[Yaoi] HEAVY WEIGHT รัก ▪️ หนัก ▪️ มาก (Story by ARPO) [END] [Hermit Books]

ตอนที่ 14 : HEAVY WEIGHT: 12 KG. (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 464 ครั้ง
    26 มิ.ย. 60

บทที่ 12



 

“อาพุกอา ลื้อจะนั่งกินนอนกินไปถึงเมื่อไร” ผมผงกหัวมองอาม่าที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างโซฟา ผมกดหยุดอนิเมะออนไลน์ที่กำลังดูอยู่ เสียงโช้งเช้งหยุดลง ถอดหูฟังที่ใส่เพียงข้างเดียวออก



“พุกไม่ได้นอนกินนะม่า พุกดูหนัง” ผมเหยียดขายาวแต่ก็ไม่ได้ยาวไปไหนหรอก ทั้งตันทั้งสั้นขนาดนี้



“นั่นแหละๆ ลื้อเอาแต่นอนทั้งวันตั้งแต่เมื่อวาน” ใช่แล้วครับ ผมหอบผ้าหอบผ่อนกลับบ้านที่เยาวราชตั้งแต่วันศุกร์เย็นๆ เรียนเสร็จผมก็กวาดของลงกระเป๋าแล้วขึ้นรถมาบ้านเลย



ตาดูภาพการ์ตูนที่เคลื่อนไหวไปมาแต่ว่ามือถือก็สั่นๆครืดๆตลอดจนมือสั่นเหมือนคนเป็นโรคพาร์ทิสัน แอพพลิเคชั่นสีเขียวเด้งขึ้นด้านบนเพราะมีคนส่งมาถี่ๆ

ผมมองชื่อคนส่งมาแล้วก็ถอนหายใจเฮือก



...นี่ผมกำลังทำอะไรอยู่กันแน่…



...ผมกำลังหนีใช่หรือเปล่า?...



ส่ายหัวไปมา ไม่สิ ไม่ใช่ เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยถึงต้องหนีมา ผมแค่กลับบ้านผมตามปกติ



แต่ที่ไม่ปกติคือ…



เป็นการกลับบ้านที่ผมไม่ได้บอกใครบางคน...



และ...ผมก็ไม่ได้พามันมาด้วย



ทุกคนที่บ้านแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นผมกลับบ้านมาคนเดียวตอนกำลังจ่ายเงินค่ารถแท็กซี่ อาม่าถามถึงหลานคนโปรดตัวสูงใหญ่ว่าไม่ได้มาด้วยหรอ ผมแค่ยิ้มแห้งแล้วบอกไปว่ามันไม่ว่าง



จนตอนกลับบ้านมาได้สักพักผมถึงได้รับข้อความทางแอพสีเขียวรัวติดๆกันรวมถึงสายเรียกเข้าที่ผมปล่อยให้มันสั่นจนดับไปแล้วก็สั่นขึ้นมาใหม่แล้วก็ดับไปวนๆอยู่อย่างนี้ สุดท้ายเป็นผมเองที่ใจอ่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความไปหามัน

 



Paraoh: hey!!!


Paraoh: Noopook! Are you alright? Why you didn’t answer my line!!


Paraoh: Where are you now?  Pick up your phone


Paraoh: Please...answer me…


Paraoh: Tell me that you are still OK.

 



ผมกัดฟันทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่ากัดเพื่ออะไร ผมมองข้อความมากมายที่ไหลลงมาเรื่อยๆ ผมรู้สึกแย่มากตอนนี้ แต่ไม่รู้...ผมเหมือนยังไม่พร้อม…



สุดท้ายผมก็แค่ตอบกลับไปสั้นๆ



 

Noopook: กลับบ้านน่ะ ไม่ต้องห่วง เหนื่อยนิดหน่อย

 



ผมรู้ดีว่ามันไม่ตามมาถ้าผมไม่ได้พามาเอง ฟาโรห์รู้ดีว่าถ้าวันไหนผมกลับบ้านไปแล้วไม่ได้เรียกมันไปด้วยมันจะไม่ตามมา ยกเว้นถ้าผมไลน์ไปหาบอกให้มาหา บางครั้งผมแค่เหนื่อยๆเลยอยากกลับบ้านมาหาครอบครัวเท่านั้น ฟาโรห์จะรู้ดีและมันจะให้เวลาผมได้อยู่กับครอบครัว



ฟาโรห์เป็นคนที่รู้ใจ รู้ใจว่าเวลาไหนเข้าหาเวลาไหนถอยห่าง มันทำให้ผมสบายใจทุกครั้งที่มีมันอยู่ด้วย



...แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้…



สุดท้ายผมก็นอนกลิ้งอยู่บ้านเยาวราชจนหมดเสาร์อาทิตย์ ให้เฮียเคนขับรถมาส่งที่หอตอนค่ำๆของวันอาทิตย์ ผมมองถุงข้าวที่อาม่าทำมาให้กินก่อนจะลุกขึ้นไปแกะ มันถึงเวลาที่ผมต้องกินข้าวเย็นแล้ว ซึ่งถ้าเป็นปกติผมจะต้องหิวมาก แต่วัยนี้กลับไม่รู้สึกอย่างนั้นแหะ



อาหารร้อนๆปริมาณเยอะกว่าคนคนเดียวกิน ทั้งกระเพาะปลา ข้าวผัดหนำเลี้ยบ และน้ำรากบัวเย็นๆสองขวด



ทุกครั้งเวลาผมได้อาหารฝีมืออาม่ากลับหอผมจะต้องเรียกฟาโรห์มากินด้วยทุกครั้งซึ่งกับข้าวทั้งหมดจะถูกจัดการเกลี้ยงไม่มีเหลือ



แต่วันนี้ผมกลับตักกระเพาะปลาเข้าปากแค่ครึ่งชาม ไก่กับไข่ในชามยังเหลือเต็มเลย ข้าวผัดก็ฝืดคอ ที่กินได้เยอะสุดคือน้ำรากบัวที่หมดไปแล้วครึ่งขวด



ไม่เคยกินน้อยขนาดนี้มาก่อน คือปริมาณที่กินเหมือนแมวดมนี่ครั้งสุดท้ายที่กินคือสมัยปอหกมั้ง ตอนนั้นยังหุ่นเช้งอยู่



มองกับข้าวที่เหลือบนโต๊ะมากมาย นึกถึงไอ้แขกตัวยักษ์ ไม่รู้มันกินข้าวยัง เมื่อกี้มันส่งมาบอกว่าให้ไปรับไหม ถามว่ากินข้าวหรือยัง ผมแค่บอกมันว่าเฮียเคนไปส่ง ไม่ต้องมา



เป็นคนบอกมันเองแท้ๆว่าไม่ต้องมา



...แต่กูรู้สึกว่า…



...ไม่มีคนแย่งข้าวกินเป็นเพื่อนแม่งโคตรไม่อร่อยเลยว่ะ!...



อย่าไปบอกอาม่านะครับว่าผมหาว่ากับข้าวอาม่าไม่อร่อยนะ

 

 



“เฮ้อ…” พ่นลมหายใจเบื่อหน่ายออกจากจมูก ทำตัวเป็นธาตุเหลวไหลกองโต๊ะ



ชีวิตมันช่างหนักตูด เอ๊ย! หนักอก



เรียนก็ไม่รู้เรื่อง อาจารย์บ่นเรื่องข้าวสารขึ้นราคา เศรษฐกิจซบเซา การส่งออกไม่ดีขึ้น รัฐบาลสร้างรถไฟฟ้า แต่เดี๋ยวก่อน...กูเรียนศิลปศาสตร์



แต่ช่างเถอะเรื่องปากท้องประชาชนต้องมาก่อนนะครับ



“ไอ้เชี่ย มึงจะหลับทำไม พักแค่สิบห้านาที” เสียงน่ารำคาญมาอีกแล้ว



“ไปซื้อน้ำหรือเปล่า?” ถามมันกลับซะเลย ไอ้ปองกุลกรอกตาเบื่อหน่าย



“เออ จะเอาอะไร” ผมเห็นมันหยิบกระเป๋าเงินออกมา



“น้ำเปล่า แต่ไม่เอายี่ห้อ…” ไอ้ปองกุลมันชอบสมองสั้นซื้อน้ำยี่ห้อที่ผมไม่ชอบมา เลยต้องย้ำมันบ่อยๆ



“เออ รู้แล้วไอ้ห่า” มันขมวดคิ้ว “อย่างอื่นไม่เอาหรอวะ”



ผมส่ายหน้า ตอนนี้รู้เหมือนจะผอมๆ พุงแฟ่บ ไม่อยากอาหารเท่าไร ไอ้แห้งมันดูตื่นตะลึงมากที่ผมไม่สั่งอะไรเพิ่มเลย



“เป็นไปไม่ได้! มึงยังป่วยอยู่ใช่มั้ย หรือมึงโดนผีอยากผอมเข้าสิง มึงไม่สั่งไส้กรอกปิ้ง ลูกชิ้นทอดแถมขนมปังปี๊บ บ้าแล้ว!”



บ้าแล้วบ้านป้ามึงสิ!



“ผีไม้เสียบสิงมึงน่ะสิไอ้ห่า!” โบกมือไล่ไอ้เพื่อนแห้งให้มันไปๆสักที แค่น้ำขวดเดียวจะได้แดกมั้ย! ตอบ!



จนเกือบครบเวลาพักสิบห้านาทีนั่นแหละ ไอ้แห้งมันถึงวิ่งหัวซุนกลับมาที่ห้องเรียนพร้อมน้ำขวดหนึ่งที่เริ่มมีหยดน้ำเกาะขวด ปากแม่งมันแพล่บแสดงว่าไปกินอะไรมาแน่นอน



“แดกอะไรมาล่ะมึง” ผมมองทันวางขวดน้ำบนโต๊ะเช็ดปากมันๆของมัน



“โตเกียว”



“ห่า ไม่ซื้อมาฝากกูเลย” พูดไปอย่างนั้นแหละครับ อยากที่ไหนล่ะ



“สัส! ให้อาจารย์เขาแดกหัวมึงแทนหรือวะ” วิชานี้อาจารย์ไม่ให้นำอาหารเข้ามาให้ห้องยกเว้นเครื่องดื่มหรือพวกลูกอมแก้ง่วง



แต่ ณ จุดนี้ แม่ง! ลูกอมตราตะขาบห้าตัวก็เอากูไม่อยู่



หลังจากกลับอาจารย์กลับมาต่อเลคเชอร์ครึ่งหลัง เหล่านักศึกษาใต้ตาดำๆก็ทยอยตายไปทีหลายสิบ สรุปตายหมู่ครับ อาจารย์เขาก็บรรยายไปครับ คือเดี๋ยวนี้มันแบบใครเรียนก็ได้ ใครไม่เรียนก็ไปตามเอาเอง



ไอ้ปองกุลนั่งหลังตรงดูเหมือนจะตั้งใจเรียนแต่เปล่าเลย...ตาลอยซะขนาดนั้น



ผมก็นั่งใจลอยไปแล้ว ตามองโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะ ไม่มีอะไรเด้งแจ้งเตือนมาสักพักแล้ว ล่าสุดที่มีมาก็คือไลน์มาบอกให้ผมตื่นนอนแล้วหาอะไรกินก่อนไปเรียนให้เรียบร้อย ผมจำได้ว่าวันนี้ไอ้โรห์เรียนเช้าจนถึงเย็นคงไม่ได้ไลน์มา



มันก็ดีนะ ผมได้คิดอะไรเงียบๆบ้าง จากวันนั้น...ผ่านมาสามสี่วันแล้ว ผมเจอหน้ามันนับครั้งได้เลยรวมถึงตัวมันเองก็เรียนหนักเลยไม่ค่อยได้เจอเท่าไร



ผมไม่ได้หลบหน้าครับ...แค่ยังไม่พร้อมจะเจอเท่านั้น!



หลังจากอาจารย์เลิกคลาส เหล่าศพที่ตายเกลื่อนถึงกับลุกพรึบเหมือนโดนคาถาสัมพเวสีจากโอโรจิมารุ ผมพาร่างแน่นของตัวพร้อมไอ้ปองกุลออกจากห้อง คือต้องรอคนให้ออกไปบ้างไม่งั้นผมเดินออกลำบากโต๊ะเรียนแม่งติดกันเป็นแพ ตูดกระแทกเพื่อนในห้องโดนมันบ่นอีก



...ครืด…

 



Paraoh: You are done with your class?

 



ทำไมมึงรู้ทุกอย่างที่เป็นกูเลยวะ รู้ดีกว่ากูที่เป็นตัวเองอีก



ผมแค่มองโนติฟิเคชั่นที่เด้งขึ้นต่อมาเรื่อยๆ แต่ภาพที่ผมเริ่มเห็นมันดูเบลอไปหมด



“มึงเป็นไรวะ” เสียงไอ้แห้งดังขัด “มองอยู่นั่นแหละ ตอบมันไปดิ”



ผมถอนหายใจเฮือก เก็บมือถือเข้ากระเป๋า



“มึง! เป็นอะไรวะช่วงนี้ มึงไม่ค่อยตอบไอ้โรห์เลย ทั้งที่ปกติมึงต้องคุยกับมันยิกๆ” ผมเดินถอดน่อง เสียงไอ้แห้งดังตามหลังมา



จะให้กูเล่ายังไงวะ



เอ่อ...มึง...มันจูบกู!



ตอนนี้กูสับสน!



จะให้กูตอบยังงี้หรอวะ!



“ไอ้พุก! มึงกลับมาคุยกับกูก่อน” มันเสียงดังขึ้น แขกแห้งๆของมันดึงแขนผมเอาไว้



“ไม่มีอะไรหรอกมึง”



“ไอ้นวิน!” มันเรียกชื่อจริงผมจริงจัง มันทำหน้าหงุดหงิดจนผมหงุดหงิดตาม อะไรกับกูนักหนาวะ เริ่มของขึ้นแล้วนะ อยากอยู่เงียบๆเข้าใจมั้ย?!



“อะไรอีกปองกุล!” ผมกดเสียงต่ำ เริ่มอยากจะเอาไขมันฟาดหน้าเพื่อนแห้ง



“มึงเป็นอะไร มึงโกรธอะไรไอ้โรห์ ก็คุยกันให้รู้เรื่อง มึงอย่าหนีมันแบบนี้” กูไม่ได้โกรธ



ไอ้ห่านจิกเอ๊ย! อย่ามาถามกูมากได้มั้ย กูยังไม่รู้เลยว่ากูควรจะโกรธหรือรู้สึกยังไง



“เปล่า กูไม่ได้โกรธมัน!”



“ไม่โกรธแล้วมึงทำแบบนี้ทำไม?”



สัส! เซ้าซี้!



“ก็บอกว่าไม่ได้โกรธ”



“แล้วมันทำอะไรให้มึง มึงถึงไม่คุยกับมัน”



มันจูบกูไง!



“เงียบเถอะมึง” ผมเสยผมอย่างหงุดหงิด ดีว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่ใค้ตึกแถวที่ผมยืนอยู่ไม่งั้นคงคิดว่าผมกำลังจะฆาตกรรมไอ้แห้งด้วยตูดและพุง



“มึงอย่างอนมันเลย มันนะเอาใจมึงทุกอย่าง”



“...” กูรู้! บ้านกูยังด่าอยู่บ่อยว่ามันตามใจเกินไป!



“มันนะห่วงมึงทุกอย่าง”



กูรู้! ไม่งั้นมันจะมาดูแลกูหรอ!



“มึงยังโกรธมันอีกหรอ? มันไปทำอะไรให้มึงโกรธ”



สัส! สัส! สัส!



“ไอ้เหี้ย! กูบอกไม่ได้โกรธไง แต่กูรังเกียจ! เกลียดในสิ่งที่มันทำกับกู!!!!”



ระเบิดออกมาหมดแล้ว เหมือนภูเขาไฟที่ปะทุออกมา เถ้าถ่าน ลาวา ควันร้อนๆ ออกมาหมด ผมตาร้อน มันอัดอั้นจนออกมาเป็นน้ำใสๆในตา



ปองกุลผงะถอยหลังไป มันไม่เคยเห็นผมระเบิดแบบนี้



สูดลมหายใจเข้าปอดจนอกกระเพื่อมถี่ๆ



“รังเกียจหรอ...”



!!!!



ผมไขมันเยอะเลยขี้ร้อนแต่ไม่เคยรู้สึกอะไร แต่...



...แค่เสียงทุ้มที่คุ้นเคย…



...ทำให้ผมเย็นเยือกได้ขนาดนี้...





“รังเกียจหรอ…” 


ไม่จริงน่า!


ผมหันขวับไปมองทางต้นเสียง ร่างสูงใหญ่ของไอ้ฟาโรห์ยืนอยู่ข้างหลัง ผมจะไม่อะไรเลยถ้าใบหน้าของมันฉายแววเจ็บปวด นัยน์ตาคมที่เคยเจิดจ้าหวานย้อยจนแสบตามันกลับหม่นแสงจนผมใจกระตุก


“โรห์…” ครางชื่อมันออกมา 


อารมณ์ระเบิดลงเมื่อกี้ถูกพายุทะเลทรายซัดหายไปเลย ไม่คิดว่ามันจะมาได้ยินที่ผมพูด 


“ที่พักนี้พุกหนีหน้า เมินฉันเพราะแบบนี้เองหรอ?” เสียงทุ้มของมันที่เคยฟังแล้วยิ้มตาม แต่ตอนนี้แห้งผากจนผมรู้สึกแย่


“...”


“วันนั้น...พุกตื่นอยู่ใช่ไหม?” 


ผมพยักหน้า รับรู้ทุกอย่างที่มันทำเลยล่ะ


มันหน้านิ่ง นัยน์ตาคมหลุบลงจนไม่เห็นว่ามันทำหน้ายังไง แต่ผมกลับหายใจไม่ออก เหมือนใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ มือเย็นชื้นไปหมด


“ขอโทษนะ” สุดท้ายมันเงยหน้าขึ้นมายิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ทำไมทำให้ผมอยากจะร้องไห้ขึ้นมาอย่างนั้น “ขอโทษจริงๆ”


“พอแล้ว…” ฮึก!


“ขอโทษที่ทำอย่างนั้น”


ไม่เอาแล้ว...ไม่อยากฟัง…


“ฉันขอโทษทุกอย่าง ทั้งการกระทำของฉัน ที่ฉัน...จูบนาย…”


บอกแล้วไงว่าอย่าพูดขอโทษ


“ขอโทษสำหรับความรู้สึกของฉันที่มีมากเกินไป”


อย่าทำหน้าแบบนั้น ใบหน้าที่เหมือนไม่ใช่ฟาโรห์คนเดิม


“ถ้าพุกไม่ชอบใจ ฉันจะไม่มากวน”


“แต่ฉันขอแค่อย่างเดียว…”





“อย่าพูดว่ารังเกียจ...อย่าเกลียดฉันเลยนะ”


สีหน้าเจ็บปวดพร้อมกับเสียงแผ่วเบา ผมมองร่างสูงใหญ่ที่ยิ้มให้ผม 


ไม่เอาอย่ายิ้มแบบนั้น!


...ยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม…


ยิ้มแบบที่มึงกำลังทุกข์ทรมานกับการยิ้มให้กูแบบนี้ 


กูไม่อยากได้!


“ความจริง...ฉันจะเดินมาถามน่ะว่ากินข้าวหรือยัง เห็นไม่ค่อยตอบไลน์” มันยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดู 


ผมก้มมองของตัวเอง ผมไม่ได้อ่านไลน์มันเลยมั้ง 


“หนูพุก…”


ทำไมมึงต้องเรียกชื่อกูด้วยเสียงแบบนั้น…


“ทุกวันต้องตื่นให้ทันไปเรียนรู้ไหม?” กูไม่เคยต้องใช้นาฬิกาปลุกเท่าไรตั้งแต่มึงมาปลุกกูถึงห้อง


“ข้าวเช้าต้องกินครบทุกมื้อนะ จะได้มีแรง” มึงชอบซื้อโจ๊กมาฝากกู แม้หลังๆมึงจะไม่ซื้อไส้กรอกเซเว่นมาให้กูด้วย


“อย่ากินของมัน ของทอดเยอะนะ ไม่ดีต่อสุขภาพ” นั่นของชอบกูเลย มึงห้ามกูทุกครั้ง


“ไปออกกำลังกายบ้างนะ อยากให้แข็งแรงๆ” มึงชอบลากกูไปชมรมคาราเต้ของมึงตลอด


“แล้วก็สุดท้าย…”



“ดูแลตัวเองด้วยนะ” 


...มึงหมายความว่า…




...มึงจะไม่มาดูแลกูอีกแล้วใช่ไหม?...



ร่างกายเหมือนโดนสาปให้ยืนเป็นหุ่นปั้นหยั่นหว่อหยุ่นตรงนั้น มองร่างสูงใหญ่ยิ้มน้อยๆ ก่อนเดินหันหลังไป


แผ่นหลังกว้างค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆ ไกลออกไปทุกทีๆ จนเอื้อมไม่ถึง


ผมเริ่มมองเห็นภาพเบลอๆเพราะม่านน้ำใสๆคลอเบ้าตา ไหลลงอาบแก้ม 


เสียงมันไม่ยอมออกมา แต่ใจมันร้องตะโกนเรียก…


...โรห์!...


...ฟาโรห์!...


ฮึก!


“กู…”


ผมพึมพำเสียงแผ่ว อยากจะให้อีกฝ่ายกลับมาฟัง


“พุก...ไม่เคย...เกลียดโรห์…” 


แต่เหมือนว่ามันคงจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป




“ฮือออออออ” 


“โอยยยยยยย”


“แงงงงงงงงง”


“โง้ยยยยยยย”


“แงงงงงงงงง้”


“โอย! ไอ้พุก! มึงจะร้องเป็นหมูถูกเชือดอีกนานไหม?” ไอ้แห้งมึงมาปลอบใจหรือมาซ้ำเติมกันแน่!


“ฮื้อออออออออ”


“สมน้ำหน้า มึงมันปากพล่อย กูสะใจ” ถึงปากมันจะด่าผมฉอดๆแต่มือแห้งของมันตบแปะๆบนหลังผมจนกระเพื่อม ไอ้ห่ามึงนี่หลอกตีกูแรงๆเปล่าวะ

 จุกสัส! 


“มึงแม่ง! เป็นมึงมึงสับสนไหม?! เพื่อนสนิทมึงทั้งคนจูบมึงอะ” 


“เอ่อ…” มันตะกุกตะกัก ผมมองหน้ามัน 


“มึงเป็นเชี่ยไรหน้าแดง”


“ป...เปล่า! แต่มึงก็ไม่ควรพูดแบบนั้น” เออ! กูรู้แล้ว กูมันปากหมาเอง “มึงรู้ไหม ไอ้ชะรีฟมันมองมึงมานานแล้ว กูยังดูออก”

ที่งี้มึงมาดูออก


“แล้วทำไมมึงไม่บอกกูล่ะ”


“มันไม่ใช่เรื่องของกูนี่ เรื่องนี้ไอ้ชะรีฟคงอยากบอกมึงด้วยตัวเอง ว่าแต่มันจูบมึงจริงๆหรอ?” บอกไม่ใช่เรื่องของตัวเองทีอย่างนี้นะสะระแนเชียว


“สัส!”


“น้ำลายเต็มหน้ากู” ผมทำหน้ายี้ใส่ไอ้ปองกุลเลิกคุยกับแม่งหันมาคุยคนเดียวจะดีกว่า


คือไม่ต้องถามว่าเศร้าไหม? ห่านจิกเอ๊ย!! เจ็บกระดองใจเชี่ยๆ ทั้งคำพูดหน้าตาที่มันทำ ผมยิ่งมองแล้วยิ่งอยากทึ้งไขมัน


“มึง...กูควรจะต้องทำไงดี” ผมรู้แล้ว ความที่ปากไม่ดีทำให้ผมต้องเสียใจกับการกระทำของตัวเอง


ผมไม่รู้ว่าผมรับความรู้สึกเกินเพื่อนของมันได้แค่ไหน แต่ที่รู้ๆคือ...ผมเสียมันไปไม่ได้เลย


“มึงยังไม่รู้ใจตัวเองอีกหรือวะ!”


เห็นกูพลาดกระทืบกูซ้ำเลยนะ


“กูไม่รู่ว่ากูชอบมันแบบที่มันชอบกูไหม...แต่กูรู้แค่ว่ากูนึกภาพชีวิตที่ไม่มีโรห์ไม่ออกเลยวะ”


“เฮ้อ...พุก มึงถามใจตัวเองดีๆนะ”


“มึง...มันชอบกูจริงๆหรอ?” หนูพุกคนนี้เนี่ยนะ?! 


อ้วน เออ อ้วนขนาดรถถังยังต้องชิดซ้ายวันหนึ่งจะมีคนหน้าตาหล่อขั้นเทพมาบอกชอบ ให้ประเทศไทยไปบอลโลกก่อนเถอะกูค่อยจะเชื่อด้วย


“มึงอย่าดูถูกตัวเอง...คนเราทุกคนไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไรไม่สำคัญ แต่มึงควรจะภูมิใจว่าคนที่เขาชอบมึง เขาต้องมองเห็นคุณค่าในตัวมึงอย่างที่มึงเป็น”


ไอ้เชี่ย โคตรซึ้ง ขอเอามานึ่งซาลาเปาด่วนๆ


“ไอ้ปองกุล…” น้ำตาจะไหล


“แม้แต่กูยังมองไม่เห็นอะไรดีๆในตัวมึงก็ตาม” อ้าวไอ้นี่!


“มึงด่ากูหรอ” ผมกระโจนลุกขึ้นยืน


“เฮ้ย! มึงอย่าเพิ่งตกมัน”


“ไอ้ปองกุล!” ผมคว้าไอ้แห้งเข้ามาขย้ำขยี้ แต่สุดท้ายผมก็สวมแขนทั้งสองกอดหมับเข้าที่ลำตัวมันแน่น


“ขอบใจมากนะมึง…”


ผมกระซิบจากใจจริง มือแห้งตบไหล่ผมแปะๆ


“เพราะมึงคือเพื่อนกูไง”




“มึงกูจะไปขอโทษฟาโรห์ กูจะไปง้อมัน!” ผมตะโกนทะลุปล้องขึ้นมาระหว่างที่นั่งแคะเล็บขบขบคิดอยู่นาน ไอ้ปองกุลสะดุ้งจนมือถือที่มันเล่นROVค้างอยู่ตกใส่หน้า


“สัส กูตกใจหมด”


“กูจะไปขอโทษมัน” ผมจะไม่โทรไปหรือไลน์ไป แต่ผมจะไปขอโทษมันด้วยตัวเอง


“ความคิดมึงตกผลึกแล้วสินะ” มันพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย แล้วก็เล่นเกมส์ต่อ


ผมคิดดีแล้ว...ผมเรียนผูกผมก็ต้องเรียนแก้ด้วยตัวเอง


แล้วก็ขอเวลาอีกนิดนะโรห์ ขอเวลาให้กูเรียนรู้ใจตัวเองให้มากกว่านี้ก่อนนะ แล้วกูสัญญาว่า…


กูจะบอกความรู้สึกของกูให้มึงฟังคนแรก


สู้ต่อไป...ไอ้หนูพุก!


แต่ห่านจิก เสรดเป็ดเอ๊ย!!!


ทำไมชีวิตกูถึงอ้วนแล้วยังซวยแบบนี้ ผมตัดสินจะไม่ไลน์หรือโทรไปหาไอ้แขกทั้งสิ้น ผมตัดสินใจมาดักรอมันด้วยเองที่หน้าคณะมัน ทั้งที่ผมไม่ค่อยได้มาเท่าไรนัก


ผมชะเง้อชะแง้คอยืดคอยาว ยาวเท่าที่ทำได้ แต่กลับไม่เห็นเงาของคนที่ต้องการจะเจอสักนิด จนผมเจอคนในรุ่นเดียวกับฟาโรห์ที่ผมพอคุ้นหน้าแต่ไม่รู้จักชื่อ เลยเดินเข้าไปถาม


“โทษทีนะ ฟาโรห์...เอ้อ ชะรีฟไม่มาเรียนหรอ?”


“ชะรีฟไม่ได้เข้าคลาสอะวันนี้” 


ผมขมวดคิ้วนิดหน่อยแต่ก็ขอบคุณแล้วเดินออกมา ไอ้โรห์ไม่เคยหยุดเรียนเลยนะยกเว้นจำเป็นจริงๆ 


ผมตัดสินใจส่งไลน์ไปหาถามว่าอยู่ไหน แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่ขึ้นแม้แต่คำว่าอ่านสักนิด ผมเลยตัดสินใจทำใจกล้ากดโทรออก เบอร์ที่ผมไม่เคยกลัวที่โทรไปหาแต่วันนี้มันกลับทำให้ผมเสียเวลาอยู่หลายสิบนาทีว่าจะกดดีไหม แต่...ที่ผมลังเลก็เพราะ


ผมกำลังกลัว...กลัวว่า…


...สายที่ผมต่อหาจะไม่มีใครกดรับอีกเลย…





+++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++



สวัสดีค่ะ วันจันทร์สดใสๆจะสิ้นเดือนแล้ว อีกไม่กี่วัน เงินเดือนออกแล้วเตรียมจะไปเลี้ยงหมูพุกที่ไหนค่ะ บอกได้เลยค่ะ พุกรออยู่นะคะ 555

 

วันนี้เอาตอนใหม่มาฝาก หลังจากที่ปล่อยให้หนูพุกโดนสับเป็นหมูสับอยู่หลายวัน จากตอนแรกที่เขียนเราสงสารโรห์มาก แต่ตอนนี้เขียนแล้วเราเริ่มสงสารหนูพุก นางเหมือนคนที่แบบทำผิดแล้วเพิ่งสำนึกได้ ให้โอกาสนางแก้ตัวหน่อยนะคะ


ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ 


คอมเม้นกันเข้ามาคุยได้นะคะ เม้นกันมาเยอะๆได้เลยค่า หรือจะหวีดกันได้ที่แท็ค #ชะรีฟหนูพุก #รักหนักมาก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 464 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,695 ความคิดเห็น

  1. #1684 Xialyu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:34
    พี่เขาเสียใจไปง้อเยอะๆ
    #1,684
    0
  2. #1631 Charlyn Z. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 15:53
    หนูพุ๊กกกกกกกกกกก ตีปากกกกกก
    #1,631
    0
  3. #1605 CallistoJpt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:07
    ตอนชะรีฟพูดว่าขอโทษทำเราน้ำตาซึมเลยและยิ่งแสดงความเป็นห่วงหนูพุกไม่ซึมแล้วน้ำตาไหลเลย สงสารชะรีฟ T^T ส่วนหนูพุกเรียนผูกก็ต้องเรียนแก้นะคะ ฮึบๆ ง้อด่วนเลยค่ะ
    #1,605
    0
  4. #1430 PPSnook (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 16:26
    เฮ้อ..เป็นเรื่อง
    #1,430
    0
  5. #1394 maybee23 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 11:38
    ง้อพี่โรห์ให้ได้นะ
    #1,394
    0
  6. #1310 «PhuengAugust» (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 10:33
    หนูพุดเรียนผูกต้องเรียนแก้ ไปค่ะ ง้อด่วนนน
    #1,310
    0
  7. #1254 chandio (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 13:46
    แงงงงงงงชารีฟไปไหนน
    #1,254
    0
  8. #1132 agasep2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 15:01
    หนูลูกกทำไมพูดอย่างงั้น ไปง้อเร็ว
    #1,132
    0
  9. #1029 lvsj (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:01
    หนูพุกรีบง้อชะรีฟเลยนะ!!!
    #1,029
    0
  10. #815 Lizt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 07:38
    บายพุกให้เวลาสับสนแล้วก็รู้ใจตัวเอง 3 วิแล้วรีบไปตามสามีกลับมาเดี่ยวนี้เลยนะะะะ
    #815
    0
  11. #814 RainCloud. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 10:01
    พุกมาง้อโรห์ของเราเลยนะ!????
    #814
    0
  12. #813 >haruhi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:29
    สงสารชะรีฟฟฟฟ รีบหาทางง้อเลยหนูอ้วน
    #813
    0
  13. #810 Pukkii29 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:15
    น่ากลัวว่า โรห์ จะหนีกลับไปบ้าน

    หนูพุก เลย จะ ผอม งาน นี้ แน่ๆ

    เพราะ ต้อง เก็บ เงิน ไป ซื้อ ตั๋ว เครื่องบิน 

    ตาม ไป ง้อ โรห์   

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 28 มิถุนายน 2560 / 15:16
    #810
    0
  14. #809 Pukkii29 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:14
    น่ากลัววาส โรห์ จะหนีกลับไปบ้าน

    หนูพุก เลย จะ ผอม งาน นี้ แน่ๆ

    เพราะ ต้อง เก็บ เงิน ได้ ซื้อ ตั๋ว เครื่องบิน 

    ตาม ไป ง้อ โรห์   
    #809
    0
  15. #807 noowiwie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:36
    หนูพุกเอ๊ยยยย!! ไม่น่าเลยยยย
    #807
    0
  16. #806 Yodyha (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:31
    หมูพุกนี่มันหมูพุกจริงๆ ว่าแต่โรห์หายไปไหนอะ??
    #806
    0
  17. #805 K H ! M # (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 21:20
    โรห์มาดูแลเราแทนได้นะ กลมพอๆกันต้องการคนดูแล~
    #805
    0
  18. #804 hyuknok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 19:16
    นังหนูพุกเอ้ยยยย
    #804
    0
  19. #802 baekbow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 10:50
    งานน้ำตาก็มาว่ะ สงสารโรห์ อยากตีปากพุกแรงๆสักสิบทีข้อหา- ไม่ใช่โรห์หนีกลับประเทศไปแล้วล่ะ 555
    #802
    0
  20. #801 kaxst2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 07:29
    หน่วงนืดนึง ไม่ม่าเท่าที่ควรเพราะหนูพุกเป็นคนตลก ฟาฌรห์อย่างอนพุกนานนะ กอดกันๆ
    #801
    0
  21. #800 ไนติงเกลสีดำ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 06:26
    ด่วนๆๆๆๆ ง้อด่วนนนน
    #800
    0
  22. #799 kotchaporn7777 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 05:33
    ฮือออออออสู้วววววน้าตะหนูพุกของเจ้ง้อโรห์ให้สำเร็จเนอะรอๆๆๆๆๆนะคระไรท์อย่าหายไปนานน้าาาา ฮริ้ง
    #799
    0
  23. #798 peizin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 02:26
    หายไปนานจนเค้ากลัวเลย รีบมานะสงสารพุก
    #798
    0
  24. #797 Yiaam Nichta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 02:24
    มาต่อเร็วๆๆนะ
    #797
    0
  25. #796 thenungning (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 00:43
    เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้แล้วล่ะหนูพุก
    สู้ๆนะ
    #796
    0