[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 7 : บทที่ 6: นมจืดกับเกาเหลา [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,412 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

บทที่ 6: นมจืดกับเกาเหลา


“มึงหาหัวข้อโปรเจ็คได้ยังวะว่าจะถ่ายอะไรส่งอาจารย์แก” ไอ้สมชาติ...คนเดียวกับสมชาติที่นมจืดเคยเจอนั่นแหละ มีอยู่คนเดียว ทุกคนคงจำนางได้เนอะ 



คนถูกถามยักไหล่ “ยังว่ะ”


ช่วงนี้เขากำลังมีโปรเจ็คที่ต้องอาจารย์ สาขาเขากำลังหาแรงบันดาลใจ หาหัวข้อถ่ายมาส่งอาจารย์


“กูอยากลองถ่ายชีวิตคนไร้บ้านดู แบบฝรั่งอะ เลยไปลองนั่งแถวๆสนามหลวง สะพานพุดมาวะ” อื้อหือ...มึงลงทุนมากไอ้สมชาติ “เลยได้เพื่อนเป็นคนแถวนั้นเลยวะ” เออดีๆมึง มีเพื่อนเยอะดี


“เออ” พระเอกโบกมือเป็นเชิงเรื่องของมึง



“กูว่ากูอยากถ่ายตามติดชีวิตดาราว่ะ” อีกเสียงหนึ่งแทรกบทสนทนาขึ้นมา เจ้าตัวเพิ่งเงยหน้ามาจากกล้องตรงหน้า


“นั่นเขาเรียกปาปารัซซี่ไหมไอ้เป้ สัส!” ไอ้เป้ที่ว่าคือชายหนุ่มตัวเท่าๆไอ้สมชาติ มันไว้ทรงผมทรงพี่เป้ วงเสลอสมัยที่พี่เขายังไม่ได้ตัดผม แต่หน้าตาที่ไม่ต้องเทียบนะ นั่นเขาเป้เสลอ แต่นี่แม่งเป้เสร่อ สัสๆ คือหน้าเสร่อไปไกลมาก ในคณะเลยเรียก เป้เสร่อ มันดูจะชอบมากเสียด้วย


“ฮ่าๆ ก็ดูดีไม่ใช่หรอวะ ปาปารัซซี่บางคนถ่ายดีฉิบหาย กูซูฮกให้เลย” เป้เสร่อมั่นใจว่าปาปารัซซี่หลายคนก็จบสาขาที่เกี่ยวข้องกับการถ่ายภาพเหมือนกัน


ร่างสูงใหญ่พ่นลมหายใจเหม็นเบื่อใส่เพื่อน ไม่มีอะไรให้จรรโลงใจสักนิดเวลาอยู่กับพวกแม่ง ชีวิตโคตรหดหู่สัสๆ มือใหญ่ไล่กดโทรศัพท์ตัวเอง ไถโซเชี่ยลแก้เบื่อ


กึก!


ร่างสูงใหญ่ชะงักกึกเมื่อนิ้วมือกดไปโดนอัลบั้มรูปในมือถือ ภาพที่นัยน์ตาเรียวคมกำลังจ้องอยู่ต้องนิ่งเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง


พระเอกลุกขึ้นยืนพรวดอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าสัมภาระตัวเอง


“กูไปล่ะ”


สมชาติตาเหลือกตกใจที่เพื่อนเหมือนพี่เข้ากระเด้งตัวอย่างเร็ว


“อะไรของมึงวะ?!”


“ไปหาแรงบันดาลใจ”


เฮ้ย! ไอ้เชี่ย! อะไรจะได้เร็วขนาดนั้น แค่ไถมือถือก็ได้แรงบันดาลใจเหรอวะ?!


เออดี! พวกกูจะได้ลองไถๆบ้าง เผื่อจะได้แรงบันดาลใจไปถ่ายหนังโป๊ ถรุย!!


ร่างสูงใหญ่สาวเท้ายาวๆออกจากพื้นที่ของคณะตัวเองทันที อยู่ๆพระเอกก็รู้สึกว่าหายใจโล่งปอดชีวิตดูมีคุณค่าขึ้นมาทันที


สงสัยอยู่กับไอ้พวกสมชาติชีวิตหดหู่เชี่ยๆจริงๆว่ะ กูรู้สึกได้!





“15 บาทเหมือนเดิมค่า” เสียงพนักงานร้านสะดวกซื้อบอกลูกค้าเจ้าประจำ


วันนี้เห็นลูกค้าประจำมาซื้อนมกล่องไปแล้วเมื่อตอนเช้า พอตอนเที่ยงก็กลับมาซื้ออีกกล่องหนึ่ง


“รวมนี่ด้วย” เสียงทุ้มเข้มพร้อมกับขวดเครื่องดื่มชูกำลังขวดหนึ่งวางตึงลงบนเคาน์เตอร์จ่ายเงิน


นัยน์ตากลมหลังกรอบแว่นหันขวับไปมองทางต้นเสียงก่อนเจ้าตัวจะอ้าปากค้าง


“อ้าว! พระเอก…” คนตัวเล็กเจ้าของแว่นกลมโตหันมามอง


คิ้วเข้มหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยดูท่าทางกวนๆ ขนาดพนักงานยังเริ่มหงอเพราะรูปร่างสูงใหญ่แถมท่าทางอย่างกับมาหาเรื่องน้องแว่นตัวเล็ก


“เอ่อ...ทั้งหมดเป็น32บาทค่ะ”


มือขาวซีดควักเงินเพิ่มมาวางบนเคาน์เตอร์


...โอ้! นี่มันรีดไถแน่นอน!...


“แดกแต่นมจืด ถามจริงมึงแดกนมอย่างอื่นเป็นมั้ย?” เสียงเข้มถามหลังจากเดินออกมาจากร้าน ออกมาแล้วเมือนตกนรกทั้งเป็น ร้อนไปไหนวะ!


นมจืดกระพริบตาปริบดันแว่นขึ้นจมูก


“เป็นสิ แต่ว่าชอบนมจืดที่สุด” ยิ้มแฉ่งแถมให้ด้วย


จ้า...จ้า...เรื่องของมึงเลยจ้า…


“ไม่มีเรียนแล้วเหรอ?” คนตัวเล็กเจาะหลอดนมกล่องดูดฟืดๆ


“เออ”


“ดีจัง...เรามีอีกทีสี่โมงอะ ตอนนี้เลยว่าง”


เป็นอะไรที่ไม่ชอบเลยมีคาบเช้าเลิกเที่ยงแล้วมีเรียนอีกทีคือสี่โมงถึงหกโมงเย็น เป็นคาบว่างตรงกลางที่ไปไหนไม่ได้กลับบ้านก็ไม่ได้


“นม!” เสียงเรียกชื่อทำให้เจ้าของชื่อตัวเล็กหันไปมอง เห็นเพื่อนร่างสูงคนหนึ่งเดินมา


“ปราบ”


“มึงมาซื้อนมไรนานขนาดนี้ พวกกูซื้อข้าวไว้จนมันเย็นหมดแล้ว”


พวกเขากำลังกินข้าวกลางวันแต่ไอ้นมจืดดันอยากกินนมเลยวิ่งแจ้นมาซื้อก่อน อุตส่าห์บอกให้กินข้าวก่อนก็ไม่ยอมฟัง


“ฮื้ออออ ไปแล้วๆ” ทำเสียงหงุงหงิงในคอ “พระเอกกินข้าวยัง ไปกินข้าวกัน”


ป้อมปราบหันไปมองคนไม่คุ้นหน้าคุ้นตาที่ยืนหน้าเข้ม หนวดเครารุงรังรวมถึงเสื้อเชิ้ตที่เขาไม่มั่นใจว่ามันเคยเป็นสีขาวหรือมันเหลืองๆแบบนี้มาตั้งแต่แรก


นัยน์ตาคมมองกลับไปเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังมองสำรวจเขาอย่างเปิดเผย


“ไปดิ” สุดท้ายพระเอกยักไหล่ แสยะยิ้มเล็กน้อยให้อีกฝ่าย


อยากจ้องจ้องไป เขาไม่กลัว


“อื้อ ไปๆ” ขาสั้นรีบก้าวฉับๆไปทางโรงอาหารที่ยังพอมึความจอแจอยู่


“กว่าจะมานะไอ้นม นึกว่าหลงทางไปแล้ว” ศัตรูพ่ายนั่งเฝ้าจานข้าวสามจานจนเย็นหมดแล้ว


คิ้วของคนพูดขมวดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินตามมาหลังสุด หันไปเลิกคิ้วถามป้อมปราบ แต่ไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา


“อ้อ! ลืมแนะนำ...นี่ชื่อพระเอกน้า อยู่คณะเพื่อนบ้าน เคยเอากาแฟที่ลืมไว้ที่เซเว่นไปให้” เดี๋ยวนะ! ธุระอะไรของมึงไอ้นมที่ต้องเอากาแฟไปให้คนอื่น หา?!!!! ป้อมปราบศัตรูพ่ายรู้สึกอยากกุมขมับแล้วกรอกพาราเซตามอลตามลงไปทั้งแผง


แล้วมึงเรียกคณะศิลปกรรมว่าคณะเพื่อนบ้านเหรอ?! คณะวิทยาฯของมึงอยู่ตะเข็บชายแดนใช่ไหม?!


“ส่วนสองคนนี้เพื่อนเราเอง ชื่อป้อมปราบกับศัตรูพ่าย”


ชายหนุ่มปีสามคณะวิทยาศาสตร์เสยสายตาตั้งแต่หัวจรดเท้าไปทางไอ้คนที่มาจากคณะเพื่อนบ้าน เขาสองคนว่าสูงแล้วแต่ยังต้องยอมรับว่าเตี้ยกว่าอยู่เล็กน้อย


แต่ที่ต้องกลอกตาเบ้หน้าคือ...ชื่อ! เมื่อกี้ไอ้นมมันแนะนำว่าอะไรนะ?!!!


“พระเอก?” ศัตรูพ่ายเหล่ตามอง ทำปากคว่ำเล็กๆ


บอกว่าเป็นตัวร้ายกูยังจะเชื่อมากกว่า


“อ่าหะ...พระเอก...ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณป้อมปราบ ศัตรูพ่าย” ร่างสูงใหญ่ยิ้มแสยะมุมปาก


คนฟังถึงกับคิ้วกระตุก ไอ้เชี่ยนี่มันกำลังล้อเลียนอย่างไม่ต้องสงสัย


“อื้อออ หิวๆ กินข้าวกันๆ”


ระหว่างที่ชาวบ้านเขากำลังเปิดวอร์กัน ไอ้นมจืดมันก็ยังไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม






พระเอกขยับตัวผ่อนคลาย ยักไหล่ขึ้น



“เอากระเป๋าไปไอ้เตี้ย กูไปซื้อข้าวก่อน” โยนกระเป๋าย่ามตัวเองให้คนตัวเล็ก นมจืดทำหน้าเหวอรีบยื่นมือมารับอย่างตกใจเพราะกลัวกระเป๋าตกพื้น ก่อนรีบพูดไล่หลังคนที่เดินฉับๆไปต่อแถวร้านข้าว



“โยนมาตกใจหมดเลย” ถอยหายใจ ตบอกปุๆ หันไปวางกระเป๋าย่ามข้างๆตัว 

แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็สะดุ้ง!



อุ๊ย!



ทำไมปราบกับพ่ายจ้องตาไม่กระพริบเลย นมจืดตกใจหมด



“ท...ทำไมเหรอ?”



“ไปรู้จักได้ไง?!” ศัตรูพ่ายเปิดเรื่องขึ้นมาก่อน เสียงเข้มทำให้คนตัวเล็กห่อไหล่ ทำไมพ่ายต้องทำเสียงดุอะ



“งื้อ…” ตากลมกลอกซ้ายขวา ทำปากมุบมิบ



“สนิทกันนานหรือยัง ทำไมพวกกูไม่รู้!” ป้อมปราบก็อย่าดุสิ กลัวแล้ว!



“ก็...ก็เจอที่คณะศิลปกรรมตอนที่ ‘น้อง’ พระเอกตายคาที่เลย” 



“ห๊ะ?!!! ตาย?!” มีคนตายในมหาลัยด้วยหรือวะ!! 



นมจืดดันแว่นทำหน้าขึงขัง “อื้อ” พยักหน้าเป็นการประกอบ



“จริงดิวะ” แม่ง น่าสงสารเหมือนกันนะ น้องยังน่าจะเด็กกว่าแท้ๆ ไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น



“น่าสงสารว่ะ” ป้อมปราบเห็นใจมันขึ้นมาจริงๆ



“อือ...แล้วก็นะพระเอกพาน้องไปซ่อม…” 



ซ่อม?! อ้อ! ไอ้นมมันอาจจะหมายความว่าพาไปโรงพยาบาลอะไรงี้ปะวะ งงสัส!



“อ่าหะ…” ศัตรูพ่ายนวดขมับ ขมวดคิ้ว



“แต่ว่าคุณเจ้าของร้านบอกว่าน้องสภาพแย่มาก” แน่ละมั้ง! ตายคาที่ขนาดนั้น



แล้วเจ้าของร้านมันหมายถึงใครวะ?! หมอ? เออมั้ง



“ก็เลยต้องปล่อยน้องไว้ที่นั่น” พระเอกต้องทิ้งรถไว้ที่นั่นเลยอะ



คงทำใจลำบากน่าดูทิ้งน้องเอาไว้ที่ห้องดับจิต



“เอ่อ...แดกข้าวเถอะมึง” ป้อมปราบเลื่อนจานข้าวมันไก่เข้าไปใกล้เพื่อนตัวเล็กเป็นการตัดบท



ร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อผ้าสีมอหน่อยๆเดินกลับมาพร้อมกับชามเกาเหลาและข้าวขาหมูจานนึง

พระเอกทรุดตัวลงนั่งข้างศัตรูพ่ายตรงข้ามกับไอ้มินเนี่ยนแดกข้าวมันไก่จืดชืด



“กินไรอะ?” เงยหน้าจากจานข้าวมันไก่ก็รีบดันแว่นเพราะหล่นมาตรงปลายจมูกแล้ว แว่นเกือบตกใส่จานข้าวแหนะ

“ขี้มั้ง!” แม่งชามเกาเหลาเครื่องในตับไตไส้พุงลอยฟ่องขนาดนี้



คนฟังย่นหน้า ร้องอย่างขัดใจเล็กๆ “ฮื้อ...พูดไม่เพราะอีกแล้ว” นมจืดได้ยินพระเอกพูดบ่อยเริ่มชินแล้วแต่ปราบกับพ่ายเพิ่งเจอกัน พูดแบบนี้เพื่อนสองคนกินข้าวไม่ลงทำไงล่ะ



รีบหันซ้ายหันขวามองเพื่อนแต่ปรากฏว่าทั้งสองคนยังเฉยๆกินได้ตามปกติเลยค่อยยังชั่วหน่อย



“เกาเหลารู้จักไหม? หรือว่าแดกเป็นแต่ข้าวมันไก่?” คนตัวใหญ่เลื่อนชามให้ดู



ตากลมหรี่มองคนพูด “เป็นสิ เราเคยกินนะ” ที่เคยกินคือเกาเหลาใส่ตำลึงน้ำสีใสๆ แต่ที่เห็นของพระเอกมันเกาเหลาตรงไหนอะ แดงเถือกเป็นกะทะทองแดงแล้ว



“ลองแดกสิ” สาดพริกป่นสองช้อนพูน น้ำตาลหนึ่ง น้ำปลาครึ่งช้อน น้ำส้มสายชูครึ่งช้อน 



สูตรเด็ดxทุกย่านน้ำ!



ตากลมมองปริบๆ จุ่มช้อนตัวเองลงไปตักน้ำแกงมาจึ๋งหนึ่งแล้วเอาลิ้นออกมาแตะๆ ก่อนจะพบว่าความแสบลิ้นแล่นพุ่งเข้าไปถึงต่อมรับรส ถึงกับสำลัก



“แค่กๆ” นมจืดตีแขนเพื่อนปราบที่รีบส่งขวดน้ำให้ทันที



“เตี้ยแล้วยังโง่แดกอีกนะ” ศัตรูพ่ายขำเบาๆ มองป้อมปราบกำลังลูบหลังเล็กๆ



เจ้าของสูตรเด็ดxทุกย่านน้ำส่ายหน้าปลง 



“ไอ้เตี้ยเอ๊ย!” ลุกขึ้นเต็มความสูงเดินไปทางร้านขายน้ำ กลับมาพร้อมกับโกโก้เย็นหนึ่งแก้ว



“อะ แดกน้ำหวานจะได้หายเผ็ด” มองหน้าขาวซีดแดงก่ำเพราะสำลัก กับปากแดงแจ๋ที่ดูดโกโก้อึกๆ



“ฮื้อออ เผ็ดดดดด” แลบลิ้นเล็กๆที่เป็นสีแดงคล้ำเพราะน้ำโกโก้ออกมา 



“เออ รู้แล้วๆ” นัยน์ตาคมดุมองคนพูด เหมือนรู้สึกผิดเล็กน้อยที่แกล้งให้มันชิม



สถานการ์ณ์คลี่คลายตอนที่นมจืดดูดน้ำหมดแก้วและพบว่าอิ่มน้ำพุงป่องจนกินข้าวมันไก่ที่เหลือต่อไม่ไหวแล้ว



“อิ่มก็ไม่ต้องกิน” ศัตรูพ่ายกับป้อมปราบรู้ดีว่าเพื่อนกินน้อย เลยไม่เคยบังคับให้กินหมด แค่ครึ่งจานก็นับว่าดีแล้ว

แต่พระเอกผู้ที่รู้สึกว่าการที่ไอ้เตี้ยมินเนี่ยนแดกข้าวเท่าเซ่นเจ้าที่แล้วมันช่างขัดหูขัดตาเสียจริง



“กินให้หมดสิวะ ข้าวนิดเดียวยังกินไม่หมด” เสียงเข้มโพล่งขึ้นมา “ตามใจมันมากไปหรือเปล่าวะ?” ไอ้เพื่อนมันสองคนนี่ก็ตามใจกันเข้าไป 



ป้อมปราบฉุนกึกขึ้นเล็กน้อย “อะไรว่ะ” 



หน้าตาแม่งกวนประสาทฉิบหาย 



“ฮื้อ...ไม่ตีกันนะ” ป้อมปราบก็ตัวโต พระเอกก็ตัวใหญ่ ตีกันอาจารย์ต้องมาว่าแน่เลย



“แดกข้าวให้หมด” ร่างสูงใหญ่ยังคงสาดสายตายังไม่หยุดหย่อน แต่ปากขยับพูดสั่งได้



“แต่…” นมจืดอิ่มมากๆเลย ตากลมหลังแว่นช้อนมองคนพูด พระเอกใจกระตุกก่อนจะถอนหายใจเฮือก



“กินอีกสามคำ” เห็นหน้าหงอย ปากแดงเจ่อ กับตากลมแล้วแม่ง!



ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้โว้ย!



“ฮื้อ อิ่ม” พุงนมจะระเบิดแล้ว



มือใหญ่ดีดหน้าผากขาวดังป๊อก “อีกสองคำ ห้ามงอแงส้นตีนไรอีก”



สองคำก็ยังดีกว่าสามคำ พระเอกใจดีจัง



“อื้อๆ” รีบคว้าช้อนส้อมมาตักข้าวเข้าปาก สองคำพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกิน เคี้ยวตุ้ยยิ้มตาหยีให้



พระเอกถึงพยักหน้าพอใจ “วันไหนแดกน้อยเป็นสำรับเซ่นเจ้าที่อีกกูจะจับยัด”



ทำไมกลับมาโหดอีกแล้วล่ะ ฮือออออ นมจืดกลัวแล้ว



“เสือกไรกับเพื่อนกูวะ” เพื่อนเขาสองคนคนอื่นไม่ต้องยุ่งก็ได้ ยิ่งไอ้หน้าหนวดรุงรังนี่ยิ่งไม่อยากให้ยุ่ง

แค่น้องตายไม่ได้ทำให้พวกกูสงสารมึงนานหรอกนะ 



คิ้วเข้มเลิกขึ้น แสยะยิ้มมุมปาก “พอดีกูขี้เสือก” ยิ่งเรื่องชาวบ้านกูยิ่งชอบนักแล หึ!



“ไอ้สัสนี่!” ป้อมปราบรู้สึกประสาทกำลังปวกตุบๆ และเส้นกล้ามเนื้อตามร่างกายก็เริ่มจะกระตุกด้วย

คนตัวเล็กสุดในกลุ่มรีบเข้ามาแทรกกลางทั้งที่ตัวเองแทบจะจมหายไประหว่างสองคน



“ไม่ตีกันสิ รุ่นพี่รุ่นน้องต้องรักกันๆ” ดันแว่นขึ้นทำหน้าจริงจัง 



“มันไม่ใช่ปีสามเหรอ?!” ศัตรูพ่ายได้ยินที่เพื่อนพูดเลยถามขึ้น



“อื้อ...พระเอกปีสองน่ะ” แต่ไม่เคยเรียกนมจืดว่าพี่เลย แต่ช่างเถอะ ไม่เป็นอะไร



“อ้าว ไอ้เด็กนี่!” เหมือนรู้สึกโดนรุ่นน้องมาเทียบรุ่น ป้อมปราบศัตรูพ่ายรู้สึกยอมไม่ค่อยได้



“แล้วไงครับ รุ่นพี่!” พระเอกยักไหล่ เน้นเสียงคำว่ารุ่นพี่ด้วยความกวนตีน



โตกว่าแค่ปีสองปีแล้วไง...เขาไม่สนใจขนาดนั้น 



“หยู๊ดดด” นมจืดไม่อยากให้ทะเลาะกันน้า



พอทั้งสามคนมองคนตัวเล็กกลางกลุ่มที่ยืนตาโต ปากเล็กเม้มอย่างขัดใจเลยยอมอยู่นิ่งๆ



“ไม่ทะเลาะกันเนอะๆ เดี๋ยวพาไปซื้อขนมๆจะได้กินแล้วอารมณ์ดี”



ยิ้มแฉ่งให้ทุกคน 



คนฟังได้แต่ถอนหายใจเฮือกทั้งหมด เอากับไอ้นมจืดสิ คิดว่าพวกเขาเป็นอนุบาลกันหรือไง กินขนมแล้วอารมณ์ดี คงมีแต่มันคนเดียวน่ะสิ!



แต่ก็...ช่างแม่งเถอะ!



ป้อมปราบกับศัตรูพ่ายยอมถอยออกมาก้าวหนึ่งโดยการเก็บกวาดจานข้าวทั้งหมด ยกเว้นของไอ้พระ...ถรุย! กูเรียกชื่อมันแล้วกระดากปากสากลิ้นมาก เรียกแม่งไม่ลง!



“น้องเป็นไงบ้าง สบายดีไหม?” นมจืดก้าวขาดุ๊กดิ๊กตามทั้งสามคนออกมาจากโรงอาหาร ขาสั้นๆเลยเดินตามชาวบ้านไม่ค่อยทันด้วย



“เออ เสียไปหลายตังค์อยู่ เฮียแม่งไม่ยอมลดให้”



ป้อมปราบศัตรูพ่ายสะดุดหูเมื่อได้ยินถึงคำว่า ‘น้อง’



“อ่า...แล้วกลับมาใช้ได้เหมือนเดิมไหม?”



“เออ…” 



“ดีแล้ว” แต่นมจืดอยากแนะนำว่าเอาไปให้ลุงร้านของเก่าดีกว่าเพราะกลัวจะหลุดเป็นชิ้นๆจัง



“มึงไปได้แล้วไปๆ” โบกมือชิ่วๆให้ไอ้มินเนี่ยนแเดกแฟ๊บและเพื่อนชื่อ50เขตกรุงเทพมหานครของมัน



“วันนี้เอาน้องมาด้วยไหม?” อยากรู้ว่าสภาพน้องยังไหวไหม



“เออ...จอดไว้ที่คณะ” พระเอกกำลังจะกลับไปเอา “กูไปล่ะ” มือจิ้มหัวเล็กๆไม่เบานักก่อนจะเดินไปทางคณะตัวเอง

“ขี่น้องดีๆน้า”



ป้อมปราบขมวดคิ้ว “ขี่น้อง?” ขี่ท่าไหนวะ!



นมจืดดันแว่นขึ้น “ใช่ๆ พระเอกเอาน้องมา”



ศัตรูพ่ายรู้สึกว่าตอนนี้พาราฯทั้งแผงอาจไม่เพียงพอ เหมือนพวกเขากำลังเข้าใจอะไรผิดๆอยู่นาน



“สรุป ‘น้อง’ ที่มึงว่าคือ…” เริ่มรู้สึกอยากกรอกซันไลส์แล้วตายห่าไปซะ!



“อ้อ...มอเตอร์ไซด์ของพระเอกไง” ใบหน้าขาวยิ้มจนแก้มดันขึ้นมา “ที่เคยเจ๊งกะบ๊งคาที่เลยไง”



‘น้อง’ = มอ’ไซด์!!!!



โอเค บาย!



“อ้าว ทำไมเดินเร็วจังรอเราด้วยสิ” คนตัวเล็กตาเหลือกวิ่งแถ่ดตามเพื่อนสองคนที่อยู่ๆเดินก้าวฉับๆไม่รอกันเลย



“รอเราด้วย ปราบ พ่าย” แงงงง อย่าทิ้งเราคนเดียวสิ!



-----------------------------------100% ---------------------------------

สวัสดีค่ะ


วันนี้ขออนุญาตเอานิยายมาลงนะคะ 


ตอนนี้เขียนไปเขียนมารู้สึกอยากกรอกชิลท็อกตายตามเพื่อนน้องนมไป 5555

น้องเป็นคนที่เขียนแล้วพูดได้แค่ หนูลูกกกกกกกกกกกกกก 555 แต่นี่แหละคือเสน่ห์ของน้องเลย ใครอยู่ใกล้ใครก็เอ็นดู อิๆ 


ขอบคุณทุกการสนับสนุนน้องนมอย่างล้นหลามค่ะ


ปล. ใครรอหนูพุก ขอให้อดใจอีกนิดนะคะ นังหนูกำลังเล่นตัวกับพ่อยอดชายอยู่เลย 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.412K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11285 0804211939 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2564 / 00:08
    กลับมาอ่านรอบที่ 5 ได้ 555555
    #11,285
    0
  2. #11267 namwarncm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2564 / 20:18
    เอ็นดูน้องนม ใครอยู่ใกล้ๆก็ใจอ่อน น่ารักๆ
    #11,267
    0
  3. #11192 Wilwanza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:50
    555 น้องตายคาที่เลย
    #11,192
    0
  4. #11188 mobunchaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 20:02
    ตลกอ่าาา
    #11,188
    0
  5. #11179 KatCher (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 21:01
    ขำมาก!!!! ไม่ไหวกับความอึนของน้องงง
    #11,179
    0
  6. #11138 Nuthathai Por (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:18

    พาราไม่น่าจะพอนะคะ รับเดทตอลเพิ่มไหมคะ

    #11,138
    0
  7. #11055 sayonarasakura (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:06
    อ่านไปขำไป
    บ้าเอ้ย🤣🤣🤣ปวดท้องงง
    #11,055
    0
  8. #11046 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 13:45
    ไอ่น้องนมเอ๊ยยยยย
    #11,046
    0
  9. #10976 เด็กดื้อ เด็กดื้อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:59

    อ่านไปขำไป เอ็นดูนมจืด

    #10,976
    0
  10. #10938 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 22:23
    โอ้ยยยยน้อออ
    #10,938
    0
  11. #10708 dubleT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 14:27
    โอ้ยยยยยยย 55555
    #10,708
    0
  12. #10701 NACHI1743 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 13:21
    โอ้ยสงสารร55555555
    #10,701
    0
  13. #10696 filmnaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:23
    สะดดุคำว่าเจ๊งกะบ๊งมากกก5555
    #10,696
    0
  14. #10687 NRSJH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 14:33
    ขำท้องเเตกอะ555555555
    #10,687
    0
  15. #10685 farin23 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 10:39
    อยากได้หนังสือจัง
    #10,685
    0
  16. #10633 peachlilyn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 08:11
    เอ็นดูนมจืดงะ แง เป็นน่ารักกกกก
    #10,633
    0
  17. #10463 baekbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:42
    5555 เรื่องนี้คืออ่านเอาฮาจริงๆ ห้ามคิดเยอะ น้องเป็นประเภทที่ใช้ชีวิตคนเดียวไม่น่ารอดอ่ะ
    #10,463
    0
  18. #10426 May Ling Pcm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 22:50
    น้องงงงงงงงง 55555
    #10,426
    0
  19. #10355 kDanielSunshine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 19:04
    โอ้ยยยย ทำไมน่ารักกกกก
    #10,355
    0
  20. #10186 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:07
    เด๋อชิบหายย555555555
    #10,186
    0
  21. #10126 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 16:48
    พึ่งมีโอกาสได้กลับมาอ่านเรื่องนี้ต่อ

    สิ่งแรกที่คิดได้คือ ต้องปวดหัวกับน้องคนเดียวยังไม่พอ ยังต้องมาปวดหัวกับเพื่อนน้องอีก จินตนาการล้ำเลิศสุด
    #10,126
    0
  22. #10099 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 11:02
    ปราบ พ่าย! อย่าทิ้งน้อง!
    #10,099
    0
  23. #10069 Kun Kuna (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 18:35
    สงสารความเด๋อ555
    #10,069
    0
  24. #10046 Ttawanp55 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 10:31
    น่ารักมากกก
    #10,046
    0
  25. #10033 Mizuno Miruku (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 11:10
    ตล้กกกกกก😂
    #10,033
    0