[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 18 : บทที่ 15: นมจืดกับคำขอโทษ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,564 ครั้ง
    21 เม.ย. 61

บทที่ 15: นมจืดกับคำขอโทษ

 

ใบหน้าขาวใสมู่ทู่จนเหมือนมินเนี่ยนหน้าย่น เดินดุ่มๆมาถึงร้านสะดวกซื้อเจ้าประจำ ขนาดพนักงานคุ้นหน้าคุ้นตาก็ยังแปลกใจ

เรื่องแรกที่แปลกใจคือ หลังจากที่เห็นอีกฝ่ายกลับมาใส่แว่นทรงโบราณอันโตแบบเดิมทั้งที่เมื่อวันก่อนไม่ได้ใส่แล้ว ส่วนเรื่องที่สองคือ เจ้าตัวทำหน้าบูดไม่เหมือนปกติที่ยิ้มแย้มแก้มพอง

พอได้นมจืดตามที่ต้องการมาแล้ว คนตัวเล็กก็เดินดูดนมมาถึงตามทาง จนมายืนหยุดหน้าคณะเพื่อนบ้านที่ดูเงียบสงัดตอนเช้ายังอากาศไม่ร้อนมาก

พอนึกถึงหน้าใครบางคนนมจืดก็อดที่จะทำหน้าย่นไม่ได้

อ้าวหนูนมจืดเสียงคนเรียกทำให้เจ้าของชื่อหันไปมอง

เป็นสมชาติกับเเพื่อน...เอ...ชื่ออะไรน้า...อ่าใช่ๆ ชื่อโอ๋นี่เอง

สวัสดีน้าสมชาติแล้วก็โอ๋ดันแว่นขึ้นดั้งพร้อมกับทักทาย

เด็กปีสองแห่งคณะศิลปกรรมมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย แล้วหันมามองหน้าคนตัวเล็กกว่าเกือบคืบ

เอาแว่นกลับมาใส่แล้วเหรอหลังจากที่เห็นโพสลงในเเพจ ตอนนั้นไม่ได้ใส่แล้วนี่นา

อื้อ...นมจืดยิ้ม พระเอกพาเราไปทำมาน่ะ แต่ว่านะ...ไม่ยอมให้เราจ่ายเองแถมยังบอกว่าคุณแม่เราฝากมา ตอนนั้นเรางงนิดหน่อยว่าพระเอกกับคุณแม่เราไปคุยกันตอนไหน พอเรากลับบ้านมานะ เราก็ไปถามคุณแม่ล่ะ คุณแม่บอกว่าไม่ได้คุยอะไรกับพระเอกเลย เราโดนคุณแม่ดุด้วยว่าไปให้พระเอกจ่ายเงินค่าแว่นพูดแล้วยังหงุดหงิดอยู่เลยนะ

นมจืดโดนคุณแม่ว่าด้วยนะ สั่งให้นมจืดเอาเงินมามคืนพระเอกด้วย

เราเลยมาหาพระเอกอะ เราเอาเงินมาคืนค่าแว่นแก้มขาวใสพองขึ้นเเพราะอมลมเอาไว้

สองเเพื่อนสมชาติและโอ๋มองหน้าคนตัวเล็กแล้วหันไปขำก๊าก

แม่ง...สงสัยว่าจะเจอคนหวงหัวร้อนหนึ่งอัตราถึงขนาดมัดมือชกพาเขาไปทำแว่นเลยเว้ยเห้ย

และตอนนี้ที่ขำกว่านั้นคือ...ไอ้คนคนนั้นกำลังโดนงอนด้วย

มันยังไม่มานะ มานั่งรอก่อนไหม?”

เมื่อเห็นเจ้าของคณะเชื้อเชิญแขกก็ไม่ปฏิเสธ นมจืดเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่

สมชาติหลอกล่อ...อีกฝ่ายเข้ามานั่งที่โต๊ะของพวกเขา คนอื่นๆที่นั่งอยู่ถึงกับหันมามองเพราะเห็นคนเรืองแสงจนแสบตา

เสื้อขาวสะอาดด้วยไฮเตอร์ที่ใช้ประจำแตกต่างจากทุกคนที่นั่งอยู่

ร่างเล็กเดินจับย่ามกระเป๋าแน่นเเพราะไม่คิดว่าจะมีคนนั่งอยู่เยอะขนาดนี้

ยิ่งทุกสายตาที่หันมาจ้องเขาทำให้นมจืดยิ่งเสียความมั่นใจ

นี่มัน...พอมีเเพื่อนจะถามขึ้นสมชาติก็อุดปากด้วยตีนไว้ ส่งสายตาเชือดเฉือนให้

ถ้ามึงยังไม่อยากตายอย่าทำอะไรให้หนูนมจืดลำบากใจไม่งั้นพ่อมันมาเอาตายแน่นอน!

ไอ้คนถามรีบพยักหน้าหงึกหงัก ปิดปากแน่น รีบกุลีกุจอขยับคนละตูดสองตูดจนเหลือที่ว่างๆพอให้คนตัวเล็กได้หย่อนก้นนั่ง

แม้ว่าจะไม่ได้พูดอะไรกันแต่ว่าบรรดาพวกพ้องฮีโร่ทั้งหลายก็ได้แต่เหยียยบตีนกันไปเหยียบกันมา ดูท่าทางคันปากกันมากจนหาที่ลงไม่ได้เลยเลยต้องไปลงกับเท้าเพื่อน

นมจืดดูดนมที่เหลือฟืดๆ จนหมดกล่องได้ยินแต่เสียงดูดลม พระเอกก็ยังไม่มาสักที

อะ...เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเลื่อนถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งมาให้

นมจืดยิ้มตาหยี ไม่เป็นไร เราอิ่มแล้ว ขอบคุณน้า

ฉึก!

ฉึก!!

ฉึก!!!

เหมือนโดนยิ้มแอคแท็คเข้าที่กลางใจ มีคนล้มหายตายจากไปหลายคนจากรอยยิ้มตาหยีของคนตัวขาวใส

โฮ...โลกนี้มันช่างโหดร้ายที่คนน่ารักๆอย่างหนูนมจืดต้องมาพอเจอกับไอ้โจรโฉด

ฮือ...ร้องเรียนได้ที่ไหนบ้าง ศาลไคฟงได้ไหม ฟ้องท่านเปาบุ้นจิ้น หวังเฉ่าหม่าฮั่น จาหลงจาฮู่ ท่านองครักษ์จั่น โปรดมาคุ้มครองน้องด้วย

พ่อมาแล้ว!สมชาติพึมพำเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทเดินมาใกล้โต๊ะที่นั่ง

นัยน์ตาคมกริบมองสิ่งมีชีวิตแปลกปลอมในกลุ่มแล้วก็ขมวดคิ้ว ความจริงเห็นมันเรืองแสงมาตั้งแต่สามร้อยเมตรแรกแล้วเพราะความตัดกันของสีเสื้อ

แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ...มันมาทำไมวะ มีธุระอะไรกับสังคม? ยิ่งมานั่งอยู่ในดงควายดงกูปรีทั้งหลายอีก

อะ...มาแล้วเหรอ?” นมจืดหันไปมองตามสายตาของคนในกลุ่ม

มึงมาทำอะไรไอ้มินเนี่ยนคนมีความผิดที่ไปขี้จุ๊ชาวบ้านเขายังคงไม่รู้ความผิดตัวเอง

นมจืดอมลมใส่แก้มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดุๆ แต่สำหรับพระเอกแล้วมันเหมือนมินเนี่ยนกำลังเมาแฟ้บแล้วถลึงตาใส่เขามากกว่า

เราเอาเงินมาคืนน่ะนมจืดควักเงินตามราคาค่าแว่นที่ตัดมายื่นให้อีกฝ่าย

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ความไม่พอใจบางส่วนตีขึ้นมาในอกจนต้องสูดลมหายใจลึกๆเเพื่อระงับความรู้สึก

ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าแขนคนตัวเล็กแล้วออกแรงลากให้ไปที่ที่ไม่มีคน อย่างน้อยๆก็ต้องไม่มีสายตาของพวกขี้เสือกทั้งหลายคอยจ้องมองเหมือนเป็นพวกแร้งทึ้งอยู่แบบนี้

อะไร?” เสียงทุ้มเข้มถามขึ้นเมื่อทั้งสองคนมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่

มือขาวยังคงยื่นมือค้างไว้ เราเอาเงินมาคืนวันนี้ถ้าพระเอกไม่เอาเงินไปละก็ นมจืดจะโกรธมากๆด้วย แล้วก็นะ...เราไปคุยกับคุณแม่มา คุณแม่บอกว่าไม่ได้คุยกับพระเอกเรื่องพาเราไปตัดแว่นสักหน่อย

ร่างสูงใหญ่พอเข้าใจได้ลางๆว่าที่อีกฝ่ายทำหน้าบึ้งใส่เขาเพราะว่าเรื่องที่เขาไปบอกว่าพามาตัดแว่นเพราะคุณแม่อีกฝ่ายฝากมา

แต่ทำไมวะ!

กูไม่ได้อยากให้เงินคืนนี้หว่า เงินกูกูอยากซื้ออะไรให้ใครก็ได้นะเว้ย ทำไมต้องมาทำหน้ามุ่ยใส่ด้วยวะ

กูไม่ชินนะเว้ยไอ้เตี้ย!

ทำไม?” เสียงทุ้มเข้มจัด

หือ?” มือขาวยังคงถือเงินค้างไว้ ตากลมๆฉายแววงงงวย

กูซื้อให้ ทำไมต้องเอาเงินมาคืนไอ้เตี้ยมันรังเกียจเหรอไงกัน

ฮื้อ...ไม่ได้สิ...คุณแม่บอกไม่ควรเอาเงินของคนอื่นนะนมจืดถือคตินี้เสมอมา แม้แต่เงินบางครั้งที่ปราบกับพ่ายออกให้เล็กๆน้อยๆ นมจืดก็คืน อาจจะไม่ได้คืนเป็นเงินแต่ก็เป็นแบบอื่น อาจจะเป็นพวกเลี้ยงข้าวคืนหรืออะไรก็ตามแต่ที่คิดว่าสมน้ำสมเนื้อ

มันไม่ใช่แค่ว่าเพื่อนกันจ่ายให้ได้แต่คนเราคบเพื่อนก็คบที่ความสัมพันธ์ไม่ใช่คบเพราะผลประโยชน์อื่นๆ

กูก็ไม่ใช่คนอื่น!

พูดออกไปเสียงดังเพราะความหงุดหงิด แต่พอเห็นคนตัวเล็กนิ่งงั้นไปก็อยากจะกระทืบปากตัวเอง

ฮื้อ...ก็ไม่ใช่ไง

ฉิบหาย!

เหมือนมีคนเอาหม้อมาตบกบาลเลย มันสั่นๆส่งต่อมาถึงขั้วหัวใจ

พระเอกเป็นเพื่อนเราไง

เฮ้ย! เพื่อนก็ไม่ได้อยากเป็นนะเว้ยยยย

เหอะพ่นลมหายใจฟืดฟาดจนจมูกบาน

แต่ไม่ว่ายังไงเพื่อนก็ไม่ได้เหมือนกัน นะ...เสียงเล็กนิ่มๆแต่สายตากลมโตแน่วแน่ไม่เปลี่ยนใจแน่นอน

เออๆสุดท้ายมือใหญ่ก็ยอมรัับเงินที่อีกฝ่ายมายัดเข้ากระเป๋ากางเกง

นมจืดเลยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ร่างสูงใหญ่ ตอนนี้หายเคืองพระเอกแล้ว ทำตัวน่ารักๆเชื่อฟังมากๆเลย

คิกๆ

คิ้วเข้มขมวดมองคนตัวเล็กหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว ก่อนไอ้มินเนี่ยนจะขอตัวไปเรียนก่อนเพราะใกล้เวลาแล้ว

เดี๋ยว!มือใหญ่เกี่ยวข้อศอกเล็กเอาไว้

หือ?” นมจืดหันหน้ากลับมามอง

เอ่อ...เริ่มทำตัวไม่ถูก เลยหันมองซ้ายมองขวาเฉไฉ ขอ...คันปากยุบยิบ โทษ...

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนอีกฝ่ายพูดอะไรที่มันเหลือเชื่อมาก พระเอกบอกว่าขอโทษนมจืดด้วยแหละ

กู...คนท่ามากยังพูดไม่ออกอยู่ดี ไม่ได้...ตั้งใจ...แต่ค่อนข้างเจตนาอยู่

มือขาวตีแปะๆที่ต้นแขนแกร่งเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นอะไร อื้ม...เราเองก็ขอบคุณพระเอกอีกครั้งนะ ที่พาเราไปตัดแว่นใหม่คนตัวขาวจนเรืองแสงอมยิ้มจนแก้มตุ่ย เราชอบมากเลย...เหมือนแว่นอันเก่าของเรามากเลยนมจืดรู้สึกเหมือนได้แว่นอันเดิมกลับมาทั้งรูปทรงและน้ำหนักของแว่นเลย ใส่แล้วสบายมากเลย

ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มมุมปากก่อนจะดีดเหม่งขาวๆดังป๊อก นมจืดร้องอูย ปากเล็กยู่

ไปๆไปเรียนได้แล้วมึงอะ

อื้ม...พอนมจืดเดินออกมาจากคณะพระเอกแล้วแต่ว่านมจืดยังเห็นพระเอกเดินตามหลังมาอยู่เลยอะ พระเอกจะไปไหนอะ

คนหน้าดุถลึงตามอง เออน่าเดินไปเว้ย

พอมาถึงคณะตัวเองนั่นแหละถึงรู้ว่าพระเอกเดินตามมาด้วยกันนั่นแหละ

มาส่งเราเหรอเออเว้ย เพิ่งเห็นว่าไอ้มินเนี่ยนมันฉลาดก็วันนี้แหละโว้ย

เหอะอ้าว...นี่นมจืดพูดอะไรไม่เข้าหูถึงได้สะบัดก้นเดินกลับไปเลยอะ พระเอกกลับมาก่อนสิ...แง

 

กลับมาแล้วโว้ยเสียงเพื่อนโหวกเหวกโวยวายยามเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเพื่อนเดินกลับมา

แหกปากทำซากอะไรไอ้สมชาติมาถึงก็ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ม้านั่ง

ไปไหนมาจ๊ะทำเสียงอุบาทว์แบบน่าถีบ

เสือก!

พวกมึงเฮียให้เริ่มลงมือขั้นต่อไปของงานนิทรรศการได้แล้วนะเว้ยเพื่อนที่กำลังเห็นว่าไอ้พวกเพื่อนสองตัวมันกำลังจะเปิดวอร์กันเองเลยต้องรีบตัดบทขึ้นมาก่อน

หลังจากที่เหล่านักศึกษาส่งโปรเจ็คไปเรียบร้อยแล้ว ก็เป็นหน้าที่ของอาจารย์ที่รวบรวมไปตรวจงานให้เรียบร้อย และก็เรียกนักศึกษาเข้าไปคุย ต่อไปก็เป็นงานเตรียมตัวจัดนิทรรศการ แต่แน่นอนว่าคงไม่สามารถจัดโชว์รูปได้ทุกรูป แต่ละคนเลยได้เลือกสองรูปที่ดีที่สุดในผลงานเพื่อนำออกจัดโชว์

แม้ว่าพวกเขาได้ส่งงานไปสักพักแล้ว ตอนนี้ก็มีทั้งงานจัดนิทรรศการและงานอื่นๆที่ประเดประดังเข้ามาจนเหมือนสิงอยู่คณะมากกว่าบ้านหรือหอแล้ว

พอร่างสูงใหญ่นั่งลงบนเก้าอี้ม้านั่งเรียบร้อย ก็หยิบคอมพิวเตอร์ของตัวเองขึ้นมาเปิดทำงานของตัวเองต่อ มือคลำๆที่กระเป๋ากางเกงที่เมื่อกี้รับเงินมาจากนมจืดแล้วก็จิ๊ปากเบาๆ

บางครั้งกูก็อยากให้ไอ้นมมันเลิกเกรงใจคนอื่นสักที

ไม่รู้หรือไงวะ!

ว่า

บางทีคนอื่นเขาก็ไม่ได้อยากได้เงินคืนนะเว้ยยยยยย!

ไปสมชาติ เอาหม้อมาต้มบนหัวกูได้เลยเว้ย ร้อนนนนนแรงงงงงดั่งไฟเย่ออออออ

 

ในละวันฟ้าฝนของประเทศไทยก็ไม่เคยปรานีใครหน้าไหนเหมือนกัน

วันดีคืนก็ร้อนอบอ้าว อยู่ๆฝนอยากจะตกก็ตกลงมาอย่างไม่มีสาเหตุ

โว้ยยยย ไอ้ฝนนนน กูรู้ว่ามึงโตแล้ว แต่มึงจะอยากตกก็ตกแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

เห็นใจกูบ้าง ชื้นถึงกางเกงใน ประเด็นคือกูยังไม่ได้ซักเลยนะ ทุกวันนี้คือต้องกลับคอนโดไปผึ่งแล้วก็ใส่ใหม่ เพราะมันแห้งไม่ทัน

แมงกะไซมึงตายยังวะไอ้สมชาตินั่งเหม่อมองเม็ดฝนที่สาดกระเซ็นมากระทบกันสาด

ทำเหม่อเหมือนหมามองเครื่องบินเลย

ไม่ก็ใกล้เคียงร่างสูงใหญ่กำลังมองไปรถมอเตอร์ไซ์ที่เกือบเรียกได้ว่าซาก

ตอนแรกเห็นฝนไม่ตกเลยขี่มา ไม่น่าเลยกู ดอกยางของล้อรถแม่งเตียนหมดแล้ว ล้อที่เหมือนปลดประจำการไม่สามารถทำหน้าที่เกาะถนนได้อีกต่อไป

ทำไมมึงไม่เอาอีกคันมาขับวะสมชาติไม่เข้าใจมากถึงมากที่สุด

ภายนอกไอ้พระเอกมันอาจจะเหมือนโจรโฉดทั้งหน้าตาและจิตใจ คนเรามันมองกันแค่ภายนอกไม่ได้นะ

ไอ้พระรองมันเอาไปขับ

โว้ย กูรู้ว่ามึงมีมากกว่าหนึ่งคันนะเว้ยสมชาติรู้ดี ไหนจะดูคาติ ไหนจะนินจาอีก เวสป้าพ่อมึงอีกไม่รู้กี่คันนี่กูยังไม่ร่ายรถอื่นๆมาอีกนะ

แค่สองล้อนี่ก็ปาไปหลายตังแล้ว เห็นไหมบอกแล้วว่าดูถูกไม่ได้ ถึงแม้ว่ามันจะเอายางรัดแกงมัดบัตรเครดิตแพทตินัมของมันก็ตาม

อยู่บ้านไงพระเอกตอบเฉยชา ก็มันจอดอยู่ที่สุพรรณฯแล้วจะให้ไปเอายังไงวะ

เออ ไปเอามาสักคันเถอะเห็นมันขี่แมงกะไซแบบนี้แล้วกูไม่รู้จะสงสารตรงไหนดี แล้วไอ้พระรองมันเอาคันไหนไปขับวะ

สกูปี้ดูปีดูแวร์ อาร์ ยู ด้วยไหมวะ

สกูปี้ไอ?”  

เออนั่นแหละ

นัยน์ตาคมเพ่งมองไปท่ามกลางสายฝนเห็นร่างคนลางๆลมแรงจนเขาเห็นคนนั้นเกือบจะปลิวไปพร้อมกับร่ม เห็นร่มที่อีกฝ่ายกางมันกระพือไปอีกฝั่ง

พระเอกคงจะไม่อะไรเลยถ้าร่างที่เขาเห็นนั้นมันช่างคุ้นตาคุ้นใจเหลือเกินจนร่างกายตัดสินใจของมันเองโดยอัตโนมัติ

สมชาติตาโตเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทวิ่งฝ่าฝนลงออกจากใต้ตึกคณะไป เห็นมันฉุดกระชากกับใครบางคน จนพวกมันสองคนกลับเข้ามาใต้ตึกคณะนั่นแหละเขาถึงรู้ว่ามันไปลักพาตัวใครมา

เฮ้ยมึง ไปลักพาตัวหนูนมจืดมาทำไม

ร่างสูงใหญ่ดึงข้อมือของคนตัวเล็กเข้ามาด้านในมากขึ้น ร่างของทั้งสองเปียกมะล่อกมะแล่ก เสื้อขาวไฮเตอร์ของนมจืดเปียกชื้นจนแทบจะแนบไปร่างเล็ก เห็นเป็นรอยของเสื้อทับด้านใน ผมนุ่มลู่จนเรียบแปล้ เหมือนมินเนี่ยนตกน้ำ จะว่าตลกก็ตลก สงสารก็สงสาร ด้านร่างสูงใหญ่สภาพก็ไม่ค่อยต่างกันเพราะว่าเปียกโชกไม่แพ้กัน

ไอ้เตี้ย! นี่มึงโง่หรือบ้ากันแน่เสียงกัมปนาทเหมือนฟ้าผ่าทำเอานมจืดสะดุ้งโหยง เขยิบตัวหนีเกือบจะไปชิดสมชาติ

สมชาติอยากจะบอกหนูนมจืดเหลือเกินว่าอย่าเข้าใกล้ในขณะนี้เกินหนึ่งเมตร เขายังอยากมีชีวิตอยู่เป็นปาปารัซซี่เป็นเพื่อนกับไอ้เป้เสล่อเพื่อนร่วมคณะอยู่ ไม่อยากเป็นผีเฝ้าคณะตอนนี้ ดูหน้าพ่อมันก่อนนน

นัยน์ตาคมกริบมองร่างเล็กสูงเท่าหัวนมตัวเองกำลังสั่นงึกๆ ไปดึงนมจืดให้ไปนั่ง ร่มคันที่หักงอเพราะแรงลมเขาก็เป็นคนถือไปวางไว้ข้างๆ

รอตรงนี้ก่อน

นัยน์ตากลมโตหลังแว่นช้อนมองคนตัวสูงแล้วพยักหน้ารับ นมจืดกำลังจะกลับบ้านพอดี แต่ฝนอยู่ๆก็ดันตกโครมลงมา ดีว่าเขาพกร่มพับเอาไว้ในกระเป๋าอยู่แล้ว แต่ว่าเหมือนว่ามันจะไม่แข็งแรงพอที่จะสู้กับลมแรงๆได้เลย ดีว่าพระเอกมาช่วยเอาไว้ทำให้เขาไม่ปลิวไปทั่งคนทั้งร่ม

พระเอกมองหน้าเพื่อนสมชาติเป็นเชิงว่าดูแลให้ดีก่อนจะก้าวขาฉับๆขึ้นตึกไป ที่ห้องสตูดิโอของเขาพอมีเสื้อผ้าบางตัวที่เอามาทิ้งๆไว้ที่คณะแล้วไม่ได้เอากลับ ความจริงก็ไม่รู้ว่ายังใส่ได้อยู่ไหมเพราะว่าวางทิ้งไว้หลายวันแล้ว

บนห้องสตูดิโอที่ยังมีคนอยู่บ้างตกใจกับสภาพของเพื่อนร่วมคณะ

ไปทำเชี่ยไรมาเนี่ยมึงไอ้โอ๋ถาม

ร่างสูงใหญ่ยักไหล่แต่ไม่ตอบ บุ้ยปากให้เพื่อนหลีกทางก่อนจะเดินไปที่โต๊ะประจำของตัวเอง มีเสื้อฮู้ดสีเทาตัวใหญ่กับเสื้อยืดสองตัวพาดๆอยู่ เขาตัดสินใจหยิบมาหมดเลย

พอเพื่อนตัวใหญ่จากไปทุกคนก็ได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ สภาพมันเหมือนไปฟัดกับปลาปิรันย่ามา แถมยังทิ้งรอยคราบเปื้อนเป็นหย่อมๆเอาไว้ที่พื้นอีกด้วย

เฮ้ย! กลับมาเช็ดก่อนสิเว้ยไอ้พระ!!

นมจืดนั่งกอดกระเป๋าย่ามชื้นๆของตัวเอง เริ่มจะหนาวๆเพราะว่าตัวเปียก มีสมชาตินั่งเป็นเพื่อน

ร่างสูงใหญ่เดินดุ่มๆลงจากบันไดมาพร้อมเสื้อผ้า มาถึงก็จัดแจงเอาเสื้อยืดยื่นให้คนตัวเล็กกว่า นัยน์ตากลมโตกะพริบปริบๆ

เอาไปเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนไปเสียงเข้มสำทับลงมาอีกรอบ กูไม่มีผ้าเช็ดตัว

นมจืดร้องอ้อก่อนจะหยิบเสื้อยืดเนื้อนิ่มมา ก่อนจะค่อยๆถอดแว่นออกแล้วเช็ดหน้า

เช็ดหัวด้วยมึงเห็นแล้วมันไม่ได้ดั่งใจเลย พระเอกเลยจับเสื้อไปวางแหมะบนหัวเล็กทุยก่อนจะขยี้ๆเหมือนซักผ้าเอาให้สะอาดอย่างไรอย่างนั้น

โอย...ผมจะหลุดแล้วฮือออออ เหมือนหนังหัวนมจืดจะลอกตามผ้าไปเลย พระเอกอย่ารุนแรงกับหัวอย่างนั้นเลยนะ

เหอะเพิ่มแรงขยี้ลงไปอีก ใครสั่งใครสอนให้มึงกลับบ้านตอนนี้ ห้ะ

ฮื้อ...ทำไมอะคุณแม่ก็ไม่ได้บอกนะว่าห้ามกลับบ้านตอนฝนตกคุณแม่แค่บอกว่าเวลาฝนตกอย่าลืมกางร่มไม่งั้นอาจจะเป็นหวัดได้

ไอ้เตี้ย นี่มึงกวนตีนกูอยู่ใช่ไหม หา บอกกก เดี๋ยวเอาให้หัวหลุดเลยนี่

สมชาติได้แต่นั่งมองด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตอนแรกก็ว่าสงสารน้องหนูนมจืดที่ต้องมาเจอกับโจรโฉด แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้สมชาติรู้ว่า...สองคนนี้อาจจะเหมาะกว่าที่คนอื่นคิดก็ได้

อ่อย...นมจืดรู้สึกเหมือนผมร่วงหมดหัวนั่นแหละพระเอกถึงจะยอมรามือ แต่ว่าเส้นผมเปียกชื้นก็แห้งขึ้นเหลือแค่หมาดๆเท่านั้น

ร่างสูงใหญ่ถอยออกมามองมินเนี่ยนที่นั่งหน้าม่อย ผมนุ่มสลวยฟูฟ่องชี้โด่เด่ไม่เป็นทรง จนอดไม่ได้ที่สางให้เข้าที่ ลูบๆผมที่เป็ดออกมาให้เข้าทรงกว่าเดิม นมจืดยิ้มกว้าง ตากลมโตใสแจ๋วมองอีกฝ่ายเสียแต่ว่านมจืดมองเห็นพระเอกแค่ลางๆเท่านั้นเพราะสายตาสั้น รอยยิ้มกว้างตาหยีส่งให้อีกฝ่าย

คนมองถึงกับลมหายใจสะดุด ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง หูขึ้นสีเรื่อๆอย่างไม่ได้ตั้งใจ รู้สึกโล่งใจว่าไอ้มินเนี่ยนมันคงมองไม่เห็น

ไปๆ เอาเสื้อไปเปลี่ยนในห้องน้ำไปยื่นเสื้อฮู้ดเนื้อนิ่มอีกตัวไปให้

ไม่ต้องก็ได้นมจืดโบกมือเป็นพัลวัน ลองมองสถานการณ์ข้างนอกฝนอาจจะใกล้หยุดแล้วก็ได้เพราะว่าเห็นว่าเม็ดฝนเบาบางลงกว่าเดิม เดี๋ยวนมจืดก็จะกลับบ้านแล้ว

แต่ว่าโดนพระเอกถลึงตาใส่อย่างดุดัน กูบอกให้ไปเปลี่ยน อย่ามาดื้อกับกูแถวนี้มันไม่ได้รู้ตัวเลยหรือไงวะ ว่าแม่งเสื้อเปียกๆมันแนบเนื้อจนเห็นอะไรบ้างอะ ถึงมันจะใส่เสื้อทับด้านในไว้ก็เถอะ

ไอ้สมชาติไสลูกตาของมึงไปทางอื่นเลยเว้ย เดี๋ยวพ่อแทงซะเลย

คนตัวเล็กยอมทำตามคำพูดของอีกฝ่าย ห้องน้ำไปทางไหน?”

ร่างสูงใหญ่เดินนำร่างเล็กมาทางห้องน้ำชายของคณะ กอดคอลากให้อีกฝ่ายรีบเดินพร้อมกับดันตัวเข้าไปให้ห้องน้ำด้านในสุด ร่างสูงใหญ่ยืนจังก้าเฝ้าหน้าประตูไม่ยอมก้าวออกมาแม้แต่ก้าวเดียว

นมจืดค่อยๆถอดเสื้อเชิ้ตและเสื้อทับที่เปียกๆของตัวเองออก แล้วเอาเสื้อฮู้ดตัวใหญ่มาสวม จมูกเล็กฟุดฟิดๆได้กลิ่นประจำตัวของอีกฝ่ายจางๆจากตัวเสื้อ เสร็จเรียบร้อยก็เปิดประตูออกมา

นัยน์ตาคมดุมองสภาพอีกฝ่ายที่ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อยก็พยักหน้าอย่างพอใจ พระเอกส่งเสื้อยืดอีกตัวที่เหลือไปให้คนตัวเล็กกว่า นมจืดมองอย่างแปลกใจว่าอีกฝ่ายจะทำอไรอีก แล้วตากลมหลังแว่นก็ต้องเบิกกว้าง หลับตาปี๋

เย้ยยย พระเอกทำไรอะ

เปลี่ยนเสื้อบ้างสิวะ มึงจะให้กูเป็นปอดบวมตายหรือไงวะ

ไม่ได้อยากให้พระเอกเป็นปอดบววมหรอก แต่พระเอกจะมาถอดเสื้อตรงนี้ไม่ได้ ถึงจะยังอยู่ในห้องน้ำก็เถอะ ดูคนที่ยืนฉี่อยู่ที่โถด้านนอกด้วยสิ ตกใจจนฉี่เลอะหมดแล้วมั้ง

รอฝนซาแล้วค่อยกลับบ้าน เข้าใจไหม?” เสียงทุ้มเข้มจัดบอกขณะที่เดินออกมาจากห้องน้ำ

นมจืดมองสภาพฝนฟ้าอากาศที่ยังไม่เป็นใจให้เขาได้กลับบ้านแล้วก็ได้แต่พยักหน้า สงสัยต้องนั่งรอใต้ตึกสักพัก

อื้อ เข้าใจแล้ว

แล้วเพื่อนมึงหายไปไหนหมด

ปราบกับพ่ายเหรอ? ก็กลับหอไปแล้วอะป้อมปราบกับศัตรูพ่ายอยู่หอแถวมหาวิทยาลัย

พระเอกพยักหน้าเออออ พาคนตัวเล็กกว่ากลับมานั่งที่ใต้ตึกเหมือนเดิม คนตัวใหญ่เอาเสื้อยืดชื้นๆที่ให้นมจืดเช็ดหัวมาเช็ดผมตัวเองบ้าง

อ๊ะนมจืดเห็นพระเอกเอาแว่นสายตาอันใหญ่ไปถือไว้แล้วค่อยๆเอาชายเสื้อเช็ดเช็ดอย่างเบามือ  

กลับบ้านไปแดกยาด้วยล่ะ

นัยน์ตากลมโตหันไปมองคนพูดที่ไม่ได้มองหน้าตัวเองแล้วยิ้มตาหยี พระเอกปากร้ายแต่ใจดีที่หนึ่งเลยนะ

ให้นมจืดยืมเสื้อใส่ด้วย เสื้อนุ่มนิ่มมากเลย แถมยังมีบริการเช็ดแว่นให้ด้วย

อื้อ...พระเอก...คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมามองคนเรียก ขอบคุณมากนะ

ร่างสูงใหญ่เม้มปากเหมือนพยายามไม่ให้ตัวเองต้องเผลอยิ้มออกมา ฉิบหายเอ๊ย...ใจบางมากเลยกูตอนนี้

เหอะ ไม่มีใครโง่กว่ามึงอีกแล้ว วิ่งตากฝน ร่มพังเกือบปลิวไปติดเสาไฟฟ้า

ฮื้ออออ ไม่ว่าเราน้า

พระเอกเบ้ปากใส่คนทำเสียงเล็กเสียงน้อยเป็นประจำ

สมชาติ สวัสดีอีกครั้งน้าเมื่อกี้ตอนเข้ามานมจืดยังไม่ได้ทักทายสมชาติเลย

จ้า สวัสดีจ้าสมชาติยิ้มแป้น โฮ น้องหนูนมจืดคือความสดใสของโลกใบนี้ เหมือนเป็นการคืนความสุขให้ประชาชน ไอ้พระเอกกก ไอ้คนโฉดดดดดมึง เอาน้องนมไปเป็นของตัวเองไม่ได้นะเว้ย!

สมชาติแห่งศิลปกรรมควักถุงขนมขึ้นมาแบ่งปัน

นั่งไปเกือบสักพักใหญ่ฝนก็เริ่มซา ร่างสูงใหญ่กระดิกนิ้วเรียก

กลับยังมัวแต่นั่งกระหนุงกระหนิงกับไอ้สมชาติอยู่ได้ เดี๋ยวก็สุมหัวหัวเราะคิกคัก เดี๋ยวไอ้สมชาติก็เปิดเฟสให้ดู

เฮ้ย! ฮัลโหลว เห็นหัวกูบ้าง หัวกูอยู่นี่!

นมจืดวิ่งดุกดิกมาหา ยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสูงถือกระเป๋าเปียกชื้นของนมจืดเอาไว้

ร่มมึงกูทิ้งนะเว้ย มันซ่อมไม่ได้

นมจืดพยักหน้า เขาเห็นพระเอกพยายามจะซ่อมให้แต่ว่ามันก็ไม่ได้อยู่ดี

อื้อ

เอานี่ไปยังหัว กูไม่มีร่มคนพูดยื่นแผ่นแฟ้มพลาสติกที่ชีทเรียนด้านในถูกเอาออกไปหมดเพื่อจะได้ไม่เปียก

ขอบคุณนะ พระเอกใจดี...

ขอบคุณกูซะสิไอ้เตี้ย

เออ

พระเอกเป็นคุณซุปเปอร์ฮีโร่ของเราจริงๆน้าทั้งใจดี แข็งแกร่ง และคอยปราบเหล่าร้าย

แล้วกูเป็นฮีโร่อะไรล่ะอย่างกูคงเป็นแบทแมนชัวร์

ฮีโร่ตัวเขียวไง...นมจืดนึกออกอยู่ตัวเดียวสำหรับพระเอก

เออ...ไม่ใช่แบทแมน อย่างน้อยก็เป็น เดอะ ฮัค ละหว้า

เดอะ ฮัค ใช่ไหมมึง

นมจืดขมวดคิิ้วแล้วส่ายหน้า

ไม่ใช่สิ...เดอะ เชร็ค ต่างหากนมจืดพยักหน้ากับตัวเอง เขาคิดว่าเหมาะกับพระเอกมากเลย ตัวใหญ่ ใจดี เป็นฮีโร่

เดอะ เชร็ค พร่องงงงง!!!

นี่ในสายตามันกูเป็นยักษ์ตัวเขียวมีเพื่อนเป็นไอ้ลาฟันเหยินนั่นเหรอวะ หาาาา


++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% ++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สวัสดีค่ะ

วันนี้เอาอีกครึ่งตอนที่เหลือมาฝากกันนะคะ

ตอนนี้นังพระมันอ่อนโยน (?) มาก มีการเอาเสื้อให้น้องนมยืมด้วย ใครจำเสื้อตัวนี้ได้บ้างคะ ฮ่าๆ เสื้อฮู้ดตัวนี้เคยออกมาแล้วครั้งหนึงน้า

ใครจำได้ตอนไหน เม้นมาบอกกันได้นะคะ

อ่านแล้วชอบสามารถคอมเม้นมาบอกกันได้นะคะ หรือจะทวิตที่ #รักรสนมจืด

ขอบคุณทุกการสนับสนุนมากๆนะคะ

เยิฟฟฟฟฟ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.564K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11282 Lee2511 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2564 / 09:34
    น้องนมน่ารักอ่า ช่วยฮีลใจเราได้มากเลย รอแปปจะไปซื้อเล่มละนะ วันไหนอยากอารมณ์ดี เรื่องนี้ช่วยได้มากเลย🤣🤣 ไปอ่านกันนะทุกคนนนน
    #11,282
    0
  2. #11233 YungYing0711 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 18:23
    มองพ่อเขาดีๆหน่อยลูก555
    #11,233
    0
  3. #11148 Nuthathai Por (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 14:49

    ไม่ไหวแล้วค่ะคุณ หัวเราะเหนื่อยม๊ากกกกกกกกกก

    #11,148
    0
  4. #11063 เด็กดื้อ เด็กดื้อ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:39

    นิยายซิทคอมเปล่านิ5555

    #11,063
    0
  5. #10952 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 12:57
    ฮีโร่ชื่อแปลกๆเนอะ อยู่ค่ายไหนอ่ะ 5555555555555555555555555555555555555555555
    #10,952
    0
  6. #10693 Vitchapp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 00:52
    พระเอกเมื่อไหร่จะตัดผมมม
    #10,693
    0
  7. #10643 Yohr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:33
    หยุดขำไม่ได้ 😂
    #10,643
    0
  8. #10546 Somsri00 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 17:29

    555 เรื่องนี้ทำให้เราขำเกือบทุกตอน
    #10,546
    0
  9. #10477 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:40
    ลาเพื่อนของแชร็คคงเป็นสมชาติ หน้านี้ลอยมาเลย //ขำรุนแรง+ขำนานมาก5555
    #10,477
    0
  10. #10439 May Ling Pcm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 22:32
    บางทีก้เหนื่อยกับนม 555555
    #10,439
    0
  11. #10219 KnitMaker (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 23:31
    5555 กลายร่างเปนฮีโรเชร็คซะงั้น
    #10,219
    0
  12. #10195 Spices_smile (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 22:14
    5555555555555ความเปรียบเทียบ
    #10,195
    0
  13. #10161 BananaLeaf9025 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:17
    น้อง5555555 เอ็นดูมากมาย
    #10,161
    0
  14. #10143 Fun_Hyoyeon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 23:45
    นั้นฮีโร่หรอน้องงงง555555
    #10,143
    0
  15. #10132 สีสัน~colourful (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 16:25
    สมชาติเป็นลาฟันเหยินนะรู้ยัง 555555
    #10,132
    0
  16. #10108 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 15:59
    อย่าดุน้องอิตาพระเอก!!!
    #10,108
    0
  17. #10055 Ttawanp55 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 13:27
    นรรรรรรร
    #10,055
    0
  18. #10049 Tk0954519300 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 14:28
    555555 อ่านไปขำไป ชอบๆๆๆเว้ยยย
    #10,049
    0
  19. #10024 Chankuma (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 19:13
    555พระเอกควรเปลี่ยนสารร่างได้แล้ว
    #10,024
    0
  20. #9981 nid45 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 20:52
    ติสแคกเลยอ่า. ไปนั่งอ่านตอนคนเยอะๆไม่ได้นะหนิ85555555.

    หัวเราหนักมากกกกกกก
    #9,981
    0
  21. #9978 Jeff69 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 02:28
    ขำจนจะร้องไห้5555 เดอะแชรค
    #9,978
    0
  22. #9962 Natcha454 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:04
    ลั่นหนักมาก.
    #9,962
    0
  23. #9904 momo1112 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:16
    กลายเป็นเดอะเช็รคเฉยเลย 5555
    #9,904
    0
  24. #9880 PochakoChoketana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:50
    โอ๊ยยยย ลูกกก เปรียบพระเอกเป็นเดอะ เชร็ค5555555
    #9,880
    0
  25. #9878 Jeon Litta (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:05

    ขำจนปวดแก้ม5555555

    #9,878
    0