[Yaoi] HEAVY WEIGHT รัก ▪️ หนัก ▪️ มาก (Story by ARPO) [END] [Hermit Books]

ตอนที่ 6 : HEAVY WEIGHT: 4 KG.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 602 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

บทที่ 4

 

 

 

 

กลับกันเถอะพุก” ผมพยักหน้ารับ ฟาโรห์ปล่อยขาผมลง ผมยันตัวพยายามจะยืนขึ้น แต่ความเจ็บแปล๊บที่ข้อเท้าเลยนั่งลงไปใหม่

 

แป๊บนะ ยังเจ็บอยู่วะ” ผมเบ้หน้า

 

ร่างสูงใหญ่ของมันนั่งลงข้างๆ ใบหน้าคมเข้ม ไรหนวดเขียวครึ้มมีเหงื่ออกประปรายเพราะอากาศร้อน

 

ทำไรวะ” ผมร้องถามเมื่อเห็นมันลงไปนั่งยองๆกับพื้น หันหลังชื้นเหงื่อของมันมาทางผม

 

ขึ้นมาสิ เดินไม่ไหวไม่ใช่หรือ?” กูเดินไม่ไหวน่ะใช่แต่กูว่าการให้ขี่หลังมึงมันจะไม่ใช่เท่าไรนะ

 

 ไม่เอาเว้ย!” คนได้มองกันพอดี หนูพุกก็หน้าบางนะ

 

 อย่างอแง เร็วๆ จะได้กลับแล้ว” ไอ้ฟาโรห์มันไม่พูดเปล่ามันจับแขนผมทั้งสองข้างไปพาดบนไหล่มันแล้วเอื้อมมาจับท่อนขาผม

 

 ผมหน้าเลิ่กลั่ก หลังมันอาจจะเดาะได้เลยนะถ้าเอาผมขึ้นหลังมันน่ะ “โรห์ ไม่ไหวหรอก…” พูดเสียงอ่อนเลยครับ กลัวมันจะพิการจริงๆนะ

 

 

ไม่เป็นไรนะ ฉันไหว” ผมเลยหลับหูหลับตาขึ้นหลังกว้างขอบมัน มันขยับๆเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้น ผมได้ยินเสียงคนรอบๆฮือฮา คงประมาณแบบยกกูไหวได้ยังไง ผมซุกหน้าลงบนไหล่แข็งไม่กล้ามองคน

 

 

ฝากถือกระเป๋าพุกมาด้วยสิ” มันหันไปมองหัวหน้ากิจกรรมแล้วค่อยๆเดินออกจากตึก

 

 

ค่อยๆนะ” หัวหน้ากิจกรรมันช่วยเปิดประตูรถฝั่งคนขับให้ ฟาโรห์เลยหันหลังปล่อยให้ผมนั่งลงกับเบาะ

 

 

ระยะทางจากรถไม่ไกลมากแต่ว่าน้ำหนักผมคงทำให้ฟาโรห์เกือบตายเลย

 

 

โรห์มึงไหวไหมเนี่ย” ผมบ่นมันหลังจากหน้าสีน้ำผึ้งเนียนขึ้นเหงื่อชื้นเต็มหน้า

 

 

ไหว” ไหวแต่หอบแดกเลยนะมึง

 

 

ของจริงๆ”

 

 

มันหันมามองผม “เมื่อย…” มันพูดมาคำเดียวแค่ทำเอาผมหน้าเสีย

 

 

ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องขี่หลัง” ไม่เคยรู้สึกว่าความเนื้อหนังเยอะของตัวเองจะรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อน ผมหันหน้าเข้าประตู คือมันรู้สึกแย่นะ ทั้งที่บอกแล้วว่าไม่ต้องๆ

 

 

รู้สึกแย่...น้อยใจ...ใช่ไหม?

 

 

ไม่เอาสิ ไม่งอน” ฝ่ามือแข็งแค่อุ่นลูบไหล่ผม น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงสองสามสี่ “หนูอ้วนไม่งอนนะ โรห์ล้อเล่น” มันจับหน้าผมไปสบตา นิ้วยาวเรียวดึงแก้มอูมๆของผมจนมันยืด


อื้อ...ไอ้เอี้ย!” ด่าพ่นน้ำลายใส่หน้าแม่ง


บอกความจริงนะ โรห์เมื่อยจริง” ผมถลึงตามอง ปากพูดเสียง “แต่มันก็ดีกว่าให้พุกเดินเองแล้วเจ็บตัวกว่าเดิมไม่ใช่หรือ”


กระแสความเป็นห่วงบวกกับสายตาคมหวานย้อยทำเอาผมหุบปากฉับ รู้สึกใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะเท่าไร หัวก็ร้อนๆ น่าจะความดันขึ้นมั้งเนี่ย


หน้าแดงนะ…” ผมได้ยินมันพึมพำอะไรวะ


ห้ะ?” เลยยื่นหูเข้าไปใกล้มันอีกนิด


เปล่า นั่งดีๆไป จะออกรถแล้ว”

 



อ้าว ไม่ไปส่งที่หอกูอะ” ผมมองนอกกระจก ตึกสูงเสียดฟ้าหรูหราจนน่าขนลุก คอนโดสุดหรูห้องเริ่มต้นถูกๆก็หลายล้านบาท ติดตะเข็บรถไฟฟ้า แต่พ่อยอดชายก็ขับรถมาเรียนทุกวัน กูเลยไม่เข้าใจว่ามันจะมาอยู่คอนโดติดรถไฟฟ้าทำไมในเมื่อมึงไม่เคยใช้มันให้เป็นประโยชน์


มานี่แหละ อยู่ที่นั่น พุกอยู่คนเดียว ทำอะไรลำบาก” มันเหล่ขาผมที่กำลังปวดๆได้ที่


มันก็จริงหอผมถึงจะขี้เหร่สู้คอนโดหรูนี่ไม่ได้แต่มันก็อยู่สุขสบาย มีลิฟท์ มีเตียงนุ่มๆ แต่คงปฏิเสธไม่ได้ว่าคอนโดหรู ความปลอดภัยระดับดีเยี่ยม ห้องกว้างมากยัดหนูกพุกยี่สิบคนเข้าไปก็ไหว มีแม่บ้านเข้ามาทำอาหารทำความสะอาดทุกวันตอนบ่าย เอ่อ...อันนี้ไม่ได้อยู่ในสวัสดิการส่วนกลางของผู้อยู่อาศัยนะครับ อันนี้แม่ไอ้โรห์มันจ้างมาเองครับ ควักเงินจ่ายเอง


เห็นชะรีฟเล่าให้ฟังว่าป้าแช่มเป็นคนเก่าคนแก่ที่แม่มันรู้จักตอนอยู่ที่ไทยเลยจ้างป้ามาดูแลเรื่องความสะอาดและทำอาหารไว้ให้ ส่วนใหญ่จะเป็นมื้อเย็นเพราะมื้อเช้ามันกินพวกขนมปังปิ้ง ส่วนเที่ยงมันก็กินที่มหาลัย มีแค่ตอนเย็นที่ป้าแช่มจะทำเก็บไว้เป็นกล่องๆให้ แช่เย็นรอมันมาอุ่นร้อน


มาพักที่นี่ก็ดี อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องเครียดว่าจะหากินยังไง ที่แน่ๆไม่มีการเดินออกไปซื้อแน่นอน ถ้าผมกลับหอคงได้แต่นอนแบ๊บติดเตียง


นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวไปขอรถวีลแชร์ที่เคาน์เตอร์ก่อน” สวัสดิการแพง การบริการก็ระดับพรีเมียมครับ


เพราะไม่นานก็เห็นพี่รปภ.เดินเข็นรถวีลแชร์มาพร้อมกับชะรีฟ


เดี๋ยวผมเข็นเองครับ เสร็จแล้วจะเอามาคืนให้ครับ”


พอพี่รปภ.กลับไป ไอ้แขกก็มาเปิดประตูฝั่งผมค่อยๆพยุงให้นั่งรถเข็น มันเข็นผมไปทางเข้าคอนโค แล้วมันก็ไปจอดรถตามช่องประจำของคอนโด


สวัสดีค่ะ คุณชะรีฟ คุณพุก” พี่นุ๊ก สาวประจำเคาน์เตอร์ของคอนโด ผมมาที่นี่บ่อยตั้งแต่ปีหนึ่งพี่เขาเลยจำได้ บางครั้งก็ซื้อขนมมาฝากพี่เขาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”


ผมล้มนะครับพี่นุ๊ก” ผมบอก


ระวังตัวด้วยนะคะ”


ผมผงกหัวเป็นเชิงขอบคุณก่อนไอ้แขกจะเข็นรถผมขึ้นลิฟท์มาชั้นเกือบสูงสุด ชั้นบนๆของที่นี่มันเป็นห้องคอนโดชุดแบบกว้างขวาง แต่ราคาไม่น่ารักน่าคบสักนิด


ไอ้โรห์มันซื้อขาดเลยครับ มันบอกว่าแม่มันซื้อทิ้งเอาไว้ให้ พอมันมาเรียนที่ไทยก็เลยมาอยู่ที่นี่


ห้องชุดของมันโทนสีเทาอ่อนผสมขาว สวยแบบสไตล์โมเดิร์น ตรงกลางเป็นห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ โซฟายาวสามารถปรับเป็นที่นอนได้ ทีวีจอใหญ่ฝังผนัง มีส่วนของห้องครัวและโต๊ะกินข้าวขนาดย่อมนั่งได้สี่คน ถัดไปเป็นห้องทำงานและห้องหนังสือ จริงๆมันเป็นห้องนอนแต่ว่าไอ้โรห์มันเอามาทำเป็นห้องทำงานไป ห้องมันมีความเจ๋งที่ผมชอบมากคือ ห้องมันมีชั้นลอย เป็นชั้นลอยที่ไอ้โรห์มันทำเป็นห้องนอนไป คือมีเตียงวางกลาง รอบๆเป็นกระจกกั้นเอาไว้


ผมชอบตรงนั้นที่สุดมาทีไรผมต้องขึ้นไปนั่งเล่นบนนั้น บันไดขัดมันเงาวับติดผนังก็คลาสิก โอยอยากยึดห้องแม่งจัง


อยู่ที่นี่จนกว่าขาจะดีขึ้นนะ” ไอ้เพื่อนโรห์ครับ มึงจะไม่ให้กูกลับห้องเลยหรือไง หนูบุก แมลงสาบเข้าทำไงวะ ห้องยิ่งรกๆอยู่ คือผมมาอยู่ที่นี่บ่อยเป็นเรื่องปกตินะครับ บางครั้งมาอยู่แบบสองอาทิตย์สามอาทิตย์จนลืมทางกลับหอตัวเองไปชั่วขณะ


ผมทำหน้าบู้บี้ มันเลยบอกว่า “เดี๋ยวให้ป้าแช่มไปทำความสะอาดให้”


เท่านี้แหละทำให้ผมยิ้มตาหยี “ขอบใจ…” แล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้


ไอ้ห่านจิก!


ลืมไอ้ปองกุลไปสนิท!


โรห์ ขอโทรศัพท์ด้วยจิ” ผมพูดเสียงเพราะ มันพาผมมานั่งที่โซฟา ส่วนมันกำลังเอาสัมภาระมากองที่โต๊ะนั่งเล่น “จะโทรหาปองกุล” มันคงไม่น่าเป็นอะไรมาก


ฮัลโหล มึงเป็นไงบ้าง!” พอสัญญาณติดรอแป๊บเดียวก็มีคนรับ


[เอ่อ...ไอ้พุก?!] เสียงไอ้แห้งทำไมมันแปร่งวะ


มึงใครวะ?” ไม่น่าใช่ไอ้แห้ง แต่มันไม่มีเพื่อนคนแล้วนอกจากผมที่จะรับโทรศัพท์มันได้อีก


[กูเท่…]


เฮ้ย กูถามมึงเป็นใคร ยังจะมากวนตีนบอกมึงเท่อีก มึงจะหล่อเท่ปลาจวดเรื่องของมึง!” ของขึ้นครับ ถามใครเสือกบอกมันเท่ ประสาทแดก


[ไม่ใช่เว้ย กูชื่อเท่ คณะมึงอะไอ้หยั่นหว่อหยุ่น]


อ้อ ไอ้เท่ เอ้าก็กูไม่รู้นี่ ทำปากไม่รู้ไม่ชี้ใส่โทรศัพท์ก่อน


เออๆ รู้แล้วๆ แล้วไอ้ปองกุลไปไหน ทำไมมันไม่รับเอง” และผมก็มั่นใจว่าไอ้ปองกุลมันไม่ได้รู้จักทักจี่กับไอ้เท่จนให้รับโทรศัพท์แทนกันได้


[เพื่อนมึงหลับอยู่]


อ้าว แล้วอยู่ไหนกันวะ”


[ยังอยู่ห้องพยาบาล เพื่อนมึงเพลียแดด เขาเลยให้นอนพักก่อน]


กูนึกว่ามันเอาไปปล่อยไว้แล้วกลับเลยเสียอีก ไม่คิดว่าจะอยู่รอด้วย


งั้นฝากดูมันหน่อยได้ไหม ถ้าตื่นแล้วให้มันโทรหากูหน่อย” ผมอยากไปดูมันนะแต่ว่าตอนนี้มีไอ้เท่อยู่คงไม่เป็นอะไร


[เออๆ]


คุยกับมันอีกหน่อยเรื่องไอ้ปองกุลแล้วผมก็วางสายครับ ได้กลิ่นหอมๆจากครัวลอยมาจางๆครับ ฟาโรห์มันน่าจะอุ่นกับข้าวที่ป้าแช่มทำทิ้งไว้ให้


พุกหิวยัง” มันโผล่หน้ามาถาม “เดี๋ยวกินข้าวแล้วกินยาแก้ปวดหน่อยก็ดี”


ป้าทำไรให้กินอะ”


อืม...ผัดกระเพราหมูสับ ไข่ดาวสามฟอง กับน้ำแกง เอ่อ ไม่รู้วะ” มันเดินถือชามน้ำแกงเอามาให้ผมดู


มะระยัดไส้หมูสับวุ้นเส้น


มะระยัดไส้”


มองหน้ามันทำหน้านิ่วแล้วขำ “คืออะไร?”


ไอ้แขกแดกมะระไม่เป็น โว๊ะ! แล้วจะให้กูอธิบายว่าอะไรวะ ไม่รู้เว้ยย ภาษาอังกฤษเกรดสองจุดสองต๋อยของกูไม่รู้จะจักมะระเว้ย


ลองกินดู” ถ้าป้าแกต้มไม่ขมมึงก็รอดมั้งนะไอ้แขก หึๆ


ร่างสูงใหญ่กลับเข้าไปอุ่นอาหารต่อจนเสร็จ ข้าวเปล่าในหม้อที่ป้าแกก็หุงไว้ให้ก่อนกลับไป ปริมาณสำหรับสองคนสบายๆ


ผมรอแป๊บเดียว ฟาโรห์ก็อุ่นทุกอย่างเสร็จ มันเอาวางบนโต๊ะห้องนั่งเล่น ขาวเปล่าสองจานและกับข้าวพร้อม มันเปิดทีวีช่องข่าวประจำวันทั่วไป


กับข้าวป้าแช่มก็อร่อยใช้ได้ หนูพุกถึงกับซัดข้าวสองจาน แต่ว่าจานที่สองไอ้โรห์มันให้แค่ทัพพีเดียว โอย...ยังรู้สึกไม่อิ่มเลย


พักพุงแป๊บนึงมันก็ไล่ผมไปอาบน้ำ มันเอาเก้าอี้พลาสติกในห้องเก็บของออกมา เป็นเก้าอี้เหมือนตามร้านบะหมี่เก๊ยวน่ะครับ ไม่รู้ว่ามันซื้อมาทำอะไรเหมือนกัน ฟาโรห์พยุงผมเข้าไปในห้องน้ำ ตามมาด้วยผ้าขนหนูผืนประจำของผมเวลามาค้างที่นี่ เสื้อผ้าชุดนอนของผมที่ทิ้งเอาไว้


ไม่ต้องนึกถึงโมเม้นแบบพระเอกนางเอกนิยายที่นางเอกยืมชุดพระเอกใส่นะครับ ที่แบบออกมาตัวหลวมโคร่ง ของกูนี่ติดพุงติดตูดเข้าไปอีก เสื้อผ้าไอ้โรห์กูยัดตูดยังไม่เข้าเลย เฮ้อ...หนักพุง เอ๊ย...หนักใจ เพราะงั้นถึงต้องเอาเสื้อผ้ามาทิ้งเอาไว้


กลายเป็นว่าเสื้อผ้าผมกินพื้นที่ในตู้เสื้อผ้าไปไม่น้อย แน่สิ...เพราะแต่ละตัวมันไซด์แบบ XXL XXXXL เจ้าของห้องมันยังใส่แค่ XL เองครับ


อาบน้ำเสร็จค่อยๆกระดึบๆออกมาจากห้องน้ำครับ ไิ้โรห์มันความคิดดีมาก เอากางเกงบอลขาสั้นกับเสื้อยืดย้วยๆมาให้ใส่ กางเกงบอลนี่หม่าม้าต้องไปหาซื้อไซด์พิเศษ ตามตลาดนัดมันไม่มีขายไซด์ผม


มานั่งนี่มา” ร่างสูงใหญ่ขยับให้ผมนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม จับขาผมขึ้นมาวางพาดบนตักมัน ในมือบีบยานวดป้ายบางๆแล้วถูเบาๆ ระหว่างนั้นมันก็พูดไปเรื่อยๆพุกนอนที่โซฟาแบดนะ อย่าเดินขึ้นชั้นลอยเลย”


ผมพยักหน้ารับเพราะไม่คิดจะเดินอยู่แล้ว


มือเบามากไม่เข้ากับตัว ความอุ่นซ่านแผ่ขึ้นในใจผมเบาบาง ฟาโรห์ยังเป็นเพื่อนที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย มันไม่เคยรังเกียจในบุคลิกของผม บางครั้งผมทำอะไรเชื่องช้า แต่พอมองรอบๆตัวแล้วก็จะต้องเห็นมันเป็นคนที่รอผมตลอดไม่ว่าเมื่อไร


ป่าป๊าเคยบอกผมว่า...เพื่อนๆดีๆหายาก แต่ถ้าเจอแล้วก็ต้องรักษามิตรภาพดีๆนั้นเอาไว้ตลอดไป


ขอบใจนะ” ผมยิ้มออกมาจากใจ เมื่อมือใหญ่สีน้ำผึ้งพันผ้ารัดข้อเท้าให้ผมเสร็จ จะมีสักกี่คนที่ดูแลผมขนาดนี้ ถ้าไม่นับครอบครัว มีก็แต่ฟาโรห์นี่แหละที่ใส่ใจผมมากที่สุด


มันขี้บ่นบ้างบางเวลา ห้ามผมไม่ให้กินเยอะบ้าง ข้อนี้แอบนอยด์มันบ่อย แต่ผมก็รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่แฝงอยู่ในทุกการกระทำของมัน


ไม่เป็นอะไร” รอยยิ้มถูกจุดขึ้นบนริมฝีปากเหนือเคราบางๆ “ดูแลตัวเองหน่อยนะ”


ผมพยักหน้ารับคำ เมื่อมีคนคอยห่วงใย ผมก็ควรจะห่วงตัวเองให้มากๆ


คืนนั้น ไอ้ปองกุลเพื่อนแห้งมันค่อยได้ฤกษ์โทรมารายงานผมตอนกูเกือบจะสิ้นฤทธ์เพราะยาแก้ปวดที่ไอ้โรห์มันให้กิน มันบอกว่ามันถึงหอแล้ว ไอ้เท่น้ำใจงามสงเคราะห์ไปส่งมันที่หอ มันถามถึงอาการขาของผม เลยบอกมันว่าไม่เป็นอะไรมาก คอลไลน์เล่นไปเล่นมากับไอ้ปองกุลบนโซฟาแบดที่หาโฟร์ปรับให้เป็นเตียงนอนท่ามกลางกองผ้านวมนุ่มนิ่มสบายตัวจนเผลอหลับไปจริงๆ แต่ก่อนจะหลับลึก หูผมได้ยินเสียงทุ้มเข้มแผ่วเบา


“Good night หนูอ้วน” พร้อมกับความอุ่นของผ้านวมที่คลุมจนมิดคอ


...ฝันดี ฟาโรห์…

 


สามวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของผม แน่สิ แม่งเพราะกุเคลื่อนไหวได้ช้ายิ่งกว่าตัวสลอท คือเดินนี่ก็ต้องลากขาเหมือนคนขาเป๋ ขนาดเดินสองขายังช้าแล้วนี่เหลือขาเดียวกูจะไปทำอะไรกินได้


ห่านจิก!


ขาก็ดีขึ้นแต่ไม่มากเท่าไรยังปวดๆบ้างเวลาลงน้ำหนักหรือขยับเร็วๆ เวลาไปเรียนก็มีฟาโรห์ไปส่งที่ตึก หลังจากนั้นก็มีไอ้ปองกุลมาเดินเป็นเพื่อน มันไมได้พยุงหรอกนะครับ เกรงว่าถ้าให้มันพยุงนี่อาจจะล้มหน้าแหกลงไปกองกับพื้นให้ขายขี้หน้ากันทั้งคู่


ไง ไอ้แห้ง” เสียงคนทักไอ้ปองกุลทำให้พวกผมหยุดเดิน


อ้าวเท่” ปองกุลมันทักกลับ


มึงโอเคแล้วใช่ไหม?”


อื้อ ขอบใจมากนะที่ช่วย” ไอ้ปองกุลพูด ไอ้เดือนสาขามันก็พยักหน้าๆรับไว้


แล้วนี่พวกมึงไปไหน?”


ไปหาอะไรใส่ท้อง” ผมพูดถึงจุดประสงค์ที่กำลังลากสังขารไปโรงอาหาร


เออ...กูไปด้วยดิ” ผมกับไอ้ปองกุลมองหน้ากันงง ปกติพวกผมจะไปกันแค่สองคนไม่ค่อยได้ไปไหนกับคนอื่นเท่าไร แต่วันนี้กลับมีเดือนสาขาหน้าตาดีขอตามไปด้วย บอกเลยไม่ค่อยชินเท่าไรว


แต่เอาเถอะ ไปด้วยกันก็ได้


เออ ไปดิ” ผมยักไหล่แล้วค่อยๆลากเท้าเดิน


ร่างสูงของไอ้เท่เดินขนาบข้างร่างเล็กๆของไอ้ปองกุลนำหน้าผมไปเล็กน้อย กว่าจะลากสังขารเข้ามาในโรงอาหารได้ผมแถบหมดแรง อากาศก็ร้อนตับแตก ไอ้ปองกุลบอกให้ผมนั่งรอที่โต๊ะ ส่วนมันจะไปซื้อให้โดยมีไอ้เท่เดินตามไปติดๆ


ผมเลยเอามือถือขึ้นมาไลน์บอกพ่อยอดชายว่าอยู่โรงอาหาร มันเลยไลน์มาบอกผมว่าอย่ากินเยอะแล้วตอนเย็นมันจะมารับที่คณะ


ด้วยความหิวผมก็หน้ามืดซัดทั้งข้าวทั้งของกินไปเยอะเหมือนกัน คือพอพ่อไม่อยู่แล้วมันเหมือนชีวิตเปฺนอิสระมากมาย อยากกินอะไรก็กิน


มึงแดกเยอะไปแล้ว!” ไอ้แห้งมันร้องเสียงแหลมเมื่อผมจิ้้มลูกชิ้นทอดลูกสุดท้ายเข้าปากไอ้ห่าพุก นั่นมันส่วนของกู” ซื้อมาแบ่งกันคนละสองไม้ ไม่หนึ่งมีสี่ลูก ผมกินไปทั้งหมดเก้าลูก ลูกที่เก้านั้นก็น่าจะเดากันได้ว่ามันมาจากไหน


มึงช้าเอง” ผมลอยหน้าลอยตาตอบ ดูดน้ำเก๊กฮวยชึ่นใจ


ไอ้ซีดแห้งมันทำขมุบขมิบด่าผมแน่นอน มันถอนหายใจก้มลงดูดน้ำในแก้วมัน


อยู่ๆก็มีลูกชิ้นทอดไม้หนึ่งยื่นมาข้างหน้าไอ้แห้ง ผมมองตามไปยงต้นทาง ไอ้เดือนสาขามันยื่นให้ไอ้แห้งที่นั่งข้างมัน ลืมไปว่าไอ้เท่ก็ซื้อมากินเหมือนกัน


เอาไปดิ” ไอ้ปองกุลหน้าเหวอ


เฮ้ย ไม่เป็นอะไร”


เออ เอาไปเถอะ แดกๆไป” มันยัดไม้ลูกชิ้นใส่มือ ปองกุลมันทำหน้าแบบลิงถือลูกชิ้น เอ่อแล้วไอ้หน้าลิงถือลูกชิ้นมันเป็นไงวะ เอาเป็นว่าหน้าเหมือนไอ้ปองกุลตอนนี้แหละมึงโดนไอ้หยั่นหว่อหยุ่นมันแย่งแดกนี่เอง ตัวมึงถึงได้ขี้ก้างเป็นไม้เสียบผีอย่างนี้” เอ้าไอ้เท่ปากอยู่ดีไม่ว่าดี ลามมาถึงกู เดี๋ยวก็กระโดดทับหรอกนี่

 

++++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++


สวัสดีค่า

วันนี้เอาหนูพุกกับชะรีฟมาฝากค่า ตอนนี้ทุกคนอย่าหมั่นไส้ยัยหนูนะคะที่มันมีคนดูแลดีเกรดพรีเมียม

ตอนนี้ยัยหนูนางรักเพื่อนแขกขอนางมากนะคะ เลยมีเผยความในใจว่ายัยหนูนางคิดยังไงกับเพื่อนคนนี้บ้างนิดหน่อย แต่คนเขียนคอมเฟิมนะคะว่ายัยหนูนางยังไม่ได้รักพ่อยอดชายเป็นคนรักนะคะ นางยังรักเพื่อนนางแบบเพื่อนสนิทมากๆ

โดยคาแรคเตอร์ของหนูพุกแล้ว นางเป็นคนรักเพื่อนมากนะคะ คือนางขี้อ้อน(ตีน) ทุกคนไปเรื่อยตามนิสัย

แต่ด้านชะรีฟนั้นเราไม่รู้จีว่านางคิดยังไงกับนังหนู ฮ่าๆๆๆ อิอิๆ

ขอบคุณทุกการติดตามที่เอ็นดูมากันตั้งแต่พี่หมีต่ายแคระ จนมาถึงนังหนูเกรียนและพ่อยอดขมองอิ่มของเรา


ตามไปพูดคุยกันได้เฟสบุ้คเพจ มีลิ้งอยู่หน้าหลักของเรื่องนะคะ หรือจะตามไปหวีดกันที่ทวิตเตอร์

ติดแท็ค #ชะรีฟหนูพุก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 602 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,695 ความคิดเห็น

  1. #1676 Xialyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:23
    มาอีกคู่อิอิ
    #1,676
    0
  2. #1644 Fon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:48

    ชะรีฟคงหลงรักพุพไปแล้วแหละ ดูแลดีขนาดนี้ ????

    #1,644
    0
  3. #1640 Muffin_Kun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 17:05
    นักเขียนบอกเอวพุก36... นักเขียนคิดว่าเอว36มันอ้วนขนาดไหนถึงใส่หลายเอ็กซ์..
    #1,640
    1
    • #1640-1 NJChokdee(จากตอนที่ 6)
      4 ตุลาคม 2562 / 00:06
      อวบเฉยๆเอง เราว่า
      #1640-1
  4. #1597 CallistoJpt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 20:53
    ชะรีฟดูแลหนูพุกดีมากๆเลยค่ะ ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทหรือเปล่าคะชะรีฟ 555555555 // ส่วนเท่ก็ยังไงๆอยู่น้า คิดไรกับปองกุลเปล่าเนี่ย
    #1,597
    0
  5. #1515 ★Maimumi☆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 00:13
    ดูแลดีมากค่ะพ่ออออ พ่อทูนหัวฮืออออ /พี่เท่ชั้นรู้นะว่าเธอคิดอาไลลล
    #1,515
    0
  6. #1425 PPSnook (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 22:45
    แหนะพี่เท่จะเป็นเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อแบบชะรีฟใช่ไหม
    #1,425
    0
  7. #1387 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:10
    พี่เท่ทำงี่ เราคิดเด้ออออ
    #1,387
    0
  8. #1306 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 00:57
    อะๆ มีอีกคู่หรือเปล่าน้าาา
    #1,306
    0
  9. #1247 chandio (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 11:22
    งื้ออพี่เท่
    #1,247
    0
  10. #1124 agasep2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 11:12
    พี่เท่ นี่เท่สมชื่อ อยากได้
    #1,124
    0
  11. #1021 lvsj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 18:33
    ฮื่อออ เขินทั้งสองคู่เลยค่ะ วี้ดๆๆ
    #1,021
    0
  12. #987 ม่านเมฆ. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 21:54
    ดีงามทั้งสองคู่ ><
    #987
    0
  13. #680 ลักยิ้มข้างซ้าย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 12:49
    งืออออออออออ >//////< ชะรีฟจ๋าาาาา
    #680
    0
  14. #601 gabriel.la(: (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 18:58
    ความอบอุ่นนี้
    #601
    0
  15. #542 ninggdestiny (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 02:09
    คู่รองแย่งซีนอะ 55555
    #542
    0
  16. #262 baekbow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 10:07
    อยู่ๆคู่รองก็โผล่มา ยอมใจพ่อฟาโรห์ ตัวอ้วนขนาดนี้ยังกล้าอุ้ม เราว่าน้อยคนอ่ะ จะลงทุนขนาดนี้ต้องรักขนาดไหนถามใจดู เป็นแฟนกันยังเลือกแค่พยุงเลย 555
    #262
    0
  17. #261 Kaning Guliko (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 14:08
    ต้องมีคู่รองใช่ไหมคะ55555
    #261
    0
  18. #260 Pepogammy66 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 21:10
    มีความคิดว่าเท่กับปองกุลมันมีซัมติงค่ะ55555
    #260
    0
  19. #259 unloveable_m (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 08:14
    ฟิลล์นี้ดีต่อใจ รอหนูอ้วนลดน้ำหนักคร้าบ
    #259
    0
  20. #258 ไนติงเกลสีดำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 01:36
    ซั่มติงแน่น๊อนนนนนนน
    #258
    0
  21. #257 Bubbys (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 19:37
    เท่ปองกุลนี่ซัมติงรองชัวร์55555555
    #257
    0
  22. #256 Ms.Plum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:50
    หูยยยยยยตอนนี้เปิดตัวเท่ปองกุลหรือเปล่าคะ ดูมีอะไรๆ
    #256
    0
  23. #255 Dear|thun:) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:44
    เท่ปองกุลดูมีอัลไร
    #255
    0
  24. #253 ❀JAENAPPLE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 18:11
    นั่นนนนน สัมผัสได้ถึงพลังของเท่ปองกุล

    อั้ยยยยย แต่หวีดชะรีฟมาก เพื่อนเค้าดูแลกันดีขนาดนี้เลยเหรอ

    มาฝันดงฝันดีหนูอ้วน เดี๋ยวปั๊ดร้ากกกกกกเลยนี่ >_ #253
    0
  25. #250 MikoKoCH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 09:41
    เท่กุล ช้ะมะ เรือผีรึ-โดนเตะ
    #250
    0