[Yaoi] HEAVY WEIGHT รัก ▪️ หนัก ▪️ มาก (Story by ARPO) [END] [Hermit Books]

ตอนที่ 20 : HEAVY WEIGHT: 17 KG. [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 593 ครั้ง
    24 ก.พ. 62

** รบกวนนักอ่านทุกท่านอ่านทอร์คด้านล่างด้วยค่า **


บทที่ 17

กูถามอะไรได้มั้ย?” ไอ้ปองกุลทำหน้าตาเสือกเต็มที่จนผมเบ้ปาก เรื่องเสือกขอให้บอกครับ

เออ...ว่า?” ผมกำลังไถโทรศัพท์ดูรอบหนังที่กำลังเข้าฉายในโรงพอดี ผลักใบหน้ามันออกไปไกลๆหนอย

มึงคบกับไอ้ชะรีฟใช่มั้ย?”

ผมเงยหน้าขึ้นมองมันที่กำลังตาวาววับด้วยความเสือกสุดๆ หันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ได้สนใจกับรอบหนังที่กำลังจะกดจองแต่อย่างใด ในหัวมันกำลังเกิดเป็นควันขมุกขมัวที่ผมก็มองไม่เห็นคำตอบ

อืม นั่นสินะผมปัดเขม่าควันพวกนั้นออกไปเพราะผมรู้สึกว่าบางทีมันก็ไม่ต้องหาคำตอบก็ได้มั้ง ผมมีความสุขกับปัจจุบันที่เป็นแบบนี้ มันดีแล้วจริงๆครับ

อ้าว...มันยังซักต่อแต่ผมก็ทำแค่ยักไหล่ แล้วกดจองรอบหนังลงไป

เลิกถาม สรุปมึงจะดูมั้ยหนังรำคาญไอ้แห้งเดี๋ยวปั๊ดกระโดดทับแม่ง

เออ ดูๆผมเลยให้มันเอาไปกดจองที่นั่งที่อยากนั่ง ตัดเงินผ่านบัตรเรียบร้อยผมก็ค่อยเรียกเก็บเงินสดจากบรรดาลูกหนี้ทั้งหลาย

สารถีสุดหล่อมารับถึงหน้าคณะเลยครับ ผ่านมาหลายวันที่แผลไอ้โรห์เริ่มดีขึ้น ผมถามว่ามันต้องไปตัดไหมเมื่อไหร่มันบอกว่าอีกสองสามวันตามหมอนัด ผมเลยบอกเดี๋ยวจะไปเป็นเพื่อน

ขอบคุณครับมันหันมายิ้มตาเยิ้มใส่ผม แน่นอนว่าใจก็เต้นเป็นอุงกาอุงก้าไปสิครับ แต่…

เฮลโหลวว เห็นหัวกูบ้างมั้ย?” เสียงแหลมน่ารำคาญดังมากจากคนที่นั่งข้างหลัง คีลมู๊ดเหี้ยๆเลยครับ

ไอ้แขกถึงกับอมยิ้มส่วนผมก็ทำปากหมุบหมิบ จนมือใหญ่สีนน้ำผึ้งค่อยๆเอื้อมมาจับมือนุ่มนิ่มของผมไว้แล้วบีบเบาๆ เฮ้ย...เดี๋ยวไอ้ปองกุลมันก็ตาร้อนเป็นไฟอีกเหรอ

ช่างมันเถอะ ผมก็เขินนิดหน่อยนะแต่มันก็รู้สึกดีจนยอมให้หน้าตัวเองขึ้นสีแดงเป็นแป๊ะยิ้มและปล่อยให้ไอ้ปองกุลมันนั่งสำลักน้ำลายต่อไป ไม่รู้อะไรติดคอ กระแอมอยู่ได้!

ไม่เคยคิดว่าไอ้ปองกุลจะเป็นก้างขวางคอจนกระทั่งวันนี้เลยนะเนี่ย…

เอ้า เชิญคู่รักนั่งก่อนเลยครับมันทำเสียงกวนตีนตอนที่เราทั้งสามเข้ามาในโรงหนังแล้ว ทำเป็นผายมือให้ผมกับไอ้โรห์เข้าไปนั่งข้างกันแล้วมันค่อยนั่งปิดท้ายครับ

ผมก็ไม่ขัดศรัทธามัน เดินเข้าไปนั่งก่อนเลยครับตามมาด้วยไอ้โรห์และปิดท้ายด้วยไอ้แห้ง กอดถังป๊อบคอร์นเอาไว้กับตัวส่วนแก้วน้ำวางเอาไว้ที่หลุมวางแก้ว เป็นเซ็ทแบบพิเศษที่ผมอ้อนวอนขอไอ้โรห์ ส่วนหนึ่งคืออยากได้แก้วน้ำที่ทำเพื่อโปรโมทหนังเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ผมควักป๊อบคอร์นเข้าปากเป็นพักๆ ยื่นไปให้ฟาโรห์ที่นั่งข้างๆ ส่วนไอ้ปองกุลไม่ต้องห่วงนะครับเพราะมันก็ซื้อเองอีกเซ็ทด้วยความอยากได้แก้วเหมือนกัน มีแต่ไอ้แขกนี่แหละครับที่ไม่ได้ชื่นชอบเป็นพิเศษ แถมมันยังบอกว่ามันไม่ให้ผมกินข้าวโพดคนเดียวทั้งกระป๋องด้วย

อ้าว...อะไรวะ? ขนาดไอ้ปองกุลมันยังกินคนเดียวได้เลยอะ ทำไมหนูพุกจะกินคนเดียวบ้างไม่ได้ล่ะเนี่ย ไม่เข้าใจโคตร

หนังเปิดตัวมาก็น่าตื่นเต้นจนลืมกินป๊อบคอร์นไปเลยครับ เสียงดังสนั่นโรงจนผมถึงกับสะดุ้ง ขยับเบียดตัวเองกับพนักเก้าอี้ รู้ว่าเบียดไอ้โรห์แหละครับแต่ว่าทำไงมันตื่นเต้นมาก นั่งไปนั่งมาผมแทบจะเอนพิงร่างกายกับต้นแขนแกร่งตลอดเวลา

มีอยู่จังหวะหนึ่งที่ผมล้วงมือเข้าไปในถังป๊อบคอร์นพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ของมันก็ล้วงเข้ามาในถัง มือผมแตะกับมันอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันเลยให้ผมเป็นฝ่ายหยิบข้าวโพดก่อนแต่ตอนที่ผมกำลังจะเอาเข้าปาก มืออุ่นกลับดึงมือเอาไว้ ถึงกับต้องหันขวับไปมองมันตาโต

ท่ามกลางความมืดแต่ผมกลับเห็นนัยน์ตาคมหวานมันชัดเจน ที่แน่ๆตอนนี้ตัวละครในหนังกำลังคิดถึงความหลังผ่านกระจกเงาอย่างโรแมนติก ตอนนี้ผมต้องโฟกัสที่นั่งสิ ไม่ใช่จับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมกับมือตัวเองที่โดนมันดึงเข้าหาไอ้หล่ออย่างช้าๆ

ริมฝีปากได้รูปงับข้าวโพดคั่วจากมือผมเข้าปากเคี้ยวช้าๆ แต่ยังไม่ยอมละสายตาจากผมสักวินาที แอร์ในโรงหนาวแต่ผมรู้สึกว่าใบหน้าร้อนระอุเหมือนเตาอบ ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกริมฝีปากพรมจูบเบาๆที่ปลายนิ้วอย่างอ้อยอิ่ง พอได้สติก็รีบชักมือตัวเองกลับมากุมไว้

ผมกำลังแย่ครับ...ร่างกายมันแปลกไปด้วย ทั้งก้อนเนื้อข้างซ้ายที่ทำงานหนัก หัวใจเต้นจนจะทะลุออกมา อุณหภูมิที่ร้อนขึ้นไปทั่วร่างกาย ผมมองปลายนิ้วชี้ที่ยังทิ้งรอยสัมผัสแผ่วเบาเอาไว้ อยากจะด่ามันแต่ติดว่ายังอยู่ในโรง

กลัวคนอื่นเห็นแต่ตอนนี้ทุกคนสนใจที่หน้าจอยักษ์ คงไม่มีใครทันสังเกตุว่าผมหน้าแดงเป็นหมูหันไปถึงไหนต่อไหน

คราวนี้พอผมล้วงมือเข้าไปในถังป๊อบคอร์นอีกครั้งไอ้โรห์มันก็ล้วงเข้ามาพร้อมกัน...อีกแล้วเหรอวะ! มันจับมือผม ตัวใหญ่โตของมันเอี้ยวมากระซิบที่ข้างหู

พุกกินเยอะแล้วนะ...

ข้าวโพดยังไม่พร่องเลยสักนิด มึงมีหน้ามาบอกกูอีกว่าแดกเยอะ ไอ้แขก!

ตลอดหนังทั้งเรื่องมือผมอุ่นจนร้อนเพราะโดนคนข้างๆกุมมือเอาไว้ในถังป๊อบคอร์นไม่ยอมปล่อย ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมออกจากโรงมาแล้วกลิ่นชีสถึงได้ติดมือตลอดเวลา

อ้าว ข้าวโพดเหลือเยอะแยะขณะที่กำลังเดินออกจากโรง ไอ้ปองกุลชะโงกหัวมามองกล่องป๊อบคอร์นในมือของไอ้โรห์

ผมกลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัว เฉไฉไม่ยอมสบกับดวงตาคมหวานเยิ้มคู่นั้น

ไอ้โรห์แม่งขยันทำผมรู้สึกเหมือนตัวจะระเบิดทุกทีเลย

หลังจากดูหนังเสร็จ พวกผมตัดสินใจกลับกันเลยเพราะเริ่มขี้เกียจเดินห้างแล้ว ถ้าตามปกติแล้วหอผมกับไอ้แห้งมันอยู่ระแวกเดียวกันนั่นแหละแต่ว่าเดี๋ยวนี้แถบจะจำทางกลับหอตัวเองไม่ได้แล้วเนี่ย

งั้นกูไปละไอ้ปองกุลมันล่ำลาตอนที่รถมาจอดที่หน้าหอมันพอดี

ผมนี่ได้แต่มองทางเข้าหอของตัวเองที่ถัดไปไม่ไกลอย่างอาลัยอาวรณ์

ไอ้โรห์...ปล่อยกูกลับบ้านมั่ง

แต่ไอ้แขกมันก็แจกยิ้มพิฆาตมาให้หน้าตาเฉย บอกตามตรงว่าปฏิเสธไม่ได้จริงๆครับ พลังทำลายล้างมันสูงมาก แค่มันหันมายิ้มตาเยิ้มทีเดียวผมก็หัวหมุนนั่งเป็นไอ้บื้อมาจนถึงคอนโดมันอีกจนได้

เจ็บใจชะมัด!

เลยแกล้งเอาพุงเบียดแขนมันตอนที่กำลังเดินเข้าห้องพอดี ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหัวเราะเบาๆตามหลังแล้วไอ้โรห์มันให้ผมไปอาบน้ำก่อน

มึงอาบก่อนก็ได้นะเสียสละให้เจ้าของห้องเป็นมารยาทครับ

ไม่เป็นไร ไปอาบเถอะ

อาบกับกูแมะ?” ผมแกล้งทำเสียงล้อเลียนมันพร้อมกับขยิบตาให้ ปกติผมก็มีแกล้งมันแบบนี้เป็นบางครั้งบางคราว

แต่เหมือนคราวนี้ผมกำลังขุดหลุมระเบิดใส่ตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเลยครับ นัยน์ตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นก่อนที่ไอ้แขกมันจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ผมถึงรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรไป

ฉิบหายอย่างไม่ต้องหาอะไรเลยครับ!

เอ่อ...กูไปอาบก่อนละกันรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมพุ่งไปที่ประตูน้ำ

แต่กลับโดนมือใหญ่คว้าต้นแขนเอาไว้แน่นพร้อมกับกับดึงเข้าไปปะทะกับแผ่นอกแข็ง จมูกกระแทกจนผมร้อง

ไหนว่าจะอาบด้วยกันไง...เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนที่เป่ารดทำให้ผมย่นคอ ขนลุกซู่ไปทั่วร่างกาย พยายามขยุกขยิกเพื่อให้ตัวเองหลุดออก แต่ไอ้แขกมันกลับยิ่งเอาแขนรัดผมแน่นขึ้นไปอีก

ตอนนี้เลือดทุกเม็ดวิ่งมากองที่ใบหน้าผมอย่างพร้อมเพรียงเลยครับ กัดปากแน่น ก้มหน้าไม่ยอมสบตาคมเข้มที่ฉายแววระยิบระยับ

ม...ไม่เว้ยหนูพุกตายเพราะปากจริงๆเลยครับ อย่ามาทำตาเยิ้มแบบนั้นนะไอ้แขก

ผมรีบใช้ตัวนุ่มนิ่มของตัวเองเบียดแซะแผ่นอกแข็งปักของอีกฝ่าย อาศัยจังหวะที่มันเผลอสะบัดแขนวิ่งแน่บไปห้องน้ำ ผมได้ยินเสียงหัวเราะดังตามหลังมาด้วยครับ

เดี๋ยวโรห์ตามเข้าไปนะมันตะโกนบอก

ไม่ต้องเลยเว้ย

แม่ง...หัวใจผมจะหลุดออกมาข้างนอกแล้วมั้งเนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเมื่อก่อนผมไม่เคยเขินมันขนาดนี้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันแตะนิดแตะหน่อยผมก็แทบไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

ตอนอาบน้ำก็ต้องเหล่มองทีประตูตลอดเลยว่ามันจะบ้าจี้เข้ามาอาบตามที่มันพูดเอาไว้หรือเปล่าแต่ก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อแม้จะอาบเสร็จแล้วก็ไม่มีวี่แววว่ามันจะเข้ามาแต่อย่างใด แต่ก็ดีแล้วครับ…

ขืนมันเข้ามาเห็นผมตอนแก้ผ้า...เอ่อ...ไม่อยากจะคิดว่ามันจะทุเรสลูกตามากแค่กันนะ

ปกติถ้าคนหุ่นดีเขาก็คงมีดีอะไรให้โชว์ แต่หุ่นอย่างผมนี่จะเอาอะไรไปโชว์ดีเนี่ย

...ระบำหน้าท้อง?...

เอ้า! ส่ายเอว...ส่ายตูดหน่อย

พรืด!! แค่คิดก็สงสารไอ้โรห์ขึ้นมาทันทีเลยเนี่ย

ผมแอบเหล่ใบหน้าคมคายที่ยิ้มบางๆให้ตอนมันเดินผ่านผมไปอาบน้ำ แม้ว่าตอนนี้ผมจะทำตัวเหมือนปกติดีทุกอย่าง แต่ผมรู้ดีเลยว่าข้างใจลึกผมไม่เคยหยุดกังวลได้เลยสักนิดเดียว บอกจากใจเลยว่าทุกครั้งที่ผมคิดถึงเรื่องมัน...มันเหมือนมีตะกอนจางๆที่ตีขึ้นมาในจิตใจของผมตลอดเวลา

ไม่รู้ว่าอย่างนี้เขาเรียกว่างี่เง่าไปเองหรือเปล่า แต่เชื่อเถอะครับ...ถ้าใครชอบคนที่เขาดูดีกว่าเรา เราจะกังวลเสมอว่าเราเหมาะสมกับเขาหรือเปล่า ถึงเราสองคนจะใจตรงกันแต่ผมกลับไม่มีความมั่นใจเลยว่าผมสามารถเดินเคียงข้างมันได้อย่างภาคภูมิใจ

ใครๆก็ไม่รู้ชอบบอกว่าความรักคือเรื่องของคนสองคน...คนอื่นจะคิดยังไงก็ช่าง เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรา แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นเราก็ยังปฏิเสธไม่ได้ว่าสภาพสังคมภายนอกก็ยังมีส่วนที่ทำให้ต้องดำเนินชีวิตเหมือนกัน

พุก...

ผมพาตัวเองออกจากความคิดจิปาถะพวกนั้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มเรียก ร่างสูงนั่งลงข้างๆผมก่อนที่จะจับมือผมเอาไว้ คลึงเนื้อนุ่มนิ่มไปมา

คิดมากอะไรอีกแล้วหรือเปล่า?”

คำถามนี้ทำให้ต้องหันไปสบดวงตาคมเข้ม ฟาโรห์ดูไม่สบายใจ ผมเม้มปากก่อนจะยิ้มให้มัน

อืม...นิดหน่อยพูดพร้อมกับกระชับมือมันเอาไว้แน่นคิดว่าเป็นพุกน่ะดีแล้วใช่มั้ย...สำหรับโรห์

ทำไมถึงยังคิดแบบนี้อีกแล้วพ่อยอดชายทำเสียงเข้มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนผมเม้มปากแน่นโรห์มันเป็นคนไม่น่าเชื่อใจขนาดนั้นเลยเหรอแล้วมันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

มือใหญ่ค่อยๆคลายมือออกมาจากมือ ผมผวารีบคว้ามือมันกลับมาจับไว้แน่น สอดนิ้วเกี่ยวกับนิ้วมัน รีบส่ายหน้า หัวตาเริ่มร้อนผ่าว

ร...โรห์ผมพยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น

ผมใจเสียเมื่อเห็นอีกฝ่ายถอนหายใจอีกครั้ง ผมกลัวมันเบื่อผม...เบื่อที่ผมเป็นขี้กังวล โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ของเราสองคน

เชื่อใจฉันบ้างแล้วก็เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยนะเสียงทุ้มพูดเสียงแผ่ว

ผมมันบ้าฉิบหายเลย! งี่เง่าไร้สาระไม่เข้าเรื่องเลยไอ้หนูพุก!!

ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนหน้าผากของเราสองคนแนบติดกัน ลมหายใจของเราสองคนผสมปนเปกันไปหมด ผมเป็นฝ่ายคล้องคออีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนปากเราแตะกันแผ่วเบา

ความนุ่มหยุ่นแต่รู้สึกเหมือนสมองโล่งไปหมด อ้อมแขนแกร่งกระชับตัวผมเข้าไปจนแทบไม่เหลือช่องว่างใดๆ จากการจูบแบบเงอะงะของผม ไอ้แขกมันก็เปลี่ยนมาเป็นคนนำแทน

ผมเกร็งตัวเมื่อลิ้นร้อนๆค่อยๆเล็มที่ริมฝีปากไปมาเหมือนจะขออนุญาต ผมค่อยๆเปิดปากให้ฟาโรห์รุกล้ำเข้ามา

เป็นครั้งแรกจริงๆที่ผมโดนจูบจนร่างกายแทบจะเหลวเป็นน้ำขนาดนี้ เบียดตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างเผลอไผล กดท้ายทอยของพ่อยอดชายให้เข้ามาใกล้ขึ้นอีก

ไอ้โรห์มันค่อยๆถอนจูบขณะที่ผมกำลังหัวเบลอคิดอะไรไม่ออก รู้สึกเหมือนโดนมันพาลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า...อา...เมฆขาวปุกปุย

จมูกโด่งกดลงแผ่วเบาที่ช่วงลำคอของผมจนสะดุ้งโหยง ได้สติร้องเรียกมันทันที

โรห์!

ชู่ว...ผมพยายามดันตัวมันออก แต่กลับโดนรัดแน่นกว่าเดิมเป็นเด็กดีนะ...

แค่ประโยคสั้นๆทำให้ผมหยุดนิ่ง ปล่อยให้อีกคนขยับจมูกไปที่ลำคออีกฝั่ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ มันแปลกๆ ฝ่ามือร้อนค่อยๆลูบไล้ไปตามร่างกาย ตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงหน้าท้อง

อื้อ! พุงวันแพ็ค!!

โรห์ อ...อย่ารีบคว้ามือมันเอาไว้ก่อนที่มันจะสอดมือเข้าไปเจอกับห่วงยางใต้เสื้อผม

ผมพอจะรู้ว่าถ้าปล่อยต่อไปมันจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่ผมรู้สึกว่าไม่อยากให้มันเห็น บอกตรงๆผมกลัว…

ไม่เป็นไรนะครับ...เสียงทุ้มเบาเหมือนกระซิบนะ...ไม่เป็นไรนะ...

ผมรู้สึกว่ามือมันหมดแรงไปดื้อตอนที่สบกับนัยน์ตามคมหวายหยดย้อยคู่นั่น กลั้นหายใจเมื่อฝ่ามือใหญ่ลูบที่พุงแผ่วเบา ผมสะดุ้งหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อไอ้แขกมันขย้ำเนื้อแน่นๆของผมโดยไม่ให้ผมตั้งตัวใดๆ

แม่ง! มือไวไปไหน ตั้งแต่อาบน้ำได้คนเดียว อาม่าก็ไม่เคยมาถูกขี้ไคลให้ผมอีก เลยไม่มีใครลูบคลำ แต่ตอนนี้ไอ้แขกมันกำลังทำให้ผมเป็นบ้า

เฮ้ย...ผมตาเหลือกเมื่อนิ้วเรียวยาวของมันสะกิดเม็ดเล็กๆบนหน้าอกผม

ผลัก!!!

ไม่รู้ว่าผมไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ผลักร่างสูงใหญ่จนมันผงะออกไป ผมรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ตัวเกร็งและสั่นเบาๆ

พุก...เสียงทุ้มของไอ้ฟาโรห์ฟังดูอ่อนแรง ผมกัดริมฝีปากแน่นจนชาไปหมด

ผมเห็นนัยน์ตาคมเข้มมันฉายแววตกตะลึง มันจะคิดว่าผมรังเกียจมันอีกหรือเปล่านะ...ทั้งที่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด

ผมแค่กลัว…

ใครจะพูดอะไรก็ตามเกี่ยวกับรูปร่างผมผมกลับเฉยๆ แต่พอเป็นมันแล้วผมกลับไม่อยากให้มันเห็นรูปร่างใต้ร่มผ้าเท่าไหร่เลย มันน่าเกลียดแน่ๆ ไม่ต้องไม่โอเคแน่นอนเลยครับ

ฮึก...กู...ขอโทษพยายามจะพูดออกไปแต่กลายเป็นว่าผมจะร้องไห้ขึ้นเสียอย่างนั้น

ความมั่นใจที่เคยมีมันเริ่มหดหายไปเรื่อยๆ ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆขยับเข้ามาหาผมอีกครั้ง มันชะงักไปครู๋หนึ่งตอนที่ใกล้จะสัมผัสกับไหล่ของผมแต่สุดท้ายมืออุ่นข้างนั้นก็ลูบปลอบผมเบาๆ

ไม่เป็นไรนะ...โรห์ขอโทษผมส่ายหน้าระรัว มันไม่ใช่ความผิดโรห์เลยสักนิด มันเพราะผมหมดความมั่นใจกับตัวเองต่างหากขอโทษครับ...

มันพูดซ้ำอยู่อย่างนั้นจนผมน้ำตาไหลอาบใบหน้า ร่างสูงใหญ่เขยิบหนีออกไปเล็กน้อยแต่ฝ่ามือมันยังคงลูบไหล่ผมไม่หยุด

ทั้งที่เราเพิ่งจะเข้าใจกันได้ไม่นาน แต่ผมกลับรู้สึกว่า...มันกลับค่อยๆห่างผมออกไปอีกแล้ว

ทั้งคืนนั้นผมนอนไม่หลับแม้จะง่วงมากแค่ไหนก็ตาม ผมนอนกระสับกระส่ายและสมองก็คิดเรื่องบางอย่างทั้งคืนจนรุ่งเช้า

ผมเกลียดตัวเองในตอนนี้ชะมัด!

 

ผมตื่นมามหาวิทยาลัยด้วยสภาพเหมือนศพหมีแพนด้า ทั้งตาบวมตุ่ยเพราะทั้งร้องไห้และไม่ได้นอน ไอ้ปองกุลถึงกับผงะตอนเจอหน้าผมเดินเข้ามาที่คณะ

หลังจากเรื่องเมื่อคืนทำให้ผมสติแตก ตอนเช้ามาฟาโรห์ยังดูเป็นห่วงความรู้สึกผมอยู่ แต่สิ่งที่ผมจับความรู้สึกมันได้ก็คือ...มันก็ดูเสียศูนย์กับเรื่องเมื่อคืนเช่นกัน แม้ว่าผมจะพยายามทำให้บรรยากาศมันเป็นเหมือนเดิมแต่ดูยังไงก็็ฝืนทำชัด

ฝืนทั้งผมและมัน…

เป็นอะไรวะ ทำหน้านิ่วเสียงไอ้เพื่อนแห้ง ผมหันไปมองมันแล้วเบ้ปาก อยู่ๆก็อยากจะให้พุงห่วงยางของตัวเองมันกลายเป็นเอวผอมๆเหมือนไม้เสียบผีแบบไอ้ปองกุลขึ้นมาทันที

เฮ้อ! ตอนนี้สิ่งที่ผมทำได้ไม่ใช่แค่พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธ์หรืออะไรทั้งสิ้น มีแต่ต้องพึ่งตัวเองนี่แหละ!

หนูพุกคนนี้ตัดสินแล้วว่า...

กูจะลดน้ำหนักผมโพล่งขึ้นมาอย่างมั่นใจ

ไอ้ปองกุลเกือบทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น มันรีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมเหมือนไม่เชื่อหูตัวเอง

ว๊อททททแหม...ว๊อทเป็นฝรั่งเชียวนะมึง…

อะไร? ทำหน้าเหมือนเห็นผีแม่ง...แค่จะลดน้ำหนักเอง ทำเป็นตกใจไปได้

ม...มึง...มึงๆไอ้ปองกุลติดอ่างอย่างมึงเนี่ยนะ???”

เออ น้ำหน้าอย่างกูนี่แหละเว้ย!ผมตั้งมั่นกับตัวเองหนูพุกจะลดน้ำหนักให้ได้ภายในหนึ่งเดือน!ประกาศเสียงกร้าว หน้าตามุ่งมั่นสุดๆ

ไอ้เพื่อนกุ้งแห้งเยอรมันยังคงทำหน้าเหลือเชื่อต่อไปครับ

อยู่ๆมึงคึกอะไรขึ้นมาวะ

กูก็แค่...อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างผมพยายามหาเหตุผลที่เป็นกลางมากที่สุด

ใครจะอยากบอกว่ากลัวไอ้ฟาโรห์มันเป็นลมไปซะก่อนตอนที่เห็นสารรูปพุงย้วยกันเล่า!

ไอ้ปองกุลหรี่ตาอย่างจับผิด ทำหน้าเป็นเหมือนนักสืบ...ถึงตัวจะเป็นผู้ใหญ่แต่สมองยังเป็นเด็ก...ประมาณนั้นเลยครับ

โอเค กูจะพยายามเชื่ออย่ามาทำตัวมีสมองเป็นผู้ใหญ่เวลานี่นะไอ้ปองกุล ผมเลยรีบเปลี่ยนเรื่อง

 

ว่าแต่...กูควรจะเริ่มไงดีวะ?” ผมเสิร์ชมาหลายวิธีมากเลยครับ ทั้งแบบลดแป้งลดน้ำตาล ออกกำลังกาย กินคลีน ไปจนถึงลดอหารเลยหรือไม่ก็กินยาลดน้ำหนัก

ถ้ามึงตั้งใจแล้ว ปองกุลคนนี้จะช่วยมึงเองเพื่อน!มันพูดพลางตบอกแบนๆของตัวเองดังปักๆจนผมรู้สึกว่ามันจะช้ำในมั้ยวะ

ไอ้ปองกุลเพื่อนรักมันช่วยผมเสิร์ชหาในเน็ตทุกเว็ปที่คิดว่าดี คิดว่าโดนแน่นอน แต่ยังมีสิ่งที่ผมต้องเตือนมันอีกหนึ่งเรื่อง

แล้วทำไมมึงถึงไม่อยากให้ไอ้โรห์รู้ด้วยวะมันทำหน้างงตอนที่ผมบอกว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกไอ้โรห์เด็ดขาด

เออน่า...กูขอแค่นี้แหละบางครั้งก็อยากจะลดน้ำหนักเงียบๆบ้างได้มั้ยวะ

ไอ้ปองกุลยังคงทำหน้าเหมือนหมาขี้สงสัยแต่สุดท้ายก็ยอมล่าถอยกลับไป ไม่ถามอะไรให้มากความ

 

ผมเริ่มวิถีการลดน้ำหนักฉบับหนูพุกในอาทิตย์ถัดมาครับ ตอนแรกไอ้โรห์ถึงกับตาค้างตอนที่ผมบอกมันว่า…

วันนี้ข้าวเช้าพุกขอแค่ไข่ต้มนะมันทำหน้าสงสัย ผมเลยรีบบอกว่าเมื่อวานกินเยอะไปหน่อย เลยรู้สึกเหมือนอาหารไม่ย่อยเท่าไหร่ มันก็พยักหน้าเออออแล้วต้มไข่ต้มมาเผื่อผมสองใบ

แต่ขอบอกเลยครับว่าแม่งโคตรยาก ยากฉิบหาย ยากจนจะตายให้ได้ วันแรกๆผมหิวหน้ามืด ตอนเช้ากินแค่ไข่ต้มไม่ก็โยเกิร์ต ตอนกลางวันผมกินแค่ฟักทองต้มกับสลัด ตอนเย็นกินผลไม้ ไม่คิดว่าแค่ลดน้ำหนักชีวิตจะยากลำบากขนาดนี้ นับถือคนที่เขาลดได้เลยครับเพราะตอนนี้ผมแทบจะเหี่ยวแห้งตายเป็นซากหนู

มึง...กูจะตายแล้วตอนนี้บ่ายสามแล้วผมก็หิวมาก หิวจนแสบไส้ ได้แต่คดตัวฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนนิ่งๆ ไม่อยากจะขยับไปไหนมาไหนเพราะกลัวเสียพลังงานจากอาหารที่กินย่ชาไส้ไปตอนกลางวัน

มึงต้องอดทนนะเว้ยแม่งปากบอกให้กูอดทนแต่มึงมานั่งแดกโตเกียวให้กูเห็นนี่นะ ไอ้เพื่อนชั่ว!

เออๆ อดทนๆท่องไว้ว่าเพื่อไอ้โรห์ๆ ได้แต่สะกดจิตตัวเองทุกวี่ทุกวัน

กัดฟันทำวิธีนี้ไปได้หนึ่งอาทิตย์ แน่นอนว่าพยายามอย่างมากไม่ให้ไอ้โรห์เห็นเพราะวันไหนที่มีเรียนเช้าผมก็บอกมันว่าจะออกไปกินกับไอ้ปองกุล บางวันก็ขอมันกลับไปนอนหอตัวเองบ้าง อ้างว่างานเยอะ ต้องอ่านหนังสือสอบ แรกๆมันก็ทำท่าจะไม่ยอมแต่สุดท้ายมันก็ไม่ว่าอะไรครับ ผมคิดว่ามันอาจจะกลัวว่าผมจะอึดอัดกับสิ่งมันที่มันเคยทำไว้วันนั้น

ขอโทษนะโรห์...รอกูอีกนิดนะ...

และผมก็ตัดสินใจทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่สำหรับตัวเองนั่นก็คือก้างขึ้นเหยียบตาชั่งน้ำหนัก

เลขดิจิตอลที่โชว์อยู่ที่หน้าปัดทำให้ผมเบิกตา…

ฉิบหาย!

น้ำหนักลดลงมาสองกิโลกรัม!

 

- 100% -


สวัสดีค่า

ขออภัยที่หายไปนานนะคะ มัวแต่หายไปปั่นต้นฉบับเรื่องนี้มา ตอนนี้อ่านแล้วมีเรื่องขอชี้แจงเกี่ยวกับยัยหนูอ้วนสักเล็กน้อยเพื่อไม่ให้หลายๆท่านรำนางค่ะ

ช่วง2-3ตอนหลังที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่าหนูพุกจะเริ่มงี่เง่า (ขออนุญาตใช้คำนี้เลย) ขึ้นแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันมีเหตุผลนะคะ เนื่องจากอาโปลองคิดดูว่าถ้าเราเป็นหนูพุกแล้วมีคนหล่อแบบโรห์มาชอบมันต้องวิตกจริตเป็นธรรมดาว่าเราเหมาะกับเขาจริงๆเหรอ ทำให้มันกลายเป็นกังวลในทุกเรื่องแล้วอีกอย่างคือเป็นชาย-ชายแล้วด้วยมันยิ่งทำให้กังวลกว่าปกติค่ะ อาโปพยายามอยากจะสื่อว่ามันไม่ใช่แค่รักกันแล้วจะจบไป ชีวิตจริงของคนเรามีเรื่องให้คิดให้กังวลร้อยแปดพันเก้า แล้วยัยหนูอ้วนดันคิดมากอีกด้วยเลยทำให้นางงี่เง่ากับพ่อยอดชาย

ตอนนี้หนูพุกเริ่มอยากจะลดน้ำหนักแล้ว แต่จะสำเร็จมั้ยคอยติดตามตอนต่อไปนะคะ (แอบใบ้ว่าต่อให้อ้วนต่อไปพี่โรห์เขาก็ไม่แคร์หรอกค่ะ แต่ที่ห่วงที่สุดคืออยากให้หนูพุกสุขภาพดีเฉยๆค่ะ)

ตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่นางจะงี่เง่าแล้วเพราะตอนหน้าโรห์จะมาเครียร์ปัญหาทุกอย่างให้จบค่ะ หากอ่านแล้วตอนนี้นังหนูมันทำตัวรำก็ขออภัยด้วยนะคะ ขออภัยที่อาจจะทำให้นักอ่านไม่ถูกใจกับนังหนูเวอร์ชั่นงี่เง่า อดทนนางอีกนิดเดียวเท่านั้นค่ะ (ปกติไม่เคยเขียนตัวละครให้งี่เง่าขนาดนี้ ฮ่าๆ น้องเจ้าขาก็น่ารักเรียบร้อย ส่วนน้องนมก็เด๋อสุด)

อ่านแล้วมีคอมเม้นท์หรือฟี๊ดแบ็กสามารถบอกอาโปได้เลยนะคะ อ่านทุกคอมเมนท์เลยค่ะเพราะคือกำลังใจให้อาโปเขียนงานต่อไปเรื่อยๆ

ขอบคุณมากที่สนับสนุนกันมาโดยตลอด

ปล. ต้องขอแจ้งล่วงหน้าว่าเรื่องรักหนักมากออกไม่ทันงานหนังสือมีนาคมที่จะถึงนี้นะคะ เนื่องจากอาโปล่าช้าเองค่ะ ขออภัยจริงๆค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 593 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,695 ความคิดเห็น

  1. #1689 Xialyu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 14:03
    เข้าใจความรู้สึกของหนูนะ
    #1,689
    0
  2. #1648 baekbow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:50
    พุกกังวลมากเกินไปจริงๆอ่ะ เราเข้าใจนะ ประโยคที่ว่าเมื่อเราคบกับคนที่ดูดีกว่าเรา เราจะชอบคิดว่าเราเหมาะกับเขาหรือป่าว ส่วนเรื่องความรักเป็นเรื่องของคนสองคน มันก็จริงที่สังคมยังเป็นสิ่งสำคัญ แต่ตราบใดที่ไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อน มันก็เป็นแค่เรื่องของเรานะ อีกอย่างพุกอย่าลืมสิ ว่าพุกไม่ได้อ้วนอยู่คนเดียวในโลก แล้วคนที่เขารักเราอ่ะ เขาก็เห็นอยู่แล้วว่าเราอ้วน ไม่เกี่ยวกับว่าเห็นผ่านเสื้อผ้าหรือเห็นร่างกายจริงๆหรอก .....แต่มันก็ดีที่พุกคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองนะ แต่ก็อย่าให้ถึงขั้นที่ตัวเองไม่ไหว ค่อยๆเป็นค่อยๆไป // เราไม่เคยใช้วิธีนี้ลดน้ำหนักนะ เคยแต่กินยาลด ก็งดมื้อเย็น มันก็ลงนะ แต่กรรมพันธุ์เราอ้วนหมด เผลอนิดเดียวก็ขึ้นมาเท่าเดิม ก็เลยเลิก 555
    #1,648
    0
  3. #1614 CallistoJpt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:10
    หนูพุกสู้ๆ ขอแค่ลดเพื่อให้หนูพุกสุขภาพดีขึ้นก็โอเคแล้วค่ะ
    #1,614
    0
  4. #1607 maybee23 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 07:23
    เราเข้าใจหนูพุกนะ เราอวบระยะสุดท้ายขนาดนี้ส่วนแฟนเราหล่อซิกแพคแน่ขนาดนั้นจะให้ไม่คิดมากเลยก็คงจะไม่ได้อีก เจ้าหนูพุกสู้นะๆ
    #1,607
    0
  5. #1556 aanya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:15
    เข้าใจความรู้สึกหนูพุกนะคะ เราก็เป็น5555 มันอดไม่ได้จริงๆที่จะรู้สึกว่าเราคู่ควรกับเขาจริงหรอวะ แม้ว่าเขาจะเลือกคนอย่างเราก็เถอะ โอ่ยยย
    #1,556
    0
  6. #1550 PPSnook (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 11:49
    สู้ๆหนูพุก เพื่อคนที่รักทำได้อยู่แล้ว แต่ชะรีฟจะคิดเป็นอย่างอื่นนะสิ
    #1,550
    0
  7. #1547 soul_in_my_life (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 00:58
    เรื่องความคิดหนูพุกเราเข้าใจค่ะ คนเราก็ต้องมีเรื่องที่เราไม่มั่นใจกันทั้งนั้น แล้วยิ่งเรามีคนรักที่ต่างกับเรามาก ความไม่มั่นใจนั้นมันจะมากขึ้นค่ะ เราโอเคนะคะ
    #1,547
    0
  8. #1478 biscuitaww (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 08:34
    รอหนูพุกกกกกกอยากเหนเค้ากลับมาหวานกันแน้วววว
    #1,478
    0
  9. #1476 nuang1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 23:32
    อยากให้น้องอวบๆ ก็พอ น้ำหนักเยอะถ้าหกล้มจะเจ็บหนักกว่าคนผอมมาก
    #1,476
    0
  10. #1473 Ameba(ครับผม) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:36
    หน้าใหม่รายงานตัว!!! พึ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ค่ะ สนุกมาก น่ารัก นุ่มนิ่ม ///โดนพี่แขกแตะก้านคอ ... น้องจะลดน้ำหนักเราเห็นด้วยนะ เอาพอให้พี่แขกอุ้มได้ เต็มไม้เต็มมือ ไม่ใช่ล้มทบจนแบนเป็นกล้วยตาก 5555 เอาใจช่วยน้องค่ะ เพื่อรัก สู้ๆ ลดนำ้หนักต้องลดแบบถูกวิธี ลดได้สุขภาพต้องดีด้วย กลัวแต่เวลาคนลดความอ้วนจะหงุดหงิด แบบนี้จะแย่ไหมเนี่ย!!!
    #1,473
    0
  11. #1471 jittrawa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:54
    ลดก็ดีนะ แต่ไม่ต้องมากหรอก ให้สุขภาพแข็งแรงก็พอ
    #1,471
    0
  12. #1470 Kog-sasithon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
    อยากให้น้องผอมลงสักนิด
    #1,470
    0
  13. #1469 >haruhi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:44
    น้องงงงง
    #1,469
    0
  14. #1468 จันทราแห่งสายลม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:08
    เอาจริงเราชอบที่น้องจะลดความอ้วนนะ บางคนชอบบอกว่าถ้ารักกันจริงอ้วนไม่เห็นเป็นไร บางคนโจมตีนิยายที่ตัวเอกลดความอ้วนด้วยซ้ำ จากใจคนเคยอ้วนมาก่อนนะ รักกันจริงห่วงสุขภาพกันด้วย อ้วนจนป่วยนิดๆหน่อยๆก็เหนื่อยมันไม่สนุก ไม่ต้องถึงขั้นผอมจนจะเห็นซี่โครง แต่ถ้าลดพุงได้มันดีจริงๆ ออกกำลังกายลดอาหารมันๆลงบ้าง (ไม่ต้องถึงกับไม่กินเลย) มันดีจริงเมื่อก่อนอย่าหวังจะไปไหนแค่เดินขึ้นบันไดเหมือนจะตาย เดี๋ยวนี้เราไป trekking ตามภูเขาได้แล้ว ชิลๆ สุขภาพดีแข็งแรงต้องมาก่อนจริง สู้ๆนะหนู
    #1,468
    0
  15. #1467 ไนติงเกลสีดำ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53
    เราเข้าใจจจจจทุกคนต้องเคยผ่านนนน
    #1,467
    0
  16. #1466 noengjnora (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:49
    รออออออ
    #1,466
    0
  17. #1465 ME>_< (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:53
    รอค่าาาา
    #1,465
    0
  18. #1464 biscuitaww (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:40
    เข้าใจความรู้สึกของหนูพุกมากๆๆๆอย่าคิดมากนะะน้อนน พี่โรห์เค้ารักหนูอยู่แล้ว สู้ๆๆ
    #1,464
    0
  19. #1463 clickclack (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:45
    หนูพุกน่ารักจะตายย เข้าใจเลยว่าน้องต้องกังวลมากๆแน่ๆ นี่ก็ลดน้ำหนักเพราะอยากให้ตัวเองดูเหมาะสมกับโรห์ น่องน่ารักจะตายยยยย สู้ๆนะยัยหนูพุกกก ปล.แต่เวอร์ชั่นนุ่มนิ่มก็น่ากอดดีน้าา จะแบบไหนโรห์ก็ชอบบ
    #1,463
    0
  20. #1462 Jamjungjammy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:46
    จริงๆ แอบชอบที่หนูพุกแบบมีเนื้อมีหนัง นุ่มนิ่ม ไม่อยากให้ลดเลยงะ แงงงง เชื่อว่าโรห์ต้องหวง 55555
    #1,462
    0
  21. #1461 penniie (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:36
    เป็นธรรมดา เราก็เคยรู้สึกแบบนั้น เราดีพอหรือเปล่า เป็นเราแล้วโอเคใช่มั้ยยย แต่หนูพุกต้องสู้ววววว ทุกอย่างจะตัองผ่านไปด้วยดี
    #1,461
    0
  22. #1460 jeeniediamond (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:23
    เราเข้าใจน้องหนูนะ เพราะแฟนดันหล่อหุ่นดี หันมามองตัวเองแล้วอ้วนมีน้องห่วงยางติดตัวตลอด คงอยากให้ตัวเองดูดีเพื่อแฟน สู้ๆนะน้องหนู พี่จะลดเป็นเพื่อน เกี่ยวมั้ย 5555
    #1,460
    0
  23. #1459 Nun7036 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:11
    เราเข้าใจหนูพุกนะ เข้าใจทุกอย่างเลย ถ้ารักกันมากๆแต่กลัวเขารับในข้อเสียของเราไม่ได้อันนี้มันก็แก้ยากจริงๆนั่นแหละ เอาใจช่วยหนูพุกนะลูกนะะะะะะ เอ็นดูววว
    #1,459
    0
  24. #1458 PuiPui--r (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:40
    ถึงอยากจะตบนังหนูพุกให้กลิ้งเป็นขนุนโทษฐานเยอะสิ่งแค่ไหนแต่ก็ดันเข้าใจฟีลนาง ก็นะโรห์ประหนึ่งภาคอวตารของเทพบุตรสุดหล่อที่มาจุติยังโลกใบนี้หมูแข็งแรงอย่างพวกเราเป็นใครก็ต้องคิดมากอายวันแพ็คเป็นธรรมดา สู้ต่อไปล่ะนังหนูอดทนมีวินัยอย่าล้มเลิกง่ายๆ ส่วนป้าขอยอมแพ้ยกเลิกทุกคอร์สแล้วกลับไปกินกล้วยกินอ้อยพร้อมหมูทะเหมือนเดิมละกัน
    #1,458
    0
  25. #1457 LuckyBD (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:30
    เเต่เราเข้าใจหนูพุกนะ ถ้าเป็นเราเราก็คงไม่มั่นใจเหมือนกัน
    #1,457
    0