[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 46 : นมจืด แอนด์ เดอะ แก๊ง #แพนตี้ดี๊ด๊า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 383 ครั้ง
    30 ต.ค. 63

นมจืด แอนด์ เดอะ แก๊ง

#แพนตี้ดี๊ด๊า

                [พระเอก-นมจืด]

                “เตี้ยมานี่ดิ” เสียงเรียกทำให้นมจืดละความสนใจจากภาพจอโทรทัศน์มาสนใจร่างสูงใหญ่ที่ยกกล่องพัสดุเข้ามาในห้อง

                “ทำไมเหรอ”

                พระเอกยิ้มร้ายพร้อมกับยักคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์ มองมินเนี่ยนที่กำลังเดินมาเข้ามาติดกับเข้าอย่างจัง นึกไปถึงของที่สั่งมาข้างในแล้วก็หืดหอบขึ้นกระทันหัน

                “กูสั่งของมาให้ มึงต้องชอบแน่ๆ”

                นมจืดเบิกตาโตก่อนจะยิ้มตาหยี “ไหนๆ อะไรเหรอ ซื้ออะไรมาฝากเราเหรอ?” นมจืดรีบเดินเข้าไปหาตามที่อีกฝ่ายกวักมือเรียก

                พระเอกที่หน้าตามหาโจรส่งกล่องให้แฟนมินเนี่ยนไปแกะเอาเอง เจ้าตัวหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงราวกับกำลังรอชมอะไรบางอย่าง ใบหน้าคมเข้มดูแล้วหื่นกามอย่างปิดไม่มิด

                ฉิบหาย! ต้องดึงหน้าๆ!!

                คนตัวขาวโอโม่แกะกล่องอย่างตื่นเต้น ไม่รู้ว่าพระเอกจะซื้ออะไรมาให้...แต่กะคะเนจากกล่องและน้ำหนักที่เบาหยองแล้วก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่ของชิ้นใหญ่อะไรมาก

                หืม...

                พอยิ่งแกะไปก็ได้แต่สงสัยยิ่งขึ้นไป เปิดมาเป็นห่อพลาสติกที่ด้านในบรรจุของที่เหมือนจะเป็น...

                เอิ่ม...

...กางเกงใน...

“กางเกงใน?” นมจืดเงยหน้าถาม พระเอกยักคิ้วให้สองจึก “ของพระเอกเหรอ?”

“ของมึงสิวะ”

“อ่าๆ” นมจืดพยักหน้ายิ้มๆ แม้ว่าในใจสุดแสนจะงงงวยก็ตาม แต่ในเมื่อพระเอกซื้อให้แล้วก็เอามาใส่จะได้ไม่เสียน้ำใจที่อุตส่าห์ซื้อมาให้

“ไปลองใส่เลยดิ” พระเอกเร่งยิกๆ

“ทำไมอะ ไว้เอาไปซักก่อนก็ได้”

“ไปลองเร็วๆ”

คนตัวเล็กยอมพยักหน้า แล้วเอาห่อกางเกงไปลองในห้องน้ำ ทิ้งให้ไอ้โจรโฉดมันนั่งน้ำลายหกจินตนาการไปถึงไหนต่อไหน

กางเกงในที่กูอุตส่าห์ไปสอยมาจากร้านในเน็ต ตอนนั้นเห็นมันยิงโฆษณาเข้ามาเลยลองกดเข้าไปดู เป็นร้านที่ขายกางเกงในนำเข้าจากเกาหลี...และที่สำคัญคือ...

“พระเอกกก!!!” เสียงร้องหงุงหงิงดังมาจากในห้องน้ำ “นี่มันอะไรเนี่ย”

ไอ้พระเอกหัวเราะหึๆอย่างชอบใจ

“กางเกงในไง ไหนออกมาดูดิ ต้องเหมาะกับมึงแน่ๆ”

“ไม่เอา พระเอกอะ ซื้ออะไรมาให้เราเนี่ย” ตอนนี้ไอ้แคระมันต้องทำหน้าตลกๆ น่าฟัดอยู่แน่ๆเลย

“เร็วๆ ก่อนกูจะพังประตูเข้าไปเองนะเว้ย” ทำเสียงเข้มแต่ถ้าเอากระจกมาส่องตอนนี้ต้องมีคนบอกว่า ทำไมหน้ามึงถึงได้หื่นกามขนาดนี้

ได้ยินเสียงบ่นหงุงหงิงในห้องน้ำอีกนิดหน่อยแต่หลังจากนั้นไม่นานก็เห็นประตูห้องน้ำค่อยๆแง้มออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่โผล่หน้าออกมา ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่อพร้อมกับเม้มปาก

นมจืดลังเลไม่กล้าออกมาเพราะกางเกงเนื้อนิ่มที่ใส่อยู่มันดู...เอ่อ...ไม่ได้เข้ากับเลยสักนิด

แพนตี้ของผู้หญิงสีขมพูแถมข้างหลังจะสกรีนเป็นลายหมูตะมุตะมิอีกต่างหาก นมจืดนิยมกางเกงในแบบเรียบๆสีขาวปกติถึงร้องในห้องน้ำ เจ้าตัวยืนห่อตัวลงเล็กน้อยเพราะไม่อยากเปิดเผยส่วนล่างซึ่งมันเป็นอาการที่เป็นไปเองโดยอัตโนมัติ

“ออกมาเร็วๆ”

ฮื้อ...ทำไมพระเอกนิสัยไม่ดีเลยนะ มาแกล้งนมจืดอีกแล้ว

คนตัวเล็กเม้มปากเน้น ส่ายหัวดุกดิก แล้วก็ต้องตาโตเมื่อร่างสูงใหญ่ลุกพรวดพราด เดินอาดๆเข้มาหา

“อึ๊ยยยย มาทำไมมมม” เสียงเล็กๆร้อง กำลังจะรีบปิดประตูแต่ก็ไม่ทันร่างสูงใหญ่ที่มาคว้าบานประตูเอาไว้ได้ก่อนแล้วกระชากเปิดอย่างรวดเร็ว

ไอ้โจรโฉดเห็นร่างเล็กตัวขาวผ่อง ด้านบนยังใส่เสื้อยืดตัวเดิมแต่ด้านล่างเห็นเพียงแพนตี้สีชมพูตัวจิ๋วตัดกับผิวขาวๆได้เป็นอย่างดี

โอ้ แม่ เจ้า โว้ย!!

ขาว...ของขาวๆ...ขาวกระแทกตามากแม่

นมจืดหน้าร้อนรีบดันอกอีกฝ่ายให้ออกไปข้างนอก พยายามไม่สบตาคมที่วาววับราวกับจะจับเขาฉีกแล้วกลืนลงท้องนั่น

“เหวอ” แต่แรงนมจืดเหรอจะสู้แรงควายๆของไอ้พระมันได้

คนตัวเล็กโดนล็อกมือล็อกเอวไว้แล้วถูกจับให้หันหลังจนเห็นน้องหมูสีจมปูวตรงแก้มก้นกลมๆนั่น...

หมูนุ่มน่ากัดฉิบหาย...

พระเอกมัวเมากับความนุ่มนิ่มจนอดไม่ได้ที่จะล็อกเอวแฟนตัวขาวเอาไว้แล้วทรุดตัวลงไปก้มกัดหมูก้อนนุ่มนั่นจนเจ้าของสะดุ้งตัวโยน นมจืดพยายามจะขยับตัวอีก แต่ก็กลัวว่าจะเผลอไปแตะโดนอีกฝ่ายเข้า

“อื้อ พระเอก ทำอะไรรรร”

“กินหมูนุ่ม” ทั้งน้ำเสียง หน้าตาและรอยยิ้มทำให้นมจืดเบะปาก นัยน์ตากลมโตคลอหน่วยไปน้ำใสจางๆ

“ทำไมพระเอกเป็นหืดหอบอีกแล้วเนี่ย”

ฮือ...

 

 

...หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

หลังจากที่พระเอกซื้อของมาให้อาทิตย์ก่อน กางเกงในน้องหมูนุ่มก็ถูกโยนเก็บเข้ากรุโดยที่นมจืดสาบานว่าจะไม่เหลียวแลมันอีกต่อไปต่อให้จะน่ารักมากแค่ไหนก็ตาม

เพราะถ้าพระเอกหน้ามืดตามัวแล้วล่ะก็ นมจืดรับมือไม่หวาดไม่ไหวเหมือนกันนะ!

“เตี้ยยยย” พอได้ยินเสียงเรียกของแฟนตัวโต นมจืดก็ยิ้มเดินมาหาแต่พอเห็นกล่องพัสดุก็ชะงักกึก แทบจะเดินถอยหลังหนีทันที

“อ...อะไรอีกแล้วอะ” อดไม่ได้ที่จะระแวง พระเอกขี้แกล้งมาก

“หึๆๆ” นี่ไงไม่น่าไว้ใจจริงๆด้วย

“เราหนีนะ” ว่าจบคนตัวเล็กก็หันหลังพรึบกลับเข้าห้องพอดี

พระเอกหัวเราะก๊ากตอนที่เจอประโยคนี้แล้วรีบสับเกียร์หมาตามเมียไปอย่างรวดเร็ว

วันนี้ไม่มีหมูนุ่มสีจมปูว...แต่เป็น...

แพนตี้ตัวบางลายลูกไม้สีขาวจั๊วะ...ขาขาวๆกับแพนตี้ลูกไม้...

ไอ้ห่า...แค่คิดก็นิพพานแล้ว...


 

                [พระรอง-ศัตรูพ่าย]

                “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ศัตรูพ่ายขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เม็ดฝนกำลังโปรย...ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นห่าฝนขนาดหนักจนภาพด้านนอกพร่ามัวไปหมด เจ้าตัวรีบออกไปคว้าราวตากผ้าที่ตากเอาไว้ตรงระเบียงเอาเข้ามาในห้องเป็นลำดับต่อไป

                ความชื้นบนผ้าทำให้รู้ว่าพวกมันยังไม่แห้งสนิทดี ตอนแรกก็พอจะเห็นเค้าลางว่าฝนจะตกแหละแต่ว่าศัตรูพ่ายจำเป็นต้องซักเพราะว่าเขาแทบไม่เหลือกางเกงบ็อกเซอร์ใส่แล้ว เนื่องจากช่วงอาทิตย์ก่อนหน้าเขาเพิ่งจะโละตัวเก่าๆทิ้งไป ตัวใหญ่ที่ขอบยางมันยืดยานแล้วก็เลิกใช้ ไม่ใช่แค่ของตัวเอง เขายังคัดแยกของไอ้พระรองทิ้งลงถังไปด้วยกัน

                เจ้าตัวเปิดพัดลมเป่าไปทางราวตากผ้าเพื่อให้บรรดากางเกงบ็อกเซอร์ที่เพิ่งจะซักเมื่อเช้าให้แห้ง พลางเหลือบมองไปทางประตูเป็นครั้งคราว หวังว่าจะเห็นร่างสูงใหญ่ที่ออกไปซื้อข้าวกลางวันกลับมาก่อนที่จะเปียกฝน แต่ก็ไม่มีวี่แวว เลยตัดสินใจโทรไปตาม

                ได้ความว่าไอ้เจ้าเด็กบ้ามันติดฝนอยู่หน้าร้านข้าวนั่นแหละ ยังออกมาไม่ได้ เขาเลยได้แต่กำชับให้มันรอจนกว่าฝนจะหยุดตกแล้วค่อยขี่รถกลับมา ห้ามขี่ฝ่าฝนกลับมาเด็ดขาดไม่ว่ากรณีใดก็ตาม แค่ฝนตกก็อันตรายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นพวกมอเตอร์ไซด์แล้วด้วย

                ประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลัง ห่าฝนที่เทกระหน่ำลงมาก็ค่อยๆซาลง ไม่เกินยี่สิบนาทีหลังจากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็เปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับถุงข้าวที่ถูกมัดปากถุงเอาไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำเข้า ตัวถุงด้านนอกเปียกหยดน้ำพอสมควร

                “มึงรีบไปอาบน้ำเลยนะ” เขาโยนผ้าขนหนูแล้วไล่มันไปอาบน้ำแล้วเขาว่าจะเข้าไปอาบต่อหลังจากมันอาบเสร็จ แต่ว่าบ็อกเซอร์ของตัวเองก็ยังไม่แห้งดี เลยเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องนอน คุ้ยตู้เสื้อผ้า

                คอนโดมีตู้เสื้อผ้าแยกของเขากับของไอ้พระรองอยู่แล้ว แต่พอเอาเข้าจริงบางทีเสื้อผ้ามันก็สลับๆกันไปมา บางทีเสื้อเขาไปอยู่ตู่มัน กางเกงมันมาอยู่กับเขา ซึ่งก็ไม่ได้อะไร สุดท้ายบางทีก็ใส่เสื้อผ้าของแต่อีกฝ่ายสลับๆกันด้วยซ้ำ และตอนนี้เขาก็ควานเจอ...

                บ็อกเซอร์สีเทาเข้มเนื้อนิ่ม ผ้าดีมีคุณภาพเพราะเจ้าของซื้อแบบยี่ห้อดีๆมา

                ความจริงไอ้พระรองมันก็ใส่บ็อกเซอร์อยู่บางยี่ห้อสลับกัน แต่ว่าใครๆก็ต้องมีแบรนด์โปรด ตัวที่ศัตรูพ่ายถือเป็นทั้งตัวโปรดและแบรนด์โปรดของมันและก็...

                เขาเองก็ชอบแบบนี้เหมือนกัน บางทีก็หยิบของมันเอามาใส่ซะเลย

            ร่างโปร่งหยิบเสื้อผ้าของตัวเองได้แล้วก็มานั่งเล่นมือถือที่เตียงรออีกคนอาบเสร็จ พอพระรองออกมาด้วยชุดผ้าขนหนูพันท่อนล่าง เขาก็รีบแทรกตัวเข้าไปอาบต่อ การอาบน้ำไม่ได้ใช้เวลานานมาก แค่ถูสบู่ ล้างหน้าก็เสร็จ

                ศัตรูพ่ายสวมเสื้อยืดอยู่บ้านแล้วก็กางเกงบ็อกเซอร์เนื้อนิ่มที่เขาชอบ...แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของ

                แต่ก็ช่างมันเถอะ...

            ของมันก็เหมือนของเขา...

                พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็ได้ยินเสียงทุ้มถามขึ้น ขณะที่คนถามยังค้นหาตู้กุกกัก

                “คุณเห็นกางเกงบ็อกเซอร์ผมมั้ย?” ศัตรูพ่ายก้มลงมองที่ตัวเองใส่โดยอัตโนมัติ “สีเทาเข้มๆที่ผมชอบใส่นอน”

                “...” คนถูกถามรีบก้าวขาเร็วๆออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ยอมตอบคำถามด้วยซ้ำ

                พระรองเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าอีกฝ่ายคงจะรีบออกไปเตรียมข้าวใส่จานเพราะว่าหิว สุดท้ายเขาเลยได้กางเกงบอลขาสั้นกับเสื้อยืดมาใส่แทน

                แต่พอออกมาข้างนอกก็เห็นกางเกงบ็อกเซอร์สีเทาเข้มที่เขาถามถึงอยู่บนตัวของอีกฝ่าย แถมเจ้าตัวยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ อุ่นอาหารอย่างไม่สนใจอีกด้วย

                ทำไมมันน่ามันเขี้ยวอย่างนี้นะ...

                เป็นตัวร้ายที่น่ารักแถมยังชอบเอาเสื้อผ้าเขาไปใส่อีกหาก...

                พระรองยิ้มร้ายก่อนจะโฉบเข้าไปยืนซ้อนร่างโปร่งทางด้านหลัง ยืนแนยชิดจนร่างกายสัมผัสซึ่งกันและกัน ศัตรูพ่ายตาเบิกโต รู้สึกถึงความแข็งแกร่งบางอย่างที่บดเบียดสะโพกเขาอย่างแนบชิดเลยเอื้อมมือไปตีคนข้างหลังอย่างไม่ออมแรงแล้วกระเถิบตัวหนี

                “อะไรเล่า ไปไกลๆเลยเว้ย” ทำเสียงกลบเกลื่อนความเขิน ได้ยินเสียงหัวเราะข้างหูชัดเจนจนต้องย่นคอหนีเพราะจั๊กจี้

                “จับหัวขโมยได้แล้ว”

                “ไมได้ขโมย” ศัตรูพ่ายเสียงแข็ง หลักฐานคาตาแต่เขาไม่ยอมรับ

                “ไมได้ขโมยแล้วทำไมบ็อกเซอร์ผมมาอยู่กับคุณ” ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ที่ช่วงเอวสอบถามลงมาถึงสะโพกหนั่นแน่นเต็มมือ ไม่ได้นุ่มนิ่มแต่ก็กระชับเหมาะมือเขามาก

           

                 “กูไม่ได้ขโมย กูหยิบมาใส่เลยต่างหาก” ขโมยมันต้องลับๆล่อๆ แต่อันนี้เขาหยิบมาใส่โต้งๆ ขโมยที่ไหน

                แล้วมึงจะจับก้นกูอีกนานมั้ยไอ้เด็กผี! เฮ้ย!!มันลูกอย่างเดียวไม่พอ ทั้งขยำขยี้แล้วก็เริ่มชอนไชมือเข้ามาใต้ร่มผ้า

                “แต่ใส่อย่างนี้ก็ดี ล้วงง่าย คล่องมือ”

                “ไอ้เด็กเปรตตตต” คนโตกว่าตะโกนพร้อมกับขืนตัวหนี โดยมีร่างสูงใหญ่เดินตามอย่างไม่ลดละ

                ...เคยเห็นว่าคู่รักจะมีแบบใส่เสื้อของแฟนอะไรแบบนี้...

            แต่คนชอบใส่บ็อกเซอร์ของแฟนนี่ก็ดีต่อใจเหมือนกันนะ...

                ว่ามั้ย?


 

                [พายัพ-สมชาติ]

                ช่วงหลังมาพฤติกรรมการบริโภคของคนก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป จากที่คนอาจจะชอบเดินซื้อของในห้างกันก็เริ่มหันมาช็อปปิ้งออนไลน์กันมากขึ้น เนื่องจากหลายปัจจัย เช่น สะดวกสบาย ไม่ต้องเสียเวลา ไม่ต้องเสียค่าเดินทาง ค่าเหนื่อย อะไรทำนองนั้น เพียงแค่เข้าไปชมสินเค้า ชอบแล้วก็กดลงตะกร้า แล้วก็จ่ายเงิน สะดวกสบายทั้งโอนผ่านบัญชี ตัดผ่านบัตรแครดิตหรือเลือกการเก็บเงินปลายทาง หลังจากนั้นก็แค่รอเวลาให้สินค้ามาส่งถึงหน้าบ้าน

                เดี๋ยวนี้ยังพัฒนาไปไกลถึงขนาดสั่งของออนไลน์ข้ามประเทศอีกด้วย

                มันก็สบายๆจริงๆนั่นแหละ...แต่พี่สมชาติก็คิดว่าให้มันสบายน้อยกว่านี้นิดนึงก็ได้นะ...

                เพราะไม่งั้นคือ...ไอ้ผัวสารเลวมันสั่งของไม่บันยะบันยังเลยจ้า

                แถมของที่มันซื้อมาแต่ละอย่างคือ...XXXX YYYY ZZZZ ของ18++++ ที่ไม่สามารถเอาออกมาเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนได้ทั้งสิ้น ไอ้เหี้ยเอ๊ยยยย

                ถามว่าเหนื่อยใคร? เหนื่อยพี่สมชาตินี่ไงเล่า มองท้องฟ้าไม่เป็นเช่นเคยอีกต่อไป

                “พี่ชาติๆ มีของมาส่ง” เสียงไอ้หนุ่มมันเรียกจากหน้าบ้านทำให้เจ้าของชื่อตะโกนตอบไป

                “มึงก็เดินเอาเข้ามาให้กูหน่อยดิ” เขาบ่นหงุดหงิด “เชร็ดดดด” ทำหน้าเหยเกเมื่อหย่อนก้นนั่งลบโซฟาแล้วเกิดอาการเคล็ดขัดยอกไปทั่วร่างกาย

                เมื่อวานโดนควายไบซันขวิดมา ขวิดจนฟ้าเหลือง น้ำลายฟูมปาก อ่อกๆ

                “ทำไมทำหน้างั้นวะพี่” ไอ้หนุ่มมันยักคิ้ว “โดนจนขาเปรี้ยเลยเหรอ”

                “ไอ้สัด!” สมชาติด่าพร้อมกับชูนิ้วให้อย่างโมโห ก่อนจะหันไปสนใจกล่องที่ดูหน้าตาบูบี้ “อะไรวะนั่น?” สภาพกล่องเหมือนผ่านสงครามมาอย่างโหดร้ายและพร้อมจะล้มหายตายจากไปได้ทุกเมื่อ

                “มันจ่าหน้ากล่องถึงพี่นะ”

                ร่างสูงโปร่งรับกล่องมาดู ขนาดกล่องกลางๆแต่มันเบาไม่ได้หนักมาก แต่ประเด็นสำคัญคือ...

                “กูไมได้สั่งเว้ย” ช่วงนี้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าไม่ได้ซื้อสั่งของออนไลน์แน่นอน ถึงจะไถดูบ่อยๆแต่ว่าตอนนี้ของที่อยากได้มีแค่ยานวดคลายกล้ามเนื้อกับยาลดความหื่นของผัวก็แค่นั่น ที่ไหนมีขายหลังไมค์มาบอกชี้เป้าหน่อยนะครับ...

                แต่พอคิดไปถึงหน้าไอ้พายัพ ความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว เขาก้มลงมองกล่องทีหนึ่ง เงยหน้ามองหน้าไอ้หนุ่มทีหนึ่ง แล้วก็ทำตาเหลือก!

                ไอ้ผัวเลวมันเล่นเข้าอีกแล้วใช่มั้ย! ตอบ!!

                เจ้าตัวรีบคว้ากล่องพัสดุแล้ววิ่งตึงตังขึ้นไปชั้นสองแบบสายฟ้าแล่บ ไม่ปล่อยให้ไอ้หนุ่มเอ่ยปากถามอะไรต่อ

                สมชาติรีบเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วกดล็อกพร้อมกับเดินเข้าไปหาไอ้คนที่นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง พายัพมองตามอีกฝ่ายมาตั้งแต่มันเดินเข้าห้องมาพร้อมกล่องสีน้ำตาล รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้น แต่ว่าคนมองรู้สึกใจไม่ดีจนต้องแยกเขี้ยว

                “นี่คืออะไรวะ” พี่สมชาติถาม

                ไอ้พายัพแสยะยิ้ม “มันจ่าหน้ากล่องถึงมึง ก็คือของมึงไง”

                “กูไม่ได้สั่ง”

                “หึ แต่กูจะให้มึงใส่”

                ใส่? ใส่อะไรวะ? อย่าบอกนะว่ามันไปซื้อของสัปดนอะไรมาอีก ไอ้ที่กองอยู่เป็นภูเขาเลากานั่นยังไม่สาแกใจอีช้อยอีกเหรอวะ

                “กูไม่ใส่!” อะไรไม่รู้แต่ที่รู้ๆคือปฏิเสธไว้ก่อนสมชาติสอนไว้

                “เร็วๆ อย่าลีลา”

                โดนสายตาคมกดดัน ได้แต่ฟึดฟัด ยอมเปิดกล่องออกมาดู แต่พอเห็นของพี่สมชาติก็ได้แต่ถลึงตามองไอ้ของชิ้นนั้นอย่างไม่ลดละ...

                ไอ้ผัวมันโรคหื่นกำเริบอีกแล้วเว้ย...

                “ไอ้สัปดนนน”

                สิ่งที่สมชาติถืออยู่ชุดว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้ม แต่ที่มันเหี้ยกว่านั้นคือมันเป็นชุดว่ายน้ำของผู้หญิงสไตล์ญี่ปุ่น นึกภาพตามนะครับ...เอ่อ...ก็ตามที่นึกกันนั่นแหละครับ แถมตรงกลางอกยังปักด้วยผ้าสีขาวและเขียนชื่อเป็นอักษรยึกยือที่พี่สมชาติก็อ่านไม่ออก...

             ソムチャト[1]

               อีผี ปริศนาธรรมมาก!

                มันอ่านว่าเหี้ยอะไรวะ!!

                พี่สมชาติแห่งศิลปกรรมได้แต่เหม่อมองชุดว่ายน้ำในมือ อีกนิดคือวิญญาณพร้อมจะออกจากร่างแล้ว

                “ไปลองดิ หึๆ”

                “กูไม่ใช่นางเอกหนังโป๊”

                “เออ มึงไม่เหมือนหรอก เบ้าไม่ให้” ไอ้ผัวส้นตรีน ยังมาหน้าระรื่นอีกนะ

                “ไม่ลอง!

                “คิดดีๆนะว่าถ้ากูไปเปลี่ยนให้แล้ว...” มันแสยะยิ้มพร้อมกับทำเสียงยานคางแบบทิ้งท้ายเอาไว้

                มีผัวผิดชีวิตเปลี่ยน มีผัวหื่นๆชีวิตก็เหนื่อยเหมือนกันโว้ย...

                ร่างสูงโย่งกระทืบเท้าปึงปังเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนอย่างเสียไมได้...รอไม่นานก็เปิดประตูผลัวะออกมาอย่างแรงพร้อมกับ...

                แถ่มแทดะแด่ม แถ่มแท่ม แถ่มแท่ม แท้ม...

                “แม่ง รัดไข่เหี้ย!” คนพูดพยายามแหกขา

                “...”

“เข้าวินไปอี๊กกกก” คราวนี้เอี้ยวตัวไปดึงชุดว่ายน้ำที่เข้าวินตรงตูดออก

“มึง...”

สมชาติเงยหน้าหลังจากดึงชุดที่เข้าวินออก แล้วกะพริบตาปริบ ทำไมไอ้ผัวเวรมันถึงทำหน้าเหมือนท้องผูกขี้ไม่ออกขนาดนั้นวะ

“อะไร?!

“ไปเปลี่ยนเถอะ...” มันทำเสียงเนือยพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกทาง

ว้อทททททททท!

“กูผิดเองที่ซื้อมา”

ว้อท เดอะ ฟ้าคคคคคคคคค!!


 

- END -



ARPO’s TALK

                สวัสดีค่าทู้กคนนนนน

                กลับมาพบกันอีกแล้วนะคะ สำหรับตอนพิเศษตอนนี้เป็นมินิโนเวลฉบับกระเป๋าพกพา ขนาดกระทัดรัดเหมาะแก่อ่านขายขำทั้งนอกบ้านและในบ้าน ตอนนี้เป็นตอนที่เผยความลับเกี่ยวกับกุงเกงในของแต่ละบ้าน มีทั้งสายมุ้มมิ้งแบบหมูนุ่มสีจมปูว ทั้งแบบผู้ใหญ่สีเทาเข้มๆ และแบบญี่ปุ่นฟินไม่รู้ลืม

                อาโปอยากให้เล่มมินิโนเวลตอน #แพนตี้ดี๊ด๊า ช่วยให้นักอ่านหลายๆท่านหัวเราะและยิ้มไปด้วยกันนะคะ

                อยากจะขอขอบคุณทุกๆกำลังใจที่มีให้เสมอมานะคะ เป็นแรงผลักดันให้อาโปยังมีความสุขกับเส้นทางนักเขียนสายนี้ ขอบคุณจากใจเลยค่ะและอยากจะขอฝากเรื่องต่อๆไปในอนาคตด้วยนะคะ อยู่ด้วยกันไปอีกนานๆ

               

 

NEXT STATION: รักรสนม (จืด) The Reunion

พบกับน้องนมและเดอะแก๊งกับการกับมา Reunion กันได้ในปี 2021นะคะ

Thank you for always support

           

               

 

               



[1]ソムチャト ( So-mu-cha-to ) แปลว่า สมชาติ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 383 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11276 namwarncm (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 21:06
    ฮื่อออ หนูสมชาติ55555
    #11,276
    0
  2. #11263 furibeb (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 เมษายน 2564 / 22:19
    พี่สมชาติ5555555555555สงสารมาก555555555555555
    #11,263
    0
  3. #11229 mizasa_G (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 17:54

    สมชาติลูก555555555 สงสารสมชาติแต่สมน้ำหน้าควายไบซัน5555555 คนอื่นเขาฟินๆกันทำไมคู่นี้มาฮา55555555555

    #11,229
    0
  4. #11225 Itsmedearrr (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 10:39
    สงสารสมชาติ55555555555 ไม่ไหววว ไม่ไหวจริงๆๆๆ
    #11,225
    0
  5. #11222 Morny Shine (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 20:38
    โอ้ยยยยยยยยยยย555555555
    #11,222
    0
  6. #11221 cake08234 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 18:25
    โอ้ย5555555

    ย้านสุดท้ายนี้คือ55555 เนี่ยแหละซื้อของจากเน็ต555
    #11,221
    0
  7. #11220 IamonRead (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 09:44
    ขำ555555555555555555555555555555555555555
    แต่ละบ้านก็เนาะ😂
    #11,220
    0
  8. #11219 lailinn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 00:11
    5555555555555555555 ตลกมากเลยค่ะ รอเลยค่าาา
    #11,219
    0
  9. #11218 PuiPui--r (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 20:44
    โอ๊ย~คุณสามีแต่ละบ้าน 555555555555 สมน้ำหน้าบ้านสุดท้ายติดตาเลยมั้ยล่ะคุณพาย้าบบบบบ.. 55555 ส่วนอิพระเอกฉันจะแจ้งคุณตำหนวดให้มาจับแก๊~
    #11,218
    0
  10. #11217 หางสีเงิน (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 10:53
    สมชาติเอ้ยยยยยยย
    #11,217
    0
  11. #11216 PJMinn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 08:56
    สงสารพี่ชาติเขานะคะ
    #11,216
    0
  12. #11215 Ohmymine10 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 01:57
    แงงง รักทุกคู่เลยย คิดถึงมากๆๆๆๆ
    #11,215
    0
  13. #11212 zezeuiaz (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 23:55
    เรื่องนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง อ่านแล้วแฮปปี้มาก ขอบคุณนะ ^^
    #11,212
    0
  14. #11211 ooy1565 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 23:38
    5555แต่ละคู่ความหื่นของสามีไม่ปรานีเลยพระเอกมันก็ร้ายนมจืดก็แสนจะซื่อน่าเอ็นดูคู่พระรองกับศัตรูพ่ายไม่ค่อยเท่าไหร่แต่กูพายัพกับสมชาตินี่ฮาสุดสุด
    #11,211
    0
  15. #11210 bluezmoon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 22:57
    55555555
    #11,210
    0
  16. #11209 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:52
    555555 อ่านแฃ้วขำดีค่ะ แต่ละคู่ หื่นดีเเท้
    #11,209
    0
  17. #11208 Baibua22 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:46
    น่าร้ากกก ตลกน้องสมชาติ5555
    #11,208
    0
  18. #11207 0804211939 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:46
    55555555

    คิดถึงมาก ๆ เลยนะคะ
    #11,207
    0
  19. #11206 Kancha Banana (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:46
    น่ารักกกกก คิดถึงมากเลยย
    #11,206
    0
  20. #11205 famandfriends (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:20
    3คู่ 3รสชาติ 3แบบ ตลกสุดท้ายสุด5555555 ส่วนสองคู่แรกถึงจะมีความหื่นแต่น่าร้ากกก
    #11,205
    0
  21. วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:03
    งุ้ยยยย คิดถึงนมจืดดดดด
    #11,204
    0
  22. #11203 pimchasri (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 21:03
    คิดถึง ร้ากกกกกกกกมากกก
    #11,203
    0
  23. #11202 bamyoyo (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 20:52
    คิดถึงงงงง
    #11,202
    0
  24. วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 20:48
    สงสารพี่สมมมม
    #11,201
    0
  25. #11200 BowLoveBaByBam (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2563 / 20:43
    คิดถึงน้องนมมากกกก❤️
    #11,200
    0