[Yaoi] HEAVY WEIGHT รัก ▪️ หนัก ▪️ มาก (Story by ARPO) [END] [Hermit Books]

ตอนที่ 9 : HEAVY WEIGHT: 7 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 585 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

บทที่ 7





ผมอาบไม่นานก็ออกมานั่งแช่บนโซฟาตัวใหญ่ เห็นอัคนัสกำลังใช้ไอแพดของไอ้โรห์คุยกับคนในกล้อง



“พ่อฟ้าๆ วันนี้อัคนัสปายกิน...เอ่อ…ก่ายทอด” ตากลมหวานย้อยหันไปมองอาตัวเองเหมือนต้องการความมั่นใจว่าพูดถูกต้อง



“ครับ ไก่ทอด”



มีเสียงใจดีของคุณฟ้าดังลอดมาเป็นระยะๆ ผมไม่เข้าไปตอนนี้เพราะว่าเกรงใจ ให้ครอบครัวเขาได้คุยกัน ผมเลยมานั่งที่โต๊ะกินข้าว เล่นมือถือไปพลางๆ คุยไลน์กับไอ้ปองกุลไปด้วย





Pongkul_Pongkul: มึงๆๆๆๆ





ผมขมวดคิ้วเมื่อไลน์เด้ง เกลียดชื่อไลน์ไอ้แห้งมากมาย ปองกุล_ปองกุล ทำไมต้องย้ำสองรอบวะ กลัวคนจำชื่อไม่ได้หรอ





Noopook: อะไรของมึง *สติกเกอร์หมาทำหน้าเซ็ง*



Pongkul_Pongkul: ไปเล่นไอซ์สเก็ตไหมมึง?





ผมขมวดคิ้วเหมือนเจอเรื่องสยองแม้จะแค่บรรทัดเดียวก็ตาม ไอ้ปองกุลร้อยวันพันปีไม่เคยจะชวนไปเล่นอะไรพวกนี้เลย มีแต่ชวนไปดูหนังสือ ดูเกมส์ ตามสไตล์คุๆของมัน





Noopook: อะไรของมึงเนี่ย มาแนวไหน เปลี่ยวหรือวะ



Pongkul_Pongkul: เปล่าเว้ย ก็แบบ...ไอ้เท่มันชวนไง กูเลยมาชวนมึงด้วย





หนูพุกยิ่งขมวดคิ้ว เดี๋ยวนะ นี่มึงไปสนิทกับไอ้เดือนสาขานั่นขนาดที่มันชวนไปเล่นไอซ์ด้วย เดี๋ยวนี้ดูทำตัวติดกันเป็นตังเมมากกว่ากูอีก





Noopook: มึงไปสนิทกับมันตอนไหนวะ ไอ้เท่อะ



Pongkul_Pongkul: ก็เปล่า เห็นมันชวน กูก็ว่างๆ





บ๊ะ! มันต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ





Noopook: เออๆ ไปได้ แต่กูไม่เล่นนะ เดี๋ยวกูพาหลานไอ้โรห์ไปเล่น





ผมว่าดีเลยจะได้พาอัคนัสไปเที่ยวอีกวัน หลานจะได้ไม่เบื่อ กูจะได้ตามส่องพฤติกรรมของพวกมันสองคนด้วย อิๆ เพราะว่าไอ้เท่ไม่เคยจะสุงสิงอะไรกับพวกผม แต่หลังจากวันที่มันไปส่งไอ้ปองกุลที่ห้องพยาบาล หลังจากนั้นไปไหนมาไหนบางครั้งก็มีมันติดสอยหห้อยตามไปด้วย





Pongkul_Pongkul: หลานไหนวะ?



Noopook: ก็พอดีญาติไอ้โรห์เอาหลานมาฝาก เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปด้วยเลย



Pongkul_Pongkul: เออได้ๆ เอาหลานมาเจอหน่อยสิ กูอยากเล่นด้วย



Noopook: แต่กูไม่ให้มึงเล่นหรอก หลานกูกูหวง



Pongkul_Pongkul: ไอ้ห่า! หลานมึงที่ไหน หลานไอ้โรห์เหอะ



Noopook: เอ้า...หลานไอ้โรห์ก็เหมือนหลานกูว่ะ





สิงโตน้อยของพี่พุก พี่พุกจะขวางไม่ให้ไอ้แห้งมันมายุ่งกับหนูได้ หึๆ



ผมเดินกลับเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น อัคนัสคงคุยเสร็จแล้วเพราะว่าเจ้าตัวไม่ได้เล่นไอแพดแล้วแต่หันไปอ่านหนังสืออ่านเล่นของเด็กที่ติดมาในกระเป๋าแทน



หนังสือเป็นภาษาอังกฤษหมด แค่เห็นกูก็จะอ้วกออกมาเป็นเอบีซีดีแล้ว



“โรห์ พรุ่งนี้ไปเล่นไอซ์ไหม ไอ้ปองกุลชวน” ผมถามมัน



มันละสายตาจากจอทีวีมามอง “พุกนี่นะ จะเล่น?” มันรู้ว่ากูเป็นศัตรูกับกีฬาทุกประเภทยกเว้นวอลเลย์บอล แต่ช่วงหลังๆไม่ค่อยได้เล่นแล้ว



“ฮื้อ...พาอัคนัสไปเล่นไง”



มันหันไปถามหลานอยู่หลายประโยค



“Ice skate?” ตากลมๆเบิกกว้าง “I wanna go!” อัคนัสทำตาเป็นประกาย เด็กพอมีของน่าสนใจก็ตื่นเต้นไปหมด



“We will go tomorrow”



อัคนัสร้องเย้ดังลั่น ผมเลยชูกำปั้นให้



ตอนนี้หนูพุกกำลังจะหาที่ลงเพื่อดูหนังบ้าง ไอ้อาแขกมันนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวยาว ขนาดว่ายาวแล้วนะ ขามันยังอุตส่าห์เกินออกมาอีก ไอ้เปรตเอ๊ย



ผมเลยพาร่างนุ่มนิ่มไปนั่งเบียดแถวขามัน ความจริงจะนั่งทับก็กลัวแม่งขาหัก เลยบอกมันให้หลบ



“ตรงอื่นก็มีไม่นั่งล่ะ” เอ้า ก็หนูพุกจะนั่งตรงนี้ ใครจะทำไมอะ



ผมยักคิ้วให้ มันส่ายหน้าแต่ก็ยอมชันขาขึ้น ผมเลยพาร่างนุ่มนิ่มไปนั่งพิงหลังกับขาของมัน



“เฮ้ย!” อยู่ผมก็หล่นผลุบลงไประหว่างมันเพราะว่ามันแกล้งแยกขาออก “ไอ้เชี่ย”



“จุ๊ๆ...หลานอยู่ พูดเพราะๆสิ” มันทำปากจู๊ๆ แต่กวนตีนกูมากเลย มันจับผมไปนั่งระหว่างขามันจนได้ ผมขยับตัวออกอย่างอึดอัด แผ่นหลังผมกระทบกับแผ่นหน้าอกแข็งปัก ผมชะงักค้างตัวแข็ง อยู่ๆก็รู้สึกแปลกๆ ใจเต้นตึกๆเหมือนจะกระดอนออกมาอีกแล้ว กูว่ามันไม่โอเคแล้วนะ เป็นโรคหัวใจรั่วหรือไงวะ แถมหน้าก็เห่อๆ



เพิ่งรู้สึกว่าหัวใจมันแกว่งๆตลอดเวลาเลย



ผมขยับตัวยุกยิกไปมา แต่ไอ้โรห์มันยิ่งกอดแน่น เอาคางมาวางบนหัวผมจนรู้สึกถึงคางแข็งๆ



“พุกตัวนิ่ม...” มันพึมพำเบาๆ แขนแข็งแรงยังคงกอดหนึบไม่ปล่อย คือกอดแรงจนเนื้อกูจะปลิ้นอยู่แล้วไอ้ห่า



อัคนัสเห็นพวกผมสองคนเลยทำตาโตปากยู่ “อื้อ...พี่ชะรีฟ อัคนัสกอด...” เสียงเล็กๆของหลานแหลมออกมา เห็นร่างเล็กๆปีนข้ามมาหาจนต้องเอื้อมมือไปรับ



อัคนัสเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนผม สรุปคือตอนนี้กลายเป็นภาพที่น่าตลกน่าดู ผมสามคนนั่งซ้อนๆกัน ผมเลิกสนใจไอ้คนข้างหลังดีกว่า ความรู้สึกแกว่งๆนี่จะได้หายไปด้วย หันมาสนใจสิงโตน้อยที่นั่งยิ้มตาหยีในอ้อมกอด ผมฟัดตามใบหน้าน้องอย่างหมั่นเขี้ยว



“คิกๆ” อัคนัสหัวเราะคิกคัก แต่กูก็ต้องเหวอหนักเมื่อ...



“อื้อ...ไอ้โรห์!” ไอ้ห่านจิก มันลอกเลียนแบบผม ผมก้มลงไซ้หน้าไซ้คอกูเหมือนที่ทำกับอัคนัสเลย



“หมั่นเขี้ยว” มึงไม่ต้องมาพูดตามกูด้วย



“ออกไปไกลๆเลย” ผมเอามือข้างหนึ่งยันหน้ามันออกไป ทั้งที่หัวใจกูจะพังอยู่แล้ว สรุปแม่งกูไม่สบายจริงจังชัวร์ กูว่าให้ไอ้ปองกุลพาไปหาหมอก่อนดีกว่า



“คิกๆ...พี่ชะรีฟ ปายๆ” อัคนัสแกล้งดันอาตัวเองออกไปด้วย ผมมีพวกแล้ว



ไอ้แขกมันแกล้งทำเสียงน้อยใจ น่าหมั่นไส้มาก “อะไรกัน อัคนัสไม่รักพี่แล้วหรือ?” มันทำหน้าตอแหล ตีหน้าเศร้าใส่หลาน อัคนัสเลยหยุด “รักแต่พี่พุกหรอ”



“อื้อ...ร๊ากฉิ พี่พุก พี่ชะรีฟ” หลานขยับมายืนบนเบาะ ตัวเล็กๆลูบไหล่อาแปะๆ “ร๊ากกันๆ” อัคนัสคล้องคอผมข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างคล้องคออาแขกเข้ามาใกล้ โดยมีหลานอยู่ตรงกลาง



“รัก…”



ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่อยู่ข้างๆพร้อมกับเสียงทุ้มพึมพำลอยๆ



...รัก…



มันปักใจฉัน ถรุยยยย! ขากเสรดก่อน



ผมว่าไอ้แขกมันเมาไก่ทอดโคเรียน กระดกลิ้นรัวๆ ชัวร์ป้าบๆ



ผมมองตาคมหวานหยดของมันที่จ้องตาผมเช่นกันแต่สุดท้ายก็เป็นผมเองที่เบือนหน้าออก



กูว่า...มันแปลกไปจริงๆ



สรุปคืนนั้นกว่าจะได้นอนนี่ปวดหัวมากเพราะตอนแรกผมให้หลานนอนกับอาตัวเองที่ชั้นลอย ส่วนผมจะนอนที่โซฟาแบดเอง แต่อัคนัสร่ำร้องจะให้ไปนอนด้วยกัน



คือกูก็ชี้แจงเหตุผลว่านอนสามคนบนเตียงคิงไซส์น่ะได้ ถ้ากูไม่ได้นอนกินพื้นที่ไปแล้วเกินครึ่งของเตียง ไอ้โรห์ก็ไม่ใช่ว่าตัวเล็ก น้องๆยักษ์จินนี่อะลาดิน



“น้า...พี่พุก…” ผมแพ้ตากลมๆอ้อนๆคู่นั้นมาก พอเหล่มามองอีกคู่หนึ่งก็ดูฉ่ำหวานจนขนลุก



“นอนได้ มาเถอะ” เสียงทุ้มเข้มของเจ้าของห้องเหมือนสะกดจิตผมจนตกปากรับคำไปอย่างไม่รู้ตัว



ตาไอ้โรห์ดูเหมือนสั่นระริกๆด้วยความดีใจเหมือนหมาได้ของเล่นเลยว่ะ



สุดท้ายผมก็แพ้ลูกอ้อนของหลานแขกตาหวานที่กระพริบตาปริบๆจนผมใจอ่อน ยอมเบียดร่างแน่นๆของตัวเองลงไปด้วย



ผมนอนริมติดกระจกใสที่มองเหลือบลงไปเห็นบันได มีน้องอัคนัสนอนตรงกลาง ส่วนอีกฝั่งเป็นของไอ้แขกรูปร่างสูงใหญ่ อัคนัสกอดแมวน้ำขนฟูนิ่มแน่น ผมหันเข้าหาหลานมองเขานอนหลับตาพริ้ม คงง่วงเต็มแก่ เลยขึ้นไปสบนัยน์ตาคมหวานที่ชันคอด้วยแขนข้างหนึ่งมองอยู่



ไอ้โรห์ยิ้มบางๆให้ ไรเขียวครึ้มขึ้นเร็วจนผมบอก



“พรุ่งนี้โกนได้แล้วนะ”



“อืม…” มันกดรีโมทไฟให้ดับลงจนห้องมืดลง



ผมหลับตาลงท่ามกลางความเงียบสงัดและความมืด แต่ผมกลับได้ยินเสียงตึกตักภายในอกด้านซ้ายผมชัดเจนกว่าทุกอย่าง



เหมือนจะนอนสบายแต่พอกลางดึก กูก็ต้องลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิดเพราะแขนยาวสีน้ำผึ้งพาดตัวหลานลามมาถึงตัวผม



หนักฉิบหาย พาดมาได้ไอ้ห่านจิก!



เอามือมึงออกเลยไอ้ฟาโรห์



มันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาผงกหัวมามองผมที่ถลึงตามองมัน โยนแขนมันออกจากตัวหลานและผม



“กินที่!” ผมพูดเสียงเบาแต่มันคงได้ยิน



พอผมทิ้งตัวนอนอีกครั้ง กำลังเคลิ้มๆ เสียงผ้าเสียดสีพร้อมกับแขนหนักๆของมันก็ทับมาบนตัวอีกครั้ง



ไอ้เหรี้ย! มึงจะไฝว้กับพี่พุกชิมิ



เลยหยิกเนื้อแน่นตึงแน่นจนได้ยินเสียงสูดปากแค่ไม่ยอมเอาออก



สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้กับมัน เขยิบตัวพลิกกลับอีกฝาก เลิกสนใจมือหนักๆที่ยังพาดอยู่บนพุงของผมเอง



เดี๋ยวกูค่อยกระโดดทับมึงพรุ่งนี้แทนไอ้โรห์!



วันนี้กูขอนอนก่อน คร่อก!






สรุปวันรุ่งขึ้นผมก็ไม่ได้กระโดดทับมันนะเพราะว่าผมส่งพ่อสิงโตน้อยไปทับแทน



อัคนัสสนุกสนานสุดขีด กระโดดขึ้นไปนอนทับอยู่บนภูเขาหกลูกของอาตัวเอง ไอ้แขกมันก็ฟัดหลานมันเต็มเหนี่ยว ร่างอวบเล็กของอัคนัสดิ้นไปมา หัวเราะคิกคักๆเพราะจั๊กจี้



“G… haha give up!” หลานส่งสัญญาณมือเป็นเชิงยอมแพ้ โธ่พ่อสิงโตน้อย



“หึๆ” ร่างสูงใหญ่มันก็ถึงปล่อยหลาน จับอัคนัสให้ลงมานั่งข้างๆ มันก็บิดขี้เกียจคลายเมื่อย



“หิวยัง?” มันหันมาถามผม ผมส่ายหน้า ตอนนี้ยังเฉยๆเพราะเพิ่งแปดโมงนิดๆ



“กินโจ๊กไหม?” มีร้านโจ๊กอยู่ซอยถัดไป ผมมานอนคอนโคมันทีไรก็ชอบออกไปซื้อกิน อร่อยดี



“ก็ได้” ฟาโรห์เดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน มันเปลี่ยนกางเกงเป็นกางเกงวอร์มขายาวเสื้อยืดตัวเดิม เดินไปหยิบกระเป๋าเงินแล้วก็กุญแจรถยนต์ คือจะเดินไปก็ได้แต่ว่านานหน่อยเพราะอยู่ในซอยลึกเหมือนกัน เอารถไปสะดวกกว่า ที่จอดก็พอมีเพราะว่าเป็นช่วงเช้าวันอาทิตย์



“พุกเอาเหมือนเดิมนะ” มันพูดขึ้นมา เหมือนเดิมคือโจ๊กหมูล้วนไข่คน คือเอาไข่ไก่ตีลงไปในโจ๊กเลยเหมือนโจ๊กเด็ก



“ปาท่องโก๋20บาทนะ” ตัวละสองบาทครับเพราะงั้นก็คือสอบตัว ปาท่องโก๋สองบาทนี่เริ่มหายากขึ้นแล้ว เคยเจอแบบแปดตัวยี่สิบ



“No...too much”



โงยยยย! พ่อ! หนูพุกอยากกินอะ



“สิบบาทก็ได้เอ้า!” ดีกว่าอดแดก



ร่างสูงพยักหน้ารับ หันไปคุยกับหลานเป็นภาษาอารบิคครู่หนึ่ง คงถามหลานว่ากินโจ๊กเป็นไหมล่ะมั้ง คือก็ต้องถามหลานก่อนว่าเขาอยากกินหรือเปล่า ถึงคุณฟ้าจะบอกอัคนัสไม่มีอาหารที่แพ้แต่ว่าด้วยความที่ไม่ได้ใช้ชีวิตเมืองไทย อาหารบางอย่างอาจจะไม่คุ้นเคย



เห็นหลานทำหน้างงงวยแต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก คงไม่มีปัญหาอะไรมั้ง พอร่างสูงใหญ่มันออกจากห้องไป ผมก็จับอัคนัสมาล้างหน้าล้างตาแปรงฟัน ส่วนน้ำเดี๋ยวตอนจะออกไปข้างนอกค่อยอาบทีเดียว



จำได้ใช่ไหมครับที่ไอ้ปองกุลชวนไปเล่นไอซ์สเก็ต เรานัดกันสิบเอ็ดโมง



พวกผมล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็มานั่งรอที่โต๊ะกินข้าว เทนมจืดใส่แก้วใบเล็กให้หลานดื่มก่อน ผมเองก็ซัดไปหนึ่งแก้ว รอไม่นานมากแค่ผมกับหลานหาขนมกินจุกจิกกันไปหลายอย่าง พ่อยอดชายนายอะลาดินถึงค่อยกลับมาพร้อมถุงอาหารหอมๆเต็มมือ



ผมยิ้มร่า กุลีกุจอเอาไปเทใส่ชามให้ โจ๊กร้อนๆสามถุงก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ ปาท่องโก๋ห้าตัว แอบเบ้ปากแต่ก็ยอม ขอผมกับอัคนัสเป็นหมูล้วนตีไข่คน ส่วนของมันเป็นโจ๊กธรรมดาไม่ใส่ไข่



ตอนปีหนึ่ง ไอ้โรห์เพิ่งมาอยู่ไทยได้ไม่นาน อาหารไทยมันก็กินเป็นบ้างไม่เป็นบ้างแต่มันก็ดีไม่ค่อยเลือกกินเลยอยู่กับผมง่าย ผมก็พามันตระเวนกินไปเรื่อยๆ นึกอะไรออกก็พามันไปกิน จนกลายเป็นว่าตอนนี้มันกินอาหารไทยได้ขึ้นเยอะเลย



แรกๆมาโจ๊กมันยังกินไม่เป็นเลย หนูพุกเลยแทบจับมันกรอกปาก อิๆ ล้อเล่นๆ เพื่อนดีๆเขาไม่จับเพื่อนกรอกโจ๊กเข้าปากกัน



“ร้อนนะอัคนัส” ผมเตือนเด็กแขก “ต้องเป่าแบบนี้” ผมเป่าปุ๋งๆเป็นตัวอย่าง หลานก็ทำตามแต่เป่าแรงไปหน่อยโจ๊กกระเด็นหมด



ผมขำก๊าก หาทิชชู่มาเช็ดโต๊ะ บอกหลานให้เป่าเบาหน่อย



พอกินเข้าไปคำแรก เจ้าหนูเคี้ยวช้าๆ คือพี่พุกอยากจะบอกว่าโจ๊กหนูไม่ต้องเคี้ยวก็ได้ลูก แต่เห็นหลานเคี้ยวตุ้ยๆเลยได้แต่ปล่อยไป แก้มกลมสีน้ำผึ้งอูมขึ้นมา



ผมฉีกแป้งทอดนิ่มๆเป็นชิ้นเล็กๆก่อนจะใส่ชามโจ๊กของหลาน แล้วโยนทั้งตัวใส่ชามไอ้แขก มันขำพรืดออกมา กดแป้งทอดจนจมโจ๊ก แล้วเอาขึ้นมากัดทั้งตัว



“ปาท่องโก๋” ผมชี้บอกหลานที่มองมางงๆ



“ปา...ท้อง...โก้” ปาไม่ท้องลูก แล้วปาก็ไม่โก้ด้วยจ่ะ



ผมขำน้ำตาเล็ด พยายามสอนให้ผันวรรณยุกต์ให้ถูกแต่น้องก็ดูพูดลำบากเหลือเกิน แต่ก็พยายามพูด น่ารัก หลงสุดอะไรสุดอะ



หลังจากกินข้าวเช้ากันเสร็จก็เลยเอาหลานอาบน้ำแต่งตัวหอมฉุย



ฟืดฟาด!



สูดหายใจเข้าจมูก ฮอล! น้องน่ารัก ใส่ชุดเอี๊ยมกางเกงขาสามส่วน มีหมวกแก๊ปที่คุณฟ้าใส่กระเป๋ามาด้วย



หลังจากจัดการน้องเสร็จผมก็ปล่อยให้เล่นกับฟาโรห์ก่อนแล้วผมก็ไปอาบน้ำ



พอใกล้ถึงเวลาก็เตรียมตัว ผมให้อัคนัสใส่รองเท้าให้เรียบร้อย ไอ้แขกโกนหนวดแล้วตามที่ผมบอกเมื่อคืน หน้าใสกิ๊งวิ้งๆเลย มันใส่เสื้อโปโลสีขาวกับกางเกงยีนส์ ดูเหมือนนายแบบบนปกนิตยสารเสื้อผ้า



มองดูกูเอง เสื้อยืดฟรีที่ได้จากผงชูรสญี่ห้อหนึ่ง กางเกงยีสน์ขาสามส่วนที่ใส่บ่อย คือที่ใส่บ่อยไม่ใช่อะไร คือกูหาเสื้อผ้ายาก มีแต่ไซส์เล็กๆ ไม่เห็นใจหนูพุกบ้างเลยว่ะ



เหมือนนายแบบพาเด็กมาเที่ยวส่วนกูคือลูกจ้างถือของ ฮ่วยยยย!



ให้น้องนั่งข้างหลังแค่คาดเข็มขัดนิรภัยตามกฏหมายใหม่ของลุงนายก อัคนัสยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เลยหอมแก้มไปฟอดใหญ่ ยื่นแก้มไปให้อัคนัสหอมคืน ปากเล็กจุ๊บแก้มผม ตั้ลล้าก





Noopook: มึงอยู่ไหนแล้ว พวกกูออกมาแล้วนะ





รอแป๊บนึงก็ไลน์สั่น ไอ้ปองกุลบอกว่ามันก็กำลังออก คือไอ้ปองกุลมันคงขึ้นรถไฟฟ้ามาละมั้ง



“อย่าดึง ไอ้เชี่ย” เสียงแหลมๆของไอ้แห้ง ผมมองไปที่คนสองคนกำลังยื้อยุดกันอยู่



“ไม่ดึงมึงก็วิ่งแจ้นไปซื้อขนมสิวะ” เสียงทุ้มของไอ้เดือนสาขาดังแทรก



“เอ้า! ก็กูอยากกิน”



“ไอ้ไม้เสียบผี มึงเล่นกินแต่ขนม มึงถึงได้แห้งแกรนขนาดนี้”



โอย กูขำแรง เรียกไอ้แห้งว่าเลวร้ายแล้ว ไม้เสียบผีนี่ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดพอดี



“พอๆ เพื่อนมึงมาแล้ว”



พวกผมยืนขำ ไอ้ปองกุลมันรีบสะบัดตัวมายืนอยู่กับผม แต่มันไม่ได้สนใจผมหรอกมันสนใจหลานในชุดเอี๊ยม



“หลานนายใช่ไหมชะรีฟ?” อัคนัสมองไอ้ปองกุลแล้วก็ค่อยๆยกมือไหว้



“ฉะหวัดดีคับ…” แก้มกลมสีน้ำผึ้งยิ้ม



“ครับ” ไอ้ปองกุลจับแก้มจับไหล่ เฮ้ย! เดี๋ยวหลานกูมีมลทิน เอามือออกไป!



“สวัสดีพี่เขาด้วย” หาโรห์กระตุ้นให้ทักทายไอ้เท่อีกคน แต่ไอ้โรห์ก็ไม่รู้จักไอ้เท่ขนาดนั้น



อาจจะมีเคยเห็นบ้างเพราะมันมาคณะผมบ่อยแต่ก็อย่างที่รู้ ผมกับไอ้เท่ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น



“ดี…” ไอ้เท่พยักเพยิดให้ไอ้แขก



“ดี…” เฮ้ย! พวกมึงจะเก๊กใส่กันทำห่าอะไรวะ เออกูรู้ว่าพวกมึงมันหล่อ สาวมองตรึม



ใช่ครับ คนมองตรึม แม่งเล่นมายืนคู่กันคนอื่นแม่งดับหมดอะไรหมด



กูกับไอ้ปองกุลนี่จืดจางไปเลยครับ เฮลโหลว เห็นหัวพวกกูอยู่บ้างไหม?



ปล่อยพวกมันยืนเก๊กกันไป ผมจูงมือหลานให้เดินเข้าไปในโซนเคาน์เตอร์เพื่อเช่ารองเท้าสเก็ต ส่วนไอ้ปองกุลมันบ่นพึมพำบอกว่าเล่นเสร็จมันจะไปซื้อขนมให้ได้



“มีของเด็กไหมครับ?”



“วัดขนาดเท้าได้เลยครับ” พนักงานเรียกให้อัคนัสมาวัดเท้าเพื่อหาไซส์ แต่เจ้าหนูมัวแต่ตื่นเต้นตาโตกับลานน้ำแข็งที่มีคนวิ่งวนในนั้นอยู่ คงอยากเล่นเต็มแก่



“โรห์มาวัดเท้าเร็วๆ หลานอยากเล่นแล้ว” ผมเรียกไอ้แขกมาหารองเท้าใส่



“เย้…” อัคนัสร่าเริงมาก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จัดการใส่รองเท้าด้วยตัวเองแต่ก็ดูลำบากนิดหน่อย ผมไม่ช่วยนะครับ หลานเก่งครับ ถูกฝึกมาให้ช่วยตัวเองเกือบทั้งหมด



คือบ้านรวยแต่ไม่โดนสปอยล์นะ ท่านเทพจุติคงไม่มาสปอยล์ลูกหรอมั้ง หน้าตานี่โหดเยี่ยงผู้ก่อการร้าย มีแต่คุณฟ้าที่ใจดี



“พ้อมแล้ว” ครับๆ อัคนัสพร้อมแล้ว



“เสร็จยัง หลานพร้อมแล้ว”



“แล้วพุกล่ะ” มันถามเมื่อไม่เห็นผมถือรองเท้ามา



เฮอะ! ใครบอกกูจะเล่นวะ อย่างกูไปลื่นหน้าแหกในลานใครจะมาเก็บศพ



“ไม่เล่นอะ รอดู”



“อ้าว...ไม่เล่นหรอวะ” ไอ้เท่ใส่รองเท้าเสร็จเหมือนกัน “เฮ้ย ไอ้ไม้เสียบผีมึงใส่ได้ยัง”



“ไอ้ห่าน กูชื่อปองกุล เรียกกูให้ถูก แล้วก็อย่าเร่งกูผูกเชือกไม่ถูก”



ผมเห็นมันสาละวนกับการผูกเชือก “มึงเล่นเป็นหรอวะ”



ผมไม่เคยเห็นมันมาเล่นเลย เลยอยากรู้จริงๆว่าไอ้แห้งมันเล่นเป็นกับเขาหรอไง



“ไม่รู้ดิ มันคงเหมือนรองเท้าติดล้อๆ สมัยเด็กไๆใช่ไหมวะ” มันดูไม่มั่นใจ ถุย! กูนึกว่าเล่นเป็น



“ไม่รู้เว้ย!” หน้าแหกมาเดี๋ยวรู้กัน



“แล้วมึงอะ เล่นเป็น?” ไม่รู้ว่าอียิปต์มีลานไอซ์ให้เล่นไหม



“อืม...น่าจะได้” เออ เดี๋ยวล้มหน้าแหกไม่หล่ออีกคน สาวๆร้องไห้น้ำตาตกในพอดี



ผมไปขอพนักงานว่าขอแบบที่จับให้เด็ก เป็นตัวเพนกวินที่เอาไว้จับกันลื่น เอาไว้ให้คนที่เล่นไม่ค่อยแข็งจับ



ผมยืนเกาะขอบข้างนอกยืนดู ไอ้โรห์ค่อยๆเดินเข้าไปมือจับหลังหลายที่ยึดเพนกวินเอาไว้ อัคนัสดูแหยๆเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าพื้นมันลื่นๆ



“อ๊าก!” โอ๊ย ไอ้แห้งมึงจะร้องอะไรขนาดนั้น อายชาวบ้านบ้างไหม คนมองหัวเราะกันหมด



“เฮ้ย มึงนิ่งสิวะ เดี๋ยวล้มกันหมด” ไอ้เท่ขมวดคิ้ว จับมือไอ้แห้งแน่น แต่ไอ้ปองกุลแม่งย่องแย่งมาก ไม่รอดชัวร์



“ฮือ ไอ้เชี่ยมึง มันลื่น” โธ่ขี้คุยมากมึง บอกเคยเล่นรองเท้าติดล้อ ที่จริงกลัวหางสั่น



“กูจับอยู่ ใจเย็นๆค่อยเดินตามกูมา”



“มึง...จับกูแน่นๆ อย่าปล่อย” เสียงมันสั่นจริงจัง คงกลัวจริงๆ



“เออ จับแน่นไม่ปล่อยแน่มึง”



บ๊ะ! พูดจาพระเอกมากเลยไอ้เท่



ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมกูยังได้ยินอยู่นะครับเพราะไอ้สองตัวนี้มันยังไม่ไปไหนเล๊ยยยย เกาะขอบแถวๆทีผมนั่งนั่นแหละ



“วู้ว…” มึงดูเด็กบ้างอะไรบ้างไอ้แห้ง อัคนัสเริ่มชินกับลานมาขึ้น ไถตัวฉิวๆพร้อมกับเพนกวิน ไอ้โรห์ก็ไม่เสียราคาคุยมันก็ใช้ได้เลย คือไม่ได้เล่นได้แบบรักกีฬาไอซ์สเก็ตแต่ก็ลื่นไหลได้พร้ิวพอสมควร มันไถเท้าตามหลังหลาน



“เก่งมาก” ผมยกนิ้วให้เมื่อหลานไถเข้ามาเกาะขอบ



“ฉะหนุก…” อัคนัสยิ้มกว้าง ผมยิ้ม เกาะขอบยื่นหน้าเข้าไปคุยกับหลาน



“ครับ...เฮ้ย! ไอ้เชี่ย!” ผมสบถอย่างตกใจเมื่อร่างสูงใหญ่หน้าคมเข้มมาไถมาเกาะขอบตรงที่ผมยืนอยู่พอดี



มันยิ้มตั้งแต่ปากจนถึงตา แกล้งกูนี่สนุกมาใช่ไหมหา!



ผมจับคางมันดันออกไปอีกทาง อยู่ๆเลือดเหมือนจะสูบฉีดขึ้นมาบนหน้าทั้งที่อากาศก็เย็น



ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอมันจนหงุดหงิด ไอ้เวร!



“ไอ้ปองกุล!” ผมเดินหนีไปหาเพื่อน



“เฮ้ย! ไอ้หอก!” มันสะดุ้งหันมามองผมแต่เสือกเสร่อทรงตัวไม่ดีเกือบลื่นล้ม “กูตกใจหมด” ผมขำกิกกักๆ แต่พอหันไปสบตาคมหวานย้อยนั่นก็ขนลุกซู่ ใจสั่นจนต้องหลบสายตา



ผมว่าต้องให้ปองกุลพาไปหาหมอจริงจังแล้ว ที่เคยชวนไอ้แขกไปตรวจสุจภาพด้วยกันคงต้องล้มเลิกความคิด



ไม่งั้นเกิดผมความดันขึ้น หัวใจเต้นผิดปกติเพราะมันนั่งอยู่ด้วยแล้วทำไงวะ



โอย...ป่วยใตเหลือเกิน





+++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++++++





สวัสดีค่า

วันอาทิตย์ พรุ่งนี้หลายโรงเรียนเปิดเทอมแล้ว รถติดแล้วว หลังจากรถโล่งอยู่สองเดือนกว่าๆ
 เราก็ต้องออกจากบ้านเร็วขึ้นอีก ฮ่าๆ ร้องไห้ๆๆๆ

วันนี้เลยเอาอีกครึ่งตอนมาลงให้อ่านกัน อิอิ

ตอนหน้าเราจะก็โบกมือบ๊ายๆอัคนัสแล้วน้้าาา เพราะงั้นตอนนี้ใครไม่อ่านอดเจอพ่อสิงโตน้อยแล้วน้าาาา

อัคนัสเป็นหลานน่ารัก เราชอบน้องมาก ถ้ามีหลานขอหลานยิ้มตาหยีแบบน้องเลยล่ะ ฮ่าๆ

 อยากให้คอมเม้นกันมาเยอะๆ อยากอ่านฟี๊ดแบ็คจากคนอ่านว่าเป็นยังไงบ้าง คนเขียนชอบอ่านคอมเม้น อยากรู้ว่าคนอ่านคิดยังไงกับเรื่องนี้บ้าง เพราะงั้นรบกวนจริงๆ คอมเม้นมาเม้ามอยกับเราได้น้า

หรือจะไปหวีดกันในทวิตเตอร์ก็ได้น้า ติดแท็ค #ชะรีฟหนูพุก #รักหนักมาก

 

ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการติดตามค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 585 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,695 ความคิดเห็น

  1. #1679 Xialyu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:55
    ใจสั่นรัวๆ
    #1,679
    0
  2. #1671 suraya_235 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 19:25
    ไรท์ค่ะ แก้คำผิดหน่อยนะคะ
    #1,671
    0
  3. #1657 N - xainah ★☆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 08:06
    หวานๆอยู่ ไรท์พาขำเฉย 5555
    #1,657
    0
  4. #1653 OoNuizqBk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:15
    555ตลกพี่พุก555
    #1,653
    0
  5. #1600 CallistoJpt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 21:34
    ไม่ต้องไปหาหมอหรอกคะหนูพุกชะรีฟก็รักษาอาการของหนูพุกได้ค่ะ
    #1,600
    0
  6. #1518 ★Maimumi☆ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 01:27
    บอกเลยว่าอิจหนูพุกโคตรๆจ้าแม่ น้ามตาไหลล้าว ฮือออ ตอนนี้น่ารักสุดๆๆ ทุกคนน่ารักข่าาา
    #1,518
    0
  7. #1416 $a$i (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:01
    น่ารักจังหนูลู้กกกก หนูจะคิดว่าเขินผู้ชายเป็นอาการโรคหัวใจไม่ได้นะหนูพุกกกก
    #1,416
    0
  8. #1390 maybee23 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:56
    น้องพุกโรคที่เป็นอะหมอรักษาไม่หายนะลูก5555555
    #1,390
    0
  9. #1249 chandio (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 12:08
    รักษากับหมอก็ไม่หายหรอกลูก555555
    #1,249
    0
  10. #1127 agasep2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 12:25
    โอ้ยยยหนูยังไม่รู้ตัวอีกเหรอลูก เขินนนนนน
    #1,127
    0
  11. #1024 lvsj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 18:53
    หนูพุกไม่ได้ป่วยนะ55555 น่าร้ากกกก ทั้งพี่หนูพุกทั้งอัคนัสเลย
    #1,024
    0
  12. #607 gabriel.la(: (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:25
    พ่อแขกของพี่ขยันหยอดดดดด หนูพุกจะหัวใจวายแล้วเด้อ
    #607
    0
  13. #431 chanan94712 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:55
    เขินก็พูดมา
    #431
    0
  14. #430 baekbow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:35
    แหมๆๆ หนูพุกไม่ได้ป่วยหรอก แค่เขินเท่านั้นเอง 555
    #430
    0
  15. #429 February Asce (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 13:39
    หนูพุกลูกกกกก
    #429
    0
  16. #428 noowiwie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:42
    โง้ยยยยยยย น่ารักกกกกก ><
    #428
    0
  17. #427 unloveable_m (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 06:47
    หยอดครับหยอด หยอดเข้าไปเรื่อยๆเลยโรห์..
    #427
    0
  18. #426 Nest (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:59
    อัคนัสของพี่~~~~ ||ยี่ห้อเด้อ หรือมือลั่นเป็นญี่ห้อ
    #426
    0
  19. #424 Fernbenben (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:02
    น่ารักกกก เดี๋ยวนี้ชะรีฟแสดงออกเยอะขึ้นนะ เขินแทนนนน รียๆรู้ตัวเร็ววววหนูพุก 55 เกรียนแตกจริงๆ อยากมีหลานแบบนี้ โง้ยยยยยย น่าร้ากกกกกก
    #424
    0
  20. #423 ' MR.lEE3. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 21:12
    เขินว่ะโง้ยนนยยยย
    #423
    0
  21. #421 tammyiiii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 18:32
    หนูพุกเอ้ยยเมื่อไหร่จะรู้ตัวล่ะเนี้ยว่าชอบเค้าไปแล้วน่ะ555
    #421
    0
  22. #420 OkoyUp13 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:45
    ยัง ยังไม่รู้ตัวอีก หนูพุกเอ้ยยยย
    #420
    0
  23. #419 thenungning (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:32
    หนูพุก นั้นเรียกตกหลุมรักนะ 555555
    #419
    0
  24. #418 aii016 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 01:31
    หนูพุกนี้ออกแนวแบบชอบแต่ไม่รู้ตัว ส่วนชะรีฟนี้ออกแนวรุกแบบเนียนๆ
    #418
    0
  25. #417 Rujie Taew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    หนูพุก ไม่ต้องหาหมอหรอก โรคนี้เปนโรคที่ต้องให้ฟาโรห์รักษาคนเดียว หมอที่ไหนก็ช่วยไม่ได้ อิอิ
    #417
    0