[FIC] You're Mine คือคุณ END #JackJae ft.BNior Markbam #ฟิคคือคุณ

ตอนที่ 21 : EP.20 มีเจอต้องมีจาก END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 พ.ค. 59

T
B




EP 20



Jackson x Youngjae





สนามบิน เวลา 10:52 น.





     เสียงผู้คนมากมายพูดคุยดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณสนามบิน ฝีเท้าของผู้คนเดินกวักไกวกันไปมา บางคนยืนรอโดยไม่สนใจว่าใครจะเดินผ่าน บางคนก็นั่งเพื่อจะรอพบใครบางคนที่จากกันไปนาน บางคนก็กำลังยืนรอส่งใครบางคนเพื่อไปในที่ที่ห่างไกลแสนไกล และ 1 ในนั้นก็คือ ชเว ยองแจ ที่กำลังนั่งบนกระเป๋าเสื้อผ้าของสัมภาระรอคนรักของตนออกจากห้องน้ำ เพื่อเตรียมตัวขึ้นเครื่องกลับถิ่นฐานบ้านเกิดของตัวเอง 

     "ยองแจ!"

     เสียงเล็กแหลมคุ้นหูของเพื่อนร่างผอมเพรียวเดินเข้ามาหาพร้อมบุคคลที่ได้ ชื่อว่าเป็นแฟนเพื่อนตนเดิมตามมาด้วย ยองแจส่งยิ้มให้แบมแบมและหันไปก้มโค้ง และยิ้มทักทายรุ่นพี่ของตน

     "เครื่องออกกี่โมง? แจ็คสันละ?" มาร์คเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเพื่อนอยู่บริเวณนั้น 

     "เอ่อ เที่ยงๆครับ ส่วนพี่แจ็คเข้าห้องน้ำครับ" มาร์คพยักหน้าน้อยๆก่อนจะถอดหมวกสีชมพูสวยออกจากหัวก่อนจะปลีกตัวออกไปรับสายจากโทรศัพท์ จังหวะเดียวกันกับที่แจ็คสันเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ยองแจยิ้มหวานส่งให้คนรักและยื่นส่งหมวกสีดำสวยให้แจ็คสัน

     "เดี๋ยวบีกับเนียร์มาละ" มาร์คเดินกลับมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ หน้าหล่อเพยิดหน้าทักทายแจ็คสัน 

     ไม่นานนักเจบีและจินยองก็ปรากฎตัวพร้อมกับเจ้าเพื่อนตัวแสบของยองแจอย่าง ยูคยอมและจองกุก 

     "ไอห่า เครื่องออกเที่ยงมั้ย นัดพวกกูซะเร็วเลยอดสวีทกับเมีย เอ้ย!! อ้า!อย่าหยิกสิ เนียร์" จินยองส่งสายตาดุดันกลับไปยังคนชิคปากมาก พูดอะไรไม่อายฟ้าดิน ปัดตบกบาลแยกซะเลยนิ 

     "เออ พวก มึงจะมาเร็วทำไม กูอุตส่ามาเร็วๆเพื่ออยู่กับแตงสองคนหรอกว้อย อ้ะ!" แรงหยิกบริเวณเอวทำให้แจ็คสันต้องบิดตัวหนี บรรดาเมียๆนี่ขี้หยิกจังเลยนะครับ

     "ว่าแต่ยูคกับกุกเอ็งสองคนมากับพี่เขาได้ไงเนี่ย?" แบมแบมหันมาถามเพื่อนทั้งสอง

     "อ่อ เจอข้างทางพอดีเลยติดรถพี่เจบีมา ไม่คิดว่าจะมาส่งพี่แจ็คหน่ะ จริงๆไม่ได้ตั้งใจมา" ประโยคสุดท้ายยูคยอมทำเป็นกระซิบแกล้งใส่แบมแบมแต่ก็ดังพอที่ให้เจ้าตัวได้ ยิน

     "อ้าวไอ้นี่! กลับไปเลยมึง!!!" แจ็คสันใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มและะปัดมือไล่รุ่นน้องตัวสูงออกไป  ความกวนแบบนี้เรียนมาจากไหนกัน

     "ฮ่าๆ ล้อเล่นนะพี่ น้อยใจไป อ่ะนี่ครับของขวัญ" รุ่นน้องตัวสูงยื่นถุงสีดำสวยให้แจ็คสันคนหล่อ เออ อย่างน้อยมันก็ยังมีอะไรติดไม้ติดมือมาละนะ มือหนายื่นรับของจากรุ่นน้อง

     "ผมเจอมันวางไว้หน้าสนามบินหน่ะ เลยเอาให้พี่จะดีกว่าทิ้งไป เสียดาย" จองกุกตีแขนยูคยอมที่ยังแกล้งรุ่นพี่ไม่เลิก เมื่อได้ยินดังนั้นถุงสีดำสวยในมือแจ็คสันก็แทบจะลอยปะทะเข้ากับหัวของยูคยอม รุ่นน้องตัวสูงต้องรีบยกมือกำบังหัวตัวเองทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะครึกครืนของทุกคนบริเวณนั้น 












11:45 น.





     จากบรรยากาศที่ครึกครืนมาตลอดเกือบ 1 ชั่วโมง ณ ตอนนี้กลับเงียบสงัดด้วยสีหน้าที่หม่นหมองของยองแจ ร่างบางเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนคงทำให้บรรยากาศมันเปลี่ยนไป ก็ยิ้มหวานส่งให้คนอื่นๆทันที อีกอย่างไม่อยากให้คนรักต้องกังวลใจที่จะต้องเดินทางจากกันไปไกล แจ็คสันกุมมือบางแน่น รู้อยู่แล้วว่ายองแจนั่นต้องฝืนยิ้มและทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรต่อหน้าเขาแน่ๆ 

     "ไปแล้วนะ ฮืม"

     มือหนายกบีบแก้มย้วยเมื่อร่างบางทำหน้าอ้อนเหมือนจะร้องไห้ ถ้าจะทำหน้าอ้อนขนาดนี้ เดี๋ยวก็พาฉุดหนีไปด้วยกันไม่รู้ด้วยนะว้อย! แจ็คสันโอบกอดร่างบางพลางสูดหอมกลิ่นที่คุ้นชินนี้ไว้ก่อนที่เขาจะไม่ได้ กลิ่นนี้ไปอีกนาน กลิ่นหอมสดชื่นอย่างนี้น่าเอาไปสกัดไว้เป็นน้ำหอมไว้ใช้ส่วนตัวซะจริงเลย น้ำหอมกลิ่นยองแจ หรอท่าจะดีแหะ

     "ดูแลตัวเองดีๆละ" แจ็คสันผละตัวเองออกจากร่างบาง ขืนกอดนานกว่านี้มีหวังไม่ต้องไปไหนกันพอดี แจ็คสันโบกมือให้เพื่อนและรุ่นน้องตัวแสบก่อนจะใส่หมวกและหันหลังเดินลับเข้าไป








ไลน์! ไลน์! ไลน์!





     เสียงไลน์ดังขึ้นจากหลายเครื่องระหว่างที่พวกเขากำลังเดินออกจากสนามบิน จนทุกคนต้องหยิบยกโทศัพท์ขึ้นมาดูเว้นแต่ของยองแจ ร่างบางหยุดยืนมองเพื่อนและรุ่นพี่ก้มหน้าก้มตา ยิ้มเล็กยิ้มน้อยกันหน้าจอนั่น ด้วยความสงสัยยองแจไม่รอช้ารีบแย่งโทรศัพท์จากจองกุก สายตากวาดมองหน้าจอไลน์



     ฝากลูกเมียกูด้วย!(ุ6)

แจ็คของแจ : พวกเอ็งทุกคนต้องรายงานกูตลอดเวลานะครับว่า เมียผมทำอะไรไปไหนมาไหนกับใคร 11:47
แจ็คของแจ : ห้ามละสายตา 11:47
แจ็คของแจ : ห้ามให้ยองแจอยู่คนเดียวเด็ดขาดโดยเฉพาะเวลาไม่สบาย  11:48
แจ็คของแจ : ไปรับไปส่งยองแจให้กูด้วยนะพวกมึง 11:48
แจ็คของแจ : แล้วใครหน้าไหนชวนยองแจเที่ยวกลางคืนกูจะตามฆ่าให้หมดเลย  11:48
แจ็คของแจ : ยองแจมันแพ้เหล้านะว้อยอย่าลืม!! 11:49
แจ็คของแจ : เอออีกเรื่อง หอนั้นยองแจอยู่ไปได้เลยนะฉันจ่ายล่วงหน้าไว้ให้แล้ว  11:50
แจ็คของแจ : พวกมึงจะได้ตามง่ายๆ 11:51

11:51 read พี่สั้น ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ปะ : กุกกุกมี่มี่
11:51 read ให้คนอื่นตามติดขนาดนั้นไม่ห่อผมกลับจีนด้วยเลยล : กุกกุกมี่มี่

 

แจ็คของแจ : รอกูแปป เดี๋ยวจะออกไปห่อพาไปจีน 11:51
แจ็คของแจ : อย่าไปหาผัวใหม่ละ 11:52
แจ็คของแจ : เดี๋ยวกูขาดใจตาย 11:52

11:53 read [ข้อความเสียง : เออ!จะหาเมียแทน]  : กุกกุกมี่มี่















2 อาทิตย์ต่อมา







     ร่างบางเดินไปมาอยู่บริเวณห้อง รู้สึกโล่งๆเหมือนอยู่เหมือนกัน แม้ว่าตนจะไม่ใช่คนขี้เหงาอะไรมากมายก็ตาม แต่การที่ได้มีแจ็คสันมาข้างๆกายมันก็ดีไม่ใช่น้อยทั้งความสุข ความสนุกสนาน ฝ่ายนั้นก็ขี้แกล้งกี่กวนกันได้ทุกวี่ทุกวัน น้ำอุ่นใสเริ่มเอ่อล่มขอบตาเรียว ใบหน้าหวานเงยหน้ามองเพดานให้น้ำที่เอ่อล้นอยู่นั่นไหลกลับลงที่เดิมไป เขาคิดถึงหวัง แจ็คสัน คนนั้นจริงๆนั่นแหละ ยองแจนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมเนหลังพิงอย่างสบาย 



ตึ้ง ตึ่ง ตึ้ง!

     มือบางเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่ร้องเรียกอยู่บนโต๊ะข้างหน้า ใบหน้าหวานยิ้มสวยเมื่อเห็นชื่อคนรักบนหน้าจอ


     [HI! MY LOVE!]

     "ครับ เป็นไงบ้าง งานโอเคมั้ย?"

     [ไม่เลยสักนิด เมื้อไม่มียองแจของพี่]

     "อ้า คิดถึงผมให้น้อยๆก็ได้ครับ จะได้คิดถึงผมนานๆ"

     [ใครสอนมุกแบบนี้มาเนี่ย ไอบีหรอ!!]

     "จากคนแถวนี้แหละ"


     บทสนทนาเงียบลงมีเพียงคนสองคนจากสองแผ่นดิน สายตาโหยหาส่งผ่านวีดีโอคอลถ้ามันสามารถมุดเข้าหน้าจอไปหาอีกฝ่ายได้ทั้งคู่ ก็คงจะทำอย่างนั้นเช่นกัน เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีที่ทั้งสองจ้องมองสบตากันมากว่าพูดคุย สายตาที่ส่งให้กันนั้นมันให้ความหมายได้มากกว่าคำพูดนับล้าน แม้บทสนทาจะมีไม่มาก คำหวานๆไม่มีให้ชื่นใจ แต่แค่ได้เพียงสบผ่านหน้าจออย่างนี้ก็ดีไม่แพ้กัน ยองแจรู้ดีว่าอีกฝ่าคิดถึงตนมากเพียงใด ยองแจเองก็ไม่ต่างกันหากเวลานี้มีใครสักคนอ้อนวอนให้อีกฝ่ายมาหาก็คงจะรีบมา โดยทันควันโดยไม่สนใจอะไรแน่นอน


     [หอมแก้มหน่อยดิ]

     "หอมได้ก็มา" ยองแจยื่นแก้มกลมเข้าหาจอ ส่วนแจ็คสันเองก็จรดปากลงหน้าจอนั้น ราวกับได้หอมแก้มของคนรักจริงๆ

     [เดี๋ยวมา เข้าห้องน้ำแปป] เสียงแหบกระซิบเบา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยองแจเบิกตาโพลง

     [ทำหน้าแบบนั้นคิดอะไร ไปฉี่ว้อย! จะดูมะ] คนพี่หายไปจากหน้าจอเมื่อพูดเสร็จ

     "ทะลึ่ง ใครเขาอยากดู"

     [ก็เคยเห็นไม่ใช่ไง!]


     เสียงตะโกนจากที่ไกลเล็ดลอดเข้ามา ยองแจหัวเราะให้กับตัวเองก่อนจะเดินเข้ามานอนบนเตียงในห้องเพื่อรอคนพี่กลับเข้าสู่หน้าจอ
     แจ็คสันกลับเข้าสู้หน้าจออีกครั้ง ก็พบว่ายองแจนั้นหลับไปทั้งๆที่มือยังถือโทรศัพท์ถ่ายหน้าตัวเองไว้อยู่เลย ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้นะยองแจ แก้มขาวใส ปากชมพูนี้ น่าคิดถึง และอยากจะสัมผัสซะตอนนี้เหลือเกิน 


     [นี่หนีหลับ อย่างนี้เลยหรอ ยองแจอ่า เดี๋ยวก็งอนเลย นี่!ยองแจอ่า อย่าไปหลับแบบนี้ต่อหน้าใครนะ แม่ง!โคตรน่ารักอะ คิคิ ฝันดีครับ]  แจ็คสันล้มนอนทั้งที่ก็ยังเปิดวีดีโอคอลนั้นไว้ขางๆจนตัวเองหลับไป











2 ปีต่อมา





     ร่างหนาใส่สูทสีดำเข้ารูปพร้อมเน็กไทด์สีฟ้าอ่อนสวยเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้องโถง ของบ้านตัวเอง ท่ามกลางสายตาคมสวยที่มองลูกชายที่เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมาตั้งแค่เมื่อวานจนถึงวันนี้ แต่ใบหน้าอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อของแจ็คสันน้อยลงไป ดีไม่ดีใบหน้ายอมที่แจ็คสันทำอย่างนั้นมันช่างเข้ากับเขาเหลือเกินในเวลาแบบ นี้

     "ม๊า ขอไปหาแจนะ ติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วอะ" มือหนายกแกะเน็ทไทด์สีฟ้าอ่อน ก่อนจะโดนมือชองผู้เป็นแม่ตบเข้ากลางอกเข้าอย่างจัง

     "ไม่ได้งานนี้แกต้องไป อีกไม่นานแกจะได้ขึ้นเป็นแระธานบริษัทแล้วนะตาแจ็ค" คุณนายหวังผู้ถือหุ้นบริษัทก่อสร้างเอ่ยบอกลูกคนหัวรั้นพลางผูกไทด์ให้เข้า ที่

     "งานนี้เสร็จแล้วค่อยไป" รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ  แจ็คสันกระโดดโล้นเต้นเป็นเด็กน่อยได้ของเล่นใหม่ เขาทั้งหอมทั้งกอดผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจ


     แรงสั่นเตือนจากโทรศัพท์เครื่องบางทำให้แจ็คสันต้องขอปลีกตัวออกจากงานหรูออกมา ข้างนอกเพื่อหาที่สงบๆคุยกัน หัวใจกลับมาเต้นถี่อีกครั้งด้วยความดีใจ เมื่อคนที่เขาต้องการคุยมากที่สุดตอนนี้ได้ติดต่อกลับมาแล้ว

     "ย๊าส์! กำลังนอกใจอยู่รึไง ไมไม่รับสายเลยห้ะ!"

     [นอกใจบ้านพี่สิ ว้าว หล่อนะเนี่ย]

     "ไม่ต้องมาชมรู้ตัวๆ งอนนะเว้ยไม่ติดต่อกันมา ว่าแต่มีอะไรรึเปล่า หายไปไหนมา ให้พวกไอบีไปหาที่ห้องก็ไม่อยู่ โทรไปที่บ้านก็ไม่รับ พี่เป็นห่วงรู้มั้ย นี่พี่เกือบบินกลับไปหาแล้วนะ" แจ็คสันขมวดคิ้วทำเสียงเข้มดุ

     [ขอโทษนะพี่ พอดียุ่งๆ พ่อเข้าโรงบาลกระทันหันอีกแล้ว] คนพี่หัวใจแทบหล่นวูบ เมื่อเห็นใบหน้าหวานนั้นหม่นหมองลง เขาไม่ชอบเลยจริงๆยองแจทำหน้าอย่างนี้ ยิ่งเวลาที่เขาสองคนอยู่ไกลกันอย่างนี้มันยิ่งทำให้อยากที่จะกอดปลอบโยนร่างบาง
ชักอยากจะบินกลับไปตอนนี้แล้วจริงๆสิ ถ้าไม่ติดงานนี้

     [ไม่ร้องสิ หน้าบวมหมดแล้ว ฮ่าๆ แล้วพ่อเป็นไงบ้าง...]...











     หลังจากนั้นไม่นานยองแจก็ต้องพบกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของขีวิต เมื่อวันนี้ผู้ชายที่ตนรักอีกคนได้จากไปอย่างสงบ ในวันนี้งานศพเล็กๆถูกจัดขึ้นอย่างสงบภายในบริเวณบ้าน ทั้งเพื่อนและญาติผู้ใหญ่เข้ามาวนเวียนกราบไหว้แทบไม่ขาดสาย และไม่นานเพื่อนๆและรุ่นพี่ก็มาอีกเช่นกัน ยองแจยิ้มน้อยๆให้ก้มโค้งนิดๆ และผายมือเดินนำให้เข้ามาในงานตามระเบียบ

     "บอกแจ็คมันยัง" เจบีเอ่ยถามเมื่อเข้ามานั่งที่

     "ครับ บอกแล้ว"

     "มันจะมามั้ย" ยองแจส่ายหน้า เพราะงานที่กระทันหันจึงทำให้แจ็คสันไม่สามารถเคลียร์งานที่จีนมาได้ ยองแจก็เข้าใจดีทุกอย่าง 
     พิธีเรียบง่ายผ่านไปอย่างราบรื่นแขกกลับกันไปหมด เว้นแต่เพื่อนตัวแสบและรุ่นพี่อยู่ภายในบ้านที่ช่วยกันเก็บข้าวของกันอยู่
 
     "ยองแจแม่ฝากเอารูปนีเไปไว้หน้าหลุมศพพ่อทีสิจร่ะ" คนลูกรับรุปจากมือแม่และเดินมาหน้าหลุมศพพ่อตน

     ร่างบางยืนหน้าหลุมศพผู้เป็นพ่ออย่างอาลัยยองแจพยายามอดกลั้นนน้ำตาของตนไว้ อย่างดี ก้มวางรูปตรงหน้าหลุมศพอย่างเบามือ วันนี้ตอนนี้เขาปล่อยน้ำตาออกมาอย่างไม่อาย เขาไม่อยากร้องไห้ให้ใครเห็น โดยเฉพาะผู้เป็นแม่เขาเองเข้มเเข็งต่อหน้าแม่ไว้ เพื่อไม่ให้แม่ไม่สบายใจไปมากกว่านี้ อีกไม่นานเขาก็จะเรียนจบแล้ว เสียดายเหมือนกันที่พ่อยังไม่ทันได้มาเห็นตนในวันนจบการศึกษา

      ยองแจยืนนิ่งอยู่นานสองนาน มีเพียงแสงแดดและสายลมเท่านั้นที่พัดผ่านร่างยองแจ แก้มกลมใสเต็มไปด้วยคราบนน้ำตา ทุกอย่างบนร่างกายมันข่างหนักอึ้งเหลือเกิน รู้สึกคิดถึงใครบางคนขึ้นมาทันที ถ้าคนนั้นอยู่ด้วยก็คงจะดีไม่ใช่น้อยละนะ อยากกอด อยากอ้อน อยากพูดคุยในเวลาแบบนี้เหลือกเกิน แต่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าอย่างแจ็คสันมาเห็นน้ำตาตนแบบนี้มีหวังโดนล้อตายเลย

     มือบางยกเช็ดคราบน้ำตา แต่กลับรู้สึกได้ถึงความร้อนบางอย่างที่มาจากเอว สัมผัสได้ถึงแรงโอบเอวที่มาจากทางด้านหลัง พร้อมกับใบหน้าที่วางลงบนไหล่ซ้ายของตน กลิ่นหอมอันคุ้นเคยที่จำได้ ทำยองแจเบิกตาโพล่งมือบางรีบแกะแขนแกร่งและหมุนตัวหันมองคนที่กอดเขาจากด้าน หลัง

     "พี่แจ็ค!!! มาได้ไงเนี่ย" จากน้ำตาที่ไหลอาบเต็มแก้มทั้งสองตอนนี้ มันกลับยิ่งไหลออกมาโดยที่ยองแจไม่สามารถกลั้นมันอีกต่อไปได้ไหวอีกแล้ว

     "ร้องทำไม ฮืม" แจ็คสันยกมือปาดน้ำตาบนแก้มกลมใส มือหนาเลื่อนโอบกอดคนตรงหน้าเพื่อปลอบโยนให้หายเศร้า ร่างบางร้องสะอื้นจนตัวสั่นเทาไปหมด แจ็คสันคลายอ้อมกอดออกก่อนจะจับมือและพาร่างบางหันกลับมาหาหลุมศพพ่อยองแจ อีกครั้ง

     "พ่อครับ ขอโทษนะครับที่ผมทำยองแจร้องไห้ ขอโทษครับที่เคยทำให้ลูกชายพ่อไม่สดใสเหมือนเคย ผมเป็นคนปากหมาปาก เป็นคนชอบทำอะ ไรรุนแรงไปบางที หัวดื้อ หัวรั้น บางทีผมอาจจะพูดอะไรไปโดยไม่คิด จนทำร้ายจิตใจของลูกชายพ่อไปมากมาย ชอบทำอะไรไปโดยไม่ยั้งคิด แต่ว่าครั้งนี้ผมคิดมานานแล้วครับ พ่อครับ ผมขอดูแลลูกชายพ่อแทนคำขอบคุณ แทนทุกอย่างเลยนะครับ ขอบคุณมากครับที่ทำให้ยองแจเกิดมา




     ยองแจ...แต่งงานกับพี่นะ..."






ปัง ปัง ปัง!! 


     "แต่งเลยยองแจ!"

     สติยองแจกลับมาเมื่อได้ยินเสียงของแม่ตนตะโกนออกมา รู้สึกตัวอีกทีแจ็คสันกำลัง ยืนมองตนด้วยสายตาที่อ่อนโยนอย่างที่เคยมา น้ำตาไหลเอ่ออีกครั้ง นี่มันครั้งที่เท่าไหร่ของวันนี้ยองแจคนขี้แง้ ร่างบางหยุดคิคก่อนพยักหน้าตอบรับ พร้อมกับเสียงหวีดจากผู้คนรอบข้าง วันนี้ทำยองแจจะเป็นไบโพลาร์ให้ได้เลยจริงๆ มือบางเช็ดน้ำตาก่อนจะนึกอะไรออก

     "นี่แต่รอเรียนจบก่อนได้ป่ะ"

     "ฮืมได้ดิ อีกไม่กี่เดือนเอง" แจ็คสันยิ้มตาหยี

     "อืมได้แหละ แต่อีกสัก 4-5 ปีนะ ผมกะว่าจะเรียนต่อโทสักหน่อยอะ พี่ว่าไง?" ใบหน้าคนพี่จ๋อยลงทันที

     "ห้ะ!!!" ไม่เพียงแจ็คสันที่ร้องเสียงหลง แม่ของยองแจเองก็เช่นกัน 

     "4 ปีเลยนะแจ แค่ปีเดียวพี่ก็จะบ้าแล้วนะ" แจ็คสันยกมือกุมหน้าของยองแจเพื่ออ้อนคนรักของตน

     "ก็ผมสอบชิงทุนได้แล้วนิครับ"

     "ตาแจ็คอีก4ปีเอง ป๊าม๊ารอได้" ผู้เป็นพ่อเอ่ยแซวลูกชายที่สีหน้าอย่างกับคนสิ้นหวัง

     "ไม่ เรียนต่อได้มั้ยอะ พี่คงคิดถึงเราแย่เลย" คนพี่ทำหน้าออดอ้อนเผื่อยองแจจะใจอ่อน แต่ยองแจกลับส่งสายตาตำหนิกลับมาจนแจ็คสันพยักหน้ารับรู้ก่อนจะค่อยๆคลายมือ ออกจากแก้มกลมๆ แต่ว่าอีกฝ่ายกลับจับมือเขาไว้แน่นหนา

     "ก็ได้ครับ" คนพี่กลับมายิ้มร่าเหมือนยองแจยอมตกลง

     "หว่าเสียดายจัง จริงๆทุนนี้อะมันต้องไปเรียนที่จีนแหละ แต่ก็ตามใจพี่ละกันเนอะ"

     "ห้ะ!!!"

     "จะห้ะอะไรนักหนาเนี่ยพี่สั้นคนนี้ เรื่องเรียนต่อยองแจก็คิดไว้ตั้งนานแล้วว่าจะต่อโทที่จีน จะได้เจอกับพี่ทุกวันได้ยังไงละ แต่พี่ไม่ให้ก็ไม่เป็นไร ยังมีทุน..."

     "เรียน! ห้ามไปที่อื่น ป๊าม๊าครับ แม่ครับ ค่าสินสอดตกลงกันไปเลยนะ" พูดจบก็รีบคว้าแขนยองแจ ลากจากบริเวณนั่นทันที ทำไงได้ละครับ มีแฟนน่ารักขนาดนี้ไม่อดทนแล้วครับ ไม่รอแต่งงาน ไม่รอเรียนจบแล้ว

     "ตาแจ็คจะพาน้องไปไหนย๊ะ!!"





     "ผมจะพาเข้าเรือนหอครับ!!!!"








END...






_______________________________________________________________




...Talk Talk...


จบแล้วววววววว

แต่ยังมีตอนพิเศษเล็กๆน้อยๆอีกน้า
ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะที่คอยติดตาม
เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องแรกในชีวิตจริงๆที่สามารถแต่งให้จบได้
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ทุกคำติชมด้วยนะคะ


คำผิดคำอะไรในตอนก่อนๆหน้านี้ไรท์จะค่อยๆทยอยแก้ไขให้นะ










ขอบคุณมากๆนะคะที่ติดตาม
เจอกันใหม่โอกาสต่อไปนะคะ >w<




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

279 ความคิดเห็น

  1. #278 Onlyliew (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 01:38
    น่ารักอ้ะ5555 น้ำตาซึม55555
    #278
    0
  2. #264 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 00:04
    โห้ยยยยย รีบไปไหมมมม ยังไม่ได้แต่งเข้าเรือนหออีกแล้ว 555
     
    #264
    0
  3. #238 FahCYJ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:03
    ตาแจ็คแกจะพาน้องเข้าเรือนหอแล้วรึ ยังไม่ได้แต่งเลยนิ555555
    #238
    0
  4. #237 Bewding.BD (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 17:05
    รอ สเปเชี้ยววว น่ารักกก ยองแจที่รักของเราน่ารักมากกกก
    #237
    0
  5. #236 PatteemaS. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 06:37
    โอ้ยน่ารักกกกก เห็นชื่อตอนนึกว่าจะเลิกกันแงง จบดีมากกกกก
    #236
    0
  6. #235 pompammiiz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 22:02
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #235
    0
  7. #234 poisonwind (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:17
    ฮืออออออ~ น่ารักมากๆเลย ตอนแรกนึกว่าตอนจบทั้งตอนจะดราม่า ตอนจบน่ารักมากจริงๆ แจน่ารัก มีแอบหลอกพี่เขาด้วย คู่นี้น่ารักจริงๆ
    #234
    0
  8. #233 maybe1993 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 16:52
    น่ารัก ขอบคุณไรท์ที่เขียนเรื่องน่ารักๆแบบนี้ให้อ่าน
    #233
    0
  9. #232 n'aomamm Pk. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 15:14
    น่ารักมากค่ะ ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกันซะแล้ววววว อ่านตอนนี้เหมือนเป็นไบโพล่าห์เลย 555555 ว่าแต่บีเนียร์นี่เขาไปตกลงเป็นสามีภรรยากันตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ถถถถถ
    #232
    0
  10. #228 tang_tang123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 22:52
    อ๊ากกกกก ฟินรร
    #228
    0
  11. #227 yukilooky0807 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 21:01
    น่ารักมากกกก
    #227
    0
  12. #226 นิก.กิน.บิ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 19:57
    สนุกมากเลยเราอ่านรวดเดียวจบ ชอบมากๆค่ะ^^
    #226
    0
  13. #225 MoMoRin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 16:19
    555555555 พี่แจ๊คมีความอยากเข้าหออย่างด่วน 
    #225
    0
  14. #224 เจบีคนชิค (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 07:33
    โอ๊ยยยยย แงงงง น่ารักมากกก ฮือออ ขอบคุณนะคะไรท์ที่แต่งเรื่องนี้จนจบ นี่ชอบเรื่องนี้มากเลย ตามตั้งแต่ต้นยันจบ งานดีมากๆเลยค่ะ จะติดตามผลงานไรท์ เรื่อยๆนะคะ
    #224
    0
  15. #223 maprangseetha (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 03:19
    ในที่สุดก็ได้รักกัน ขอบคุณนะคะ
    #223
    0
  16. #222 Kamisama (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:23
    งื้อออน่ารักเราชอบเรื่องนี้มากเลย อิพี่ใจเย็นๆ555555 จะทำอะไรน้อง....รีบๆทำเลย -.,-
    #222
    0
  17. #221 MB_NICE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 00:17
    ยังไม่ทันแต่งเลยนะพี่แจ็คลากเข้าเรือนหอแล้ววววว
    #221
    0
  18. #220 แตงกวาอร่อยนะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 00:03
    5555 ยองแจติดนิสัยเจ้าเลย์มาจากแจ็คใช่ไหม #อย่าปล่อยให้แจ็คสันเลี้ยงยองแจ จริงๆเลย
    #220
    0
  19. #219 aurassaya2323 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:29
    น่ารักอะ เขิลแทน
    #219
    0
  20. #218 preeyanuchkhun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:14
    พี่แกดูรีบนะคะ 5555
    #218
    0
  21. #217 cafepae (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:01
    น่ารักมากกกก
    รีบจริงพี่แจ๊ค
    #217
    0
  22. #216 XLOOKNAMX (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 22:45
    พี่แจ็ครีบหรอ555555
    #216
    0