นางผู้ลิขิตชะตา ( ชื่อชั่วคราว )

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 9,183 Views

  • 22 Comments

  • 316 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,629

    Overall
    9,183

ตอนที่ 2 : เหตุการเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    16 ต.ค. 61

                             


ณ ตึกร้างแถบชายแดนสหรัฐอเมริกา

        ฉันหยางเหม่ยเฟิ่งทำงานให้กับรัฐบาลหน้าที่หลักของฉันคือกำจัดผู้ที่รัฐบาลไม่อาจเอื้อมถึงตัวได้ถึงจะมีหลักฐานการทำผิดกฎหมายก็ตาม วันนี้ก็เหมือนเดิมฉันได้รับภาระกิจให้นำหน่วยที่ 1 ออกปฎิบัติภาระกิจระดับเอส กลุ่มฉันมีสมาชิก 8 คน แต่ฉันรู้สึกแปลกใจว่าทำใมบอสถึงเลือกลูกทีมใหม่เกือบทั้งหมดเหลือแค่เพื่อนร่วมทีมหน่วยเดิมแค่สามคนแต่เป็นคนสนิทของฉันทั้งนี้นะแต่ก็ช่างเถอะแค่นี้ม่คนามือฉันหรอก กลัวแต่เจ้าพวกนั้นจะมาเกะกะฉันเท่านั้นแหละ เนื้อหาในภาระกิจคือ กำจัด โคลิก โดแวน นักธุระกิจทั้เปิดบริษัทนำเข้ารถยนต์ และอีกหลายอย่างเพื่อบังหน้า ส่วนเบื้องหลังทำผิดกฎหมายทุกชนิด ตอนนี้ฉันอยู่ที่จุดนัดพบของพวกมันที่นัดส่งยานรก ฉันมอบหมายหน้าที่ให้คนในหน่วยออกประจำจุด โดยที่ให้คู่หูคนสนิทอยู่กับฉันหนึ่งคน
  " เวน่อมนายคอยระวังหลังให้ฉันด้วยนะ "
  ".........." ฉันพูดกับเวนอมแต่ไร้เสียงตอบกลับฉันหันหน้ามาหาเขาแล้วถาม
  " นายโอเคหรือเปล่า " 
  " อะ..โอเค " เวนอมตอบ
  " มีสติหน่อย ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปซะ พลาดตายไปฉันขี้เกียจไปงานศพ " ฉันพุดกับเวนอมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง วันนี้เขาแปลกไปยังไงไม่รู้แฮะ
  " ไปกันเถอะ "   ในตอนที่ฉันกำลังลุกเดินไปยังจุดที่สามารถพลางตัวจากศัตรูได้ก็เกิดเสียง 
   ปัง ปัง ปัง   ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรไหลออกมาตรงช่วงอกข้างซ้าย เลือด 
  " ผมขอโทษ "
   ฉันหันไปมองตามเสียงนั้น เวนอมเป็นคนลั่นไกปืนมาทางฉัน
 " ทำใม "
 "ภาระกิจที่ได้รับวันนี้ คือกำจัดคุณ บุคคลอันตรายที่เป็นภัยต่อประเทศ ส่วนภาระกิจที่คุณได้เป็นของปลอม ผมขอโทษที่ผมช่วยคุณไม่ได้ เข้าใจนะมันคือ ภาระกิจ  " พรึบ พรึบ พรึบ ฉันล้มลงพร้อมกับคนในหน่วยที่ซ่อนตัวอยู่ก็แสดงตัวออกมาพวกเขาก้มหัวให้เป็นการขอโทษหรือทำความเคารพครั้งสุดท้ายไม่รู้ว่าทำใมถึงคิดกำจัดฉันทั้งที่ฉันไม่เคยทำงานผิดพลาด แต่พวกเขากลับมองฉันเป็นตัวอันตรายและต้องกำจัดทิ้ง สายตายฉันเริ่มพร่าเลือน ตัวชาขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นภาพบางอย่างก็เข้ามาในหัวฉัน 
 " ถึงเวลาแล้วสินะ " พร้อมกับสติที่ดับไป

เวนอม พาร์ท
      ผมรอส่งเหม่ยเฟิ่งจนเธอหมดลมหายใจและผมกับคนหน่วย 1 ก็ตกตะลึงที่ร่างของเหม่ยเฟิ่งกลายเป็นละอองสีทองและสลายไปต่อหน้าต่อตา
 " เป็นไปได้ยังไง เธอหายไปได้ไง " แล้วก็เกิดเสียงตามมาในทำนองเดียวกันอีก 
 " เงียบ.....ห้ามให้เรื่องนี่หลุดออกไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงรู้นะว่าผลที่ตามมาจะเป็นแบบไหน " ผมพูดสั่งคนในหน่วย ทุกคนเงียบแล้วต่างพยักหน้าเป็นการตอบรับว่าเข้าใจ 
ผมตกใจมากที่เห็นเหม่ยเฟิ่งสลายไปต่อหน้าต่อหน้าต่อตา เธอเป็นตัวอะไรกันแน่คิดแล้วก็คิดไม่ตก หลังจากนั้นผมและคนในหน่วยต่างหันหลังให้สถานที่แห่งนั้น 

             
                       
                          เวนอม                        หยางเหม่ยเฟิ่ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

0 ความคิดเห็น