[Yaoi] รักรสนม(จืด) [Story by Arpo] [END] [สนพ. SENSE BOOK]

ตอนที่ 17 : บทที่ 14: นมจืดกับความไม่ชิน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,959 ครั้ง
    10 มี.ค. 61

บทที่ 14: นมจืดกับความไม่ชิน


 

ร่างเล็กๆผิวขาวเหมือนเรืองแสงได้เดินดุ่มๆมาจนถึงหน้าคณะวิทยาศาสตร์ของตัวเอง แน่นอนว่าตลอดทางเจ้าตัวไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยว่าจะถูกมองด้วยสายตาแบบไหน แค่มีถุงทรงประหลาดครอบอยู่บนหัวแถมผูกโบว์เสร็จสรรพเรียบร้อยที่ปลายคางเท่านั้นเอง

ป้อมปราบและศัตรูพ่ายขมวดคิ้วมุ่น หันมามองหน้ากันสองคนแล้วขยี้ตาก่อนจะหันไปมองไอ้คนเรืองแสงกับหมวกทรงประหลาดบนหัวแล้วก็ยิ่งทำหน้ายุ่ง

อย่าบอกนะว่านั่นคือ...แฟชั่นหมวกแบบใหม่…

แม่งถ้าเป็นแฟชั่นใหม่นำเทรนด์จริงๆ...พวกกูยอมตกยุคอะบอกเลย!

พวกเขาสองคนรอให้อีกฝ่ายเดินมาจนถึงตัวแล้วแต่ก็ยังไม่หายตะลึงอยู่ แม่งตอนนี้คือ...ตะลึง! ตะลึง!! ตะลึง!!! ตะลึงตึงตึงตึงตะลึงตึงตึงอยู่ดี

นม...มึง...เอาสิ เอากับกู ติดอ่างตอนอายุยี่สิบกว่าๆ

สวัสดีน้านมจืดยิ้มให้เพื่อนพลางค่อยๆแกะโบว์ที่ผูกไว้ที่ปลายคางของตัวเองฮื้อ...โชคดีมากเลยที่ฝนไม่ตกอะ นี่เรารีบเดินมาเลยนะเนี่ย

???

เครื่องหมายคำถามสามตัวผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเพื่อนสนิท

ฝนไรวะ?” ป้อมปราบขมวดคิ้ว

ก็พระเอกบอกเราว่าฝนจะตกเลยเอาถุงคลุมหัวเรา สงสัยกลัวเราโดนฝนพูดจบก็แกะปมออกพอดีพลางเอาถุงออก

เออเว้ย! แล้วมึงก็เชื่อมันเนอะ!!

นี่พวกกูควรทำยังไงกับชีวิตเเพื่อนกูดี บอกหน่อย…มีแพ็กเกจศัลยกรรมสมองไหม? กี่ล้านก็จ่าย ไปถึงเกาหลีก็ไป ช่วยพวกกูที

ป้อมปราบกับศัตรูพ่ายได้แต่ตีอกชกลมในใจตัวเอง พวกเขาจนปัญญาแล้ว

คนมองได้แต่มองจริงๆเพราะพูดอะไรไม่ออก ยิ่งวันนี้เพื่อนตัวเล็กมีความแปลกไปและรู้สึกว่าไม่ชินตา

แล้วแว่นมึงไปไหน?” แว่นทรงโบราณสมัยสงครามโลกที่แทบจะปิดครึ่งหน้าไม่อยู่

อ้อ ก็ที่เราบอกไงว่าแว่นเราแตก

เรื่องแว่นแตกป้อมปราบกับศัตรูพ่ายรับรู้เพราะว่าเพื่อนตัวเล็กไลน์มาเล่าให้ฟัง แถมยังบอกว่าไอ้พระ...มันกล้าแหยมหน้าพาไปส่งที่บ้าน 15/22 ซอย 4และที่สำคัญคือมันได้เจอคุณแม่ด้วย

พวกเขาคิดว่าคุณแม่ไม่น่าจะรับความซกมกของมันได้สักนิด แต่กลับกลายว่าคุณแม่เป็นห่วงที่มันซกมกแถมจะฝากไฮเตอร์ไปให้มันใช้อีก ไม่รู้ว่ามันทำของเขมรใส่คุณแม่หรือเปล่า ไม่ได้การ สงสัยต้องไปเรียกหมอผีมาปราบผีร้าย

สรุปว่ามันเป็นคนดีๆกับเขาบ้างไหมนะ? เป็นคนซกมกก็เป็น เป็นโจรก็แล้ว เป็นคนชั่วก็แล้ว เป็นคนบ้าก็แล้ว ปัจจุบันเป็นผีเปรตตามเพื่อนกูเหมือนของส่วนบุญ ต่อไปมึงจะเป็นอะไรมาบอกด้วยนะ พวกเขาจะได้สาปแช่งก่อนเลย

 ทีนี้ตอนไปซื้อแว่นใหม่ ร้านเขาแนะนำว่าลองใส่คอนเทคเลนส์ดูอะพูดแล้วก็แอบนมจืดก็ทำหน้ายู่เพราะว่าเขาไม่ชินเลยสักนิด ปกติจะต้องมีแว่นอันเทอะทะวางบนจมูก

ศัตรูพ่ายมองใบหน้าขาวปราศจากแว่นมาเกะกะเลยทำให้เห็นดวงตากลมโตใสใสเป็นลูกแก้ว จมูกเล็กๆ ปากจิ้มลิ้ม

กูว่ากูพอรู้ละรู้ว่าเพราะอะไรไอ้พระนั่นมันถึงเอาถุงครอบหัวเพื่อนกูมาเป็นผีบ้าแบบนี้

แต่..ไอ้เวรเอ๊ย! มันไม่รู้หรือไงว่าแบบนี้มันยิ่งเด่นเข้าไปใหญ่ โอ๊ย...กูจะบ้าที่ไม่รู้ว่าคนอย่างมันนั้นโง่หรือบ้ากันแน่

แต่กูว่าน่าจะทั้งสองอย่าง!

เออกูก็ว่ากูพอรู้เหมือนกันเซนส์ของผู้ปกครองมันแรงนะเว้ย เวลามีคนมาด้อมๆมองๆลูกตัวเอง

ยิ่งตอนนี้เพื่อนในคณะตัวเองยังเมียงๆมองๆไอ้แคระนี่อยู่เลย ทั้งความขาวแบบเรืองแสงจนสะดุดตาคนอื่นกับใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มสีชมพูเลือดฝาด

เฮ้ย...มองไรหนักหนาวะ เดี๋ยวเพื่อนกูสึกหรอหมด!

รู้อะไรเหรอ? ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?” เสียงเล็กๆถามขึ้นระหว่างกำลังเดินขึ้นไปชั้นเรียน ตามทางมีแต่คนมองนมจืดเต็มไปหมดเลย เขาถึงกับเอามือขึ้นมาจับๆหน้าจับผม คิดว่ามันก็ไม่ได้มีอะไรติดนี่นา แถมมีอยู่กลุ่มน้องปีสองในคณะกลุ่มหนึ่งยิ้มให้นมจืดด้วย แต่ด้วยความที่นมจืดเป็นมิตรกับมนุษย์และสิ่งแวดล้อมเลยยิ้มกลับไปให้ด้วย

แม้ว่านมจืดจะไม่รู้จักทุกคนในคณะเพราะว่าคณะคนเยอะมากเพราะมีหลายสาขาแต่ว่านมจืดก็พอคุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนอยู่นะ

มึงไม่ต้องรู้หรอก...สุดท้ายเป็นป้อมปราบที่พูดขึ้นมา

อ้าว...ทำไมนมจืดถึงไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวล่ะ…

อ้าว...แต่ว่าพูดไม่จบก็โดนศัตรูพ่ายคว้าคอไว้แน่นกึ่งโดนลากให้เดินเข้าห้องเรียนเร็วขึ้น

 

และในวันนั้นป้อมปราบกับศัตรูพ่ายก็เดาถูกว่าแฟชั่นหลุดโลกของไอ้พระมันส่งผลให้เพื่อนเขาโด่งดังขึ้นยังไม่ทันข้ามวันเลยด้วยซ้ำ

แม่ง...เห็นไหม...บอกแล้วว่าตรระกะมันโคตรควายเลย…

ในตอนเที่ยยงวัน รูปคนตัวเล็กผิวขาวเรืองแสงในแฟชั่นหมวกคลุมผมสุดเท่ก็ถูกเผยแพร่อยู่บนเฟซบุ๊ก เป็นรูปเหมือนจะถ่ายเอาไว้ตอนที่นมจืดกำลังเดินมาคณะตัวเองนั่นแหละ

ภาพถูกแปะอยู่บนโลกโซเชี่ยลในเพจของมหาวิทยาลัย คือข่าวมึงเร็ว ข่าวไว ไฟแรงเฟ่อร์ ใครทำอะไร อยู่ตรงไหน มึงตามไปได้หม๊ด เผลอๆความจริงคือพวกมึงสิงสู่อยู่ตามต้นไม้ ใบหญ้าและอาคารเรียน

 

*เจอคนน่ารักกับแฟชั่นสุดเก๋*

345 Likes         23 Comments

*โง้ย น่ารักจัง ตัวเล็กตะมุตะมิมาก*

*เด็กคณะไหนเนี่ย*

*หมวกห่าไรวะ บ้าบอ *

*แงงงง น้องงงงงงง *

*เด็กคณะอะไรคะ น่ารักกกกกก*

*รุ่นพี่คณะเราเองค่า เด็กวิทยาฯ พี่เขาปีสามแล้วค่า*

*กรี๊ดดดด ปีสามเหรออออ ตัวเล็กมากกกกก อมก*

*ฮือออออออ น้องงงงง น้องที่แท้*

.

.

.

*อยากจีบครับ ชอบครับ มีแฟนยังครับ*

 

แน่นอนว่าเจ้าตัวยังไม่เห็นโพสนี้หรอกเพราะคนโดนถ่ายรูปเอาไปโพสยังนั่งอมข้าวมันไก่ไม่หนังไม่น้ำจิ้มไม่เลือดของตัวเองอยู่ ตอนแรกป้อมปราบกับศัตรูพ่ายคิดว่าเพื่อนจะโดนมองแต่ว่าโชคดีที่ในโรงอาหารคนเยอะ ไม่มีใครสนใจอะไรเท่าไร อีกอย่างเเพจมหาวิทยาลัยก็มีการแชร์โพสด้วยวเพราะฉะนั้นโพสของนมจืดเลยตกๆไปอยู่ด้านล่าง

มันก็เหมือนทั่วๆไปนั่นแหละ โซเชี่ยลมันไว เดี๋ยวแว๊บมาเดี๊ยวก็แว็บไป แต่ก็เหมือนจะมีคนเห็นโพสอยู่บ้างเพราะยังคงมีสายตามองๆมาบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดในหนังหรือนิยายที่มีคนมามกรี๊ดกร๊าดแบบเว่อร์วังอลังการ

คือคนโดนถ่ายรูปอะไม่เดือดร้อนอะไรทั้งนั้น นั่งกินข้าวสบายใจเฉิบ แต่แม่งมีคนหัวร้อนเป็นนรกแทน

ปึก!

เสียงกระแทกโทรศัพท์จนเพื่อนหันมามอง

เป็นห่าอะไร?” สมชาติมองไอ้ยักษ์หัวร้อนที่ดูตกมันได้ที่

เดินหงุดหงิดงุ่นง่านฟาดงวงฟาดงา

โว๊ะ!พ่อพระเอกกระแทกตูดนั่งบนเก้าอี้เฮียจะมายัง

วันนี้ตอนพักพวกเขาโดนกักตัวไว้ไม่ให้ออกจากห้องเรียนเเพราะว่าอาจารย์ประจำภาคจะมาคุยเรื่องนิทรรศการถ่ายภาพด้วยนิดหน่อยทำให้ต้องนั่งรอในห้องนิ่งๆ

แต่ตอนนี้!

ประเด็นคือ...กูนิ่งไม่ได้เว้ยยยย

มันหัวร้อนเหมือนไอ้สมชาติมันมาตั้งหม้อต้มมาม่าบนหัวตั้งแต่เขาเห็นโพสหนึ่งในเพจของมหาวิทยาลัย

ปกติก็ไม่ชอบดูไปตามเสือกอะไรในเพจหรอก แต่พอดอีพวกไอ้โอ๋แม่งเป็นพวกขี้เสือก ชอบส่องสาวในเพจเลยเห็นโพสเจ้าปัญหา มันเอามาให้ดู

เฮ้ย มึง กูเจอน้องนมคนหน้ามนด้วยว่ะ

พอได้ยินปุ๊บ มือไม่รักดีมันก็คว้ามือถือมาดูด้วยตาตัวเอง ตอนเห็นโพสก็แม่งทำเอากูคิ้วขมวดแล้วนะ

อะไรวะ! กูว่ากูก็คลุมหน้ามันอย่างดีไม่ให้คนอื่นเห็น แล้วทำไมยังเสือกเด่นจนโดนถ่ายไปลงเพจวะ

ห๊ะ! ไอ้พวกเเพจเวรนี่มันเป็นคนประเภทไหนวะ ถึงได้ตามเสือกได้ขนาดนี้

อะไรวะ รีบไปตายห่าที่ไหนหรือว่ามันจะตกมันเเพราะหิวข้าว

สมชาติหันไปมองหน้าเเพื่อนในกลุ่มจนได้รับการาสะกิดพร้อมกับพยักเพยิดไปที่โทรศัพท์ที่คว่ำหน้าเอาไว้อยู่ เพื่อนสมชาติถึงบางอ้อ

มันไม่ได้รีบจะไปตาย แต่จะไปตามหาช้างกูที่หายไปนี่เอง

พออาจารย์มาถึงและเริ่มคุยงาน ไอ้คนตัวใหญ่ยักษ์มันถึงได้เลิกงุ่นง่านแต่ว่าหน้านี่จะตูดไปไหนวะ

พอเฮียคุยงานเสร็จร่างสูงใหญ่ก็ลุกพรึบเดินดุ่มๆออกไปไม่รอเพื่อนฝูง พวกกูก็เลยต้องรีบลุกกันพรึบพรับตามตูดมันออกไป

เฮ้ย...มึง...อยู่ๆพ่อพระมันก็หันมาเรียก แต่หน้ามันนี่ไม่พ่อพระแล้วยมบาลยังยอมแพ้

ไร?”

อยู่พระเอกก็ยื่นโทรศัพท์ที่เปิดหน้าจอเอาไว้แล้วถามว่า

ไอ้คนชื่อเหน่งน้อย นามสกุลกิงก่องแก้ว มันอยู่คณะอะไร?” แม่งคนห่าอะไรชื่อเหน่งน้อย นามสกุลกิงก่องแก้ว

มึงก็กดเข้าไปดูโปรไฟล์มันสิวะ

เข้าไปแล้ว ไม่บอก

ไอ้โอ๋เลยเอามือถือมาก่อนะจะตามเสือกโปรไฟล์เหน่งน้อย กิงก่องแแก้วจนได้ความว่า

กูว่ามันน่าจะอยู่ไอทีพูดตามสภาพจากการเสือกรูปภาพมันและเจอผู้ใหญ่ในคณะถ่ายติดมันมา เลยเห็นติ้งของแต่ละคณะที่เป็นเอกลักษณ์ของคณะนั้นๆ

อ่อ...คนหน้าตูดพึมพำเสียงเหี้ยม

มึงจะรู้ไปทำไม

คนฟังแสยะปาก ตาวาววับ

เปล่า...แค่มันมาคอมเม้นในโพสว่า

 

*อยากจีบครับ ชอบครับ มีแฟนยังครับ*

 

เลยรู้สึกอยากวอร์มตีนนิดหน่อย...ไม่มีอะไรมาก

เปิดวอร์เลยได้มะ?

 

แต่ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง เพราะงั้นต้องไปแดกข้าว กองทัพนี้ไม่มีนโยบายทุบหม้อข้าวให้แตกแล้วค่อยไปกินเอาดาบหน้าตอนรบชนะหรอก!  

ร่างสูงใหญ่ยักษ์เดินดุ่มๆนำหน้าเพื่อนอีกหนึ่งฝูงใหญ่ พอเดินเข้ามาในโรงอาหารปุ๊บคนรอบข้างก็แหวกทางให้เดินกันอย่างพร้อมเพรียง

เมน อิน เดอะ แบล็ค

ไม่ใช่ชุดสูทนะ คือเสื้อพวกมึงดำเมี่ยมมาก ถ้าคุณแม่มาเห็นคงอุทานได้คำเดียวว่า ตายแล้ว แล้วเอาคนทั้งฝูงนี้ไปแช่ในถังไฮเตอร์เถอะลูก!

นัยน์ตากลมโตที่นั่งแกว่งเท้าเล่นรอเพื่อนกินขนมหวานเห็นเหล่า เมน อิน เดอะ แบล็ค แล้วตาโต อู้วหูว พระเอกหัวหน้าฮีโร่กับพรรคพวกฮีโร่ของเขา ยิ้มตาหยี

ขายาวๆรีบจ้ำๆจนมายืนตรงโต๊ะของนมจืดพอดี ใบหน้าคมเข้มมองใบหน้าขาวยิ้มแก้มพองแล้วรู้สึกหูเห่อร้อน ไม่รู้โดนใครเผาหูอยู่

ต้องกระแอมทีหนึ่งเป็นการสาดน้ำดับหูตัวเอง

ทำไมมากินข้าวช้าจังเลยยิ้มถาม แถมเผื่อแผ่ให้เพื่อนพระเอกด้วย

สมชาติถึงกับหื่นหอบขึ้น หายใจฟืดฟาดเลย แต่โดนไอ้โจรโฉดมันไล่ให้ไปหาโต๊ะนั่งก่อน

มาทำห่าอะไรศัตรูพ่ายถาม

คนยืนยักไหล่กวนตีนกลับไป แค่อยากมาเสนอหน้าเอง

ทำไมมึงเอาหมวกออกแล้ววะ ไอ้แคระนัยน์ตาดุมองคนตัวเล็ก

ฮื้อ...ก็เราเห็นว่าฝนมันไม่ได้ตกนะอีกอย่างนมจืดเรียนในห้องแอร์ ฝนคงไม่ตกเปียกซึมทะลุเพดานลงมาหรอก

ตกดิวะ...พยากรณ์มันบอกตกทั้งวัน

 ป้อมปราบแสยะปากนี่...ไอ้ผีเปตร

กูชื่อพระเอก...

เออผีเปตร...มึงเอาสมองส่วนไหนมาหลอกเพื่อนกูเหมือนพวกโง่มาหลอกที่โง่กว่า แต่รวมๆแล้วคือโง่เสมอกันนั่นแหละหมวกทรงห่าเหวไรของมึงเมื่อเช้า กูว่าไม่มีใครเขาทำกันนะเว้ย

คนฟังกระตุกคิ้วขึ้นมีดิ แถวบ้านกูมีเต็มเลย

ไอ้สัส

ก็มึงดูเพื่อนแคระของมึง

ศัตรูพ่ายผลักถ้วยน้ำแข็งใสออกแล้วกระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย

อะไร

ไม่รู้คุณหญิงแม่ปล่อยมันออกมาจากได้ไง

ทำไมวะ เสือกไรกับเพื่อนกูเพื่อนกูโตแล้วไปไหนก็ได้เว้ย ไม่ต้องขอแม่ออกมาเรียนหรอกเว้ย

แม่ง ปล่อยมันออกมาสภาพนี้ชี้แหมะๆไปที่หัวคนตัวเล็กที่กำลังนั่งมองซ้ายมองขวาแล้ก็มองบนทีคนยืนค้ำหัวเขากำลังพ่นน้ำลายใส่กันเป็นฟอง

เอ้า มึงเสือกทำไม

พวกมึงเป็นพ่อมันทำไมไม่ดูแลมันปล่อยออกมาสภาพนี้คนก็มองสิวะ

กูดูแลไม่ให้พวกพวดจัญรี้จัญไรมาตอมมึงอะคนแรกที่ต้องไสหัวไปไอ้ผี

ไม่ใช่พวกแมงหวี่แมงวันเหรอวะ

เหมือนกัน

พวกแมงหวี่ต้องกำจัดให้หมด

เออ กูทำมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วไอ้สัส

มึงเห็นไอ้เหน่งน้อย กิงก่องแก้วยัง มันมาโพสเมื่อกี้พระเอกชูโทรศัพท์

เออเห็นล่ะ

สนใจวอร์มตีนกับกูไหม

อะไร!

เปิดวอร์แม่ง

เออเอา ตีป้อมแม่งเลยด้วย

ยังไง?”

ก็บุกคณะมันไงละเว้ย!

เออ จัดไป วันไหน นัดมา

เดี๋ยวนัด

แม่ง...มากันไม่หยุดหย่อนนี่ขนาดนั่งแยกเขี้ยวอยู่สามคนยังกล้ามากระตุกหนวดหงึกๆกันโดยการมองไปหยุดหย่อน

นมจืดหันซ้ายขวาขวับๆ มองเพื่อนสองคนที่กำลังสุมหัวฝอยกับพระเอกอย่างออกรสจนนมจืดไม่สามารถยื่นหัวเข้าไปเพิ่มในกลุ่มได้เลย

แล้ววอร์มตีนคืออะไร เหมือนวอร์มอัพหรือเปล่า

แล้วเปิดวอร์คืออะไร?

เหอะ แล้วต้องให้กูเป็นธุระดูแลมันตั้งแต่เช้า

โดยการเอาถุงครอบหัวเพื่อนกูน่ะเหรอวะ ดูแล พวกกูตั้นหน้ามันก่อนเลยดีกว่า

เป็นความคิดที่อัปรีย์ที่สุดแล้ว

กูกำลังช่วยพวกมึงดูแลมันจากพวกจัญรี้จัญไรนะเว้ย

 งั้นมึงควรเอาตัวเองออกจากเพื่อนกูคนแรกเลยไอ้ผีเปตร

            เฮ้ย...ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า กูนี่คนดีสุดในสามโลก

            งั้นมึงควรไปอยู่โลกที่สามได้แล้ว

ไปไหน?”

นรกไง!

เอ่อ...ฮื้ออออออ ขอนมจืดขัดหน่อยนะฮื้อ...ยังร้องไม่เสร็จก็โดนขัดแล้ว

กูเพื่อนเล่นมึงไหม

ไม่อะ กูไม่นับญาติกับพวกมึงหรอก

ญาติจัญไรแบบมึงกูก็ไม่รู้มีไว้ทำไม

เหอะ

เย้ยยยยย...ทำไมจากดีๆกันกลับมาแขวะกันอีกแล้ว

 แต่เดี๋ยวก่อนน้า...ขอนมจืดคุยด้วยคนสิ ไม่เข้าใจว่ากำลังคุยอะไรกัน อยากรู้ด้วยคน

ปราบ พ่าย พระเอกกระตุกเสื้อทั้งเพื่อนและพระเอกพร้อมกัน

แต่โดนทั้งสามคนหันมาดุพร้อมกัน

เงียบก่อนไอ้นม พวกกูยุ่งวางแผนจะเปิดสงครามอยู่อย่าเพิ่งขัด

แง...ขอเรายุ่งด้วยคนนะ...นะ...

 

 

สรุปไม่ได้ไปวอร์หรอกนะ ไม่ใช่ว่ากลัวแต่ไม่มีเวลา อีกอย่างโพสมันเลื่อนๆลงไปละ ทำให้เขาคนไม่ค่อยเห็น

รอดไปนะ!

นายเหน่งน้อย กิงก่องแก้วแห่งไอที!

แต่นอกจากไอ้เหน่งน้อย กิงก่องแก้วนั่น ไอ้พวกที่โบกโบกมือ ผิวปากแซวตามทางนี่มันอะไร

แล้วไอ้มินเนี่ยนก็ไม่รู้เรื่องราวอะไรเล๊ย! พอเขาโบกมือมาก็ยิ้มกว้างตาหยีอีก

เฮ้ย! ไอ้พวกองครักษ์พิทักษ์มันไปไหนหมดวะ กลับมาทำหน้าที่พวกมึงก่อนสิเว้ย!

ภาระหน้าที่กูก็ไม่ใช่!

แล้วใช่เรื่องไหมที่กูต้องมาเดินตามไอ้เตี้ยเป็นหมา เฮ้ย! ผิด!

คนตัวใหญ่คับโลกเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงหลังจากที่เขากำลังเดินกลับคณะขณะที่เพื่อนๆแยกย้ายไปทำธุระส่วนตัว เช่น จีบหญิง ยิงกระต่าย พายเรือ เดินเบื่อๆแถวอักษรฯ หรือไม่ก็นอนอยู่ตามข้างถนนแถวนี้แหละ

เขาเลยแยกกับพวกมัน แต่เดินมาได้ครึ่งทางก็เจอร่างเล็กขาวเรืองแสงแข่งกับพระอาทิตย์กลางหัว มาถึงก็ยิ้มแฉ่งให้ ตามกลมโตใสแจ๋วจนใจหยุดเต้น หยุดหายใจเกือบไม่มีออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง ฉิบหายเอ๊ย! กูต้องไปตรวจภายในเร็วๆนี้

พอถามมันก็บอกว่าพวกมันต้องไปร้านแถวหน้ามหาวิทยาลัย แต่ว่าอากาศมันร้อนเลยบอกไอ้เตี้ยว่าให้กลับมาคณะก่อนจะได้ไม่ต้องเดินตากแดด

พระเอก...ทำไมต้องทำหน้าบูดด้วยอะคนตัวเล็กแหงนหน้ามาถาม

ใบหน้าเขียวครึ้มไปด้วยไรหนวดบึ้งตึงเหมือนยักษ์ ใบหน้าขาวใสเห็นเลือดฝาดจ้องคนหน้าบึ้งไม่หยุดหย่อน

ร้อน…นัยน์ตาคมเฉไปมองด้านข้าง ตอบขอไปที

คนตัวโตเริ่มหลับตาและถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อนมจืดยังคงทำตาแป๋วเดี๋ยวก็เดินมามองทางซ้าย เดี๋ยวก็วนกลับมาทางขวา ดูหน้าตาแล้วเป็นกังวลเกี่ยวกับอาการของรุ่นน้องเป็นอย่างมาก

ไปๆ เดินๆน้า เราไปส่งคณะของพระเอกมันจะถึงก่อนคณะของนมจืด เขาเลยคิดว่าแวะไปส่งพระเอกให้ถึงคณะแล้วค่อยกลับคณะตัวเองก็ได้

พระเอกมองมือเล็กกว่าเขาเกือบครึ่งหนึ่งที่คว้าข้อแขนเขาแล้วออกแรงดึงให้เดิน ขายาวๆก้าวตามจังหวะการเดินของอีกฝ่าย มองแผ่นหลังเล็กๆที่ก้าวนำอยู่ข้างหน้า ใบหน้าคมดุยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงขมับแล้ว

แน่นอนว่านมจืดไม่เห็นสักนิด

แม่ง...ไม่เห็นแหละดีแล้ว...

มือเล็กปล่อยข้อศอกรุ่นน้องเมื่อมาถึงคณะศิลปกรรมเรียบร้อย

มาถึงแล้ว

เออ...เขายังรู้ว่าข้อศอกยังอุ่ยหวาบอยู่เลย เขารู้สึกว่าระยะทางมันสั้นเกินไปไม่รู้ อยากจะเดินจากกรุงเทพฯไปสุพรรณบุรีสักหน่อย

เราไปละคนตัวเล็กยกมือโบก ยิ้มตาหยี

เดี๋ยว!

หืม?”

พรุ่งนี้กูเรียนครึ่งวัน...

อ้อ...อื้ม...เราก็เรียนครึ่งวันนมจืดคิดว่าพระเอกคงจะร้อนมากเลยนะเพราะว่าหูแดงมากเลย

เออ...เรียนเสร็จแล้วมาเจอกูหน้าคณะมึง

นัยน์ตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจหืม?”

แค่นี้...ไปละเว้ยพอเห็นคนตัวเล็กยังคงทำหน้าสงสัยคนพูดก็ยิ่งพูดไม่ถูก

อ้าว...เด...เดี๋ยวสินมจืดละลักละล้ำ ไม่ทันพูดต่อ พระเอกก็เดินฉับๆหนีนมจืดไปแล้ว ไม่ให้พูดอะไรเลยอะ

ฮื้อ...ทำไมวันนี้นมจืดโดนทุกคนเมินหมดเลย

 

พระเอกเป็น #คนจริง 2018 มากๆเพราะว่าวันรุ่งขึ้นนมจืดก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนกระดิกเท้ายิกอยู่หน้าคณะวิทยาศาสตร์

ตอนแรกนมจืดตกใจนิดหน่อยเพราะว่านึกว่าพระเอกจะมาหาเรืืองใครหรือเปล่า เห็นทำหน้าตาน่ากลัว

ไปยัง...พอนมจืดเดินมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเลย

ไปไหนเหรอ?” อะไรอะ จำไม่ได้เลยว่ามีนัดกับพระเอกตอนไหน

พระเอกเห็นว่าองครักษ์พิทักษ์นมจืดยังคงติดพันกับการคุยกับคนอื่นอยู่ เลยถือโอกาสลักพาตัวไปอย่างหน้าด้านๆ โดยการจับข้อมือขาวไว้แน่นแล้วลากอีกฝ่ายให้เดินตามไป

เย้ย...พระเอก...เดี๋ยว...นมจืดร้องไม่ทันจบก็หายตัวแว่บไปกับตา

เฮ้ย…ไอ้เชี่ย! มึงจะเอาเพื่อนกูไปไหนไอ้เปรตป้อมปราบกับศัตรูพ่ายหันมาอีกทีเพื่อนตัวเล็กก็หายไปแล้ว

โอ๊ย...ช่วยด้วย...ลูกชายโดนโจรรโฉดลักพาตัว

พวกกูจะร้องเรียนมูลนิธิปวีณา!

ขณะที่คุณพ่อหวงลูกจะร้องเรียน โจรโฉดก็ลักพาตัวนมจืดมาจนถึงห้างสรรพสินค้าชั้นนำ แต่แน่นอนว่านั่งแท็กซี่มาเพราะว่าไอ้น้องมันนอนตายอยู่ใต้คณะ

ลมแอร์เย็กชุ่มฉ่ำปอด นมจืดปาดเหงื่อเล็กน้อย ที่ร้อนจนเหงื่อออกเพราะว่าแท็กซี่คันที่พระเอกโบกมานั้นน้ำยาแอร์หมดทำให้ต้องทนนั่งอยู่บนนั้นกับลมแอร์ที่ไม่เย็นเลยสักนิด

ตอนจ่ายเงินนะหน้าพระเอกนี่เหมือนจะบีบคอคนขับเลยล่ะ

พระเอกจะไปไหนเหรอ?” คนขี้หงุดหงิดเดินดุ่มๆขึ้นบันได้เลื่อนไปชั้นสามของห้าง

พอคนถูกถามไม่ตอบคำถาม นมจืดก็ต้องได้แต่วิ่งตามร่างสูงใหญ่ จนพระเอกพานมจืดมาถึงหน้าร้านแห่งหนึ่ง

ร้านแว่นสายตา

คิ้วเล็กขมวดไปพลางอ่านพึมพำชื่อร้าน

ยืนทำไมอยู่เล่าเตี้ย เข้ามา

พระเอกจะมาทำแว่นใหม่เหรอ?” นมจืดไม่รู้มาก่อนเลยว่าพระเอกจะใส่แว่นด้วย

มึงต่างหากที่จะมาทำใหม่

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างทำไมอะ...เราใส่คอนเทคเลนส์อยู่แล้วอะไรกัน นมจืดเพิ่งลองใส่คอนเทคเลนส์มาได้แค่สองวันเองนะ ทำไมอยู่ๆพระเอกจะให้นมจืดเปลี่ยนมาใส่แว่นอีกแล้ว

ไม่ได้ให้มาถามดันร่างเล็กไปให้พนักงานร้านที่กำลังรอทำหน้าที่อยู่แล้ว

ความจริงร่างสูงใหญ่โทรมานัดร้านแว่นเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาเคยพาพ่อมาตัดแว่นที่นี่ เสียไปหลายตังค์แต่พ่อแกไม่ค่อยจะใช้ โว้ยย...หัวร้อน

ตัดแว่นเหมือนเดิมนะพี่ กรอบแว่นตามที่ส่งรูปให้เลยนมจืดมองซ้ายมองขวา พระเอกกำลังคุยกับพนักงาน นมจืดค่อนข้างมั่นใจว่าพระเอกรู้จักร้านนี้ดี

ฮื้อ...เราไม่ตัดนะพระเอกจะมาบังคับนมจืดไม่ได้นะห้ามบังคับเรานะเริ่มทำหน้าบูด

กูบังคับเว้ย เลิกงอแงดึงแก้มนุ่มจนยืดกูให้เขาหาแว่นทรงเดียวกับของเก่ามึงไว้แล้วนานๆทีจะเห็นไอ้เตี้ยมันขัดขืนหน้าบูดเป็นตูดหมาแบบนี้

เราไม่ได้เอาเงินมานมจืดไม่ได้เตรียมเงินมาสำหรับตัดแว่นสักหน่อย

เออ...คุณหญิงแม่มึงฝากฝังกูมาเห็นมันไม่ยอมเขาเลยต้องหยิบไม้ตาย

และมันได้ผลเมื่อไอ้เตี้ยมันเลิกทำหน้าตูดแต่เป็นทำตาโตแทน

คุณแม่นะเหรอ?” นี่พระเอกสนิทกับคุณแม่แล้วเหรอเนี่ย ไม่รู้ไปคุยกันตอนไหน

คนตัวใหญ่เสมองไปด้านข่างเออ นั่นแหละ...คุณหญิงแม่ฝากกูมาในฝัน อันนี้พูดเงียบๆในใจคนเดียว

พอเห็นอย่างนั้นนมจืดเลยยิ้มตาหยี งั้นคุณแม่คงเคลียร์กับพระเอกเรียบร้อยแล้ว

ร่างเล็กเลยยอมเดินเข้าไปด้านในกับพนักงานด้านใน พระเอกถอนหายใจเฮือกก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซฟารับแขก

รอประมาณครึ่งชั่วโมงขั้นตอนทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ทางร้านแจ้งว่าแว่นจะได้รับเลยในอีกหนึ่งชั่วโมงถัดไป พวกเขาเลยตัดสินใจนั่งรอในร้านเลย

พอแว่นอันโตทรงโบราณเสร็จเรียบร้อย นมจืดที่ถอดคอนเทคเลนส์เรียบร้อยก็ลองสวมเข้ากับหน้า ทั้งน้ำหนักและทรงเหมือนของที่เคยมีจนรู้สึกว่าได้เอาอันเดิมกลับมาใส่อย่างน่าประหลาด

ใบหน้าขาวใสยิ้มแก้มอูม ยังไงเขารู้สึกว่าใส่แว่นก็เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด

ลองเดินดูนะคะ ไม่มีงงหรือเวียนหัวนะคะพนักงานบอกให้นมจืดลองใส่เดินให้ชิน ซึ่งนมจืดรู้สึกว่ามันโอเคแว่นสำรองที่เขามี

พระเอกมองคนตัวเล็กเดินมาหาที่โซฟาพร้อมกับแว่นอันใหม่ที่ครอบเกือบครึ่งหน้าและถุงกล่องแว่นและอุปกรณ์ทำความสะอาดเลนส์

คนหน้าดุพยักหน้าน้อยๆอย่างพึงพอใจ พอร่างเล็กเข้ามาในรัศมีเอื้อมถึง ฝ่ามือใหญ่ก็ดึงแก้มนิ่มๆ

เออ...ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย ไม่ใส่แว่นหน้าตาไม่เป็นสัปปะรดเลย

อ๋อย...นมจืดดีงแก้มตัวเองหนีพระเอก แล้วนวดๆเราเป็นคนนะ หน้าเราจะเหมือนสัปปะรดได้ไง

ไอ้เตี้ย...คราวนี้โดนขยี้ผมกระจุยเลยอะ

ฮื้อ...ผมนมจืดยุ่งหมดแล้วนะพระเอก…

อื้อ...พระเอก...ขอบคุณนะเสียงเล็กพูดตอนที่ออกมาจากร้านที่พามาตัดแว่น

คนฟังนิ่งชะงักไป มองใบหน้าขาว แว่นทรงโบราณที่เขาคุ้นเคย และคิดว่ามันเหมาะที่จะมาอยู่บนหน้าของอีกฝ่าย แล้วอยู่ๆกล้ามเนื้อบนใบหน้ามันพร้อมใจกันกระตุก ริมฝีปากได้รูปหงายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

เออ...


+++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++

สวัสดีค่า

วันนี้เอาน้องนมครึ่งหลังมาเสิร์ฟค่า ตอนนี้นังพระมันเป็นคนดีนะคะ พาน้องไปตัดแว่นด้วย เห็นไหม มันเป็นคนดีน้า ขอย้ำว่ามันเป็นคนดีจริ๊งจริงๆๆๆๆๆ

ตอนนี้อาจจะเอื่อยๆ แต่ว่าไม่ต้องห่วงนะคะ อยู่กับน้องนมมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเยอะนะคะ ติดตามความป่วนๆนี้ไปด้วยกันนะคะ

อ่านแล้วสามารถคอมเม้นฟีดแบ็คกันได้นะคะ หรือว่าจะหวีดกันในทวิต #รักรสนมจืด

ขอบคุณทุกการติดตามนะคะ 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ปล. ขออนุญาตโปรโมทนิยายอีกเรื่องของเราที่กำลังออกในงานหนังสือนี้ด้วยนะคะ


สวัสดีค่ะ 


เรามาแจ้งข่าวเรื่องหนังสือรักตามสั่งนะคะ เผื่อนักอ่านท่านใดไม่ได้ติดตามในเพจหรือทวิตเตอร์


ประชาสัมพันธ์นิยายใหม่ออกวางจำหน่ายในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติเดือนมีนาคม 2561

#อ่านอีกครั้ง #Hermitbooks #S58


คำเตือน : ระวังโดนดาเมจความน่ารักของน้องเจ้าขานะจ๊ะ อิอิ 


เรื่อง รักตามสั่ง


ผู้เเต่ง  Airin_and_Arpo


ในเล่ม ที่คั่น โปสการ์ด 2 ลาย 


ของแถม ที่คั่นจิบิ การ์ตูนแก๊ก 4 หน้า *ของเเถมมีจำนวนจำกัด*


หนังสือ 2 เล่ม ราคา490 บาท  ( ราคาปกติ  520บาท )  


ชุดสะสม หนังสือ 2 เล่ม กล่องจั่วปัง ราคา 660 บาท  ( ราคา

ปกติ 720 บาท )  


วันวางจำหน่ายจะแจ้งให้ทราบภายหลัง ( อาจจะไม่ได้วางจำหน่ายในวันแรก ) 


อ่านตัวอย่างได้ที่ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=55235.0 


อยากอยู่ใกล้ๆ เขาตลอดเวลา

อยากคุย อยากได้ยินเสียงทุกวัน

ไม่ว่าจะทำอะไรก็นึกถึงเขาตลอดเวลา

อยากรู้ว่าเขาอยู่ไหน ทำอะไรอยู่

หัวใจเต้นตึกๆ เวลาที่เห็นเขา แม้จะแค่เดินผ่านก็ตาม

ถ้าคุณมีอาการเหล่านี้ละก็

ผมวินิจฉัยว่าคุณกำลังเป็นโรคครับ

...โรคแอบรัก


สามารถติดตามข่าวเพิ่มเติมได้ที่ Hermit Books


ขอบคุณที่เอ็นดูน้องเจ้าขากับพี่นาฏยนะคะ






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.959K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,292 ความคิดเห็น

  1. #11147 Nuthathai Por (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 14:06

    ทนไม่ได้พี่เค้าน่ารักงี้เหรอ

    #11,147
    0
  2. #11053 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:28

    หวงมาก หวงเค้ามากกกกกกกกกกกก

    #11,053
    0
  3. #10951 Mr_mymint555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 12:41
    หวงอะดิ๊
    #10,951
    0
  4. #10706 NACHI1743 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 18:20
    แหม๋คุณพระเอกแหมมมมมมม๋

    //ไฮเตอร์เป็นสปอนใช่ไหมตอบ!!5555
    #10,706
    0
  5. #10653 Kun Kuna (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 02:59
    หวงไรเบอร์นั้นละพ่อคุณ
    #10,653
    0
  6. #10620 hello_gik (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 17:31
    พบคนจี้หวง 1 อัตตรา
    #10,620
    0
  7. #10588 Saguramio (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 22:11
    เหมือนพระเอกจะเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ยังไงหยั่งงั้นแหละ
    #10,588
    0
  8. #10476 Dak บ๊องๆๆ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 21:15
    หวงเหมือนเป็นแฟนกัน แต่ป๊าววว ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย โฮะๆๆ
    #10,476
    0
  9. #10438 May Ling Pcm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 22:13
    แหมมมมมม 5555
    #10,438
    0
  10. #10391 bamarktuan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 22:13
    ไม่รู้ว่าเราเป็นคนเดียวหรือเปล่านะคะที่อยากเห็นพัฒนาการของตัวละคร อยากเห็นพระเอกโกนหนวดตัดผม อยากเห็นนายเอกดูดีขึ้นมากกว่าจืดๆเหมือนเดิม อารมณ์ตอนอ่านมันเลยเอื่อยๆ น่ารักนะคะ แต่มันเอื่อยไปนิดนึง
    #10,391
    1
    • #10391-1 betty_leeteuk(จากตอนที่ 17)
      25 พฤศจิกายน 2562 / 20:41
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ
      #10391-1
  11. #10206 พิแดน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 11:56
    คือน่ารักมากๆ
    #10,206
    0
  12. #10194 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 22:07
    เปย์ให้เธอหมดเเล้ววว
    #10,194
    0
  13. #10180 awaa2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:07
    ไม่เข้าใจว่าจะไปตัดแว่นทำไมหวงก็ส่วนหวงมันชีวิตใครชีวิตมันมั้ยอะได้เห็นนมจืดในลุคใหม่อ่านมาหวังว่าจะมีลุคใหม่ไม่ใช่อะไรจืดๆเหมือนเดิมแต่นี่อะไรก็กลับไปจืดๆเหมือนเดิมเซ็งว่ะที่ตั้งใจอ่านก็เพราะอยากเห็นการพัฒนาของตัวหลักบ้างนี่ไม่มีห่าเหวอะไรเลย
    #10,180
    0
  14. #10160 BananaLeaf9025 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 09:00
    เอ็นดูยัยพี่และตลกไอน้อง พระเอกเธอจะหวงไรเบอร์น้านนน
    #10,160
    0
  15. #10142 Fun_Hyoyeon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 23:22
    ถึงขนาดพาเขามาตัดแว่น5555
    #10,142
    0
  16. #10107 greentealatte ♡ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 15:26
    แหม่นายพระเอกกกกกกกก
    #10,107
    0
  17. #10076 Kun Kuna (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 01:34
    หวงแรงอะไรขนาดนั้นพ่อคุณ555
    #10,076
    0
  18. #10023 Chankuma (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 18:54
    ตลกเพื่อนน้องนมมาก แต่ละคน
    #10,023
    0
  19. #10000 View_Aranya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 03:13
    ตอน3คนคุยกัน ไม่รู้เลยประโยคไหนใครด่าใครพูด 5555
    #10,000
    0
  20. #9990 เจ้าแห่งการ(ดอง)นิยาย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 04:37

    อ่านนิยายเรื่องนี้แล้วมันทำให้เรารู้สึกหมดพลังงาน.. ปวดหัว.. เมื่อยหน้า... สึสขำจนเหนื่อย​ อะไรจะตบมุขกันเฮฮาขนาดนี้

    #9,990
    0
  21. #9959 MornMolar (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:55
    หวงเก่งมากนายพระเอก😆
    #9,959
    0
  22. #9811 Callmeyou (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 17:10
    เป็นคนแบบไหนกันนะลงทุนตัดแว่นให้เลยวะ
    #9,811
    0
  23. #9699 Jjapinya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 11:08
    ยิ้มทุกตอนเลย
    #9,699
    0
  24. #9667 Kimpuaypark (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 06:57
    หวงเกินเบอมากๆๆๆๆ
    #9,667
    0
  25. #9638 TigKie_18 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 23:33
    แหมมมมมมมมมมมมม อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคาร
    #9,638
    0