[Yaoi] HEAVY WEIGHT รัก ▪️ หนัก ▪️ มาก (Story by ARPO) [END] [Hermit Books]

ตอนที่ 15 : HEAVY WEIGHT: 13 KG. (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 473 ครั้ง
    5 ก.ค. 60

บทที่ 13





...สองวันแล้ว



สองวันที่ผมไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับโรห์เลย ไลน์ไปก็ไม่ตอบเลย โทรไปก็ไม่ติด ในเมื่อติดต่อคนไม่ได้ เลยไปหามันที่คอนโด พนักงานต้อนรับยังจำผมได้เหมือนเดิม 



ยิ้มให้เขาแล้วกดลิฟท์ชั้นประจำ หน้าประตูห้องที่คุ้นเคยพร้อมกับความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม ผมยืนช่างใจอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็เอาบัตรคีการ์ดอีกใบที่โรห์เคยให้เอาไว้เปิดประตูเข้าไป



ทุกครั้งที่มาบางครั้งฟาโรห์ไม่อยู่ห้อง ผมก็จะเข้ามานั่งในห้องรอตามปกติ แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรจะไขเข้ามาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ 



ใจห่อเหี่ยวยับเยินในขณะที่กำลังคิดว่า



...ผมยังมีสิทธิ์ที่จะใช้คีการ์ดใบนี้อยู่หรือเปล่า

ห้องมืดมิดเพราะเจ้าของรูดผ้าม่านปิด แสงอาทิตย์อ่อนๆลอดเข้ามาไม่ได้ กลิ่นห้องที่ผมคุ้นจมูกจนรู้สึกสงบลงเล็กน้อย เดินไปรูดผ้าม่านให้แสงเข้ามา 



ตอนกำลังเดินสำรวจรอบห้อง เสียงติ๊ดๆของประตูทำให้ผมตื่นตัว หรือว่า?! มันจะกลับมาแล้ว ขาแน่นๆสองข้างรีบวิ่งไปที่ประตูในความเร็วที่ผมคิดว่าเร็วที่สุดเท่าที่เคยวิ่งมา



ปึก!



โรห์!” ประตูเปิดเข้ามาก่อน ตะโนเรียกชื่อเจ้าของห้อง ใจมันร่ำร้องเต้นตุบๆอน่างบ้าคลั่ง ตาฉายแววดีใจแต่ก็ต้องหม่นลง



อ้าว น้องพุก…” ไม่ใช่โรห์...ที่กลับมา



ป้าแช่มสวัสดีครับป้าแช่มคนเดิมที่เข้ามาห้องนี้เป็นปกติเพื่อทำอาหารและทำความสะอาด



น้องพุกมารอชะรีฟหรอจ๊ะ?” ผมเบี่ยงตัวให้ป้าเข้ามา



ครับ…” มารอแบบไม่รู้ว่าเจ้าของห้องจะกลับมาเมื่อไรด้วยซ้ำ



ป้าแช่มทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย



ชะรีฟเขาไม่อยู่ห้องสองสามวันจ่ะ เขาให้ป้าแค่มาทำความสะอาดไม่ต้องทำกับข้าวไว้



ไม่อยู่?!



ฟาโรห์ไปไหน



อ่าหรอครับ…”



เขาไม่ได้บอกน้องพุกไว้หรอคะ?”



มันบอกผมทุกครั้ง...เวลามันไปไหนมันจะไลน์บอกโทรบอกทุกครั้ง 



ครั้งนี้คือครั้งแรกที่ผมไม่รู้เลยว่ามันหายไปไหน

หรือว่า



มันอาจจะไปเก็บตัวซ้อมแข่งคาราเต้



บางครั้งมันก็จะต้องไปค่ายเก็บตัวซ้อมแข่งคาราเต้บ้างเป็นบางครั้ง แต่ทุกครั้งมันจะบอกผมเสมอ



ผมปล่อยให้ป้าแช่มทำความสะอาดไปตามปกติ ส่วนตัวเองหลบมาอยู่ริมระเบียง ลมเย็นๆพัดผ่านเบาๆ ชั้นสูงๆของคอนโคใหญ่ไม่มีเสียงรถหรือกลิ่นควันเข้ามารบกวน สายตามองรางรถไฟฟ้าที่อยู่ต่ำลงไปหน่อย มองผู้คนตัวจิ๋วเท่าไม้ขีดรอรถอยู่ที่ชานชะลา



กดคอลไลน์ไปหาพี่เก่งชมรมคาราเต้ 



[ไร?]



พี่...ช่วงนี้มีเก็บตัวหรอ?” มันใกล้การแข่งขันเข้ามาทุกที พี่เก่งอาจจะเรียกเก็บตัวกระทันหัน แต่ก็ไม่เคยมีวันไหนที่จะตรงกับวันเรียนนี่!



[เปล่านี่ ช่วงนี้ยังมีเรียนกันกูไม่เรียกเว้ย]



ผมนิ่งงันกับคำตอบ 



นั่นสิ...ไม่ได้ไปกับชมรมคาราเต้...แล้ว...ไอ้แขกหายไปไหน สองวันที่ผมติดต่อมันไม่ได้ 



...เป็นสองวันที่ทำให้ผมรู้สึกแย่เกินไป



...สองวันที่ทำให้ผมรู้ว่าวันที่โรห์ไม่อยู่ผมเป็นยังไง



กังวล...และ...อยากเจอมันที่สุด



แค่อยากรู้ว่าอยู่ที่ไหน อยากได้ยินเสียงมันบอกว่าฉันอยู่ที่นี่ พุกล่ะทำอะไรอยู่อยากได้ยินมันบอกว่าเดี๋ยวจะไปหานะพุก จะกินอะไรไหม เดี๋ยวพาไป



เป็นสองวันที่ผมกลับอยากได้ยินเสียงคำว่า



พุกตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปสายนะ



ซื้อข้าวเช้ามาให้แล้ว



ไปกินข้าวกัน



อย่ากินเยอะ เดี๋ยวพาไปเข้าชมรมนะ



เป็นห่วงนะ สุขภาพต้องดูแล



เป็นสองวันที่ทำให้ผมรู้แล้วว่า...การที่ไม่มีมันอยู่ดูแลผมมันแย่โคตรๆ ไม่มีเสียงมันบ่นเหมือนพ่อคนที่สองมันกลับทำให้ผมกินข้าวได้น้อยกว่าปกติเสียอีก



...สองวันที่ผ่านมา



...เป็นวันที่ผมไม่อยากจะให้มันวนมาถึงอีก






งั้นป้ากลับก่อนนะคะป้าแช่มใช้เวลาไม่นานก็ทำความสะอาดเสร็จจะให้ป้าทำกับข้าวไว้ไหมคะ?”



ไม่เป็นอะไรครับ?” ผมส่ายหน้า ป้าแช่มเลยขอตัวกลับไปก่อน



ทิ้งร่างเนื้อแน่นของตัวเองบนโซฟาตัวใหญ่ พิงหลังกอดหมอนอิงอยากจะฝังตัวให้จมลงไปกับเบาะจริงๆ



จากที่นั่งนิ่งค่อยๆเอนตัวลงหัวแหมะอยู่บนหมอนนุ่ม สูดกลิ่นหอมเข้าปอด ทำใจให้สบายมากขึ้น 

ความเครียดบวกกับความเหนื่อยล้าทำให้ผมเริ่มตาปิด 



กลับมาเร็วๆนะโรห์…” ผมพึมพำ อยากให้ข้อความนี้ส่งไปถึงอีกคน



ว่า



มีคนรอการกลับมาของเขาอยู่



...แกรก



ผมขยับตัวอย่างเมื่อยขบ หลังจากได้ยินเสียงกอกแกกเหมือนมีคนเข้ามาในห้อง



คน?!



โรห์?!



รีบกระตุกร่างกายแน่นๆขึ้นมาเท่าที่จะทำได้ มองไปรอบๆห้องแล้วมืดตื้อ มีแค่หน้าต่างที่ผมเปิดเอาไว้ระบายอากาศ รู้สึกเหนียวตัวนิดหน่อยเพราะอากาศอบอ้าว ผมกวาดตามองออกไปตรงโถงหน้าประตูเห็นไฟเปิดอยู่ 



นั่งนิ่งๆคิดจนคิ้วขมวด โรห์มันจะรู้หรือยังว่าผมมา ผมถอดรองเท้าเอาไว้มันอาจจะสังเกตุเห็นแล้วก็ได้ 



หนูพุก?...” ผมสะดุ้งตัวชาวาบเมื่อไฟตรงห้องนั่งเล่นสว่างขึ้น



อื้อ...ไง…” รู้สึกว่าตัวเองมือไม้เกะกะมากไม่รู้จะไปวางตรงไหน ได้แต่ยกมือยิ้มแหยๆให้มัน

นัยน์ตาคมหวานดูตกตะลึงเมื่อเห็นผม ก่อนจะกลับสู่ปกติอย่างรวดเร็ว



เอ่อ...อืม เห็นรองเท้าอยู่ว่าแล้วว่าเห็นรองเท้าผมชัวร์ไม่คิดว่า...พุกจะมา…” ประโยคสุดท้ายมันพูดเสียงแผ่ว 



ใบหน้าคมเข้มหมองลง ซูบตอบ ตาโหลลึก นัยน์ตาที่เคยสดใสเจิดจ้าหม่นแสงลงจนผมเจ็บจี๊ดไม่รู้ทำไม



แค่สองวันความหล่อเหลาคมเข้มของมันหายไปไหนหมด



มึงหายไปไหนมา?!” ผมโพล่งถามในสิ่งที่อยากรู้



ฉันหรอ?”



เออ...กูไลน์ไปโทรไปก็ไม่ตอบ ไปหาที่คณะเขาบอกมึงไม่เข้าเรียน กูเลยตัดสินใจมาที่นี่

มันดูแปลกใจเล็กน้อย แต่มันก็ยิ้ม ยิ้มที่ผมเกลียดจริงๆ เป็นรอยยิ้มฝืนๆเหมือนไม่อยากจะยิ้มให้



โทษที ฉันไปธุระ…” คำว่าธุระมันคือคำที่เหมือนไม่อยากบอกกันว่าไปไหนมา



ไปไหนไม่บอก ให้กูเสียเวลาตามหาผมเผลอตะโกนออกไปตามอารมณ์



โทษที ไม่ได้ตั้งใจทำให้เสียเวลา…”



เป็นอีกครั้งที่นัยน์ตาสวยร้าวลึก เปลือกตาหลุบต่ำ ผมกำมือแน่นจิกนิ้ว ก่นด่าในใจตัวเอง

ปากพล่อยๆของผมกำลังทำมันเสียใจอีกแล้ว



ห่านจิก!



เอ่อ...กินข้าวยัง?” ผมเฉไฉเปลี่ยนคำถาม แม้จะรู้สึกผิดลึกๆ



อ่อ...ยังมันดูแปลกใจกับความไบโพล่าของผมวันนี้



ไป...กินไหม?” ผมกลั้นใจถามออกไป



อ่อ...อืม…”



บรรยากาศแปลกๆที่มันกระดากเหลือเกิน ผมไม่กล้าคุยกับมันเหมือนเดิม ส่วนมันก็เงียบผิดจากปกติ



ที่ผมอยากมาเจอมันมีแค่เรื่องเดียว



ผมอยากขอโทษที่วันนั้นผมพูดจาทำร้ายจิตใจ 



โรห์…” ผมเรียกชื่อมัน ความเงียบก่อตัวขึ้นมาจนน่าอึดอัด เจ้าของห้องก็ไม่ยอมขยับไปไหน



วันนั้น…” พุกขอโทษ



อืม...ไม่เป็นอะไร ช่างมันเถอะ” 



ไม่ได้!” ผมไม่เอาอีกแล้ว ต้องคุยให้รู้เรื่อง



“...”



พุกขอโทษ...พุก...ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น

ผมรู้สึกผิดมากจริงๆ คนๆหนึ่งจะต้องมาฟังคนพูดคำว่าเกลียดโดยไม่รู้สึกอะไรมันไม่มีหรอก ถ้าผมโดนผมคงเสียใจ 



ไม่เป็นอะไรร่างสูงใหญ่สูดลมหายใจลึกจนได้ยินชัด พูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่นโรห์...ไม่เคยโกรธพุกเลย



ฮึก!” ผมตากระตุก มันเริ่มพล่าเบลอจนมองไม่ชัด หัวตาร้อนผ่าว ริมฝีปากสั่นระริก ขามันก้าวออกมาเองโดยไม่รู้ตัว รู้อีกทีก็ตอนที่ผมสวมกอดหมับเข้าที่เอวสอบแข็งแรงแน่น



ผมไม่เคยร้องไห้จนอยากจะหาที่พึ่งขนาดนี้มาก่อน อยากกอดมันแน่นๆ



กอดจนมั่นใจว่า...มันจะไม่หายไปไหนอีก



ถ้าเป็นคนอื่นแค่สองวันอาจจะดูสั้นๆ ใครจะว่าผมบ้าบอที่แค่สองวันที่มันหายไปจะเป็นบ้าเป็นหลัง แต่ถ้าลองคิดแค่ว่า เพื่อนทั้งคน เพื่อนคนสำคัญ เพื่อนที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพ่อ ทั้งพี่ ทั้งน้องชาย หายไป อย่าว่าแต่สองวันเลย แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็อยากรู้ว่าเขาทำอะไร อยู่ไหน สบายดีอยู่หรือเปล่า



ผมมันบ้าเอง!



มนุษย์เป็นอย่างนี้เสมอ ของสำคัญอยู่ใกล้มือก็ไม่ใส่ใจ วันใดมันหายไปแล้วค่อยมาคิดได้ ถ้าคิดได้เร็วตามหากลับมาทันก็โชคดี ไม่งั้น...ก็เสียมันไปตลอดกาล



ไม่ร้องนะเสียงทุ้มปลอบนุ่มๆ มือใหญ่อุ่นที่ผมคุ้นเคยลูบบนไหล่ไปมาฉัน...กอดพุก...ได้ไหม?” มันพูดเสียงแผ่ว



ผมพยักหน้าแรงๆ 



ยอมแล้ว



ขอแค่โรห์ไม่ไปไหน



รู้สึกอุ่นวาบทันทีที่อ้อมแขนแกร่งสวมหมับ เนื้อแน่นผมโดนรัด 



ขอโทษนะ



อืม...ไม่เคยโกรธ



จริงหรอ?” ผมถามเสียงอู้อี้ แอบป้ายขี้มูกกับเสื้ออีกฝ่าย



อืม…” ไมโกรธเลยจริงๆหรอเนี่ยมีแต่รู้สึกผิดที่ทำแบบนั้น



ผมนิ่งไปนิด ที่มันเคยจูบผม ผมยังไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลยว่าจริงๆผมคิดยังไง



พุก...ไม่ได้เกลียดโรห์ไม่เคยเลยสักนิดอ้อมแขนมันรัดแน่นขึ้นจนหายใจไม่ออก แต่รู้สึกดีจนใจเต้นเป็นจังหวะชัดเจน อบอุ่นอ่อนโยน



ผมจะไม่ยอมให้มันรู้สึกผิดที่จูบผมอีก!



ต่อจากนี้ถ้ามันจะจูบผม มันจะต้องไม่แบกความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอะไรนั่นอีกต่อไป!



อื้อ!” ไอ้แขกร้องเสียงดังเมื่อผมกระโดดเข้าหามัน ยื่นริมฝีปากนิ่มของตัวเองไปแปะกับริมฝีปากแห้งผากของมัน 



แต่เสรดเป็ด!



ฟันกระแทกปากมันเฉยเลย



แถมด้วยรูปร่างเยี่ยงรถถังของกูแม้แต่ไอ้โรห์ก็มีเซครับ มันถอยไปด้านหลังจนเสียหลักล้มไปกองกับพื้น ผมที่อยู่ในอ้อมกอดมันเลยล้มลงไปทับมันด้วย



โอย…” เสียงครางของมันทำผมได้สติ รีบถอนปากออกจากปากมัน ริมฝีปากผมชาดิกเพราะกระแทกแรงเกินไป เห็นมันร้องซี้ด ปากมันแตกใช่ไหมเนี่ย



เป็นอะไรไหม?!”



อือ…” ผมจับๆที่หัวมันดูว่ากระแทกหรือเปล่า รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา พลางประคองให้ร่างสูงขึ้นมานั่ง 



นัยน์ตาคมหวานมองผม สงสัยโรคหัวใจกำเริบเพราะมันเต้นแรงมาก แต่ผมคิดว่าเป็นโรคหัวใจที่ดีที่สุด โรคหัวใจที่มาพร้อมกับความหวานวาบจนต้องยิ้มเขิน 



หึๆมันหัวเราะออกมา



คิกๆ ฮ่าๆอดไม่ได้ที่จะขำออกมาเหมือนกัน

ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?” ผมพยักหน้า ตอนมันล้มมันยังปกป้องผมอย่างดีที่สุด 



อื้อ...โรห์ละ?”



มันยิ้มกว้าง นัยน์ตาพราวระยับแม้จะหน้าโทรมแต่ตามันก็ยิ้มได้ชัดเจนสักที



เจ็บปาก…” ผมหัวเราะพรืดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่อีกครั้ง



นั่นสินะ ปากมันดูน่าจะบอบช้ำสุด



ผมเลยยื่นหน้าเข้าไปหามัน เป่าลมเบาๆอย่างที่ชอบทำที่ริมฝีปากมัน



เพี้ยง! หายไวๆละมึง!”







ว่าแต่...มึงหายไปไหนมา?” ผมถามขึ้นหลังจากที่เราสองคนหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา แน่นอนว่าไอ้โรห์ล้างเลือดที่ปากเรียบร้อยแล้ว



คนถูกถามนิ่งไปนิด



ไปธุระให้พี่ฟารูกมาน่ะ” 



เกี่ยวกับธุรกิจเหมืองแร่น่ะหรอ?”



อื้ม...” อย่างที่รู้กัน บ้านไอ้ชะรีฟมีกิจการเหมืองแร่อยู่ มันเคยบอกว่าบ้านมันขยายฐานกิจการมาถึงเมืองไทยเพื่อทำธุรกิจเกี่ยวกับเหมืองด้วย โดยมีท่านเทพจุติกับคุณพี่ฟ้าคนยิ้มสวยเป็นผู้ดูแล 



อ้อ...” งั้นให้อภัยได้ แต่ที่เคืองหน่อยๆก็คือไปแล้วไม่ยอมบอกผมทำไมไปไหนไม่ไลน์บอก



คราวนี้นัยน์ตาคมหวานหลุบลง พูดเสียงแผ่ว 



ตอนนั้นคิดว่าพุกคงไม่สนใจไม่ได้อยากรู้ผมนิ่งงันไป รู้สึกผิด อยากจะด่าตัวเอง



สิ่งที่ผมพูดไปด้วยความไม่คิด มันกลายเป็นตะกอนขุ่นข้นในใจของมันตลอดเวลา ตะกอนขุ่นที่พร้อมจะตีฟุ้งขึ้นมาได้ทุกเมื่อ



ขอโทษ…” อาม่าสอนเสมอผิดแล้วต้องยอมรับผิดอย่าหายไปแล้วไม่บอกอีกนะ



นัยน์ตาคู่สวยหวานย้อยจนรู้สึกหวานวาบอือ...ไม่หายไปแล้ว…”



ผมหน้าเห่อแต่ปากกลับยิ้มตาหยี สัส! หน้าเป็นแป๋ะยิ้มเปล่าวะ นึกถึงงานตรุษจีนเชิดสิงโตเลย กูกลัวโรห์โปรยซองอั่งเปาให้แทน



อื้ม…”



ร่างสูงใหญ่ของไอ้แขกขยับข้าง ก้มหน้าเข้ามาใกล้จนผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น



ขอ...จูบได้ไหม?” อะไรเนี่ย เอะอะขอจูบ เห็นกูให้หน่อย ขี้ขอเชียวนะมึง 



ไม่…” ผมสะบัดหน้าหนี



ใบหน้าคมเข้มดูผิดหวังเล็กน้อย 



แม่ง! ชอบทำหน้าแบบนี้ไงถึงใจอ่อน 



ไม่…” ผมย้ำคำว่าปฏิเสธ… 



ไม่เห็นต้องถามก็ได้…” กลั้นใจพูดประโยคสุดท้ายออกไป ใจนี่เต้นตะลุงตุ้งแช่มาก



ลมหายใจอุ่นเข้ามาใกล้จนชิด ริมฝีปากหยุ่นของอีกฝ่ายเคลื่อนเข้ามาจนติดกับปากผม ผมกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น 



ความอบอุ่นแนบลงมาค้างเอาไว้แบบนั้น ใจผมเต้นรัว หูอื้อไปหมด ไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงก้อนเนื้อซ้าย ตาลายพร่ามัวจนต้องหลับตา

มันไม่ได้ทำอะไรมากการแค่เอาปากมาแตะกับผมเนิ่นนาน สุดท้ายริมฝีปากร้อนแค่ดุนเบาๆที่ปากของผมก่อนจะถอนออกไป



ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาพราวระยับด้วยความสุข ผมแอบอมยิ้มเล็กน้อย ขอให้มันไม่รู้สึกผิดที่จูบผมอีกต่อไปก็พอ



...ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งที่มันจูบผมตอนผมหลับ



...ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนเมื่อกี้ที่ผมกระโดดจูบปากมันจนฟันกระแทก



ครั้งนี้...เป็นจูบที่เกิดจากความเต็มใจของผมทั้งสองคน



ผมคิดว่า...ผมชอบนะ



โรห์...ถามอะไรหน่อยสิผมเริ่มคำถามใหม่ในขณะที่เรายังคงไม่ขยับตัวไปไหน 



ช่วยด้วย! ตะคริวจะแดก!



ว่า…”



มึง......ชอบ...กู…” จริงหรอ? ผมกลืนประโยคคำถามลงท้องไป มันตื่นเต้นจนพูดไม่ออก



คือผมไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะมีใครมาชอบ ผู้หญิงยังไม่แล ผู้ชายแท้ที่ไหนจะเอากูครับ 



ผมเลยแปลกใจว่าโรห์ชอบผมได้ไง มันหล่อขนาดเลือกใช้แล้วทิ้งยังได้ รวยขนาดเปย์แบงค์กาโม่คนก็ยังคว้าไว้ แต่ผม...ไม่เห็นจะมีอะไรเหมาะสมกันเลย



รูปร่างนี่กินขาด! คืออ้วนกินขาด! เงินพอมีแต่ใช้ไม่เคยพอ! หน้าตาเหมือนเด็กบนขวดซีอิ๊วขาวจนนึกว่าเป็นซีอิ๊วเสิ่นเจิ้น เอ่อ...หมายถึงกูหน้าเป็นของก็อปนะครับ 



แต่ผมมั่นใจว่าผมก็เป็นคนดีในระดับที่สังคมรับได้ ไม่ได้ทำผิดหรือทำให้ใครเดือดร้อน ข้อนี้ผมมั่นใจมาก



พุก...ฟังนะ…” มันพูดเสียงจริงจัง จนผมกลั้นหายใจคนต่างชาติคนหนึ่ง มาเมืองไทยคนเดียว ไม่เคยมีเพื่อน ไม่ได้อยู่กับครอบครัว สภาพแวดล้อมแปลกใหม่ ภาษาไม่คุ้นเคย อาหารไม่ค่อยได้กิน ถนนที่ไม่รู้จัก…” 



เสียงทุ้มพูดแผ่วเบา ผมนึกภาพตามหากอาม่าถีบส่งผมไปที่อื่น ไปอยู่คนเดียวบ้าง...ผมคงเหงามาก



ก็มีเหงาบ้าง แต่ก็พอไหว...วันหนึ่ง...มีคนอีกคนเดินเข้ามาแล้วทักว่า...นายชื่ออะไร? เอ๊ย! มึงเอ้ยนาย...พูดไทยได้เปล่าวะ” 



ผมขำกิกๆ นึกไปถึงวันแรกๆที่เจอกัน



นายชื่ออะไร’ 



ผมเห็นมันนั่งอยู่ในโรงอาหารคนเดียว ดูไม่เข้ากับใครเพราะมันแตกต่าง รูปลักษณ์ที่แตกต่าง 



มึงเอ้ยนาย...พูดไทยได้หรือเปล่า?’ ผมเริ่มหวั่นใจที่เห็นมันมองนิ่งๆไม่ตอบ



แล้วคนๆนั้นก็เปลี่ยนมาพูดภาษาอังกฤษ



แคน ยู เอ๊ย! ไอ้ห่านจิก! ที่เคยเรียนบอกว่าถ้าไม่สนิทให้พูดว่า คูด ที่เป็นสุภาพ เออใช่ๆ คูด ยู สปีก ไทย?’



คูด ยู สปีก ไทย?” มันพูดออกเสียง สำเนียงต่างด้าวเชียวนะมึง ผมแอบหัวเราะคิกปล่อยมันพูดต่อ



แต่ไอ้แขกนั่นเสือกไม่ตอบด้วยนะ มันหยิ่งมาก เลยซื้อข้าวมานั่งกินเป็นเพื่อนซะเลย สงสารผมตอบให้ต่อ 



เราสองคนกลับมานั่งข้างๆกันเหมือนเดิมที่ประจำบนโซฟา มองมือใหญ่แข็งแรงที่วางบนตัก เอื้อมมือตัวเองลงไปตีแปะๆแบบที่ชอบทำ



ไอ้แขกขำเบาๆ 



ตอนนั้นฉันกำลังคิดว่าคนๆนั้นเขาคิดจะทำอะไร ถึงเอาข้าวมานั่งกินด้วย แถมมีการถามด้วยนะว่ากินไหม?”



ยู โนว ข้าวมันไก่ เอ่อ ไรซ์ ชิกเก้น...อีทๆๆ?’ 

แล้วมันตอบว่าอะไรรู้ไหม?



ไม่เป็นอะไร นายกินเถอะเสียงทุ้มเข้มพูด ผมฟังแล้วคิดถึงมากๆ



กูเอ๋อแดกตอนนั้น ผมแบบเฮ้ย!!! พูดไทยได้ทำไมไม่พูด ปล่อยให้กูฟุดฟิดฟอไฟฟองฟ่อดไปหมด 



หลังจากนั้นอยู่ๆเราก็สนิทกันยังไงไม่รู้ หึๆ แต่ฉันมานั่งรอพุกที่โรงอาหารบ่อยๆเพราะรู้ว่าพุกต้องมาแน่



เหมือนกำลังโดนหลอกด่าว่ากูอ้วน



พอมีพุกอยู่ด้วยชีวิตฉันก็ไม่เหงาเท่าไร มีคิดถึงบ้านบ้าง แต่พุกก็หยิบยื่นครอบครัวให้ฉันเพิ่ม ฉันมีอาม่า มีป๊าม้า อากู๋ อาอี้ เฮียเคน เจ้แคท น้องคิท น้องจี๊ดผมดีใจที่นับครอบครัวผมเป็นครอบครัวของมันทุกๆครั้งที่เจอพุก ฉันขอบคุณอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันเจอพุก ถ้าวันนั้นพุกไม่มาทัก ฉันก็ไม่คิดจะทักใครก่อน” 



โรห์ไม่ได้เด็กมีปัญหา โรห์มีความสุขดีที่อียิปต์ แต่การมาประเทศใหม่ ใช้ชีวิตอยู่ใหม่ โดยไม่มีใคร 



...ทุกๆครั้งของการเริ่มต้นใหม่



...ไม่ใช่เรื่องง่าย



สิ่งแรกที่โรห์ต้องการไม่ใช่ความสะดวกสบายในการใช้ชีวิต ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็น



ใครสักคนที่อยู่ข้างๆคอยเป็นกำลังใจให้เขาใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างสมบูรณ์



พุกคือกำลังใจที่ทำให้ฉันอยากอยู่ประเทศไทยนานๆ



ผมพิงหัวลงไปบนไหล่กว้าง รู้สึกแข็งๆแต่อบอุ่น

งั้นก็...อยู่ที่นี่นานๆเลยนะ





โคร่ก!!!



เสียงพสุทากัปนาทดังสนั่น พื้นสะเทือนเดือนดิน 



ใช่ที่ไหน!



เสียงท้องมารของกูเองครับ!



แม่งเสียบรรยากาศหมด ไอ้แขกลงไปขำกับโซฟา ไอ้ส้นตีน!



เมื่อกี้ยังซึ้งฉิบหาย! ตอนนี้เอาปี๊บมาคลุมหัวกูเถอะ กูอาย!



หึๆ กินข้าวไหม?” กูเกลียดรอยยิ้มมุมปากกับตาวาววับของมึงเว้ย



กินดิ! กูไม่ได้แดกข้าวมาหลายมื้อแล้วแยกเขี้ยวใส่แม่ง เพราะมันทำผมเครียดจนกินอะไรไม่ลง



กินอะไร?”



บุฟเฟ่ประกาศกร้าวมากครับ คือต้องได้แดก!



ตอนนี้?” อะไรวะ แค่เกือบสองทุ่มเองมันจะไม่ย่อยนะ กินดึกไป



งั้นจะกินอะไรเลือกมาเสือกมาห่วงลำไส้กูอะไรตอนนี้



สุกี้ไหม? อุ่นๆ



ชาบูก็เหมือนกัน” 



ไม่บุฟเฟ่



แม่งชาบูไม่บุฟเฟ่มันไม่คุ้มเว้ย!!!



โรห์จ้าเสียงสองต้องมา



มันส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนเดินหนีไป



โรห์…” ผมเสียงอ่อย มันแทบไม่เคยเดินหนีผมเลยนะ ผมมองร่างสูงเดินกลับมาพร้อมกับเสียงกุญแจรถกระทบกัน



อย่ากินเยอะนะ ดึกแล้ว…” มันยิ้มๆ 



ผมรีบกระเด้งตัวขึ้น ยิ้มร่าแทบบินถลาไปหามัน

เรื่องร้ายๆผ่านไป เรื่องแดกๆ เอ๊ย! เรื่องดีๆก็จะตามมา 



อิๆ



-------------------- 100% ---------------


สวัสดีค่ะ

หลังจากที่ปล่อยให้น้องนมมาวิ่งเล่นหลายวัน วันนี้หนูพุกกลิ้งมาหาทุกคนแล้วค่า 


ตอนนี้ใครอ่านแล้วอยากให้ลองจินตนการตามโรห์นะคะ เราเคยรู้สึกแบบเดียวกับโรห์ตอนเราไปแลกเปลี่ยนที่อเมริกาตอนมอปลายค่ะ วันที่ไปโรงเรียนวันแรก...เราได้แต่มองไปรอบๆค่ะ แบบนักเรียนอเมริกันเขารู้จักกันมาก่อนแล้ว เราเข้าไปใหม่ไม่รู้จักใครเลย สภาพแวดล้อมใหม่ พูดไม่เก่ง ไม่ใช่ว่าแบบอังกฤษที่เรียนๆไปจะใช้ได้นะคะ มันคนละเรื่องเลยค่ะ แบบตอนนั้นรู้เลยว่าภาษาอังกฤษโรงเรียนไทยช่วยอะไรเราไม่ได้เลยในเมกา วันแรกมันแย่จริงๆค่ะ 


โรห์มาอยู่ไทยตัวคนเดียว สิ่งแวดล้อมใหม่ สิ่งที่เราเหมือนโรห์เราแค่ต้องการใครสักคนมาเป็นเพื่อนค่ะ เราไม่กล้าทักเพราะพูดไม่เก่ง ส่วนโรห์ก็ไม่ทักคนอื่น เรากับโรห์เคยอยู่ในจุดเดียวกัน แต่สุดท้ายเรามีนะคะมีเพื่อนคนเยอรมันเข้ามาคุยด้วย เราดีใจมากๆ เขามาแลกเปลี่ยนเหมือนกัน เราเลยคุยกันง่าย ตอนหลังสนิทกับเขามาก จนทักวันนี้ผ่านไป5-6ปีแล้ว เพือนเยอรมันยังเขียนโปสการ์ดมาหาเราอยู่ เราส่งกลับไปหาเขาที่เยอรมันเหมือนกันค่ะ


พูดซะยาว555 สรุปโรห์มีเพื่อนคือหนูพุกคนแรกในไทยนะคะ 


คอมเม้นมาคุยกันได้ค่ะ เราขอกำลังใจจากทุกคน หรือจะติดแท็คหวีดใน #ชะรีฟหนูพุก #รักหนักมาก


ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 473 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,695 ความคิดเห็น

  1. #1685 Xialyu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:41
    ดีกันแล้ววว ดีใจ
    #1,685
    0
  2. #1672 suraya_235 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 10:11
    ไรท์ค่ะ แก้คำผิดหน่อยนะคะ
    #1,672
    0
  3. #1669 sunsansun2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:13
    อ่านเพลินจนลืมเม้นเลยค่ะ หนูพุกน่าเอ็นดูจริงๆเลย เป็นหมูที่แข็งแรงละกันเนอะ!!!
    #1,669
    0
  4. #1632 Charlyn Z. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:09
    เค้าจูบกันแล้ววววว
    #1,632
    0
  5. #1606 CallistoJpt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:24
    เฮ้ยยยเขาดีกันแล้ว >___<
    #1,606
    0
  6. #1555 BaEk_1992 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:12
    เทอดีกันคนทางนี้ก็ดีใจ
    #1,555
    0
  7. #1431 PPSnook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:21
    555555น่ารัก
    #1,431
    0
  8. #1395 maybee23 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 11:48
    เขาดีกันแล้วและจูบที่3ก็เกิดขึ้นค่าาาา
    #1,395
    0
  9. #1311 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 10:46
    เค้าเข้าใจกันแล้วค่ะแม่
    #1,311
    0
  10. #1255 chandio (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 13:52
    ฮือออดีกันแล้ว
    #1,255
    0
  11. #1133 agasep2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 15:08
    ฮืออออ ดีใจจังเข้าใจกันแล้ว เข้าใจโรห์เลยอะ กรี๊ดดด เขินนน
    #1,133
    0
  12. #1030 lvsj (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:10
    เขินจัง ฮื่ออออออ ขอให้จากนี้มีแต่เรื่องดีๆนะคะ เพี้ยงงง
    #1,030
    0
  13. #901 0895426863 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 15:36
    ไรท์หายยยยยยยย
    #901
    0
  14. #900 clickclack (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 23:12
    คิดถึงโรห์กะหนูพุกแล้ววว
    #900
    0
  15. #899 ninggdestiny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 01:17
    โอ้ยยยดีใจ และหนูพุกรู้ใจตัวเองเร็วดี ตลกตอนโดดจูบปากแต่ฟันกระแทก ฮืออออ
    #899
    0
  16. #894 hyuknok (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:15
    ยินดีด้วยได้แฟนบวกลูกไปอีก 5555 ใจอ่อนคบเถอะหนูพุก
    #894
    0
  17. #893 Angel dark (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 21:04
    งุ้ยยยย ดีต่อใจจจจจ
    #893
    0
  18. #892 gygstyle (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 07:17
    น่ารักจังเลย
    #892
    0
  19. #891 Lizt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 14:59
    อ้อนแบบนี้โรห์ก็ต้องยอมสิจะเหลือหราา
    #891
    0
  20. #890 atom190023 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:32
    พุกเอ้ยยยย
    #890
    0
  21. #889 February Asce (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 11:26
    ตามใจมากไปแล้วค่ะลูก เดี๋ยวกลิ้งได้หรอก
    #889
    0
  22. #888 noowiwie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 09:30
    งือออ เขินนนน ><
    #888
    0
  23. #887 unloveable_m (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 07:55
    เอออ พุกต้องแบบนี้ดิ อิอิ
    #887
    0
  24. #886 Disappear0597 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 01:04
    นังอ้วน เธอนี่หยุดกินได้แค่ 50%แรกจริงๆๆนะ ถ่อววววว
    #886
    0
  25. #885 baekbow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:42
    โอ้โห ล้ำเลิศมากกกกกก เหมือนเป็นการเริ่มต้นที่ง่ายดายนะ มองอีกมุมถ้าคนๆนั้นไม่ใช่พุก โรห์จะชอบไหม แต่ก็อีกแหละ คนเรานิสัยไม่เหมือนกัน การที่โรห์ชอบพุกคงไม่ใช่แค่เพราะการเริ่มต้นหรอก มันต้องเป็นเพราะนิสัยใจคอที่อยู่ด้วยแล้วมันโอเคด้วยแหละเนอะ แต่แหม ท้องพุกนี่ร้องไม่ดูสถานการณ์เลยนะ แต่สุดท้ายโรห์ก็ยังเป็นคนที่ตามใจพุกที่สุดอยู่ดี
    #885
    0