[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 22 : บทที่ 19: นมจืดกับแมงจุ๊ดจิ๊ดในหัว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65,435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,180 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

บทที่ 19: นมจืดกับแมงจุ๊ดจิ๊ดในหัว

คนตัวเล็กนั่งสั่นระริกอยู่บนรถแท็กซี่ แขนเล็กกอดตัวเองแน่น นัยน์ตากลมโตคลอเไปด้วยน้ำใสๆ

คนขับแท็กซี่ถึงกับต้องถามว่าโอเคไหม ไปโรงพยาบาลไหม

นมจืดได้แต่ส่ายหน้า ยืนกรานว่าจะกลับบ้านตามที่ได้บอกไว้ตั้งแต่แรก

ความร้อนผ่าวยังคงติดตราอยู่ที่ริมฝีปากไม่ไปไหน มือเล็กเผลอลูบไล้ปากตัวเองช้าๆ ความรู้สึกมันยังติดอยู่

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไร จนรถแท็กซี่มาถึงหน้าปากซอยบ้านจนได้ คนขับยังเห็นร่างเล็กของผู้โดยสารด้านหลังยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง มองดีๆก็ไม่ได้หลับเเพราะตายังเปิดอยู่แต่ว่าเจ้าตัวเหมือนคนไร้วิญญาณ ตาลอยไร้แววโดยสิ้นเชิง

“น้อง...น้องๆ”

“อ๊ะ” นมจืดสะดุ้งจากภวังค์ หันซ้ายหันขวา

“ใช่ซอยนี้หรือเปล่า?”

ผู้โดยสารพยักหน้าหงึกหงัก “ครับ”

พอจ่ายเงินเสร็จ นมจืดก็มายืนที่หน้าบ้าน แต่เหมือนขาเล็กจะก้าวไม่ค่อยออก หน้าผากเหม่งโขกลงเบาๆที่หน้าประตูรั้ว ยืนนิ่งๆ

นมจืดก็ไม่รู้ว่า...ตัวเองเป็นอะไร...เหมือนกัน

มันสับสน งงงวย แปลกประหลาด ผสมปนเปกันไม่หมด

นมจืดไม่เข้าใจ…

...ไม่เข้าใจ…

...ไม่เข้าใจว่า…

พระเอกกินปากนมจืดทำไมกัน?

พระเอกเลียปากนมจืดด้วย…

มันคือ…จูบ?

พระเอกจูบนมจืดใช่ไหม?

นมจืดตีหัวตัวเองตุบๆ ขยี้ผมจนฟูฟ่อง

นมจืดเข้าบ้านมา ทักทายคุณพ่อคุณแม่แล้วก็ขอตัวขึ้นห้องนอนเลย ไม่ได้อยู่คุยด้วยอย่างที่เคย

คุณพ่อคุณแม่ดูแปลกใจแต่ว่านมจืดไม่รู้จะพูดหรืออธิบายยังไงดี คนตัวเล็กเดินเตาะเตะขึ้นมาบนห้องนอน วางกระเป๋นย่ามไว้บนเก้าอี้ นมจืดไม่ได้เปิดไฟในห้อง อาศัยความคุ้นเคยและแสงสีเขียวอ่อนที่เรืองแสงออกมาจากสติ๊กเกอร์ดวงดาวบนเพดานห้อง

ก่อนที่ร่างเล็กจะทิ้งตัวลงบนเตียง นัยน์ตากลมโตกระพริบปริบๆ เหม่อมองเพดานห้องนอน มองดวงดาวและจักรวาลกาแลกซี่เรืองแสงได้เวลาปิดไฟนอนที่ล้อมรอบดวงดาวเรืองแสง

นมจืดหลับตาลง อยู่ๆในใจก็นึกถึงใบหน้าคมเข้มที่กำลังก้มหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้ขึ้นและใกล้ขึ้น จนรู็สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ริมฝีปากหยุ่นนุ่มที่ประทับแนบแน่น เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกดูดเข้าไปในกลุ่มกาแลกซี่ท่ามกลางความมืดมิดแต่ว่าก็มีแสงเจิดจ้าของเหล่าดวงดาวเล็กๆหลายล้านดวงส่องประกายอยู่

ถ้าถามนมจืดว่ารู้สึกอย่างไร…

...ตกใจ…ล่ะมั้ง?

อืม...นมจืดแค่รู้สึกตกใจเฉยๆ…

แต่...ไม่ได้รังเกียจหรืออะไรเลย

...กลับกัน…

มันทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนดูดเข้าไปในหลุมดำ มันวูบวาบ และแปลกใหม่ อธิบายไม่ถูกเลย

นมจืดไม่รู้ว่าถ้าครั้งหน้าเจอหน้าพระเอก ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง นมจืดไม่รู้จริงๆ ในหัวยังนึกภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำ...ว่าจะต้องยิ้ม...ทำหน้างอแงหรือว่า...ทำหน้าไม่รู้เรื่องไม่รู้ไม่ชี้ดี

อีกอย่างหนึ่งคือนมจืดรู้สึกผิดมากที่จะทำให้พระเอกล้มแถมยังทิ้งพระเอกกองไว้ตรงนั้นแล้วหนีขึ้นแท็กซี่มาเลย ตอนนั้นมันทั้งตกใจและสับสน

นมจืดอยากจะขอโทษพระเอกจัง

...เราไม่ได้ตั้งใจนะ เราขอโทษ…

ฮื้อๆๆ

ช่วยนมจืดด้วย ปวดตามากๆเลยอะ

เมื่อวานกว่านมจืดจะนอนหลับลงนะปาเข้าไปตั้งตีหนึ่ง ปกตินมจืดสี่ทุ่มกว่าๆก็หลับแล้ว แต่เมื่อวานกว่าจะถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่ม กว่าจะรู้สึกตัวว่าต้องไปอาบน้ำก็ค่อนคืนพอดี

นัยน์ตากลมโตวันนี้ไม่สดใสเอาเสียเลย ทั้งบวมแดง ทั้งช้ำ ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเลยด้วย จนต้องเอาผ้าชุบน้ำเย็นๆมาแปะที่ตาถึงจะค่อยยังชั่ว

นมจืดมาถึงมหาวิทยาลัยด้วยความมึนงง วันนี้เขามาลงหน้าคณะตััวเองเลยไม่ได้แวะไปร้านสะดวกซื้อเหมือนเคยเพราะว่าเขาซื้อนมมาจากแถวบ้านแล้ว

ไม่รู้สิ...เขาไม่กล้าเดินผ่านคณะเพื่อนบ้านเหมือนอย่างเคย นมจืดกลัว...กลัวจะที่เผชิญหน้ากับพระเอก รู้สึกว่ายังไม่พร้อมจะเจอยังไงก็ไม่รู้ ทั้งที่ในใจอยากจะขอโทษแต่ก็ไม่กล้าจริงๆ นมจืดคนขี้ขลาด

แปดโมงกว่าๆเพื่อนสนิททั้งสองคนถึงจะมาคณะจนได้

“เป็นอะไรวะเนี่ยไอ้นม” ป้อมปราบขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนตัวเล็กที่ตาปูดบวมและแดงเหมือนคนนอนไม่พอ “นอนดึก?”

นมจืดสะดุ้งเล็กน้อย “อ้อ อื้ม เรานอน...ดึก” นัยน์ตากลมโตไม่ยอมสบตาเพื่อนเหมือนเคย แถมยังเฉไฉ

ศัตรูพ่ายถอกหลังเพื่อนอีกคนแล้วพยักเพยิดให้จับตานมจืดเอาไว้เพราะเขากำลังรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่า

“แน่ใจว่าไม่มีอะไรบอกพวกกู” ไม่ได้อยากทำตัวเจ้ากี้เจ้าการหรือว่าทำตัวเป็นผู้ปกครอง แต่ว่าพวกเขาก็ทิ้งเพื่อนตัวเล็กไม่ได้จริงๆ มันเป็นที่โกหกไม่เก่งเอาเสียเลยไอ้นมเอ๋ย…

“อ...อื้ม...” นมจืดพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง

แน่นอนว่าถ้าเรื่องเมื่อวานไป ปราบกับพ่ายต้องไปหาพระเอกแน่นอน เผลอๆอาจจะทะเลาะกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่นมจืดรู้คือ...เขาไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายต้องมาทะเลาะกันเอง

ฝั่งหนึ่งก็...เพื่อน...อีกฝั่งก็...อืม...เพื่อนเหมือนกัน

เป็นคนสำคัญของนมจืดทั้งคู่เลย

ป้อมปราบกับศัตรูพ่ายพยักหน้าเหมือนจะยอมรับแต่ลอบมองตากันเองแล้วเก็บงำความสงสัยต่างๆไว้ในใจ

ในเมื่อเพื่อนยังไม่บอกพวกเขาก็ยังจะไม่ถาม...แต่...ยิ่งปล่อยไว้นานๆ

ไอ้ฉิบหาย!

ต่อมเผือกกระตุกรัวเลยเว้ย!

บอกตรงๆเลยว่านมจืดเรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไรเลย จนปราบกับพ่ายต้องมาช่วยจดเลคเชอร์ใหญ่ ทั้งที่ปกตินมจืดจะตั้งใจจดมาก

นมจืดรู้สึกในหัวเล็กๆของตัวเองมันมีแมงจุ๊ดจิ๊ดเต็มหัวไปหมด เขาได้ยินแต่เสียงจิ๊ดๆในหัวมันตีกันจนเขาสับสันไปหมด

ฮื้ออออออ หยุดจุ๊ดจิ๊ดกันในหัวนมจืดน้าาา นมจืดปวดหัว แงงงงงงง

คนตัวเล็กเม้มปากแน่น เดินเตาะแตะก้มหน้าก้มตาจนเพื่อนเป็นห่วงมากว่าจะเดินตกบันไดหน้าแหกไปซะก่อน

พอเดินลงมาถึงด้านล่าง คนในคณะก็เริ่มพลุ่กพล่านเพราะเป็นเวลาพักเที่ยง แต่ว่านัยน์ตากลมโตกลับเบิกกว้างอย่างตกตะลึง

นมจืดเห็นร่างสูงใหญ่ยักษ์เด่นออกมาจากบรรดาผู้คนแถวนั้น ร่างเล็กชะงักค้างขาไม่ยอมเดินต่อ มือของเขาเย็นเฉียบ

ร่างสูงของเพื่อนสนิททั้งสองคนมองไอ้เด็กปีสองคณะเพื่อนบ้านที่มายืนรออยู่แถวใต้ตึกคณะแล้วได้แต่ขมวดคิ้ว

ปฏิกิริยาของทั้งสองคนโคตรแปลก ปกติไอ้นมจืดมันจะต้องยิ้มร่าตาหยีโบกไม้โบกมือทักทายไอ้บ้านั่น แต่ว่าวันนี้เพื่อนตัวเล็กกลับแปลกไปเพราะนมจืดทำท่าตกใจกับสิ่งที่เห็น

เหมือนเจ้าตัวกำลังกลัว...

“เตี้ย...” เสียงทุ้มเข้มเรียกนมจืดแผ่วเบา

พระเอกมองร่างเล็กที่ชะงักไม่ยอมเข้ามาทักทายเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่ชาทั้งแทบเมื่อเห็นนัยน์ตากลมโตหลังแว่นที่เคยสดใสวันนี้กลับสั่นระริก

...มึงกลัวกูเหรอ?...

“ไอ้แคระ”

นมจืดสะดุ้ง สติที่หลุดลอยกลับเข้าร่าง นัยน์ตากลมโตเห็นพระเอกเดินก้าวเข้ามา แต่เหมือนมันเป็นแม่เหล็กขั้วเหมือนกันเพราะว่านมจืดเริ่มก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว

“งื้อ...” นมจืดส่งเสียงแผ่วๆในลำคอ

ไม่รู้ว่าทำไมพอเจอหน้าพระเอกจริงๆนมจืดกลับไม่กล้ามองหน้า ในหัวมีแมงจุ๊ดจิ๊ดบอกให้สมองเอาแต่คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานตลอดเวลา

ริมฝีปากร้อน ลิ้นหยุ่นๆที่ไล้ไปรอบริมฝีกปากของนมจืด ร่างเล็กขนลุกชัน ความร้อนไหลเวียนไปทั่วร่างจนนมจืดมึนหัว หน้ามันก็ร้อนเห่อ

ขายาวๆค่อยๆก้าวเข้ามาเรื่อยๆแต่เหมือนว่าคนตัวเล็กก็ถอยห่างออกไปเรื่อยๆ นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองร่างเล็กที่เอาแต่ถอยหนีเขา รู้สึกว่าระยะห่างที่กว้างขึ้นมากเท่าไรเหมือนกับว่าความไหววูบในใจก็เยอะขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

ร่างสูงใหญ่ค่อยๆผ่อนเท้าแล้วหยุดยืนอยู่กับที่ มองร่างเล็กที่แทบจะหลบหายไปที่หลังของเพื่อนสนิท

นัยน์ตากลมโตสบตาอีกฝ่ายที่มองเขา นมจืดไม่เคยเห็นพระเอกทำหน้าแบบนี้มาก่อน มันเหมือนเจ็บปวด จนนมจืดเม้มปากแน่น

...ไม่เอานะ…

พระเอกไม่ทำหน้าแบบนั้นนะ...พระเอกเหมาะกับใบหน้าดุแต่ใจดีต่างหาก

“กู...”

ร่างเล็กขยับเข้าหาเพื่อนตัวเกร็งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มระโหยหา

“ไม่ต้องหนีแล้ว...กู...” พระเอกไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการที่อีกฝ่ายเว้นระยะห่างออกไปทำให้เขาก้าวต่อไปไม่ออกเหมือนกัน “กูไม่ก้าวเข้าไปแล้ว...”

ถ้าการที่เขาก้าวข้ามผ่านเส้นของมันไปแล้วทำให้มันต้องถอยห่างเขาไปมากขึ้น...เขาว่าการที่ยืนอยู่ที่เดิมอาจจะทำให้อีกฝ่ายยังคงอยู่ที่เดิมไม่หนีไปไหน

นมจืดยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่หูยังคงฟังอย่างตั้งใจ นมจืดไม่อยากได้ยินเสียงพระเอกที่ดูทั้งอ้างว้างและว่างเปล่าขนาดนี้เลย มันทำให้นมจืดเจ็บ

...นมจืดเจ็บจี๊ดๆที่ใจเหมือนมีคนเอาเข็มมาสะกิดตลอดเวลา…

“กูแค่จะมาบอกว่า” มันยังติดค้างเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อวาน “กู...จะไม่ขอโทษในสิ่งที่กูทำไป...”

ร่างสูงใหญ่มองตรงแน่วแน่ไปที่คนตัวเล็กแม้ว่าจะไม่เจ้าตัวก็ตามเพราะหลบอยู่หลังเพื่อน

“แต่ขอร้อง...อย่าเกลียดกู...”

คนตัวเล็กได้ยินเสียงทุ้มเข้มที่ฟังแล้วมันบีบหัวใจนมจืด มันทำให้นมจืดเหมือนหายใจไม่ออก นมจืดไม่ได้เกลียดพระเอกเลยนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่นมจืดไม่กล้ามองหน้าพระเอกเลย

พระเอกส่งสายตาล้ำลึกไปที่คนตัวเล็กแม้ว่าเพื่อนของมันยังคงยืนเป็นหลักบังร่างเพือนอยู่ ป้อมปราบศัตรูพ่ายเห็นไอ้เด็กปีสองมันทำหน้าไม่ปกติพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะว่าอะไรต่อ แต่ก็มั่นใจว่าระหว่างมันและเพื่อนเขาคงต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน

จนร่างของรุ่นน้องคณะศิลปกรรมหันหลังเดินจากไป นมจืดก็ยังไม่กล้าโผล่หัวออกจากหลังเพื่อน ได้แต่พึมพำเบาๆกับตัวเอง

“ม...ไม่...ได้เกลียดเลยนะ”

เพื่อนถอนหายใจออกมา

“แล้วมันจะได้ยินไหม?” ป้อมปราบไม่รู้หรอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่เขาคิดว่าเพื่อนเขากำลังสับสน

นมจืดเม้มปากแน่น ก้มหน้าลงต่ำ ศัตรูพ่ายตบผมนุ่มๆปุๆ

“ทีนี้มีอะไรจะเล่าให้พวกกูฟังยัง?”

“คือ...” นัยน์ตากลมโตหลังแว่นตาอันโตช้อนตามองเพื่อน ก่อนจะยอมเปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ตอนแรกๆที้ฟังก็ยังไม่มีอะไร แต่ยิ่งฟังก็ขมวดคิ้ว นี่ไอ้นมจืดมันอาจหาญไปร้านนั่งชิลกับเขาด้วยหรือไงวะ ดีนะที่มันบอกว่ามันกินนมร้อนไม่ได้กินเหล้า ว่าแต่ว่า...ร้านเหล้าที่ไหนขายนมด้วยวะ อย่างแปลก

จนตอนที่นมจืดค่อยๆเสียงแผ่วลงๆเหมือนไม่อยากเล่าแล้ว จนในที่สุดนมจืดก็กลั้นหายใจเล่าจนจบจนได้

“อะไรนะ!” ป้อมปราบกับศัตรูพ่ายอยากจะพ่นน้ำลายออก

“จูบ!” นี่พวกมึงสองคนมีเรื่องให้พวกกูได้เซอร์ไพรส์ตลอดเลยเว้ย

แต่ตอนนี้ที่อยากจะเต้นเร่าๆมากกว่าคือ ไอ้ห่าพระ! นี่มึงกล้าดียังไงถึงได้มาลวมลามเพื่อนกู ไอ้ผีเปรต!

“ฮื้อ...” นมจืดตาเหลือก ร้องในลำคอ หันซ้ายหันขวาเลิ่กลั่กเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน แต่ดีว่าที่เขาไปกินข้าวกันหมดแล้วเลยไม่ค่อยมีใครอยู่ในคณะแล้ว

“มึงเอาแอลกอฮอลล์ล้างปากยัง” ศัตรูพ่ายเร่าๆจะวิ่งไปซื้อมาทั้งแกลลอนแล้วกรอกปากไอ้นมซะเลย

นัยน์ตากลมโตหลังแว่นมองเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมทั้งคิ้วเล็กๆที่ขมวดมุ่น

“ทำไมอะ เราไม่ได้เป็นแผลสักหน่อย”

“มันมีเชื้อโรคเว้ย”

คนตัวเล็กตาโต “ฮื้อ ไม่น้าาาา...” นมจืดคิดว่าไม่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีเชื้อโรค พระเอกถึงเสื้อผ้าจะไม่ค่อยขาวออกจะเหลืองๆเพราะไม่ใช่ไฮเตอร์ แต่นมจืดคิดว่าไม่น่าจะสกปรกขนาดนั้นนะ

นมจืดยังไม่อยากเอาแอลกอฮอลล์ล้างแผลมาล้างปากซะหน่อย รสขาติมันไม่อร่อยแน่นอนอันนี้นมจืดรู้ดี

“แล้วถ้ามึงไม่ได้เกลียดมันแล้วหลบทำไม?” ป้อมปราบเริ่มเข้าโหมดซีเรียส

นัยน์ตากลมโตหลังแว่นหลุบลง ทำปากขมุบขมิบ ตอบเสียงอ่อย

“เรา...ก็ไม่รู้อะ” นมจืดไม่ได้อยากหลบเลยนะ แต่ว่าขามันพาไปเองอะ อย่าว่าเราเลยน้า “แต่เราไม่ได้เกลียดพระเอกแน่นอน” นมจืดมั่นใจข้อนี้มากๆ

เพื่อนทั้งสองคนถอนหายใจพลางลอบมองหน้ากัน เหมือนว่าไอ้นมจืดมันจะยังไม่เข้าใจตัวเอง เหมือนเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราวแม้กระทั่งเรื่องของใจตัวเอง

เฮ้อ...ผู้ปกครองกลุ้มใจมากเลยเว้ย

เหมือนลูกน้อยกำลังจะโดนล่อลวง มันช่างเจ็บปวดและไม่อยากยอมรับ ฮอลลลลลลล

“มึงชอบมันใช่ไหม?” ถ้าไม่ได้เกลียดก็แสดงว่าชอบ

คนตัวเล็กนิ่งงันเหมือนโดนค้อนทุบหัว ตอนนี้นมจืดไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้กระทั่งเสียงแมงจุ๊ดจิ๊ดก็ไม่ได้ยินทั้งสิ้น    

ชอบเหรอ?

ชอบ...ที่หมายความว่านมจืดชอบพระเอก ชอบเหมือนแบบที่นมจืดชอบกินนมจืดเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน ชอบเหมือนชอบไฮเตอร์ที่ขาดไม่ได้เวลาซักผ้าใช่ไหม?

“ชอบ?”

“เออ...ชอบแบบอยากอยู่ข้างๆ อยากเจอไรงี้”

นมจืดชอบอยู่กับพระเอกนะ พระเอกใจดีมากๆถึงแม้จะชอบแกล้งหรือว่าพูดกับนมจืดไม่เพราะก็ตาม แต่นมจืดก็ยังชอบให้พระเอกอยู่ข้างๆ นมจืดชอบเวลาเจอพระเอกนะ นมจืดรู้สึกสนุกมากเลย

“และชอบแบบที่...มึงไม่อยากให้มันหายไป”

ร่างเล็กเม้มปาก พอได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิทแล้วนมจืดรู้สึกเหมือนอึดอัดที่หน้าอก มันเจ็บจี๊ดๆ แค่คิดว่าจะไม่ได้เจอพระเอกนมจืดก็เศร้ามาก

“ฮื้อ...” หัวเล็กส่ายไปมาจนผมกระจาย “ไม่เอา...” เสียงเล็กๆพูดด้วยความเอาแต่ใจ

ศัตรูพ่ายตบกลุ่มผมนุ่มปุๆ “ไม่เป็นอะไร...” เขารู้สึกว่าเพื่อนตัวเล็กตอนนี้เหมือนเด็กหลงทาง “ค่อยๆเรียนรู้ใจตัวเอง ค่อยๆคิดดีๆว่าจริงๆแล้วมึงรู้สึกยังไงกันแน่”

นมจืดสบตาเพื่อนทั้งสองคน รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา อย่างน้อยในวันที่นมจืดคิดไม่ตกก็ยังมีเพื่อนคอยให้คำปรึกษา

“อื้อ...ขอบคุณนะ” เขารู้สึกเหมือนตัวเองค่อยๆโอเคขึ้น “เราจะเก็บไปคิด” ตอนนี้สิ่งที่นมจืดทำได้คือต้องถามตัวเองว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่

...นมจืดหวังว่าพระเอกยังคงไม่ทิ้งนมจืดไปไหนนะ…

“เฮ้ยมึง...” สมชาติเอาศอกสะกิดเพื่อนที่เดินอยู่ข้างๆด้วยความเหม่อลอย ถึงแม้ว่าหน้าตามันจะยังโหดเหี้ยมเป็นปกติแต่ว่าตาลอยเหมือนโดนดูดวิญญาณไปไหนแล้วก็ไม่รู้

สงสัยวิญญาณล่องลอยไปตามหาหัวใจแล้วมั้ง

ร่างสูงใหญ่มองคนที่เดินมาดักหน้า ถ้าเป็นปกติกูคงแยกเขี้ยวใส่พวกมันไปแล้วแถมยังจะเตะโด่งกลับคณะเพื่อนบ้านไปด้วยเลย เพียงแต่ว่าวันนี้มันไม่ปกติและกูไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแบบนั้นด้วย

“งั้นกูไปซื้อของก่อนละกันนะมึง” สมชาติเดินเลี่ยงไปอีกทาง แน่นอนว่าต่อมเผือกมันกระตุกหงึกๆแต่ว่าตอนนี้เห็นทีจะไม่ใช่เวลาที่ต่อมนี้ทำงานได้ ไม่เป็นอะไร เอาไว้ค่อยเผือกทีหลังก็ได้

พอเห็นเพื่อนเดินไปก่อนแล้ว ร่างสูงใหญ่ก็ยืนนิ่งไม่ได้ขยับเดินต่อหรือถอยหลัง

“อะไร...” เสียงทุ้มต่ำถาม

ป้อมปราบศัตรูพ่ายยักไหล่พร้อมกัน

“เปล่า...มึงมาแกล้งเพื่อนกูทำไม”

คิ้วเข้มขมวดมุ่น “กูไม่ได้แกล้ง” แม้ว่าเขาจะกรึ่มๆแต่ว่ายังมีสติแน่นอน รับรู้ทุกอย่างที่ทำลงไปทั้งหมด “กูทำจริง!”    

ศัตรูพ่ายกอดอก “กูถามจริง...มึงจริงจัง?” ลองตอบไม่เข้าหูพ่อจะบ้องงกะโหลกให้กลับบ้านไม่ทันเลย

นัยน์ตาคมกริบจ้องเข้าไปที่อีกฝ่าย ไม่มีแววของความกวนตีนเหมือนปกติสักนิด มีแต่ความจริงจังที่ส่งตรงมา

“เออ...” เขาหนักแน่นและจริงจังกว่าทุกครั้ง

“มึงว่าพวกกูเชื่อมึงได้แค่ไหน?”

ร่างสูงใหญ่นิ่งงัน ก่อนจะตอบเสียงฉะฉาน “กูไม่ได้อยากให้พวกมึงเชื่อ...คนที่กูอยากให้เชื่อมีแค่มัน...”

“มึงรู้ใช่ไหมเพื่อนกูมันยังเด็กน้อย” แม้ว่าอายุมันจะเกินแล้วก็ตาม

“รู้...”

“มึงรู้ว่ามันคิดไม่เหมือนคนอื่น”

คนฟังพยักหน้า

“มันใสจนกูไม่รู้ว่ามันใช้ชีวิตรอดมาจนเจอพวกกูได้ไง”

“รู้...” ใสจนซื่อบื้อจนบางทีกูอยากจะทึ้งหัวด้วย

“และมันยังเปราะบางกับเรื่องพวกนี้” ไอ้นมมันไม่เคยมีความรักแน่นอน

“อืม” เสียงทุ้มต่ำรับคำในลำคอ “แต่กูรอมันได้...” เขาไม่ได้อยากเร่งรีบ “กูรอมันเรียนรู้ค่อยๆเป็นค่อยไป”

กูก็หวังแค่ว่าจะได้เรียนรู้ไปพร้อมกับมันเหมือนกัน

“มึงมั่นใจแล้ว?” ป้อมปราบเลิกคิ้วขึ้น

พระเอกมองหน้าคนถาม เขารู้สึกว่าเขาไม่เคยมั่นใจได้กว่านี้อีกแล้ว

“กูมั่นใจ”

รุ่นพี่ปีสามทั้งสองคนมองหน้ากัน ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“งั้นคำถามสุดท้าย”

“มึงมั่นใจว่าเพื่อนกูดีแล้ว?”

พระเอกคิดว่าคำตอบของเขามีคำตอบเดียวที่เขาอยากตอบได้

.

.

.

“มันดีที่สุดสำหรับกู”


----------------------------- 100% ---------------------------------

สวัสดีค่า 

ขออภัยที่หายไปนานนะคะ พอดีว่าเรามีปัญหาด้านสุขภาพนิดหน่อยค่า

เอาอีกครึ่งตอนที่เหลือมาลงให้แล้วนะค้าาาาา น้องนมกำลังโดนแมงจุ๊ดจิ๊ดเล่นงาน ส่วนนังพระก็เป็นหมาหงอยต่อไปเลยจ้า ฮ่าๆๆๆ

คอมเม้นบอกฟี้ดแบ็คกันได้นะค้า หรือจะหวีดกันในทวิตเตอร์ที่ #รักรสนมจืด

ขอบคุณมากค่า 

เยิฟฟฟฟ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.18K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11273 namwarncm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2564 / 02:53
    รู้สึกเจ็บตามพระเอกเลยอ่ะ น้องนมอย่าถอยหนีพระเอกอีกนะคะ มันจี๊ดเลยอ่ะลูก
    #11,273
    0
  2. #11230 kulwaree2547 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 01:36
    เค้ามาาาาาว้อยย
    #11,230
    0
  3. #11193 Wilwanza (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 17:44
    พระเอกชัดเจนดีจัง
    #11,193
    0
  4. #11152 Nuthathai Por (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 19:25

    คำตอบพอจะผ่านด่านองครักษ์ไหมนะ

    #11,152
    0
  5. #11129 Cristalbenjie (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 23:33
    พระเอกสมชื่อจริงๆ น้ำตาไหลล
    #11,129
    0
  6. #11126 328yousomuch (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 20:20
    ฮื่อพระเอกกก เนี่ยพระเอกสมชื่อแล้ว ค่อยๆเรียนรู้ไปกับน้อง รอน้องนะพระเอก
    #11,126
    0
  7. #11065 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 14:06
    ค่อยๆเรียนรู้กันไปน้า ใจเย็นๆ
    #11,065
    0
  8. #10956 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:13
    ประทับใจว่ะ พระเอกที่เป็นพระเอกฮืออออออออออออ
    #10,956
    0
  9. #10671 yangrun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 16:55
    น้ำตาไหล มันเจ็บจี๊ดทีใจToT
    #10,671
    0
  10. #10629 theskyandsea (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 21:59
    ตอนนี้พระเอกคือพระเอกมากๆ เจ็บแทนเลยตอนน้องถอยหนี สู้เค้านะคุณพระเอก
    #10,629
    0
  11. #10592 Saguramio (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:37

    อุ้ยยยยย ทำไมถึงได้เห็นพระเอกหล่อแปลกๆ
    #10,592
    0
  12. #10550 Somsri00 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 19:12

    งืมๆ...
    #10,550
    0
  13. #10444 May Ling Pcm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 14:05
    นมหายตกใจยังลูก
    #10,444
    0
  14. #10199 Spices_smile (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:02
    เเงงงงงง พ่อออออ
    #10,199
    0
  15. #10172 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 22:40
    ร้องไห้แล้วนะ
    #10,172
    0
  16. #10156 num'crazy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 20:43
    ดีที่สุดอ่ะฮื้อออออ
    #10,156
    0
  17. #10146 Fun_Hyoyeon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 00:11
    พี่พระเอกเท่มากเลยอ่าฮืออออยมจืดมาคุยกับน้องก่อนน
    #10,146
    0
  18. #10112 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 16:46
    นายพระเอกกกกกกกกกก ทำตัวให้สมกับชื่อหน่อย บุกเลยบุกกกก
    #10,112
    0
  19. #10080 Kun Kuna (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:45
    เออออออจีบสักเททททท!
    #10,080
    0
  20. #10061 Ttawanp55 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 11:35
    พระเอกสู้ๆ
    #10,061
    0
  21. #10028 Chankuma (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:12
    สู้เขาพ่อพระเอก
    #10,028
    0
  22. #10011 PANG220 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 06:03

    ในที่สุดพระเอกก็เป็นพระเอกสมชื่อสักที ????????

    #10,011
    0
  23. #9908 momo1112 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 14:51
    นายพระเอกสมชื่อเลยอ่ะ
    #9,908
    0
  24. #9700 Jjapinya (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:00
    ชอบพระเอกอ่ะะ
    #9,700
    0
  25. #9644 TigKie_18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 09:48
    ยกรางวัลพ่อแม่ดีเด่นอวอดด์ให้ป้อมปราบศัตรูพ่ายค่ะ ปรบมือออออ👏👏👏👏👏👏
    #9,644
    0