ...พ่อเราทำงานบริษัทนะ ไม่ได้เป็นซาเล้ง” ทำหน้าขึงขังเพิ่มอีกด้วย

คนฟังแทบกลอกตาขึ้นฟ้าคว่ำปากลงดิน เฮ้อ...อยากตบกะโลหกไอ้เตี้ยให้แคระลงไปกว่าเดิม นี่กูต้องพามันไปไหว้เจ้าที่ไหนเพื่อขอให้สมองมันกลับมาเหมือนคนอื่นเขาเนี่ย!

“น้องสบายดีแล้วเนอะ” ตอนนั้นน้องไม่ค่อยโอเคพระเอกเลยพาไปซ่อมที่ร้าน

“เออๆๆ สบายตายห่าแล้ว” บ่นหงุดงหงิด วาดขาขึ้นคร่อมเบาะหนังเก่าๆแล้วถีบที่สตาร์ทขาอยู่สองสามทีจนเครื่องยนต์ทำงาน เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ดังฮึ่มๆ ท่อไอเสียปล่อยควันสีจางๆออกมา

ตากลมหลังแว่นมองอย่างสนใจ

“น้องวิ่งได้จริงๆด้วยอะ”

“เออสิวะ! หยุดพูดส้นตีนได้แล้ว ขึ้นมา!”

เย้ย! ไปไหนอะ นมจืดงง

“ไปไหนเหรอ?”

“ไม่รู้ เลิกถาม!” ร่างสูงบ่น “ขึ้นมา”

“อื้อๆๆ รู้แล้ว” คนตัวเล็กรีบกระโดดฮึบขึ้นเบาะหลังของรถมอเตอร์ไซด์คันเก่า ขยับก้นนั่งให้เรียบร้อย “พระเอกๆมันไม่มีที่วางขาอ่ะ”

“ไอ้ง่าวเอ๊ย!” คนตัวใหญ่ยกขาเตะที่วางอันเล็กที่พับเก็บอยู่ให้เด้งออกมา

“ไม่มีหมวกกันน็อคเหรอ” คุณพ่อบอกว่านั่งมอเตอร์ไซด์ต้องใส่หมวกเพื่อความปลอดภัย

“โว๊ย!” หัวร้อนเหมือนอากาศแล้วเว้ย แต่เจ้าตัวก็ลงจากรถเอาขาตั้งลงเสร็จสรรพ ตัวเอียงลงมาเล็กน้อย นมจืดที่นั่งอยู่เกือบไหลแหนะ แต่ยังจับเบาะเอาไว้ สรุปคือพระเอกเดินหายไปไหนไม่รู้ รถก็ไม่ดับเครื่อง ปล่อยให้นมจืดนั่งเฝ้ารถอยู่เบาะหลัง

แต่ว่าไม่นานหลังจากนั้นตากลมหลังแว่นก็เห็นร่างสูงใหญ่กลับมาพร้อมกับหมวกกันน็อคสองใบ มาถึงก็โยนใบหนึ่งมาให้นมจืด

ส่วนพระเอกก็ใส่ของตัวเองเสร็จสรรพ ในขณะที่คนตัวเล็กยังงุ่นง่านกับการติดสายอยู่ คนเห็นยังรำคาญแทนเลยจัดการติดให้

“ติดยังไม่เป็นอีกนะมึง”

“แหะ…” คนตัวเล็กยิ้มแหะตาหยีให้ ขยับแว่นอันโตขึ้นเล็กน้อย

“เกาะแน่นๆนะเว้ย ตกไปหน้าแหกกูตามไปทับซ้ำเลยนะเว้ย” สั่งเสียงดัง คนฟังรีบขยับชิดคนตัวโตแน่น มือเล็กๆเกาะชายเสื้อคนตัวใหญ่ไว้เป็นที่พึ่ง

นมจืดกลัวตกอะ ไม่ค่อยได้นั่งรถมอเตอร์ไซด์ด้วย

รถมอเตอร์ไซด์แล่นออกไปด้วยความเร็ว…แต่ไม่ได้เป็นแบบนิยายที่พระเอกขับเร็วจนนายเอกต้องเกาะเอวแน่นๆนะเพราะมันกลายเป็นว่ารถวิ่งในความเร็วชนิดที่แบบจักรยานของไอ้เด็กปีหนึ่งยังไล่ทันเลย

“หู้ว…ลมเย็นดีจัง” นมจืดชูไม้ชูมือขึ้นข้างบน เสียงเล็กๆร้องอย่างสดชื่น มหาลัยเขานี่ร่มรื่นพอสมควร ลมก็ดีด้วย

“เฮ้ย! ไอ้มินเนี่ยนแดกแฟ้บ เอามือมึงลงมาเดี๋ยวนี้!” ใบหน้าคมเข้มแทบจะมีเส้นเลือดปูดขึ้นมา

“ฮื้อ…ทำไมงะ” ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอวะ!

นี่กูไม่ได้พามึงมาถีบเรือเป็ดชมนกชมไม้ในสวนลุมนะเว้ย ทำเป็นดี๊ด๊าไปได้

ยิ่งเห็นไอ้จักรยานสองล้อนั่นปั่นขึ้นนำหน้าไปแล้วหันกลับมาโบกมือให้ ไอ้สัส!!! มึงวอนตีนเสียแล้วไอ้ห่า

“บ๊ายบาย…” เอ้าไอ้เตี้ยข้างหลังเสือกไปโบกมือให้มันอีกนะ เดี๋ยวกูก็จับมามานาบู มานาบี้ มานาบั้บซะเลย “พระเอก…น้องนี่ช้าดีเนอะ จักรยานยังแซงเลยอะ ดีแล้ว คุณพ่อบอกว่านั่งมอเตอร์ไซด์อย่าขี่เร็วมาก อันตราย” แต่รถของพระเอกนี่ไม่ค่อยอันตรายเลยล่ะ

“หุบตูดมึงไปไอ้เตี้ยหมาตื่น!”

ไอ้สัส! สาบานว่ากูจะดาวน์บิ๊กไบค์มาซิ่งให้พ่อมึงดูเลย

รถคันเก่าค่อยขับเลาะมาตามถนนใหญ่ตามแต่ความเร็วจะอำนวย จะเอารถขับเร็วๆไปทำไมวะ ในเมื่อถนนในกรุงเทพฯมึงก็ขับได้ไม่เกินยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงอยู่ดี

มาถึงที่หมายก็โบกมือไล่ให้คนข้างหลังลง นมจืดถอดหมวกออก ความชื้นเหงื่อทำให้ผมลู่ลงเล็กน้อยเจ้าตัวเลยจัดทรงให้กลับเข้าที่ ตากลมมองไปรอบๆพลางดันแว่นขึ้น

“สยาม…” ศูนย์กลางของเหล่าห้างสรรพสินค้าชื่อดังและร้านรวงต่างๆ แหล่งรวมผู้คนเอาไว้ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ แหล่งของกิน แหล่งเรียนพิเศษ

ช่วงบ่ายสามสี่โมงเห็นเหล่าเด็กนักเรียนจากโรงเรียนต่างๆเดินควักไขว่ เด็กมหาลัยก็เยอะไม่น้อย ถ้าเย็นกว่านี้จะเห็นเหล่าพนักงานบริษัทที่เลิกงงานมาเดินเล่นกินข้าวด้วย

“พระเอกเรามาทำอะไรที่นี่เหรอ?”

คนถูกถามไม่ยอมตอบ เดินดุ่มๆออกจากลานจอดมอเตอร์ไซด์ไป

“หรือว่ามาเรียนพิเศษเหรอ?” แต่ว่าไม่น่าใช่นะ พระเอกก็อยู่มหาลัยแล้วน้า ยังต้องเรียนพิเศษอีกเหรอ

“กูไม่ใช่เด็กมอปลายนะเว้ย”

นมจืดย่นจมูกใส่ แล้วพามาทำไมไม่ยอมบอกล่ะ แต่สุดท้ายก็ยังเดินตามเขาต้อยๆ จนผ่านร้านขนมร้านหนึ่งที่มีกลิ่นหอมจนต้องทำจมูกฟุดฟิดๆ สะกิดคนนำหน้าจึกๆ

“พระเอกๆ อยากกินขนมเขียวๆ” สมัยเรียนต้องซื้อบ่อยๆถ้ามาเดินเล่นสยาม ร้านขนมที่อยู่กับสยามมานาน

ร่างสูงเห็นคนตัวเล็กจ้องขนมอุ่นๆในตู้กระจกไม่วางตา ร้านพวกขนมครกใบเตย บ้าบิ่น ขนมเบื้องที่ใครมาสยามก็รู้จักดี เขาพยักหน้าส่งๆไป

“เออๆ”

จุดประสงค์ที่เขามาสยามวันนี้ไม่ได้พาไอ้เตี้ยนมมาซื้อขนมนะเว้ย เขามีงานต้องทำ

พอได้ขนมมาไว้ในมือ นมจืดก็เคี้ยวหนุบหนับ ยิ้มแฉ่งแบ่งคนข้างๆกินด้วย พระเอกหยิบมากินหนึ่งชิ้นแล้วเบ้ปาก กลิ่นใบเตยมันฉุนไป หวานไปอีก ไม่ชอบ!

ปล่อยให้มันเดินแทะขนมไป ส่วนเขาจัดการหยิบกล้องตัวโปรดขึ้นมา เช็คเลนส์ ปรับฟังก์ชั่นต่างๆให้เรียบร้อย มองสถานที่โดยรอบถือว่าเป็นธรรมชาติดี คนเดินไปเดินมา แสงก็ยังดีอยู่

กล้องถูกยกขึ้นมา ตามองโฟกัสในภาพ เสียงกดชัตเตอร์ระรัวจนนมจืดหันมามอง คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยทั้งที่ปากยังงับขนมครกสีเขียวเอาไว้ครึ่งหนึ่ง

“พระเอก!” นมจือตาเหลือก อยู่ๆมาถ่ายรูปเขาทำไมกัน “ถ่ายรูปเราทำไม”

“กูไม่ได้ถ่ายมึง” ปากว่าแบบนั้น แต่มือยังคงกดชัตเตอร์รัวๆ “เดินต่อไป ไม่ต้องสนใจกู”

นมจืดทำเสียงในลำคอ ไม่สนใจได้ไงล่ะ อยู่ๆมีกล้องมาถ่ายเนี่ย เกร็งไปหมดแล้ว แถมยังไม่กล้ากินขนมด้วย

“แต่…”

“ อย่างอแง เดินไป” เห็นมันทำปากแบะแล้วอยากจะดึงให้ยืดตึ๋งหนืดๆ “เดี๋ยวเสร็จแล้วจะพาไปแดกข้าว”

นมจืดละล้าละลังไม่ยอมเดินจนตากล้องหน้าโหดถลึงตามองเลยจำใจเดินแต่ก็ช้ามากเพราะก้าวขาไม่ออกยิ่งกล้องมาทั้งทางซ้ายขวาหน้าหลังตลอดเวลา

นัยน์ตาคมหลังกล้องมองใบหน้าขาวเกือบซีดมีความไม่มั่นใจ นัยน์ตากลมหลังแว่นหลุกหลิกมองเขาตลอดเวลา หน้าตามันเอ๋อๆโคตรทุเรศ ปากมันเขียวๆเพราะแดกขนมของมัน แต่มันกลับทำให้ชายหนุ่มร่างสูงต้องคลี่ริมฝีปากออกโดยไม่รู้ตัว






“เอ้าแดก!” ปลาดิบชิ้นสวยสีส้มสด มันปลาแทรกตัวเป็นลายหินอ่อนถูกโยนลงมาในจาน

อื้อ…ใช่ๆ โยนแหมะลงมาในจานนมจืดเลยล่ะ

มือเล็กขยับตะเกียบคีบเนื้อปลาจิ้มน้ำจิ้มแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยจนแก้มพอง ตากลมประกายวาววับจนคนมองเสตาขึ้นหลบ

“พระเอกถ่ายรูปเราไปทำไม” สุดท้ายนมจืดก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพระเอกถ่ายรูปเขาไปทำไม

“กูถ่ายหมา ไม่ได้ถ่ายมึง”

เอาอีกแล้ว…ก็เห็นๆกันอยู่ นมจืดหรี่ตามองคนฝั่งตรงข้าม ร่างสูงกระแอมเสียงดัง ถลึงตามองแยกเขี้ยวใส่

“พูดมากไอ้เตี้ย” ปลาดิบอีกชิ้นถูกโยนลงมาในจานอีกแล้ว

คนตัวเล็กทำปากขมุบขมิบเหมือนพึมพำบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

“พระเอก” นมจืดกำลังสงสัยอีกครั้ง

“อะไรของมึงอีก เรียกจริงเว้ย!”

ไม่ได้จะถามเรื่องถ่ายรูปแล้วซะหน่อย ถามไปก็คงไม่ตอบหรอก แค่จะถามอย่างอื่นเอง อย่าหงุดหงิดสิ อากาศร้อนๆเดี๋ยวช็อกไปทำไงล่ะ

“ก็…พามากินร้านนี้ มันแพงอะ เรากลัวเงินไม่พอ” วันนี้มีอยู่ไม่ถึงพันเลย

ริมฝีปากได้รูปแสยะยิ้ม “มึงก็อยู่ล้างจานดิ ยากตรงไหน”

ตากลมเบิกกว้าง รีบพูด “ฮื้อ…ง…งั้นที่สั่งเพิ่มไปยกเลิกไหม?”

“ไม่! กูหิว” นอกจากจะไม่ยกเลิกแล้วจะสั่งเพิ่มด้วย

“พระเอกเอาบัตรดำๆมาด้วยไหม?” รีบถามต่อ คนฟังไม่ยอมตอบ ก้มหน้าก้มตายัดซูชิเข้าปาก “เดี๋ยวเราจ่ายเงินสดให้ ถ้าไม่พอวันหลังจะมาผ่อนจ่ายต่อ”

พูดซะเหมือนกูเป็นเจ้าหนี้เงินกู้!

“ดอกเบี้ยร้อยละร้อย” และบังเอิญว่ากูก็เป็นเจ้าหนี้หน้าเลือดด้วยบอกเลย

“ทำไมแพงจัง” คนตัวเล็กร้องตาโต อ้าปากค้าง “เปิดกู้นอกระบบเหรอ?”

ถรุย!

สาหร่ายติดคอเลยไอ้สัส!

“เออ...เก็บดอกแพงๆแม่ง ยิ่งลูกหนี้ติงต๊องอย่างมึง” เห็นหน้าเด๋อๆของมันแล้วโคตรขำ ตากลมๆจะโตไปไหน

“เรา...ขอผ่อนจ่าย 0% สามเดือนได้ไหม?” ช่วงนี้นมจืดกำลังประหยัด

“กูบอกอยู่ว่าดอกร้อยละร้อย” คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างเหนือกว่า แสยะยิ้มให้

“ฮื้อ...ยกเลิกที่สั่งไปได้ไหม น้า...เราเงินไม่พอจริงๆ” นมจืดทำหน้าหงอย เริ่มรู้สึกไม่อยากกินขึ้นมาแล้ว “พระเอกหิวมากกินส่วนของเราก็ได้นะ เราไม่กินแล้ว” รีบดันจานปลาดิบและอาหารอื่นๆไปทางคนตัวโต

นัยน์ตาคมมองหน้าจ๋อยของอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ มันนี่ไม่รู้หรือไงว่าโดนแกล้งอยู่เนี่ย ไอ้เตี้ยเอ๊ย!

เห็นหน้ามุ่ยๆของมันแล้วจิตใจไม่อยู่กับเนื้ออีกแล้ว กูเป็นโรคติดต่อห่าไรเปล่าวะเนี่ย! รู้สึกแย่ๆเหมือนทนไม่ได้เลยเว้ย

ทำไมกูถึงเจ็บปวด!

“ไอ้แคระ...แดกลงไป” ก่อนที่กูจะแดกหัวมึง

“แต่…”

“กูลดดอกเบี้ยเป็น0%ก็ได้” นี่กูใจดีมากแล้ว บอกเลย

ใบหน้าขาวเริ่มยิ้มออก แก้มกลมป่องออกเล็กน้อย “จริงเหรอ? งั้นเท่าไรหารกันแล้วถ้าไม่พอ เราเอามาให้วันหลังนะ”

พระเอกเหยียดยิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มบื้อๆของไอ้มินเนี่ยน “เออ!”

หลังจากกินเสร็จเรียบร้อย พระเอกเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมด นมจืดไม่ได้หารอะไรเลยอะ

“พระเอกเมื่อกี้เท่าไรนะ?” ยังไม่ทันได้มองราคาในใบเสร็จเลย พระเอกก็เอาแล้วแถมไปเซ็นๆแล้วยื่นคืน

“ไม่รู้!”

เย้ย พระเอกทำไมความจำสั้นจังอะ

“ฮื้อ...เท่าไร เราจะหารคืนให้” รีบควักเงินออกจากกระเป๋า

คนตัวโตถลึงตามอง นมจืดห่อไหล่ถอยหลังไปสองก้าว หน้าพระเอกดุเป็นยักษ์อีกแล้ว

“ไว้มึงค่อยจ่ายกูวันหลัง” ตาคมหรี่ตา

“อ้อ...ได้ๆ”

“ไอ้แคระมึงเอามือถือออกมาดิ” กระดิกนิ้วยิกๆ นมจืดรีบควักมือถือออกมา “087-xxx-xxxx”

นมจืดทำหน้างงงวย “???”

“ไอ้เตี้ย! เมมเบอร์กูลงไปสิ ต้องให้บอกทุกขั้นตอนเหรอไงวะ! แล้วยิงเบอร์กลับมาด้วย”

อ่อ...อย่างนี้นี่เอง นมจืดรีบกดยุกยิกตาม จนเบอร์ตัวเองไปขึ้นอยู่ที่โทรศัพท์ของอีกฝ่ายเรียบร้อย

“กูจะได้ตามตัวมึงง่ายๆเวลาทวงเงิน”

“อื้อๆ เราไม่เบี้ยวแน่นอน”

รอยยิ้มที่มุมปากได้รูปผุดขึ้นมาชั่วขณะก่อนจะจางหายไปเหลือเพียงแยกเขี้ยวใส่

“เอาไลน์ เฟส ไอจี ทุกอย่างที่มึงเล่นมาด้วย”

นมจืดตาโต

“กูจะได้ตามทุกช่องทางถ้ามึงชิ่งหนี้กู”

“ฮื้อ...เราซื่อสัตย์ ไม่คดโกงนะ” นมจืดทำเสียงไม่พอใจ คุณแม่สอนเสมอต้องเป็นคนดี ไม่โกงคนอื่น

ใบหน้าคมเข้มใต้ไรหนวดเขียวครึ้มบึ้งตึง “เออ! บอกให้เอามาก็เอามา”

“เราเล่นแค่เฟสกับไลน์ ไอจีไม่ค่อยอะ”

พระเอกหยักหน้า “มีแค่ไหนเอามาแค่นั้น”

นมจืดบอกชื่อแอคเค้าท์ตัวเองเรียบร้อยพร้อมกับตบอกตัวเองปุๆ พูดเสียงใสเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“เราไม่โกงแน่นอนนะ”

ร่างสูงไม่ตอบแต่หรี่เจ้าเล่ห์พลางเมมเบอร์ลงเครื่องเสร็จเรียบร้อย กดออกจากแอพพลิเคชั่นที่กำลังใช้งาน

“ไปๆกลับบ้านมึงไปได้แล้ว” ชิ่วๆ ไปๆซะที

“อ่อ...อื้ม...เราไปขึ้นรถไฟฟ้าน้า” โบกมือให้พระเอกหย่อยๆเป็นเชิงลา “ขับรถกลับบ้านดีๆน้า”

คนตัวโตกว่าโบกกลับนะ แต่เป็นแบบโบกไล่ไปให้พ้นๆ นัยน์ตาคมมองร่างเล็กที่เดินหายไปกับฝูงชน

ฝ่ามือใหญ่หยิบมือถือมากดหน้าแอพพลิเคชั่นอีกครั้ง มองรูปโปรไฟล์ส่วนตัวของไอ้เตี้ยมินเนี่ยนแล้วยิ้มมุมปาก

รูปโปรไฟล์ในแอพพลิเคชั่นไลน์กับเฟซบุ๊กเป็นรูปเดียวกัน

หน้าของเจ้าตัวในแว่นตาโตๆปิดครึ่งหน้ากำลังดูดนมกล่องอยู่

...หน้าตาเด๋อด๋า ติงต๊องฉิบหาย!...





ครืดๆ

เสียงโทรศัพท์สั่นบนโต๊ะทำให้นมจืดเดินไปหยิบมาดู เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ

‘ขึ้นรถไฟผิดฝั่งเปล่าวะไอ้เตี้ย!’

คิ้วเรียวบางขมวดเล็กน้อย มองชื่อคนไลน์แล้วก็รูปโปรไฟล์ชัดๆ

‘พระเอกหล่อฉิบหาย’

อ้อ! พระเอกนี่เอง

รีบกดพิมพ์ยุกยิกๆกดส่ง

‘ไม่ผิดน้า เราถึงบ้ายแล้ว’

‘*บ้าน’

ร่างสูงที่กำลังไขกุญแจเข้าห้องตัวเองมองข้อความจากอีกฝ่าย ดันประตูเปิดกว้างถอดรองเท้าเข้าไปด้านใน

‘นึกว่าขึ้นผิดทางหลงตายห่าไปแล้ว’

นึกถึงหน้าเอ๋อๆของมันตอนขึ้นรถไฟฟ้าไปคนละทางแล้วอยากจะขยี้ขมับให้เข็ด

ข้อความขึ้นอ่านแต่ไม่ตอบ สักพักแอคเค้าท์ที่ใช้ชื่อว่า ‘นมจืด’ ก็ส่งกลับมา

‘ฮื้อ...ไม่ผิดสิ’

แค่คำว่าฮื้อของมันทำให้นึกถึงเสียงประหลาดๆที่มันชอบทำเวลาขัดใจ ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้ม นัยน์ตาคมวาววับ รู้สึกอารมณ์ดีไม่น้อย

‘เออๆดีแล้วๆ’

เขาพิมพ์ตอบกลับไป พลางถอดเสื้อเชิ้ตตัวเองออกเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่งและหน้าท้องเป็นลอนสวยงาม เจ้าตัววางโทรศัพท์ไว้บนเตียง มันสั่นครืดอีกครั้ง

‘ฝันดีน้า เจอกันๆ’

หึ...จะฝันไม่ดีเพราะเจอผีมินเนี่ยนอำนี่แหละ

มินเนี่ยนแดกแฟ้บด้วยนะเว้ย!


________________________________________ 100% _______________________________________________________

สวัสดีค่า

วันนี้มาตามสัญญาเอาอีกครึ่งตอนมาลงค่า ยิ่งเขียนเรายิ่งขำน้องนม คือได้แต่หนูลูกกกกกอย่างเดียว

ส่วนอีพระเอกมันก็ปากอย่างใจอย่าง หัวร้อนเหมือนอยู่ในนรก ฮ่าๆ

อ่านแล้วคอมเม้นบอกฟี้ดแบ็คกันได้นะคะ คนเขียนชอบอ่านคอมเม้น หรือจะหวีดกันในทวิตเตอร์ #รักรสนมจืด ได้เช่นกันค่า

ขอบคุณทุกการติดตามค่า

ปล. ถ้าหากใครอ่านตอนนี้แล้วอย่าสับสนกับไทม์ไลน์ของในจอยลดานะคะ ในจอยลดาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเนื้อเรื่องหลักนะคะทั้งเนื้อหาและไทม์ไลน์ ขอทำความเข้าใจตรงนี้เลยนะคะ เพราะงั้นไม่ต้องแปลกใจที่ทำไมเพิ่งเห็นนังพระเอกมันขอไลน์น้องนมนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.228K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11268 namwarncm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2564 / 21:16
    แรงบันดาลใจ ว่าซ่านนนน
    #11,268
    0
  2. #11235 gowaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:29

    พ่อเมิงเป็นซาเล้งเหรอ ............... คิดได้ไง พระเอกกกกกกก555

    เลี้ยงเค้าทุกครั้ง ที่เจอเลยน้าาาาา หรี่ตามองงงงงงงง

    #11,235
    0
  3. #11180 KatCher (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:18
    อยสกกลืนน้องนมจืดลงท้อง น่ารักเกิ๊นนนน
    #11,180
    0
  4. #11139 Nuthathai Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:36

    วอแวเหลือเกินนะพระเอก

    #11,139
    0
  5. #11119 328yousomuch (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 18:26
    พระเอกเอ็นดูเค้าแหละดูออก!
    #11,119
    0
  6. #11087 kookmin312537 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 06:16
    ไม่เนียนเลย555
    #11,087
    0
  7. #11047 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 14:11
    แหม่ เนียนเลยนะพระเอกกก
    #11,047
    0
  8. #11034 arck (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 17:16
    คนเค้าดูออกนะคะพระเอกกก
    #11,034
    0
  9. #10939 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 22:30
    .หรี่ตามอง
    #10,939
    0
  10. #10935 pincake (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 21:53
    หล่อนมีพิรุธนะ!!
    #10,935
    0
  11. #10655 Tharnz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 23:26
    เธอมีพิรุธน่ะ พระเอก
    #10,655
    0
  12. #10652 Kun Kuna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 02:16
    ดูออกกกก
    #10,652
    0
  13. #10635 laiisebsiw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 19:50
    น่ารัก
    #10,635
    0
  14. #10634 peachlilyn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 09:27
    จีงๆ อยากได้คอนแทคเขาอะดูออกน้พระเอก >_<
    #10,634
    0
  15. #10624 theskyandsea (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 19:41
    เอาน้องมาเป็นแบบอีกหนอคนเราอ่ะ หลงนมจืดแล้วรู้ตัวไหมคุณพระเอก
    #10,624
    0
  16. #10473 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 10:53
    พระเอกระวังสะดุดน้า ข้างหน้ามีหลุม ~~~

    .
    .
    .
    .
    'แต่'
    .
    .
    .
    .
    คงไม่ทันแล้ว ตกหลุมเต็มๆเลย~~~~

    หลุมรักด้วย ตกล่ะไม่เจ็บ หลุมโคตรใหญ่555555
    #10,473
    0
  17. #10464 baekbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 17:26
    กรี๊ดดดดดดดดด น้องติดเบ็ดพระเอกไปแล้ว ป้อมปราบศัตรูพ่ายมาช่วยน้องก่อนนน ก่อนที่น้องจะโดนจับกิน
    #10,464
    0
  18. #10427 May Ling Pcm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 23:06
    นมก้ซื้อเกิ้นนนน 555555
    #10,427
    0
  19. #10364 kDanielSunshine (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:28
    เจ้าหนี้ต้องมีคอนแทคของลูกหนี้เนอะ อืมๆ เข้าใจได้แหละ
    #10,364
    0
  20. #10187 Spices_smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:14
    อยากจะเเหมถึงดาวอังคาร
    #10,187
    0
  21. #10162 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 09:19
    โกนหนวดแล้วต้องหล่อแน่ๆ
    #10,162
    0
  22. #10155 num'crazy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 16:33
    เนียนว่ะคนเรา
    #10,155
    0
  23. #10100 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 11:26
    ทำไมชอบพูดไม้เพราะกับน้องตาคนนี้นี่
    #10,100
    0
  24. #10070 Kun Kuna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:29

    อะตีเนียนเลยนะ อีพี่โดนน้องมันหลอกเนียนๆยังไม่รู้ตัวอีก

    #10,070
    0
  25. #10047 Ttawanp55 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:44
    น่านักมากกกกก
    #10,047
    0