คัดลอกลิงก์เเล้ว

Addicted - SF (Nami - Twice)

โดย aftermoon22

บุหรี่หลังจากเรื่องอย่างว่าน่ะ ทำให้ฉันรู้สึกดี จนฉันไม่สามารถหยุดมันได้ สองอย่างนี้น่ะดีกว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้

ยอดวิวรวม

839

ยอดวิวเดือนนี้

154

ยอดวิวรวม


839

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มิ.ย. 62 / 00:05 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Addicted




 อิมนายอน -- ฉันไม่คิดจริงจังกับความรัก 



เมียวอิ มินะ -- คุณสอนให้ฉันรู้จักความรัก


                                                                  
                                                                  Guest Staring

โจว จื่อวี



ซน แชยอง


คิม ดาฮยอน


มินาโตะซากิ ซานะ




ฮิราอิ โมโมะ



ปาร์ค จีฮโย



ยู จองยอน


Author Note : เรื่องสั้นเรื่องนี้แปลมากจาก fanfic : Sex Cigarattes and You จาก Asianfanfic โดย @Syounghello

อ่านต้นฉบับ : https://www.asianfanfics.com/story/view/1372202/1/final

คำเตือน : โปรดอ่านตอนอยู่คนเดียว และห้ามอ่านในที่สาธารณะ 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 18 มิ.ย. 62 / 00:05

บันทึกเป็น Favorite



นายอนชอบบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ เธอสูบบุหรี่มาตั้งแต่อายุยังน้อย

(ครั้งแรกตอนอายุ 14 ที่ตรอกหลังสถานที่จัดปาร์ตี้ของเธอและเพื่อนตอนเรียนอยู่มัธยม)

ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่สามารถเลิกบุหรี่ได้อีกเลย


เธอชอบความรู้สึกที่…

‘อบอุ่น’

เธอชอบความรู้สึกที่…

‘ล่องลอย’

เธอชอบความรู้สึกที่…

‘สงบนิ่ง‘

หลังจากที่อัดควันเข้าปอด เช่นเดียวกับตอนนี้


เธอพ่นควันออกมาจากริมฝีปากรูปหัวใจทรงเสน่ห์ ตามด้วยเสียงถอนหายใจ ขณะที่เธอเอนตัวพิงหัวเตียงอย่างสบาย ๆ เธอรู้สึกว่าคนที่อยู่ด้านข้างขยับตัว เธอปรายตามองเด็กสาวคนนั้นด้วยความพึงพอใจ


เธอพบกับเด็กสาวคนนี้ในงานเลี้ยงทางธุรกิจที่เธอเข้าร่วมเป็นประจำ เด็กสาวคนนี้ คือ ลูกสาวของหนึ่งในนักลงทุนที่จัด

งานเลี้ยงนี้ เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มไว้ผมบ็อบสั้นคนนี้เดินตามเธอมา ขณะที่เธอกำลังพักสูบบุหรี่ตรงระเบียง หลังจากที่ส่งสายตาและพูดคุยกันเพียงเล็กน้อยทั้งคู่ ก็มาอยู่บนเตียงในโรงแรมม่านรูดแห่งนึง โดยเด็กสาวคนนั้นนั่งตักของนายอน ขณะที่นายอนจู่โจมและทำรอยเอาไว้ที่ซอกคอเนียนสวยของเด็กสาวคนนั้น


สูบบุหรี่น่ะ ดีอยู่แล้ว แต่สูบบุหรี่หลังจากมีเซ็กส์น่ะ ดียิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ความรู้สึกลอยคว้าง หลังจากที่อะดรีนาลีนหลั่งออกมา เป็นอะไรที่นายอนต้องการ หลังจากที่เครียดจากการทำงานหลายวันที่ผ่านมา


เธอพึงพอใจในตัวของเด็กสาวที่นอนหลับอยู่ไม่น้อย เธอใช้มือข้างที่ว่างเกลี่ยปอยผมของเด็กคนนี้ เธออมยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าเด็กสาวขยับตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจยาวของเด็กคนนี้ทำให้เห็นได้เลยว่า กำลังหลับสบายและอยู่ในโลกแห่งความฝัน แต่โชคร้ายนิดหน่อย ที่นายอนลืมชื่อของเด็กคนนี้ไปแล้ว (แชยอน? แชยอง?) เธอไม่เคยจำชื่อคู่นอนของตัวเองแม้แต่คนเดียว



นายอนเช็คเวลาจากไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดที่อยู่ด้านในลิ้นชักข้างเตียง ่เมื่อบุหรี่หมดมวนเธอจึงลุกขึ้นยืน

แสงจันทร์สะท้อนเข้ากับเรือนร่างสมบูรณ์แบบ เธอปัดผมยาวออกจากใบหน้าและเก็บเสื้อผ้ายับย่นที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เธอสวมเสื้อเชิ้ตแล้วติดกระดุมทีละเม็ดแล้วรูดซิปกางเกง เธอหยิบปากกาและกระดาษเพื่อเขียนโน้ตขอบคุณสำหรับค่ำคืนหฤหรรษ์ แล้วใส่ไว้ในลิ้นชักข้างเตียง


เธอหยิบน้ำหอมกลิ่นโปรดออกมาจากกระเป๋าแล้วฉีดไปที่ข้อมือทั้งสองข้าง ถูเข้าด้วยกัน ก่อนที่จะฉีดบนลำคอ นายอนสวมเบลเซอร์และหยิบโทรศัพท์ แล้วก็ออกจากห้อง






“มาสายนะ”


นายอนถอนหายใจในขณะที่เดินเข้าไปนั่งเก้าอี้สำหรับผู้บริหารในออฟฟิศของเธอ


“เมื่อคืนยาวไปหน่อยน่ะ” นายอนตอบ จีฮโยเบ้ปาก ก่อนที่เอาเอกสารมากองไว้ตรงหน้านายอน


“แกน่ะไปล่อลวงเด็กสาวไร้เดียงสามาอีกแล้วใช่มั้ย ?”


“ 'ไร้เดียงสา’ งั้นหรอ ถ้าแกรู้ว่าเด็กคนนั้นครางบ่อยแค่ไหน แกจะไม่พูดแบบนี้แน่”


“เห็นมั้ย ก็แกเป็นซะอย่างนี้ หยุดทำแบบนี้ได้แล้วนะ” จีฮโยพูดด้วยน้ำเสียงกังวล


นายอนส่ายหัว “ก็ฉันทำเป็นแต่เรื่องแบบนี้” นายอนพูดด้วยน้ำเสียงปนเศร้า พร้อมกับดวงตาที่เริ่มมีน้ำตาปริ่ม


“ถ้าหาก คนนั้น ยังมีชีวิตอยู่ เขาคงไม่อยากเห็นแกทำลายตัวเองไปเรื่อย ๆ แบบนี้หรอกนะ”



มือของนายอนที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่น “ถ้าหาก คนนั้น ยังมีชีวิตอยู่ ฉันคงไม่ทำตัวแบบนี้” นายอนพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น จีฮโย มองนายอนด้วยความสงสาร นายอนหยิบบุหรี่ที่อยู่ในลิ้นชักออกมาคาบไว้ในปาก แล้วจุดไฟแช็กราคาถูก จากนั้นจึงสูดควันบุหรี่ สักครู่นายอนค่อยรู้สึกสงบลง


นายอนรู้สึกขอบคุณบุหรี่ที่ช่วยคลายความเศร้าโศก เธอพ่นควันบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ออกมา “ฉันอยากกินสเต็กน่ะ”


จีฮโยและนายอนคุยเรื่องสัพเพเหระอีกครั้ง ปล่อยให้เรื่องราวของคนรักที่จากไปแล้วจางหายไป เช่นเดียวกับควันบุหรี่ที่พ่นออกมาจากริมฝีปากของนายอน


__________________________________________________________________________________________


ร้านอาหารทีจีฮโยพามา ห่างจากบริษัทของนายอนไปไม่กี่กิโล เป็นอะไรที่ดูต่ำต้อยเมื่อเทียบกับโรงแรมและร้านอาหารห้าดาวที่ทั้งสองชอบไป นายอนมองจีฮโยอย่างไม่เชื่อสายตาในขณะที่กำลังจอดรถสปอร์ตคันหรูสีเงิน


“เอาน่า นายอน อาหารราคาถูกไม่ได้แปลว่า อร่อยสู้อาหารในภัตตาคารหรู ๆ ที่แกเคยกินไม่ได้นี่นา”

จีฮโยพูดเกลี้ยกล่อมนายอน


อีกคนถอนหายใจ ก่อนลงจากรถและให้จีฮโยเดินนำไปยังร้านอาหาร เธอเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้กำแพง ผมสีดำยาวสกปรก ปรกหน้าของเด็กคนนั้น


‘แถวนี้มีคนไร้บ้านด้วย ร้านนี้ต้องสกปรกแค่ไหนกันเนี่ย’ นายอนนึกในใจ จีฮโยหันกลับมาดึงแขนนายอน

“เดินให้มันเร็วหน่อยสิ ฉันหิวแย่แล้ว”




พวกเธอถูกปรนนิบัติอย่างดี แน่นอนว่าพวกเขารู้จัก อิมนายอนและปาร์คจีฮโย ทั้งคู่เป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจที่อายุเพียงสามสิบต้น ๆ นายอนขอที่นั่งริมหน้าต่าง เธอชอบมองออกไปนอกหน้าต่างเวลาที่ทานอาหาร เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบทำแบบนี้ แต่อาจเป็นเพราะเธออายุมากขึ้น และชอบจินตนาการเกี่ยวกับชีวิตของผู้คน ที่อยู่อีกด้านของกระจก


เธอนั่งอย่างสบาย ๆ บนเก้าอี้และเปิดดูเมนูอาหาร


“สเต็กร้านนี้อร่อยสุดยอดเลย” จีฮโยบอก


นายอนพยักหน้า พนักงานเสิร์ฟมารับออเดอร์ จีฮโยเป็นคนสั่งอาหาร สายตาของนายอนมองไปยังเด็กสาวไร้บ้านที่นั่งอยู่บนถนน เธอคิดว่าเด็กสาวคนนั้นอายุยังน้อย แต่ก็ไม่แน่ใจนักเพราะผมปิดบังใบหน้าเกือบหมด

นายอนจิบน้ำผลไม้เล็กน้อย แล้วมองเด็กสาวคนนั้นอย่างไม่ละสายตา


“แล้วดีลกับมิสเตอร์ฮานส์ล่ะ คิดว่าไง” จีฮโยถามนายอน


นายอนยักไหล่ “คิดว่าคุ้มที่จะเสี่ยงนะ” ฉันอ่านงบการเงินของพวกเขา ถึงแม้ว่าในตอนนี้บริษัทจะยังไม่ใหญ่มาก แต่ฉันคิดว่ามีโอกาสโตได้อีก”

จีฮโยพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็คิดแบบนั้น เดี๋ยวจะส่งข่าวไปให้มิสเตอร์ฮานส์”

นายอนและจีฮโยเป็นเพื่อนกันมานานมาก ตั้งแต่สมัยทั้งคู่ยังเด็ก จีฮโยไม่เหมือนกับคนอื่นที่นายอนรู้จัก เธอเปรียบเสมือนเสาหลักให้กับนายอน ไม่ว่าจะยามดีหรือยามร้าย เธอเชื่อใจจีฮโย จีฮโยเข้ามาในชีวิตของเธอตั้งแต่พ่อและแม่ของนายอนเสียไปจากเหตุการณ์ที่โจรขึ้นบ้าน ตั้งแต่ตอนนายอนอายุ 12 ปี จีฮโยอยู่กับนายอนในตอนที่ คนนั้น  จากไปตลอดกาล และเมื่อนายอนสูญเสียความรู้สึกทุกอย่าง จีฮโยเป็นคนที่ช่วยให้เธอผ่านช่วงเวลาอันยากลำบากในตอนที่เธอสูญเสียคนที่เธอรักมาได้จนถึงทุกวันนี้ จีฮโยเป็นเพื่อนคนเดียวที่เธอไว้วางใจมากที่สุด


นายอนไม่ได้มีฐานะร่ำรวยมาตั้งแต่แรก เธอเป็นเศรษฐินีพันล้านได้ด้วยความช่วยเหลือจากจีฮโย เธอทำงานหนัก และคว้าโอกาสทุกอย่างทีอยู่ตรงหน้าแม้กระทั่งต้องใช้ร่างกายเพื่อแลกกับข้อเสนอทางธุรกิจก็ยอม ซึ่งเธอก็ไม่ได้รู้สึกหวงแหนร่างกายของตัวเองอยู่แล้ว หลังจากที่เกิดเรื่องนั้น ตอนที่คนนั้น จากเธอไป (ถึงแม้ว่าเธอทำตัวแบบนี้ ก็ไม่เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ เพราะว่าเธอตรวจร่างกายอยู่สม่ำเสมอ)


เธอใช้เงินทั้งหมดไปกับการลงทุนในหลักทรัพย์ บวกด้วยการทำงานหนักและโชคช่วย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเธอก็ได้กลายเป็นเจ้าของอาณาจักรธุรกิจในเกาหลีใต้ เธอแทบไม่ต้องคิดเลยว่าจีฮโยคือพาร์ทเนอร์อันดับหนึ่ง และจีฮโยก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง จีฮโยทำงานหนัก (ส่วนมากหนักกว่านายอนเสียอีก) และคอยดูแลนายอนอยู่เสมอราวกับว่านายอนเป็นน้องสาว จีฮโยไม่อาจตกหลุมรักคนที่เปราะบางแบบนายอนได้ และนายอนก็ไม่อาจทำให้จีฮโยแปดเปื้อนได้เช่นกัน



หางตาของนายอนเหลือบไปเห็นเด็กสาวไร้บ้านคนนั้น นั่งโยกตัวอยู่ นายอนมองเด็กคนนั้นด้วยความสงสัย



พนักงานเสิร์ฟวางอาหารลงบนโต๊ะ เขาเติมน้ำผลไม้แล้วโค้งให้ทั้งสองก่อนเดินออกไป นายอนมองอาหารที่อยู่ตรงหน้าที่ดูน่ากิน เธอหั่นสเต็กและพบว่าเนื้อนุ่มมาก เธอมองหน้าจีฮโยที่ยิ้มให้ ก่อนน้ำเสต็กชิ้นนั้นเข้าปาก เธอเกลียดที่จีโฮยบอกว่าเสต็กนี้อร่อย แล้วมันก็ดันอร่อยมาก ๆ ด้วยสิ นี่เป็นสเต็กที่รสชาติดีที่สุด ดีกว่าเสต็กจากโรงแรมห้าดาวเสียอีก


“อร่อยไหม” จีฮโยถาม ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ัว ว่านายอนจะตอบว่าอะไร


“งั้น ๆ แหละ” นายอนพูดเสร็จก็หั่นสเต็กต่อ


จีฮโยหัวเราะแห้ง “นั่นสินะ” แล้วก็จัดการจานของตัวเองต่อ


นายอนรู้สึกว่าเด็กสาวไร้บ้านกำลังมองมายังพวกเธอด้วยความอิจฉา ดวงตาของเด็กคนนั้นใสเป็นประกาย เด็กคนนั้นปาดผมสกปรกออกจากใบหน้า และนายอนก็พบว่าดวงตาของเด็กคนนั้นเปล่งประกายราวกับเพชร เด็กคนนั้นกลืนน้ำลายและมองเสต็กจากนั้น นายอนพบว่าการกระทำเช่นนี้ดูน่ารักมาก


“นายอน”

“หืม”

“ทำไมมองแต่เด็กคนนั้นล่ะ” จีฮโยอดถามไม่ได้

“แป๊บนึงนะ”

“ห๊ะ” จีฮโยมองนายอนด้วยความประหลาดใจ หลังจากเห็นนายอนลุกออกไปด้วยความเร่งรีบ


“นี่” นายอนพูดกับเด็กสาวไร้บ้าน เด็กคนนี้ดูสกปรกเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน ผมที่เต็มไปด้วยสังกะตัง ไม่ได้หวี และมีคราบสกปรกเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวและเสื้อผ้า


เด็กคนนั้นมองด้วยสายตาเป็นประกายโดยไม่ทราบสาเหตุ หัวใจของนายอนเต้นแรง..


“หิวข้าวไหม” นายอนถาม


เด็กคนนั้นกระพริบตา (น่ารักจัง นายอนคิด) เด็กสาวคนนั้นส่ายหัว ตอบกลับมาเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า “ขอโทษค่ะ ฉันพูดภาษาเกาหลีไม่ได้”


นายอนนั่งยอง ๆ ข้างเด็กคนนั้น เพื่อให้มองหน้าเด็กคนนั้นได้ถนัด


เธอได้กลิ่นเหม็นสาป นายอนย่นจมูกเล็กน้อย กลิ่นของเด็กคนนี้เหม็นมาก เหมือนไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน แต่ก็ยังมีกลิ่นหวาน ๆ อยู่จาง ๆ นั่นทำให้กลิ่นตัวของเด็กคนนี้ไม่แย่นัก



“หิวข้าวไหม” คราวนี้เธอถามเป็นภาษาญี่ปุ่น เด็กคนนั้นมองหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะพยักหน้าด้วยความเขินอาย (นายอนรู้สึกดีที่ตัวเองเรียนภาษาญี่ปุ่น เพราะต้องไปเจรจาธุรกิจแถบนั้นอยู่บ่อย ๆ)


“ฉันจะเลี้ยงสเต็กเธอ ถ้ามากับฉัน” เธอเอ่ยปากชวนเด็กคนนั้น เด็กคนนั้นมองหน้านายอนเหมือนใช้ความคิด แต่สายตาของเด็กคนนั้นแทบจะอ่านใจเธอได้เลย หลังจากนั้นสักพักเด็กคนนั้นก็พยักหน้าตกลง ทั้งสองลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปยังร้านอาหาร นายอนสังเกตเห็นว่าเด็กคนนั้นไม่กล้าเดินใกล้ตัวเอง แต่ก็ยังส่งยิ้มให้เธอ


เมื่อทั้งสองเข้ามาในร้านอาหาร นายอนพบว่าเจ้าของร้านมองไปยังเด็กสาวคนนั้นอย่างรังเกียจ แต่พอนายอนมองหน้าเขา เจ้าของร้านก็แสร้งยิ้ม


จีฮโยมองนายอนและเด็กสาวคนนั้นด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นายอนเลื่อนเก้าอี้ให้เด็กคนนั้น จีฮโยจ้องหน้าเธอ

แล้วถามว่า


“นี่่แกจะทำอะไร”

“เรื่องของฉันน่า”

นายอนตอบเสียงห้วน

จีฮโยยักไหล่ก่อนที่จะยิ้มหวาน ให้กับเด็กสาวคนนั้น

“อยากกินอะไรล่ะ” จีฮโยถาม

“เด็กคนนี้พูดเกาหลีไม่ได้ ต้องคุยเป็นภาษาญี่ปุ่น” นายอนบอกจีฮโย

“อ้าว” หลังจากนัั้นจีฮโยจึงถามเด็กสาวคนนั้นเป็ํนภาษาญี่ปุ่น เด็กคนนั้นจึงมองตอบ


“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ฉันขอเป็นอะไรก็ได้ที่ราคาถูกที่สุดค่ะ” นายอนเขยิบเข้าไปใกล้เด็กคนนั้นเล็กน้อย เพื่อฟังว่าเด็กสาวพูดอะไร เพราะเธอพูดเบามาก อย่างไรก็ตามเธอสังเกตว่าเด็กสาวคนนี้มองไปที่จานสเต็กของเธอด้วยความหิว นายอนจึงสั่งสเต็กแบบเดียวกันถึงแม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ราคาแพงที่สุดในร้านก็ตาม (ก็เป็นสเต็กราคาถูกสำหรับนายอนอยู่ดีล่ะนะ)


“ชื่ออะไรหรอ” จีฮโยถามเด็กสาวคนนั้นด้วยท่าทางใจดี


เด็กคนนั้นเม้มริมฝีปาก นายอนสังเกตว่าริมฝีปากของเด็กคนนี้แห้งผาก “เมียวอิ มินะ” เด็กคนนั้นตอบ


‘เมียวอิ งั้นหรอ นามสกุลคุ้น ๆ’ นายอนคิดในใจ


และแล้วความคิดของเธอก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อพนักงานเสิร์ฟวางสเต็กลงบนโต๊ะ ตาของมินะเบิกกว้างแล้วกลืนน้ำลาย


จีฮโยกับนายอนมองหน้ากัน เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของเด็กสาว


“กินได้เลยนะ” นายอนพูด จีฮโยดุนายอน “ไม่สุภาพเลยนะ ไปเร่งให้เขากิน”


“อย่ามาสั่งน่า” นายอนตอบกลับ


มินะจิ้มสเต็กแล้วอมยิ้ม นายอนไม่อาจละสายตาจากรอยยิ้มนั้นได้เลย




ทำไมท่าทางของเด็กไร้บ้านเวลากินสเต็กดูดีราวกับเจ้าหญิงจากเจโนเวียล่ะ มินะใช้มีดหั่นสเต็กอย่างชำนาญ แล้วใช้ส้อมจิ้มเนื้อที่หั่นแล้ว เธอยกชิ้นเนื้อใส่ปากแล้วค่อย ๆ เคี้ยวโดยที่ปากปิดสนิท ไม่เหมือนนายอน เศรษฐินีพันล้านที่กินมูมมามกว่า

เมื่อเทียบกับมินะที่เป็นแค่เด็กไร้บ้าน


นายอนและจีฮโยมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ


“กินให้อร่อยนะ” จีฮโยบอกกับมินะ แล้วยิ้มให้ มินะยิ้มตอบพร้อมกับใช้ผ้าเช็ดปาก


นายอนมองแต่ผู้ที่มาใหม่ เธอแทบไม่ค่อยแตะอาหารของตัวเองด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะไม่อร่อยนะ แต่เพราะเธอไม่อยากกินมูมมามต่อหน้าเด็กสาวคนนี้ต่างหาก


หลังจากที่มืออาหารจบลง นายอนจ่ายค่าอาหารทั้งหมด


เมื่อพวกเขาออกมาด้านนอก มินะขอบคุณเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง นายอนต้องมองรอยยิ้มนั้นที่เปล่งประกายนั่น

มินะโบกมือลาและเดินจากไป


ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจ พอนายอนเปิดประตูรถด้วยกุญแจรีโมท เธอเร่งให้จีฮโยเข้าไปในรถ แล้วรีบขับรถตามเด็กคนนั้นไป


หลังจากนั้นเธอรีบเปิดประตูแล้ววิ่งไปคว้าข้อมือของเด็กคนนั้น เด็กสาวหันมามองหน้านายอนทันที


ผิวของเด็กสาวคนนี้นุ่มอย่างน่าประหลาด เพราะปกติแล้วผิวของคนไร้บ้านต้องหยาบกระด้าง แต่ผิวของเด็กสาวคนนี้เนียนนุ่ม มินะมองหน้าเธอด้วยความประหลาดใจแล้วรีบดึงมือออก


“ฟังนะ ฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว ถ้าเธอไม่มีที่ไป เธอมาพักอยู่กับฉันชั่วคราวได้นะ” นี่เธอพูดอะไรออกไป เธอพูดอะไรกับมินะไปเนี่ย ทำไม ทำไม ทำไมกันนะ นายอนไม่เข้าใจตัวเองเลย


มินะมองหน้านายอน นายอนเองก็ทำอะไรไม่ถูก มีอะไรบางอย่างในดวงตาเป็นประกายของมินะที่ดึงดูด และไม่สามารถมองได้นาน ๆ


“จ..จริงหรอคะ” มินะพึมพำ มองหน้านายอนด้วยดวงตาเป็นประกายเหมือนลูกกวาง และนั่นยิ่งทำให้นายอนรู้สึกแปลก ๆ


นายอนถอนหายใจ แล้วคว้าข้อมือของมินะ แล้วลากกลับไปที่รถ จากนั้นเปิดประตูรถแล้วดันมินะเข้าไป


“เข้าไปสิ”


รู้ตัวอีกทีเมียวอิ มินะ ก็มานั่งอยู่บนเบาะของรถสปอร์ตคันหรูเสียแล้ว

________________________________________________________________________________________



‘อะไรกัน’

‘นี่ฉันต้องมานั่งเลี้ยงเด็กหรอเนี่ย’


“เอ่อ ขอบคุณที่ให้ฉันใช้ห้องอาบน้ำแล้วก็ให้ฉันยืมเสื้อผ้านะคะ” เสียงหวานของหญิงสาว ไม่สิ เด็กไร้บ้าน เอ้ย นางฟ้า ต่างหาก นายอนคิดในใจ


“ห๊ะ อะไรนะ”


“เสื้อผ้า แล้วก็ เอ่อ.. ขอบคุณที่ให้ฉันใช้ห้องอาบน้ำค่ะ”

นางฟ้า มินะ กระพริบตาได้น่าเอ็นดู


‘นี่มันอะไรเนี่ย’ ผีที่ไหนมาแกลังฉัน โอ๊ย นี่มันพล็อตหนังเกาหลีชัด ๆ ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นจริง’ ความคิดในหัวของนายอนตีกันวุ่นไปหมด นายอนทำได้แค่พยักหน้าให้มินะ ไม่รู้จะตอบว่าอะไร


นายอนให้เด็กไร้บ้านตัวเหม็นและสกปรกเข้ามาที่เพนท์เฮ้าส์สูงเสียดฟ้า ราคาหลายล้านวอน นี่เป็นชั้นสูงที่สุด

ตอนกลางคืนนายอนชอบเปิดผ้าม่านทั้งหมดเพื่อดูดาว

อันดับแรก เธอต้องการให้เด็กสาวคนนี้เนื้อตัวสะอาด (เพราะกลิ่นตัวเหม็นจนทำให้เธอประสาทเสีย)

จากนั้นเธอจึงให้เสื้อผ้าสำรอง, ผ้าเช็ดตัว, แปรงสีฟันอันใหม่ และชี้นิ้วให้เด็กสาวเดินไปยังห้องอาบน้ำ


หลังจากที่เวลาผ่านไปราวชั่วโมงครึ่ง นายอนเริ่มกังวล หนึ่งชั่วโมงกับอีกสามสิบนาทีมันนานเกินไปสำหรับการอาบน้ำ นายอนนั่งพิงโซฟา หรือว่ามินะจะจมอ่างอาบน้ำไปแล้ว ก่อนที่นายอนจะลุกจากโซฟาเพื่อไปยังห้องอาบน้ำ


ประตูห้องอาบน้ำก็ถูกเปิดออกพอดี

และนี่คือภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าอิมนายอน


เด็กสาวที่ดูราวกับเป็นคนละคนได้เดินออกมา ถึงแม้ว่าผมสีเข้มยาวจะยังเปียกอยู่ ตอนนี้เส้นผมกลับดูเงางามและนุ่มสลวย ใบหน้าปราศจากสิ่งสกปรก และเธอดูสวยมาก ราวกับนางแบบในนิตยสาร จมูกของเธอเชิดรั้นเล็กน้อย ริมฝีปากอมชมพู คิ้วสวย ดวงตาเป็นประกาย สะท้อนด้วยแสงไฟสีขาว ใบหน้าของเธอประดับไปด้วยจุดเล็ก ๆ แต่นั้นทำให้เธอมีเสน่ห์มากขึ้น เสื้อผ้าที่สวมเข้ากันได้กับหุ่นได้รูป ทำให้เธอดูแพงและน่ารักในเวลาเดียวกัน นายอนได้แต่ด่าตัวเองอยู่ในใจ ว่าทำไมเธอถึงให้เด็กคนนี้ใส่กางเกงขาสั้นแทนที่จะเป็นกางเกงวอร์ม นายอนไม่อาจละสายตาจากเรียวขาสวยได้เลย


นายอนดันตัวเองแทบจะติดกับโซฟา มินะนั่งลงข้าง ๆ ด้วยท่าทางสง่างาม นายอนได้กลิ่นของเลมอนมาจากแชมพูและสบู่ที่นายอนใช้อยู่เป็นประจำ กลิ่นหอมหวานทำให้เธอเผลอใจ นายอนรู้สึกสับสน


นายอนกัดริมฝีปาก ไม่ ไม่ ไม่นะ นายอน อย่าคิดแบบนั้น


เด็กคนนี้อายุเท่าไหร่กัน นายอนหันไปมองเด็กสาวที่คงนั่งเงียบ นายอนหยิบรีโมตแล้วเปิดทีวี มินะตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงดังจากทีวี


“อยากดูอะไรล่ะ” นายอนถาม


มินะกัดริมฝีปาก(ริมฝีปากของมินะ ไม่แห้งแตกแล้ว แต่กลับดูนุ่ม นี่นายอนไม่ได้มองนะ ไม่ได้มองเลย ให้ตายสิ)


“งั้นเธออยากดูหนังแอคชั่นไหม”


นายอนรีบเปิดเน็ตฟลิกซ์บนทีวี และพยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุด


“ Avengers Infinity War เป็นไง” นายอนถามในขณะที่กดเลือกหนัง มินะหันมองนายอน ด้วยดวงตาเป็นประกายที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้น


มินะไม่จำเป็นต้องพูดอะไร นายอนก็เข้าใจ


นายอนกดปุ่มเพื่อเล่นหนัง เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหนังหลังจากนั้น เพราะสิ่งที่เธอเห็นมีแต่คนแปลกหน้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องมองแต่มินะแทนที่จะสนใจหนังที่อยู่ในจอทีวี เธออดมองมินะที่ตื่นเต้นกับฉากแอคชั่นในหนัง แล้วเธอก็กอดปลอบเมื่ออีกคนร้องไห้เมื่อถึงฉากจบ และทำไมนายอนต้องร้องไห้ตามนางฟ้ามินะ


นี่เป็นเรื่องแปลก นายอนรู้ตัวดีว่ามีสเน่ห์ รู้ว่าตัวเองหน้าตาดีมากกว่าคนทั่วไป แต่เธอก็คิดว่าเด็กสาวคนนี้สวยสง่า จนนายอนยังต้องขอยอมแพ้ ใช่ เธอยอมรับว่ามินะหน้าตาดีกว่าตัวเอง


เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอต้องการมีหน้าตาแบบมินะ หรือว่า ต้องการขึ้นไปคร่อมใบหน้าของมินะกันแน่...


ใช่แล้ว เวลาเธอให้ความสนใจกับหญิงสาวแปลกหน้า เธอมักจะจบลงที่เตียงทุกครั้ง แต่เธอคิดว่าตัวเองไม่ได้สนใจมินะแบบนั้น

เอ๊ะหรือว่าใช่กันนะ


ความคิดของนายอนตีกันอยู่ในหัว เธอจะไปนอนกับคนสวย ๆ คนไหนก็ได้ เธอน่ะเก็บแต้มกับเหล่าผีเสื้อราตรีมาเยอะ และผู้หญิงพวกนั้นก็สกปรกกว่าเด็กสาวไร้บ้านผู้สง่างาม ที่เธอไปพบมาเสียอีก อันที่จริงเธอทำแบบนั้นกับมินะก็ได้ แค่คว้าข้อมือ จับมินะนั่งตัก แล้วเอานิ้วของเธอสอดเข้าไปด้านใน


มินะหันกลับไปมองนายอน แล้วยิ้มกว้างให้อีกคน กว้างจนเห็นเหงือกเลยล่ะ มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้พิษภัย น่ารัก และบริสุทธิ์ ทันใดนั้นนายอนก็หยุดความคิดลามกของตัวเองทันที แล้วยิ้มตอบมินะ โดยพยายามไม่สนใจความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นตรงหว่างขาของตนเอง


โชคดี ที่โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นเสียก่อน นายอนปรายตามองมินะ แล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียง


“ว่าไง”


“เป็นไงบ้างนายอน” เสียงของจีฮโยเอ่ยถาม


“แกหมายความว่าไง” นายอนถามกลับ


“ผู้หญิงอย่างแกกับเด็กสาวไร้บ้าน แกมีแผนให้เด็กคนนี้อยู่กับแกต่อไปหรอ”


“เออ” นายอนตอบ แล้วหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะคาบไว้ในปาก


“ฉันเข้าใจว่าแกน่ะอยากช่วย แต่คงไม่มีเจตนาแอบแฝงใช่ไหม”


“ไม่มีโว้ย” นายอนตวาด แล้วก็หยิบไฟแช็กพลาสติกออกมาจุดบุหรี่ หลังจากที่อัดควันเข้าปอด นายอนรู้สึกผ่อนคลายขึ้น


“ฉันแค่จะบอกว่า อย่าใช้ร่างกายของเด็กคนนี้เป็นค่าเช่า เข้าใจไหม”


“ฉันไม่ทำหรอก” นายอนบอกให้จีฮโยมั่นใจ “ฉันไม่สิ้นหวังขนาดนั้น ฉันจะโทรเรียกผู้หญิงพวกนั้น มาหาเมื่อไหร่ก็ได้” (ถึงนายอนกำลังคิดจะจับมินะนั่งตักแล้วทำเรื่องแบบนั้น แต่เธอก็ยังไม่ได้เริ่ม ดังนั้นก็ไม่ผิดสัญญากับจีฮโยเสียหน่อย)


จีฮโยตอบกลับ “โอเค แค่อยากแน่ใจ มินะแตกต่างจากคนอื่น อย่าทำให้เขาต้องแปดเปื้อน”


นายอนอัดควันเข้าปอดอีกครั้ง แล้วปล่อยควันออกมาจากปากรูปหัวใจ “ไม่ทำหรอก” นายอนให้คำมั่นอีกครั้ง (มือของนายอนอยู่ไม่สุขแล้ว)


“แล้วก็ ช่วยถ่ายเซลฟี่กับมินะ แล้วส่งมาให้ฉันดูด้วย”


นายอนแทบจะสำลักควันบุหรี่ เพราะคำขอของจีฮฮโย ให้ถ่ายเซลฟี่กับมินะ มันเป็นเรื่องของคนที่เป็นแฟนกันทำไม่ใช่หรอ นายอนไม่ค่อยแน่ใจ นายอนเพิ่งอายุเกินสามสิบไปนิดหน่อย นายอนไม่ใช่วัยรุ่นแล้ว ตามเทรนด์สมัยใหม่ไม่ทันหรอก


“ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นล่ะ”

“แค่อยากแน่ใจว่าแกไม่ได้ล่วงเกินเขา”


นายอนสำลักอีกครั้ง แล้วถอนหายใจ



“ได้” นายอนอัดควันบุหรี่ครั้งสุดท้าย จีฮโยบอกลา แล้วตัดสาย


นายอนดับบุหรี่แล้วโยนบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่ตรงระเบียง แล้วหยิบน้ำหอมสำรองที่วางไว้ตรงระเงียง (นายอนมักจะมีน้ำหอมโทนกลิ่นซิตรัสและดอกไม้สำรองเอาไว้เพื่อฉีดหลังจากที่สูบบุหรี่เสร็จ เพื่อกลบกลิ่นบุหรี่) นายอนฉีดน้ำหอมลงบนข้อมือและลำคอ แล้วเดินเข้าเพนท์เฮ้าส์ไป นายอนพบว่ามินะนั่งเกร็งและมองเธอด้วยสายตารู้สึกผิด เพราะมินะนั่งดูหนังแอคชั่นเรื่องถัดไป โดยที่ไม่ได้ขอนายอน


“ไม่เป็นไร” นายอนเข้าไปนั่งข้าง ๆ มินะ มินะได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวนายอน จนอดมองไม่ได้

“มีอะไร” นายอนถาม แล้วอ้าปากหาว

“ไม่มีค่ะ ตัวคุณหอมดีนะคะ” มินะเอ่ยตอบ นายอนอดยิ้มไม่ได้

“ขอบใจนะ ฉันเพิ่งสูบบุหรี่มาน่ะ เลยต้องฉีดน้ำหอมกลบกลิ่น”

“อ้อ คุณสูบด้วยหรอคะ” มินะมองนายอน

“ใช่” นายอนตอบ “เธอมีปัญหากับเรื่องนี้หรอ” นายอนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง (เธอแค่อยากแกล้งมินะเล่นน่ะ)

มินะหน้าแดงเล็กน้อย “ปะ เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้ว่าอะไร ฉันหมายถึง มันก็ร่างกายของคุณน่ะค่ะ” มินะพึมพำ



“ฉันไม่สนหรอก ว่านาบงสูบบุหรี่หรือเปล่า นี่มันร่างกายของเธอ แค่อย่าจูบฉันด้วยกลิ่นบุหรี่พอ” เธอหยอกนายอนแล้วก็วิ่งหนี นายอนวิ่งไล่เพื่อพ่นลมหายใจเหม็นบุหรี่ เธอคนนั้นแกล้งทำหน้าขยะแขยง


“จับได้แล้ว” นายอนคว้าเอวของคนนั้นเอาไว้ แล้วมอบจูบชื้นแฉะแก่ริมฝีปาก เธอคนนั้นละลายไปกับจูบของนายอน มือของเธอคว้าตัวของนายอนให้เข้ามาใกล้มากขึ้น จนกระทั่งไม่มีช่องว่างเหลือระหว่างทั้งสอง



“อืม” นายอนตอบกลับไป แล้วก็พิงเก้าอี้ เธอนึกขึ้นได้ว่าจีฮโยขออะไร จึงหยิบไอโฟนขึ้นมา


นายอนอึ้งไปชั่วขณะ เพราะมินะกำลังมองจอโทรศัพท์อยู่


“มินะ มองกล้องนะ”


มินะมองหน้านายอนด้วยความงุนงง เมื่อนายอนเขยิบเข้ามาใกล้ ยิ้มกว้างและกดปุ่มถ่ายรูป เมื่อนายอนถ่ายรูปเซลฟี่เสร็จแล้ว นายอนก็กลับไปนั่งที่ของตัวเองแล้วส่งรูปนั้นให้กับจีฮโย


อีกครั้ง หลังจากที่ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ นายอนก็นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ ส่วนมินะก็นั่งดูหนัง ในที่สุดนายอนเหลือบมองมินะแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ เพราะว่าตอนนี้มินะหลับเรียบร้อยแล้ว นายอนปิดทีวีและตัดสินใจพามินะเข้าห้องนอน เพราะจะได้หลับสบายขึ้น นายอนมองใบหน้าของมินะที่กำลังหลับแล้วยิ้มออกมา มินะดูสวยและเปราะบางในเวลาเดียวกัน


นายอนแบกมินะขึ้นหลังของตนเพื่อไปยังห้องนอน เธออดหน้าแดงไม่ได้ เมื่อรู้สึกถึงสิ่งนุ่มนิ่มทั้งสอง ที่สัมผัสเข้ากับแผ่นหลังของตนเอง นายอนยังแอบกลืนน้ำลายเมื่อรู้สึกถึงเรียวขาของมินะที่พาดผ่านเอว

มินะตัวเบาอย่างน่าเป็นห่วง ไม่รู้เหมือนกันว่ามินะขาดอาหารมานานแค่ไหน


เมื่อนายอนวางมินะลงบนเตียง สายตาของเธอบังเอิญเห็นว่าเสื้อของมินะเลิกขึ้น ทำให้เห็นหน้าท้องแบนราบ มินะผอมมากจนน่าใจหาย ผิวของเธอขาวและมีจุดสีดำประปราย

นายอนเริ่มรู้สึกว่าอยากสัมผัสมินะให้มากกว่านั้น อยากทำให้มินะเป็นของเธอเนเสียตั้งแต่ตอนนี้ มือของนายอนค่อย ๆ ลูบไล้หน้าท้องของมินะ มินะครางออกมาเบา ๆ เสียงครางนั้นกระตุ้นอารมณ์ของนายอน จนเธอแทบทนไม่ไหว และอยากร่วมรักกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าจนกว่าอีกคนจะหมดแรง


นายอนรับหันไปทางอื่น รีบปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องนอน เธอรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้อง


นายอนจำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น เธอจำได้ว่าแค่มาที่ห้องของหญิงสาวคนนึง ตอนนี้เธอแค่รู้ว่ากำลังบดเบียดร่างกายของตนเองกับหญิงสาวชื่อโมโมะ ซึ่งครางอยู่ข้างใต้ตัวเธอ มือของหญิงสาวคนนั้นขยุ้มเส้นผมของนายอน นายอนขยับนิ้วของตนเองเข้าไปในช่องทางร้อนของโมโมะให้ลึกขึ้น ทำให้หญิงสาวครางหนักมากกว่าเดิม


“ปล่อยออกมาสิ” นายอนกระซิบที่ข้างหูของโมโมะ ก่อนที่จะใส่นิ้วสามนิ้วเข้าไปยังช่องทางร้อนของหญิงสาว เพียงแค่นี้โมโมะก็กรีดร้องด้วยความสุขสม




นายอนสะดุ้งตื่นขึ้น แล้วรีบเช็คเวลาจากไอโฟนของเธอ


4.30 am


นายอนพ่นควันบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ แล้วเหลือบมองไปยังร่างที่ยังคงนอนหลับอยู่ข้างเธอ เธอจูบหน้าผากของหญิงสาวคนนั้นเบา ๆ รีบคว้ากองเสื้อผ้ายับย่นที่กระจายอยู่บนพื้นมาสวมอย่างเร่งรีบ แล้วออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

__________________________________________________________________________________________


นายอนเปิดประตูเพนท์เฮ้าส์ หลังจากที่พบว่าห้องนั่งเล่นยังคงว่างเปล่า เธอกะพริบตาด้วยความง่วง นายอนเดินเข้าห้องนอนแล้วพบว่ามินะยังคงหลับอยู่ ขาเรียวกอดหมอนข้างสีขาวของนายอน


‘อยากเป็นหมอนข้าง’ นายอนคิดในใจ


นายอนถอนหายใจแล้วเดินกลับไปยังห้องนั่งเล่น นายอนจัดที่บนโซฟาเพื่อนอน พอศรีษะของนายอนแตะพนักวางแขนบนโซฟา เธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว


นายอนตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นของอาหารที่แสนอร่อย นายอนเลียริมฝีปากแล้วลุกขึ้นนั่ง นายอนพบว่าที่ตัวของเธอมีผ้าห่มกับหมอนหนุนสีขาว ที่เธอไม่ได้นำออกมาด้วยตอนที่หลับ เธอเห็นมินะกำลังทำอาหารอยู่ในครัวที่เธอแทบไม่เคยใช้


มินะสวมผ้ากันเปื้อนทำกับข้าว และ ฮัมเพลงนายอนที่ไม่คุ้นหู สะโพกของมินะขยับเล็กน้อยในขณะที่เขย่ากระทะอย่างชำนาญ

นายอนคิดว่ามินะแต่งตัวได้น่ารักมาก เธอหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นว่าท่าทางของมินะตอนนี้เหมือนกับเพนกวิ้น เมื่อมินะได้ยินเสียงหัวเราะ ก็รีบหันมามอง สายตาของมินะสบเข้ากับนายอนพอดี ทำให้มินะหน้าแดงด้วยความเขินอาย


“โอ๊ะ คุณตื่นแล้วหรอคะ” มินะพูดตะกุกตะกัก


นายอนยิ้มตอบ “ใช่ ตื่นมานานพอที่จะเห็นเธอเต้นท่าเพนกวิ้นน่ะ ขอบคุณนะที่เต้นให้ดู”


มินะหน้าแดงกว่าเดิม แล้วทำหน้ามุ่ย “อย่างน้อยฉันก็ทำให้คุณหัวเราะนะคะ”


นายอนใจเต้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นายอนลุกจากโซฟาบิดขี้เกียจ แล้วเดินไปหามินะ นายอนเห็นว่ามินะกำลังทำอาหารบางอย่างที่มีสีแดง


นายอนมองอาหารที่อยู่ในกระทะ  ่แล้วถามมินะว่า “นี่อะไร”


“พอเปิดตู้เย็นดู เห็นว่ามี ไข่ หมู แล้วก็กิมจิ เหลืออยู่ค่ะ เลยทำข้าวผัดกิมจิ เป็นอาหารเช้าง่าย ๆ” มินะตอบคำถามของนายอนด้วยรอยยิ้ม


นายอนไม่ได้ทานข้าวผัดกิมจิมานานแล้ว ครั้งสุดท้ายคือตอนที่พ่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่


“คุณควรไปนั่งรอที่โต๊ะนะคะ ฉันใกล้ทำเสร็จแล้ว”

นายอนยอมทำตามที่มินะบอก แต่สายตายังคงมองมินะที่ยังคงทำอาหาร

เธอควรทำใจให้ชินกับเรื่องพ่อแม่ของเธอได้แล้ว

ถึงแม้ว่า เธอรู้แล้วว่าไม่มีสิ่งใดคงอยู่ตลอดไป แต่เธอก็ยังคิดถึงพ่อกับแม่อยู่ดี


มินะวางจานข้าวผัดไว้ตรงหน้านายอน นายอนตักข้าวผัดใส่เข้าปากไปหนึ่งคำ จู่ ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา น้ำตาที่ทำให้เธอนึกถึงเรื่องราวสิบปีที่แล้ว เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำตาต้องไหลตอนนี้ แต่ความทรงจำต่าง ๆ พรั่งพรูเข้ามาหาเธออีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำที่ดีหรือความทรงจำที่แสนเศร้า


นายอนลืมไปนานแล้วว่ากินอาหารที่ทำกินกันในบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ มินะไม่พูดอะไร มินะรู้ว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรออกมากเลย เพราะมินะเข้าใจความรู้สึกของนายอนดี มินะเดินไปหยิบทิชชู่มาให้กับนายอน แล้วคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดปลอบ


ความเหน็บหนาวในใจของนายอนหายไปทันที เมื่อได้รับอ้อมกอดแสนอบอุ่นจากมินะ

_________________________________________________________________________________________


เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก สามเดือนแล้วที่มินะยังอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของนายอน


“วันนี้จะทำอะไรดีนะ” มินะพึมพำขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอยังคงอาศัยอยู่ที่นี่ อาจเป็นเพราะนายอนรู้สึกเหงาเกินไป เธอยังจำได้อยู่วันที่เธอถามว่านายอนสะดวกให้เธอพักอยู่ด้วยหรือไม่ สีหน้าของนายอนตอนนั้นได้บ่งบอกทุกอย่างไว้หมดแล้ว และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเธอยังอาศัยอยู่ในเพนท์เฮ้าส์นี้


มินะรู้สึกละอายใจเพราะว่าเธอพึ่งพานายอนมากเหลือเกิน ตั้งแต่เสื้อผ้า, อาหาร หรือแม้กระทั่งที่พัก ทุกอย่างทั้งหมดมาจากนายอน มินะไม่เคยรู้สึกว่าต้องพึ่งพาใครมากขนาดนี้มาก่อน เธอรู้สึกไม่ดีเพราะรู้สึกว่านายอนทำทุกอย่างเพื่อเธอ


เริ่มแรกเธอตัดสินใจเป็นคนทำความสะอาดบ้านและทำอาหารให้นายอน เพื่อเป็นการตอบแทนทุกสิ่งที่นายอนทำให้กับเธอ นายอนเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร


แต่เมื่อนายอนเริ่มซื้อของให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งจำเป็นพื้นฐาน หรือของขวัญราคาแพง เริ่มจากน้ำหอมกลิ่นวนิลาราคาแพงที่เข้ากับตัวเธอได้ดีและมินะเองก็ชอบมันมาก เมื่อนายอนเอ่ยปากชมเวลาที่เธอใส่น้ำหอมกลิ่นนี้ ถัดมานายอนก็ซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม มินะไม่ยอมใช้เสื้อผ้าพวกนั้น ทำให้นายอนงอน จนกระทั่งเธอต้องยอมใส่ (บางทีเวลานายอนงอนก็มีท่างทางเหมือนเด็กน้อย บางทีเธอก็สงสัยเหมือนกันว่านายอนเป็นผู้ใหญ่รึเปล่า) แล้วก็นายอนก็ซื้อของอีกหลายอย่างให้กับเธอ ซึ่งในภายหลังเธอก็ยอมรับของพวกนั้นไว้ด้วยความยินดี (เพราะไม่อยากให้นายอนงอน)


และของชิ้นล่าสุดที่มินะได้รับคือ โชคเกอร์สีทอง ที่เข้ากับลำคอระหงของเธอได้เป็นอย่างดี


วันนั้นเธอนัั่งอยู่บนโซฟาตามปกติ แล้วก็รู้สึกว่ามือของนายอนลูบมาที่ลำคอ หลังจากนั้นตามด้วยความรู้สึกเย็น ๆ ของอะไรบางอย่างสัมผัสที่คอของเธอ เธอหันไปมองนายอนด้วยความสงสัยในขณะที่นายอนสวมสิ่งนี้ให้กับเธอ


“เธอใส่แล้วดูดีมากเลยนะ” นายอนพึมพำอยู่ข้างหูของมินะ มินะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากของนายอนเฉียดหูของตนเอง มินะมองไปที่หน้าต่างและเห็นเงาสะท้อนของเครื่องประดับสีทองที่อยู่บนคอของเธอ มินะพยายามถอดมันออก เพราะรู้สึกว่าสิ่งนี้มีค่ามากเกินกว่าที่เธอควรได้รับ


นายอนรีบดึงมือของมินะวางบนตักของตนเองทันที


“ไม่ต้องถอด” นายอนทำเสียงเข้ม


“คุณนายอนคะ นี่มันมากเกินไป มันแพงมากนะคะ” มินะมองไปที่นายอนอย่างรู้สึกผิด


“ไม่เป็นไรหรอก” นายอนพึมพำแล้วยู่ปาก “ฉันก็แค่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอ”

มินะถอนหายใจ “แต่คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้นะคะ”


“แต่ฉันอยากทำ” นายอนยิ้มจนเห็นฟันกระต่าย ซึ่งทำให้มินะใจเต้นแรง


มินะหลุบตาลง “ถ้าอย่างนั้น ช่วยบอกทีค่ะว่าฉันต้องตอบแทนคุณยังไงบ้าง” มินะพูด แล้วมองไปที่ตาของนายอนที่เป็นประกายยิ่งกว่าเครื่องประดับที่เธอสวมอยู่เสียอีก


นายอนมองกลับไปที่มินะ


“ถ้างั้น จูบฉันสิ”


มินะมองเบิกตาด้วยความตกใจ แต่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ หัวใจของมินะเต้นแรงกว่าเดิม เมื่อมินะมองไปที่ริมฝีปากแดงฉ่ำรูปหัวใจของนายอน


มินะยื่นหน้าเข้าไป จนเกือบเข้าใกล้ริมฝีปากของนายอน ก่อนที่นายอนจะชี้ไปที่แก้มของตัวเอง


“ตรงนี้” นายอนยิ้มโชว์ฟันกระต่ายอีกครั้ง


มินะเบ้ปากเบา ๆ แต่ก็จุ๊บไปที่แก้มของนายอน


หลังจากที่เข้าห้องนอนแล้ว ทั้งสองนอนกอดกัน โดยแขนของนายอนโอบตัวของมินะ และขาของมินะก็พาดอยู่ที่เอวของอีกคน


แต่แล้วนายอนก็ออกมาจากห้องนอนกลางดึกปล่อยให้มินะนอนหลับอยู่คนเดียว  ใช่ว่ามินะหลับสนิทจนไม่รู้ว่านายอนมักจะออกไปจากห้องกลางดึกแล้วกลับมานอนบนเตียงนี้อีกทีตอนเช้ามืด ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มินะมักจะได้กลิ่นของบุหรี่ปนกับน้ำหอมกลิ่นซิตรัสของนายอน และ น้ำหอมของผู้หญิงคนอื่น


(คืนนั้นนายอนมีค่ำคืนที่ร้อนแรงกับผู้หญิงต่างชาติ ชื่อว่าจื่อวี ตลอดเวลาที่นายอนอยู่กับจื่อวี เธอนึกถึงริมฝีปากอุ่นชื้นของมินะที่สัมผัสกับแก้มของเธอ แล้วก็จินตนาการว่าริมฝีปากนั่นสัมผัสกับริมฝีปากของเธอและสิช่องทางร้อนกลางลำตัวจนกระทั่งเธอกรีดร้องด้วยความสุขสม ตอนนั้นเธอดึงจื่อวีเข้ามาใกล้กับกลางลำตัวของเธอให้มากกว่าเดิม และจื่อวีก็ดูดกลืนอย่างกระหาย)


มินะถอนหายใจ เธอรู้สึกว่านายอนนำสิ่งดี ๆ มาให้กับเธอมากมายเหลือเกิน มินะต้องการตอบแทนความดีของนายอนถึงแม้จะเป็นแค่การตอบแทนด้วยการทำอาหาร แต่มินะอยากทำมากกว่านั้น เธอจึงตัดสินใจออกไปหางานทำ


โชคไม่ดี มินะไม่มีเอกสารยืนยันการจบการศึกษาติดตัวมาเลย ไม่มีใครอยากรับคนที่ไม่มีหลักฐานการศึกษาแถมพูดภาษาเกาหลีไม่ได้เข้าทกงาน


มินะรู้สึกสิ้นหวัง จนกระทั่งเธอเดินผ่านร้านชานมไข่มุก ที่ติดป้ายประกาศรับสมัครงานเป็นภาษาเกาหลี แต่มีคำแปลภาษาญี่ปุ่น

" รับสมัครแคชเชียร์ "


เธอเดินเข้าไปในร้านและพบว่าร้านนี้แทบไม่มีคน หญิงสาวหน้าตาน่ารักทักทายเธอแล้วแนะนำตัว ด้วยภาษาเกาหลีที่ไม่คล่องเท่าไหร่นัก และเผลอพูดภาษาญี่ปุ่นด้วยความบังเอิญ มินะดีใจมาก


“เป็นคนญี่ปุ่นหรอคะ” มินะถามออกไปด้วยน้ำเสียงดีใจ หลังจากนั้นทั้งสองก็คุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น ราวกับว่ารู้จักกันมานาน มินะถูกจ้างในทันทีโดยไม่ต้องมีหลักฐานการศึกษา หญิงสาวน่ารักคนนี้ชื่อซานะ รับเธอเข้าทำงานและสอนงานให้กับเธอ จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงโดยทั้งสองไม่รู้ตัว


ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรง นายอนกำลังกลับที่เพนท์เฮ้าส์

__________________________________________________________________________________________


นายอนเปิดประตูเข้าไปยังห้องนั่งเล่นด้วยรอยยิ้ม นายอนซื้อซอสมะเขือเทศยี่ห้อโปรดของมินะมาด้วย


“มินะ มินาริ ฉันกลับมาแล้ว” นายอนตะโกนด้วยน้ำเสียงสดใส


แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา


“มินะ”


ไม่มีเสียงตอบ นายอนรีบวางขวดซอสมะเขือเทศลงบนโต๊ะ และหามินะทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่พบ


มินะหายไป


มินะจากไปแล้ว


มินะทิ้งเธอไปแล้ว


นายอนทรุดลงกับพื้น หัวใจของนายอนกระตุกวูบ มินะไม่อยู่แล้ว มินะจากไปแล้ว


คนดีมักอยู่กับเธอไม่นาน


นายอนเริ่มสะอื้น น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา เธอเคยคิด

เคยคิดว่า มินะจะไม่ไปจากเธอ มินะต้องพึ่งพาเธอเสมอ



นายอนเริ่มตกหลุมรักมินะมากขึ้น ความรู้สึกที่มีต่อมินะถลำลึกขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับตกไปยังเหวลึก


นายอนหายใจไม่ออก


ด้วยมืออันสั่นเทา นายอนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากกระเป๋าหลัง นายอนหยิบบุหรี่มาคาบไว้ในปาก แล้วหยิบไฟแช็กราคาถูกออกมาเพื่อจุดมัน


เมื่อนายอนได้อัดควันเข้าปอด เธอไม่รู้สึกอะไรนอกเสียจากความรู้สึกตื้อหัว ที่ทำให้เธอสงบลง


ยิ่งเธอพยายามไข่คว้าสิ่งที่มีค่ามากเท่าไหร่ สิ่งนั้นก็ยิ่งไกลออกไปเท่านั้น


นายอนหายใจไม่ออก!


กลางดึกคืนนั้นที่เธอไปปาร์ตี้กับจองยอนที่มหาวิทยาลัย จองยอนเอาแต่จูบเธอตลอดเวลาและนายอนก็ชอบมาก เธอรักริมฝีปากและตัวของจองยอนที่สุด ในงานปาร์ตี้ทั้งคู่เอาแต่จูบกัน ดื่มวอดก้าและเหล้าเชอร์รี่

ที่รสชาติเหมือนชะเอมเทศ จองยอนน่ะรสชาติเหมือนเชอร์รี่และชะเอมเทศซึ่งรสชาติดีมาก ทั้งสองร่วมรักกันบนโซฟา จองยอนน่ะดีและสวยมากเช่นกัน นายอนชอบทรงผมสั้นสีบลอนด์อ่อนของจองยอนที่ดัดปลายเล็กน้อย รสชาติของจองยอนหอมหวานอย่างไม่บอกไม่ถูก ผิวสวยแต่มีริ้วรอยประปราย ยิ่งทำให้เธอรักจองยอน จองยอนเข้ามาเติมเต็มชีวิตของเธอหลังจากที่พ่อแม่ของเธอจากไปตลอดกาล

จองยอนต้องขับรถกลับบ้านเพราะมีเรียนในวันพรุ่งนี้ จองยอนคุมสติตัวเองได้ลำบาก จึงอยากให้นายอนขับรถแทน นายอนตอบตกลง จองยอนไว้ใจเธอ แต่นายอนเองก็แทบจะคุมสติตัวเองไม่ไหวเช่นกัน เพราะเธอเองก็ดื่มหนัก ในขณะที่กำลังขับรถ ก็มีรถสวนทางมาด้วยความเร็ว จองยอนเห็นรถคันนั้น จึงรีบเปิดประตูฝั่งคนขับแล้วรีบผลักนายอนออกไปจากรถ นายอนกระเด็นลงไปที่ถนนและขาหัก นั่นทำให้เธอมีปัญหาที่ขามาจนถึงทุกวันนี้

แต่จองยอนถูกรถคันนั้นชนเข้าเต็มแรง แล้วเสียชีวิตเมื่อไปถึงโรงพยาบาล จองยอนรักนายอนจึงยอมสละชีวิตให้กับเธอ และแน่นอนจองยอนไว้ใจเธอ เพราะจองยอนไว้ใจเธอมากเกินไป จองยอนถึงต้องตาย เธอเป็นคนทีทำให้จองยอนตาย เธอฆ่าจองยอน เธอเป็นฆาตกร ฆาตกร ฆาตร นังฆาต-!


ทันใดนั้นนายอนรู้สึกว่าถูกดึงเข้าไปกอด อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่มีกลิ่นของวนิลาจากน้ำหอมที่เธอซื้อให้มินะ


มินะอยู่ตรงนี้!


“คุณนายอน ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่ทิ้งคุณไปไหน ฉันสัญญาค่ะ” มินะมองใบหน้าของนายอนที่เต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่เธอกอดนายอน ในที่สุดนายอนก็สงบลง สายตาที่นายอนมองมินะเต็มไปด้วยความรัก


“อย่าทิ้งฉันไปไหนอีกนะ”


มินะมองเข้าไปในดวงตาของนายอน เธอมองเห็นความเปราะบางและหัวใจที่แตกสลายในดวงตาคู่นั้นอยู่ตลอดเวลา และสองสิ่งนั้นทำให้มินะตกหลุมรักนายอนอย่างรวดเร็ว ราวกัยกับตกไปในเหวลึก

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความรู้สึกของเธอยิ่งดิ่งลึกมากขึ้นเท่านั้น


ในที่สุดมินะก็มอบจุมพิตแทนคำสัญญา ที่่ริมฝีปากของนายอน

นายอนพยายามทำตัวให้ดีขึ้นในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา นายอนเลิกนอนกับผู้หญิงคนอื่น และสูบบุหรี่เพียงวันละสามมวน

จากที่เมือก่อนเคยสูบวันละซอง

เหตุผลที่ทำให้เธอตัดสินใจปรับปรุงตัวเองคงเป็นใครอื่นไปไม่ได้นอกจากผู้หญิงที่ชื่อ เมียวอิ มินะ

เมื่อนายอนรู้สึกอยากสูบบุหรี่ เธอก็แค่เดินไปจูบปากมินะ เพียงแค่นี้ความรู้สึกอยากบุหรี่ก็หายไปเกือบทุกครั้ง

เมื่อนายอนเกิดความต้องการทางเพศ

เธอเพียงแค่เดินไปกอดมินะแล้วรอให้มินะกอดตอบ เพียงแค่นี้อารมณ์ของเธอก็สงบลง


เหตุการณ์ทั้งหมดยังคงเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

จนกระทั่ง ....

วันครบรอบการตายของจองยอน


นายอนคิดว่าเธอสามารถผ่านวันนี้ไปได้ เพราะเธอมีมินะ ตอนนี้เธอมีความสุขดี


แต่ทำไมตอนนี้เธอกำลังมีอะไรกับผู้หญิงชื่อดาฮยอนบนโซฟา เธอพาผู้หญิงคนนี้มาที่เพนท์เฮ้าส์ ทำไมเธอถึงปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นสอดนิ้วเข้ามาในตัวของเธอ


ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตรง มินะกำลังกลับบ้าน

_________________________________________________________________________________________


มินะรู้สึกมีความสุข เพราะได้ค่าจ้างครั้งแรกและซานะก็ให้เธอเลิกงานเร็วกว่าปกติ มินะไปซื้อของขวัญให้กับนายอน นายอนซื้อของขวัญราคาแพงให้เธอบ่อยครั้ง ครั้งนี้เธอจะได้ตอบแทนนายอนเสียที


มินะรู้ว่านายอนชอบใช้ไฟแช็กราคาถูก เพราะนายอนเคยบอกว่า หากทำหายจะได้ไม่เสียดาย


มินะซื้อไฟแช็กทำจากเงินและมีสายโซ่เพื่อที่นายอนจะได้ห้อยไว้กับกางเกงและไม่ทำหายอีก เธอคิดว่านายอนต้องชอบมัน


มินะเกือบสะดุดตอนเดิน มินะใช้กุญแจสำรองที่นายอนเคยให้ไว้ไขเข้าห้อง มินะยิ้มพร้อมกับเปิดประตู


“คุณนายอนคะ ฉันกลับมาบ้านแล้วค่ะ” มินะพูดด้วยน้ำเสียงสดใส


นายอนมองหน้ามินะด้วยความตกใจ ยังคงมีร่องรอยของเหลวจากหญิงสาวอีกคนหนึ่งเปรอะเปื้อนเต็มหน้า


มินะปล่อยของขวัญลงพื้นแล้ววิ่งหนีไป นายอนรีบผลักผู้หญิงนนั้นแล้ววิ่งตามมินะไปทันที


“มินะ มินะฟังฉันก่อนสิ”


“ปล่อยฉัน! ฉันเคยคิด คิดว่าเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่คุณก็ยังมีอะไรกับคนอื่นอีก บนโซฟาที่เราใช้เวลาด้วยกัน” มินะสะอื้นในขณะที่วิ่ง หัวใจของมินะเจ็บปวดมาก


นายอนวิ่งตามมินะแม้ว่าตนเองจะมีปัญหาเรื่องขา แต่เธอก็วิ่งทันมินะ นายอนรีบคว้ามือของมินะเพื่อให้มินะหันกลับมา


“มินะ ช่วยฟังสิ่งที่ฉันจะพูดอีกสักครั้งนะ” นายอนขอร้องด้วยน้ำตา

มินะร้องไห้ สะบัดมือของนายอนออก

“ฉันเสพย์ติดเรื่องนี้ ฉันเองก็อยากหยุดมัน ฉันคิดว่าฉันรับมือได้ แต่วันนี้…”

นายอนกัดริมฝีปากของตัวเองในขณะที่น้ำตายังคงไหลไม่หยุด


“วันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของคนที่เป็นรักแรกของฉัน”


มินะมองเห็นหัวใจที่แตกสลายในดวงตาของนายอน มินะฟังนายอนเล่าเรื่องในอดีตทั้งหมดของตนเอง วิญญาณทุกดวงที่คอยตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายปีี่ผ่านมา และบุหรี่ ตลอดจนการเสพย์ติดที่เธอไม่สามารถหยุดมันได้


ในที่สุดมินะก็คว้าตัวของนายอนที่กำลังร้องไห้ไม่หยุดเข้ามาไว้ในอ้อมกอด


“ตอนนี้ฉันเป็นของคุณ คุณเองก็เป็นของฉัน อย่าทำแบบนั้นกับผู้หญิงคนอื่นเลยนะคะ คุณมีฉันอยู่ทั้งคน”


นายอนรู้สึกว่าตัวเองถูกความมืดเข้าครอบงำ เธอรู้สึกถึงความเศร้าโศก เพราะทำให้คนอื่นเจ็บปวดมามาก สิ่งที่เธอเสพย์ติด ไม่ใช่บุหรี่ แท้จริงแล้ว คือ การทำให้คนอื่นเจ็บปวดต่างหาก


'ฆาตกร ฆาตกร นังฆาตกร!'


เธอไม่รู้ว่าสิ่งนี้เข้าครอบงำเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้และไม่เคยเข้าใจ


หลังจากที่นายอนพามินะกลับมาที่บ้าน ก็ไม่พบผู้หญิงคนนั้นเสียแล้ว


นายอนปิดประตูและจูงมินะไปที่เตียง แล้วเริ่มจู่โจมมินะด้วยการขบกัดบนผิวกายหมดจด

มินะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

แต่เธอก็ไม่ห้ามเพราะ เธอรู้ดีว่านี่เป็นวิธีการระบายความรู้สึกของนายอน


.......นายอนกระชากเสื้อผ้าของเธอจนขาดวิ่น

.......เอาเล็บจิกไปทีผิวกายของเธอ

.......จับขาของเธอแยกออก

.......แล้วใส่นิ้วสามนิ้วเข้ามาข้างในตัวของเธอทั้งที่ยังไม่พร้อม


มินะปล่อยให้นายอนระบายความรู้สึกลงที่ร่างกายของตนเอง จนกระทั่งเธอถึงฝั่งฝั่นไม่รู้กี่ครั้ง เธอไม่รู้และไม่เข้าใจตัวเองที่ทำแบบนี้ มินะไม่ได้บอกเรื่องนี้กับนายอน ว่านี่คือครั้งแรกของมินะ รอยเลือดของเธอยังคงอยู่บนผ้าปูที่นอน แต่นายอนคงไม่ได้สังเกต


หลังจากที่ชั่วโมงหฤหรรษ์อันยาวนานผ่านไป นายอนเดินไปที่ระเบียงและสูบบุหรี่เหมือนอย่างเคย และในตอนนี้น้ำตาของมินะก็ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดทางร่างกาย


เมียวอิมินะไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว เพราะเธอถูกพรากความบริสุทธิ์โดยอิมนายอน



นายอนหลับเป็นตาย


นายอนตื่นแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ตื่นด้วยความเร่งรีบ นายอนแทบไม่อยากเชื่อตัวเอง จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเช็คเวลา


8.00 am


นายอนลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจ สักพักก็นึกขึ้นได้ว่าอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์ของตัวเอง ไม่ต้องรีบออกไปไหน เพราะไม่ได้ไปออกไปท่องราตรี


นายอนพิงตัวเองกับหัวเตียงด้วยความง่วงแล้วหลับตา นายอนจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์อะไรบ้าง นายอนจำได้แค่เมื่อวานตอนเช้า เธอกับมินะนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันตามปกติ มินะทำซุปมิโสะและนายอนก็ชอบมาก เธอจำได้ว่ามินะจูบนายอนก่อนไปทำงานเหมือนกับทุกวัน


แต่หลังนายอนจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้อีกเลย


นายอนเลิกคิดเรื่องนี้ แล้วเลือกไปสูบบุหรี่แก้เครียด


นายอนหยิบบุหรี่ออกมาจากลิ้นชักและคาบไว้ในปาก แล้วจุดไฟแช็ก


นายอนรู้สึกสงบลงเมื่ออัดควันเข้าไปประมาณสามสี่ครั้ง ในขณะที่กำลังจะอัดควันครั้งถัดไป นายอนสังเกตุเห็นคราบบางอย่างบนนิ้วชี้,นิ้วกลาง และนิ้วนาง ของตัวเอง คราบนั้นมีสีแดงอมน้ำตาล


นายอนกำหมัดแน่น


นายอนรู้สึกปั่นป่วนในท้อง ด้วยมืออันสั่นเทา นายอนรีบดับบุหรี่ทันที


นายอนสูดหายใจเข้าก่อนที่่จะเปิดผ้าปูที่นอน ฝั่งที่อยู่ข้างเธอ แล้วพบกับร่องรอยสีแดง


มินะไม่ได้อยู่ตรงนั้น สีแดง คือ กลีบกุหลาบต่างหาก

ไม่สินั่นมัน

‘คราบเลือด’


นายอนจำเหตการ์ณทั้งหมดได้ทันที


มินะเห็นเธอกำลังมีอะไรกับหญิงสาวคนหนึ่งบนโซฟา นายอนจำใบหน้าของมินะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความโกรธ มินะวิ่งหนีไป นายอนรีบวิ่งตามเพื่อไปอธิบายทุกอย่าง หลังจากนั้น…


มินะให้อภัยเธอถึงแม้ว่าเธอจะทำตัวไม่ดี สิ่งที่เธอทำมันเลวร้ายเกินกว่าที่ควรได้รับการให้อภัย แต่มินะก็ยังให้อภัยเธอ




“ตอนนี้ฉันเป็นของคุณ คุณก็เป็นของฉัน อย่าทำแบบนั้นกับผู้หญิงคนอื่นเลยนะคะ คุณมีฉันอยู่ทั้งคน”


ถ้าเปรียบมินะเป็นสี เธอคงเป็นสีทอง สีทองของแสงอาทิตย์ที่ปลุกนายอนให้ตื่นในตอนเช้า แสงสว่างของนายอนที่สว่างไสวยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ และแสงสว่างที่ไม่อาจประเมินค่าได้


เธอฉวยโอกาสจากมินะ ทำร้ายมินะหลายครั้งหลายครา ทำให้มินะต้องเจ็บปวด และตอนนี้มินะได้จากเธอไปแล้ว ใช่แล้วมินะควรไปจากเธอ มินะควรปล่อยให้คนเลวอย่างเธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว


นายอนทำลายทุกสิ่งที่เธอได้สัมผัส


นายอนทำลายทุกคนที่รักเธอ


นายอนก้าวลงจากเตียงด้วยขาอันสั่นเทา นายอนรู้สึกเจ็บข้อมือและลิ้นชา นั่นหมายความว่า….


เธอเป็นคนพรากความบริสุทธิ์ของมินะด้วยความรุนแรง โดยไม่สนใจมินะควรได้รับการปฏิบัติที่อ่อนโยนกว่านี้ คนแบบมินะคู่ควรกับความอ่อนโยน แต่นายอนกลับมอบสิ่งที่ตรงกันข้ามให้กับมินะ


นายอนไม่คู่ควรกับมินะ


นายอนไม่สมควรได้รับสิ่งที่ดี

_______________________________________________________________________


มินะได้กลิ่นน้ำหอมของนายอน เธอจำกลิ่นของนายอนได้อย่างดี กลิ่นของนายอนเป็นเหมือนการกล่าวทักทายสำหรับมินะ นี่เป็นสิ่งแรกที่เธอรู้สึก ก่อนได้รับอ้อมกอดจากนายอน เพื่อต้อนรับเธอหลังกลับมาจากที่ทำงาน


กลิ่นของนายอนเหมือนกับผลไม้ซิตรัสแสนสดชื่น เจือด้วยกลิ่นหอมของกุหลาบ และมีกลิ่นของบุหรี่ปนกับมิ้นต์ และนั่นทำให้กลิ่นของนายอนยิ่งฝังลึกในความทรงจำของมินะ มินะเสพย์ติดกลิ่นของนายอนเสียแล้ว


ถ้าหากเปรียบนายอนเป็นเหมือนสี เธอคงเป็นสีเงิน เพราะเป็นส่วนผสมของสีขาวและสีดำ  อย่างไรก็ตามนายอนส่องประกายยิ่งกว่า ไม่เหมือนกับสีเทา นายอนสว่างสดใสและมีค่ามากกว่าสีเทา


มินะกลัวว่าตัวเองจะเสพย์ติดนายอนมาเกินไป มินะไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ไม่เคยเลย


เมื่อคืนมินะได้มอบดอกไม้ที่ล้ำค่าที่สุดให้กับนายอน ดอกไม้ที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส นายอนรุนแรง แต่มินะไม่สนใจความเจ็บปวด ตราบใดที่เป็นนายอน


คืนนั้นกลิ่นของนายอนแตกต่างจากที่เคย กลิ่นของบุหรี่และมิ้นต์กลบกลิ่นของซิตรัส แต่ก็ยังมีกลิ่นอื่นที่ทำให้มินะพูดไม่ออก นั่นคือกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงคนอื่นที่นายอนมีอะไรด้วยก่อนหน้านี้


หลังจากที่มินะถึงฝั่งฝั่นไปรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ (มินะไม่ได้นับต่อตั้งแต่รอบที่ 5 แล้ว) นายอนก็เริ่มร้องไห้ น้ำตาของนายอน ร่วงลงบนผิวกายของมินะ ตามด้วยเสียงสะอื้นและคำขอโทษจากปากของนายอน

“มินะฉันขอโทษที่ทำตัวไม่ดี ฉันมันเลว” มินะน้ำตาไหลตามในขณะที่นายอนงับลงบนเกสรดอกไม้ของเธอ แล้วมินะก็ถึงฝั่งฝั่นอีกครั้ง


มินะตกหลุมรักนายอน นั่นทำให้เธอยอมเป็นที่รองรับอารมณ์ของนายอนตลอดคืน


เช้าวันถัดมามินะต้องการอยู่คนเดียวแน่นอนว่าเธอไม่ได้จากนายอนไปไหน แค่ขอเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก เหตุการณ์เมื่อคืนส่งผลกระทบรุนแรงต่ออารมณ์และร่างกายของเธอ มินะเสพย์ติดนายอนแต่ก็ต้องการเวลาทบทวนตัวเองเช่นกัน ตอนนี้มินะนั่งอยู่บนโซฟาแล้วห่มผ้า กลิ่นของผ้าห่มคือกลิ่นน้ำหอมที่นายอนวางไว้ที่ระเบียง ซึ่งกลิ่นนี้ทำให้มินะรู้สึกสงบ


แต่ทันใดนั้นมินะได้กลิ่นของบุหรี่และมิ้น นั่นทำให้มินะรู้ว่านายอนอยู่ใกล้ ๆ มินะรอรับอ้อมกอดของนายอนเหมือนเช่นทุกเช้า


แต่วันนี้นายอนไม่ได้ทำแบบที่เคย


_______________________________________________________________________


นายอนเห็นวิญญาณ


ไม่ใช่วิญญาณใครที่ไหน


หากแต่เป็นวิญญาณของจองยอน คนรักเก่าของเธอที่จากไปแล้ว คนที่เธอพรากชีวิตไปจากเขา

นายอนสะอื้น


ไม่ นั่นไม่ใช่จองยอน มันคือวิญญาณร้ายที่หน้าเหมือนจองยอนต่างหาก


‘สมน้ำหน้า’


ไม่


‘แกไม่คู่ควรกับคนดีแบบนั้น’


‘แกเอาแต่ทำร้ายคน ๆ นั้น’


‘นังสารเลว’


‘ปล่อยเธอไปซะ’


นายอนเอามือปิดหู เธอไม่อยากได้ยินเสียงของวิญญาณนั่นอีก


‘แกฆ่าฉัน’ ‘นังฆาตกร!’


วิญญาณของจองยอน ยืนอยู่ข้างนายอน แล้วสบถคำเหล่านั้นใส่หูของนายอนไม่หยุด


“ฉันขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะนะ”


หลังจากนั้นมีวิญญาณปรากฏตัวเพิ่มอีกสองดวง นั่นคือวิญญาณของพ่อและแม่ของเธอ เธอเป็นคนที่พรากชีวิตของสามคนนี้ นายอนคือฆาตกร นายอนสมควรได้รับการลงโทษ


นายอนทรงตัวไม่อยู่แล้วล้มลง


วิญญาณทั้งสามยืนล้อมเธอ แล้วรุมสาปแช่งเธอไม่หยุด


นายอนกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน


______________________________________________________________________


มินะรีบลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงของแข็งตกใส่พื้นและเสียงกรีดร้อง หัวใจของมินะกระตุกวูบ มินะรีบตามหาที่มาของเสียง

เธอเห็นนายอนทรุดลงบนพื้นแล้วเอามือปิดหู ดวงตาของนายอนมองไปยังบางสิ่งที่่ไม่อาจเห็นด้วยตาเปล่า


จองยอน ฉันขอโทษ แม่คะหนูขอโทษ พ่อคะหนูไม่ได้อยากให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้” นายอนกรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา


หัวใจของมินะหล่นไปที่ตาตุ่ม มินะรีบวิ่งเข้าไปหานายอน แล้วคุกเข่าลงเพื่อดึงนายอนเข้ามากอด


“คุณนายอน กลับมานะคะ กลับมาหาฉัน” มินะกระซิบที่ข้างหูของนายอน ในขณะที่นายอนเอาแต่พึมพำไม่เป็นภาษา


“ฉันอยู่ตรงนี้ จะไม่ไปทิ้งคุณไปไหน ฉันสัญญาค่ะ”


ดวงตาของนายอนเบิกกว้างเมื่อได้รับอ้อมกอดแสนคุ้นเคย เธอได้กลิ่นวนิลาจากมินะ ทำให้เธอสงบลง วิญญาณที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอหายไปแล้ว เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


เมื่อมินะอยู่ตรงนี้ นายอนปลอดภัยแล้ว


เธอทำร้ายมินะ เธอไม่คู่ควรกับคนที่แสนดีคนนี้ นายอนขืนตัวออกจากอ้อมกอดของมินะ “ปล่อยฉัน” ถ้าหากเธอยังอยู่กับฉัน เธอมีแต่จะเจ็บปวด ฉันจะให้เงินก้อนนึงเพื่อให้เธอไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ก่อนที่ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่านี้” นายอนขึ้นเสียงใส่หน้ามินะ


มินะไม่ได้ตอบอะไร แต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น


“ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันจะไม่ทิ้งคุณไปไหน ฉันจะอยู่ตรงนี้”


นายอนร้องไห้ แล้วกอดตอบ เธอเป็นเพียงคนที่เปราะบางและแตกสลาย หัวใจของเธอแบกรับความเจ็บปวด และไม่เคยได้รับความรักตอบแทน


แต่มินะไม่สนใจ


มินะอยู่กับเธอ


มินะตกหลุมรักนายอนมากกว่าเดิม

___________________________________________________________________


มินะพานายอนไปนั่งที่โซฟาเพื่อให้สงบลง แล้วมินะเข้าห้องครัวเพื่อไปทำอาหารเช้า ในขณะที่กำลังเตรียมข้าวห่อไข่ มินะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่านายอนเข้ามากอดด้านหลัง เหมือนกับลูกเป็ดที่คอยตามแม่ไม่ห่าง มินะกำลังตีไข่อยู่ ก็เกือบทำชามใส่ไข่ร่วง


“คุณนายอน” มินะเอ็ด

“กลับไปนั่งที่โซฟาเดี๋ยวนี้ค่ะ ฉันกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่”


มินะรู้สึกว่านายอนกำลังส่ายหน้า แล้วกอดเอวเธอแน่นกว่าเดิม มินะถอนหายใจและพยายามทำอาหารต่อในขณะที่นายอนก่อกวนเธอด้วยการไล่จูบที่ซอกคอ ปลายลิ้นไล้ลงมาที่ไหล่ มินะครางเบา ๆ


นายอนสูดดมกลิ่นของมินะ แล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อได้กลิ่นวนิลาที่คุ้นเคย กลิ่นนั้นไม่ได้ฉุนหรืออ่อนเกินไป แต่ก็มีพลังพอที่จะปลุกประสาทสัมผัสของเธอ นายอนรู้สึกดีใจที่ซื้อของใช้ส่วนตัวที่มีกลิ่นวนิลาหลายอย่างให้กับมินะ ตั้งแต่นั้นมาทุกครั้งที่นายอนได้กลิ่นวนิลา เธอก็จะนึกถึงมินะเป็นอันดับแรก


นายอนวางคางบนไหล่กว้างของมินะ มองมินะที่ยู่ปากในขณะที่ทำอาหาร นายอนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เธอรู้สึกไม่มั่นคง เธอรู้สึกว่าถ้าเธอปล่อยมินะไป มินะคงจากเธอไปจริง ๆ และเธอไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เธอไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ถ้าหากไม่มีมินะ


เมื่อมินะทำอาหารเสร็จ มินะจัดอาหารลงจาน แต่นายอนก็ยังเดินตามไม่ห่าง ยังดีว่านายอนเอาแขนออกจากเอวของเธอแล้วเอามือจับผ้ากันเปื้อนของเธอไว้แทน


มินะอมยิ้มให้กับการกระทำเหมือนเด็กของนายอน ในที่สุดทั้งคู่ก็ทานอาหารเช้าที่โต๊ะด้วยกัน


นายอนทานอาหารเยอะราวกับว่าไม่ได้ทานอะไรมาเป็นอาทิตย์ นายอนนึกขึ้นได้ว่าอาหารมื้อสุดท้ายก่อนหน้านี้คือมื้อเช้าของเมื่อวาน


นายอนรู้ดีว่าเพราะอะไร


วันนั้นเธอเอาแต่นอนเหม่อ นึกถึงแต่เรื่องราวของจองยอน คนที่ทำให้เธอรู้จักความรักและการได้รับความรักตอบแทน แต่สุดท้ายนายอนเป็นคนจบเรื่องราวเหล่านั้นเอง เพราะความประมาทของตัวเธอเอง


นายอนมีพฤติกรรมประหลาดในการรับมือกับความทรงจำที่เลวร้าย เมื่อเวลาผ่านไปนายอนจะไม่สามารถจำเรื่องราวเหล่านั้นได้ นี่เป็นกลไกการป้องกันตัวของเธอ ซึ่งมันอันตรายมาก ถ้าวันนึงตื่นมาโดยที่จำเรื่องราววันก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย อาจฟังดูเกินจริง แต่นี่คือเรื่องจริงของนายอน




ความคิดเรื่อยเปื่อยของเธอถูกหยุดโดยมินะที่กำลังเช็ดปากให้กับเธอ


ใบหน้าของนายอนขึ้นสี “ขอบใจนะ”


มินะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกให้กับนายอน


ทั้งสองยิ้มให้กันและทานอาหารต่อภายใต้ความเงียบ

_____________________________________________________________________


นายอนมองไปที่มินะซึ่งกำลังนั่งดูหนังอยู่ มินะเป็นคนสวยมาก นายอนรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เห็นรอยกัดที่ลำคอของมินะ ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างผ่อนคลาย ทานเข้าเช้าด้วยกัน อาบน้ำพร้อมกัน (แน่นอนว่าคนละห้อง) แล้วก็จบที่นั่งดูหนังด้วยกัน ซึ่งตอนนี้เป็นเรื่องที่สองแล้ว


นายอนยังคงรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อคืนก่อน เธอคิดว่าครั้งแรกของมินะต้องพิเศษกว่านี้ เธอต้องการแสดงให้มินะเห็นว่าการปฏิบัติที่เหมาะสมและคู่ควรเป็นอย่างไร


นายอนเหลือบมองมินะ แล้วกัดริมฝีปาก


นายอนไม่รู้ว่าต้องทำเรื่องแบบนั้นยังไง นายอนไม่เคยอ่อนโยนกับใครนอกจากจองยอน แต่เธออยากทำแบบนั้นอีกครั้งกับมินะ เธอไม่อยากให้มินะคิดว่าเซ็กซ์ต้องรุนแรงเสมอไป เธอต้องการมอบประสบการณ์ที่ดีที่สุดให้กับมินะ แน่นอนว่าเธอย้อนเวลากลับไปไม่ได้ แต่ต่อไปนี้เธอจะทำให้มินะรู้ว่าเธอใส่ใจอีกคนมากแค่ไหน


นายอนเขยิบเข้าไปใกล้มินะแล้วโอบมินะ อีกคนมองยิ้มให้นายอนแล้วเขยิบเข้าไปใกล้ ดวงตาของนายอนอ่อนลง มินะเชื่อใจนายอน ถึงแม้ว่าอีกคนเพิ่งทำเรื่องไม่ดีลงไป นายอนเดาว่ามินะเองก็อยากรู้ว่าเช่นกันว่าความอ่อนโยนเป็นอย่างไร


นายอนดึงมินะเข้ามาใกล้อีกจนตอนนี้มินะนั่งอยู่บนตักของเธอ มินะหันกลับมามองเธอด้วยความงงเล็กน้อยก่อนที่จะทิ้งน้ำหนักตัวแล้วเอนหลังพิงนายอน นายอนยิ้มแล้วก็เริ่มจุ๊บลำคอของมินะไล่ลงมายังไหล่ ปลายจมูกของนายอนกระทบเข้ากับสร้อยคอของมินะ มินะรู้สึกจั๊กกะจี้จึงเผลอยิ้มออกมา มือของนายอนค่อย ๆไล่จากเอวของมินะขึ้นไปด้านบนทำให้มินะสะดุ้ง ตอนนี้ฝ่ามือของนายอนลากไล้อยู่ที่หน้าอกของมินะที่ยังถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้า มินะหายใจถี่ขึ้น และใบหน้าเห่อร้อน


“มินะ” นายอนกระซิบข้างหู


“ฉันขอแก้ตัวนะ”


นายอนยิ้มให้มินะอีกครั้งและนั่นทำให้มินะหน้าแดงกว่าเดิม


“ค่ะ”


นายอนให้มินะลุกขึ้น ก่อนที่จะปิดทีวีและพามินะเข้าห้องนอน


นายอนค่อย ๆ ดันตัวของมินะให้นั่งลงบนเตียง ก่อนแทรกตัวเองไปตรงกลาง นายอนใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของมินะแล้วยิ้มให้


“เธอสวยมาก มินะ สวยจนฉันบรรยายเท่าไหร่ก็ไม่พอ ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา แต่เชื่อใจฉันอีกสักครั้งได้ไหม”


มินะหน้าขึ้นสี แล้วมองไปที่นายอนด้วยความเขินอาย


“คุณนายอน”


นายอนยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่จะมองลึกเข้าไปในดวงตาเป็นประกายของมินะ


“ฉันจะทำให้เธอรู้ ว่าครั้งแรกของเธอควรเป็นยังไง”


นายอนจูบมินะ ปลายลิ้นสัมผัสเข้ากับริมฝีปากล่างของอีกคน มินะเปิดรับลิ้นของนายอน ทั้งสองคนจูบกันเหมือนไม่เคยมาก่อน จูบที่ต่างผลัดกันชิมรสชาติของกันและกัน จนกระทั่งทั้งคู่หายใจติดขัด นายอนพบว่ามือของเธอกำลังสัมผัสเข้ากับงานศิลปะชั้นดี


งานศิลปะที่เรียกว่า “มินะ”


นายอนจ้องมองใบหน้าขึ้นสีและดวงตาฉ่ำวาวของมินะ ริมฝีปากแดงฉ่ำราวกับผลแอปเปิ้ลในฤดูร้อน นายอนขยับเข้าไปใกล้มินะมากขึ้น มือของนายอนลูบไล้ไปตามหุ่นได้รูปของมินะ


“มินะ ฉันถอดนะ”


มินะหอบหายใจก่อนที่จะพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต


มินะยกแขนขึ้นเพื่อให้นายอนถอดเสื้อของเธอได้อย่างสะดวก หน้าของมินะแดงกว่าเดิมเมื่อนายอนถอดเสื้อของเธอสำเร็จ นายอนมองหน้าท้องเปลือยเปล่า ตอนนี้มินะไม่ได้ใส่บรา ทำให้นายอนสัมผัสสิ่งนั้นได้มากกว่าเดิม นายอนค่อยๆ เน้นสัมผัสให้มากขึ้น นั่นทำให้มินะอดครางไม่ได้ นิ้วของนายอนหยอกล้อกับส่วนที่ตั้งชันที่ค่อยๆแข็งตัวขึ้น


“คุณนายอน” มินะครางชื่อของนายอน นั่นทำให้นายอนรู้สึกถึงความชื้นที่ตรงกลางของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงหวานของอีกคน


นายอนกลืนกินยอดอกสีชมพู มินะร้องออกมา มือของมินะขยุ้มเส้นผมหนานุ่มของนายอน นายอนไล้เลียส่วนปลายก่อนที่จะดูดแล้วปล่อย มินะครางมากกว่าเดิมเมื่อนายอนทำแบบนี้กับยอดอกอีกข้าง มินะหอบหายใจเมื่อรู้สึกว่ามือของนายอนเริ่มไล้วนอยู่ที่ส่วนกลางของร่างกายเธอ







“ขะ..คุณ..นายอน”

“ว่าไง ที่รัก”


มินะรู้สัึกสั่นสะท้านเมื่อสบตากับนายอน


“ขะ..คุณช่วย-” มินะหน้าขึ้นสี


“ช่วยอะไรหรอ บอกมาสิ” นิ้วของนายอนยังคงไล้วนอยู่ตรงส่วนนั้น นิ้วมือของนายอนสะกิดส่วนที่ยังถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้า มินะสะดุ้ง ก่อนที่จะแยกขาออกโดยที่ไม่รู้ตัว


“ช่วยทำตอนนี้” มินะพูดอย่างยากลำบาก


“ทำอะไรนะ”


มินะคราง


นายอนหัวเราะเล็กน้อย “ฉันล้อเล่น” นายอนถอดกางเกงขาสั้นของมินะออกพร้อมกับชั้นใน ลมหายใจอุ่นของนายอนกระทบเข้ากับส่วนนั้น ดอกไม้สีชมพูของมินะสวยงามและชุ่มฉ่ำ นั่นทำให้นายอนแทบคลั่ง นายอนแยกขาของมินะออกกว้างกว่าเดิม

นั่นทำให้มินะรู้สึกเขินอาย


มินะพยายามหุบขา แต่นายอนปรามด้วยสายตา


นายอนค่อย ๆ แหวกกลีบดอกไม้ฉ่ำชื้น แล้วพ่นลมหายใจลงไปที่ตรงนั้น ทำให้มินะคราง นายอนเลียริมฝีปาก


“สวยมากเลย” นายอนบอกมินะ ทำให้มินะยกมือปิดหน้าด้วยความเขินอาย

นายอนนั่งคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อให้ทำสิ่งถัดไปสะดวกยิ่งขึ้น


นายอนค่อย ๆ ลากลิ้นไปตรงส่วนกลางของดอกไม้อย่างใจเย็น มินะครางเบา ๆ ขณะที่นายอนลากลิ้นชิมน้ำหวาน


“ดีจัง” นายอนพึมพำในขณะที่ยังคงลากลิ้นต่อไป แรงสั่นสะเทือนส่งไปถึงมินะ ดอกไม้ของมินะปล่อยน้ำหวานจนเปรอะผ้าปูที่นอน แต่นายอนไม่สนใจและเพิ่มความเร็วและลากลิ้นยาวขึ้น นายอนส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสดอกไม้ของมินะที่เต็มไปด้วยน้ำหวาน นายอนมองลึกเข้าไปที่ดวงตาของมินะ


“ฉันขอเข้าไปนะ”


มินะพยักหน้าอีกครั้ง นายอนยิ้มตอบแล้วค่อย ๆ สอดนิ้วกลางที่เรียวยาวเข้าไปข้างในตัวมินะ มินะครางอย่างเจ็บปวด ร่างกายของเธอยังฟื้นตัวไม่ดีนัก


นายอนมองหน้ามินะด้วยความรู้สึกผิด “ให้ฉันหยุดมั้ย”


มินะส่ายหน้าแล้วหลับตา “รอฉันก่อนนะคะ”

“ได้สิ” นายอนตอบพร้อมกับยิ้มจนเห็นฟันกระต่าย


หลังจากที่ผ่านไปสักพัก นายอนสอดนิ้วเข้าไปในตัวของมินะอีกครั้ง นายอนเอาแต่พูดชมมินะ(‘ทำดีแล้วที่รัก’ ‘เธอสวยมาก’ ‘ที่รักของฉันชุ่มฉ่ำมากเลย’ และมีอีกหลายประโยค)


มินะบิดตัวด้วยความทรมาน “ทำสิคะ” และนายอนเริ่มขยับนิ้วเข้าออกช้า ๆ และเบามือเท่าที่สุด


มินะกัดริมฝีปากอย่างแรงเพื่อกลั้นเสียงคราง นายอนจูบมินะซึ่งเผลอเปิดริมฝีปาก นายอนจึงรีบสอดลิ้นเข้าไป ตอนนี้นายอนได้ยินเสียงครางของมินะ ขณะตนเองคว้านนิ้วให้ลึกว่าเดิมจนกระทบเข้ากับจุดสำคัญของมินะ มินะโอบนายอนเข้ามาใกล้กว่าเดิม หลังจากที่เธอถึงฝั่งฝั่น...


มินะถอนจูบออก แล้ววางคางลงบนไหล่ของนายอน


“อีก” นายอนแทบไม่ได้ยินเสียงของมินะ แต่ก็เข้าใจดีกว่ามินะต้องการอะไร


นายอนถอนนิ้วออก แล้วเริ่มใช้สองนิ้วถูไถตรงดอกไม้ชื้นฉ่ำของมินะ มินะหอบหายใจถี่กว่าเดิม และครางไม่เป็นภาษา นายอนมองเข้าไปที่ดวงตาของมินะ ในขณะที่เธอสอดนิ้วทั้งสองเข้าไปด้านใน มินะหลับตาแน่น และครางอย่างแผ่วเบา จนนายอนแทบไม่ได้ยิน


มินะคือนางฟ้า


‘อิมนายอนกำลังร่วมรักกับนางฟ้าที่สวยที่สุด’ นี่คือสิ่งที่นายอนคิดเมื่อได้ยินเสียงครางของมินะ นายอนมองเห็นลิ้นสีชมพูน่ารักของมินะ ตอนนี้สายตาของเธอมีแค่มินะ ขี้แมลงวันตรงปลายริมฝีปากและตรงปลายจมูกเชิดรั้น นายอนงับที่สร้อยคอของมินะ ปลายจมูกของเธอสัมผัสเข้ากับลำคอระหง ในขณะที่ขยับนิ้วอยู่ตรงส่วนนั้น


เข้า - ออก

หมุนวน


มินะขยับตัวเข้าหานายอนเร็วขึ้น ๆ


ผิวกายของมินะขึ้นกลายเป็นสีแดง เหงื่อไหลจากความร้อนภายในร่างกาย และหอบหายใจถี่ นายอนชอบรสชาติที่เค็มปร่าของผิวกายมินะ ซึ่งเข้ากันได้ดีกับกลิ่นวนิลา และตามด้วยรสชาติของโลหะที่นายอนคาบไว้ในปาก


นายอนถอนริมฝีปากออกจากลำคอของมินะ แล้วมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกคน


มินะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง นัยน์ตาของนายอนเปลี่ยนเป็นสีเข้มกว่าเดิม การเคลื่อนไหวของนายอนเริ่มหนักหน่วงและรุนแรงขึ้น และนั่นทำให้มินะเริ่มเจ็บ นายอนถอนจูบออกจากมินะ แล้วเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้ม


นายอนกำลังถูกความมืดเข้าครอบงำ


ใจของมินะกระตุกวูบ


มินะโอบนายอนเข้ามาใกล้กว่าเดิม ในขณะที่นายอนไม่ยอมลดความรุนแรง


“คุณนายอน”


นายอนแสยะยิ้มอีกครั้ง


“คุณนายอน กลับมาหาฉัน”


มินะจูบที่ลำคอของนายอน


“กลับมาหาฉันนะคะ คุณปลอดภัยแล้ว”


นายอนหยุดการกระทำทุกอย่างไปชั่วขณะ โดยที่นิ้วยังค้างอยู่ด้านใน


มินะมองเข้าไปที่ดวงตาของนายอน และพบว่านัยน์ตาของนายอนกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มอีกครั้ง ไม่ใช่สีดำ นายอนหายใจเข้าลึก แล้วหลับตาเพื่อให้ตนเองสงบลง เธอไม่ได้มีเซ็กส์กับคนแปลกหน้า แต่เธอกำลังร่วมรักกับมินะ นางฟ้ามินะของเธอ เธอต้องอ่อนโยน


“คุณกลับมาแล้ว” มินะพูดด้วยน้ำเสียงยินดี นายอนคว้ามินะมาจูบอีกครั้ง เพื่อเป็นการขอโทษ

“ขอโทษนะ” นายอนพึมพำอย่างอ่อนแรง


มินะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอแล้ว”


คราวนี้นายอนปฏิบัติต่อมินะด้วยความอ่อนโยน ราวกับว่ามินะเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชั้นดี


และมินะก็ถึงฝั่งฝันอีกครั้ง



คลื่นอารมณ์แห่งความสุขที่มาจากนายอน ทำให้มินะนึกถึงช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุด นั่นคือ ตอนที่เธอไปเที่ยวหาดส่วนตัวที่โอกินาว่ากับพ่อ มินะใส่เดรสสีขาวสำหรับฤดูร้อน และนอนให้คลื่นซัดเข้ามาหาตัวเธอ เธอรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับทะเล และในตอนนี้เธอก็รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับนายอน


และดวงตาสีช็อกโกแลตของนายอนก็ทำให้เธอนึกถึงพ่อ


นายอนดึงตัวของมินะเข้ามาใกล้เมื่อตนเองสุขสม นายอนจัดท่านอนให้มินะใหม่ มินะพยายามฝืนตนเองไม่ให้หลับ แต่นายอนบอกให้เธอพักผ่อน และบอกว่าตลอดเวลาที่ร่วมรักกันนายอนมีความสุขมาก


มินะยิ้มบางให้นายอน มินะต้องการใช้ชีวิตร่วมกับคน ๆ นี้ และหวังว่าความต้องการของเธอจะเป็นจริง ในที่สุดมินะก็หลับไปด้วยความอ่อนแรง


______________________________________________________________________



มินะต้องการตอบแทนนายอนบ้าง มินะไม่สามารถคิดวิธีตอบแทนนายอนได้ นอกจากวิธีนี้ มินะต้องการเอาใจนายอน มินะต้องการเป็นฝ่ายที่ทำให้นายอนสุขสม มินะคิดเรื่องนี้ตลอดเวลาจนทำให้เธอทำงานพลาดที่ร้านชานมของซานะ


มินะขอโทษซานะ แต่ซานะเหมือนจะเดาความคิดของเธอได้ “คิดถึงแฟนอยู่ล่ะสิ”


มินะพยักหน้ารับ

_________________________________________________________________________________________


นายอนกลับบ้านมาด้วยรอยยิ้ม นายอนมีเซอร์ไพรส์สำหรับมินะ ซึ่งนั่นก็คือไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด ซึ่งนั่นทำให้มินะสามารถติดต่อกับเธอได้สะดวกยิ่งขึ้นเวลามินะไปทำงาน


นายอนซื้อเคสโทรศัพท์สีม่วงลาเวนเดอร์มาให้ด้วย (มินะชอบสีม่วง และนั่นเหมาะกับมินะมาก)


นายอนกำลังยืนอยู่ในลิฟต์ด้วยความตื่นเต้น นายอนได้แต่ภาวนาให้ลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นที่เธออยู่โดยเร็ว


เมื่อลิฟต์เปิดออก นายอนต้องหยิบบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ขึ้นมาสูบ นายอนหยิบไฟแช็กสีเงินออกมา ยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

ของขวัญจากมินะ ของขวัญที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเธอ นายอนสูบบุหรี่น้อยลงมาก แต่ก็ยังพกไฟแช็กอันนี้ไว้ตลอดเวลา โดยคล้องกับห่วงกางเกง


นายอนกำลังอัดควันเข้าไปครั้งที่เจ็ด ในขณะที่เปิดประตู ดวงตาของนายอนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

และสำลักควันบุหรี่ยกใหญ่


แน่นอนว่าเหตุผลที่ทำให้เธอมีปฏิกริยาแบบนั้น คือ มินะ


มินะสวมเพียงแค่ชุดชั้นในลูกไม้สีดำ ทำให้นายอนเห็นเนินอกสวย หน้าท้องแบนราบ เอวคอดได้สัดส่วน และเรียวขาสวยได้รูป


มินะไม่ปล่อยให้นายอนสูบบุหรี่จนหมดมวน มินะรีบดึงนายอนเข้าไปด้านใน แล้วดึงกล่องออกจากมือของนายอน แล้วกำลังจะโยนลงพื้น

“นี่ของขวัญเธอนะ” นายอนพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ

มินะไม่ได้ตอบอะไร มินะวางกล่องของขวัญไว้บนโต๊ะ แล้วลากนายอนเข้าห้องนอน


มินะจับนายอนนั่งลงบนเตียงและขึ้นคร่อม แล้วจูบนายอนอย่างร้อนแรง


นายอนหัวเราะออกมา มินะเซ็กซี่แค่ภายนอก แต่การจูบน่ะไม่มีประสบการณ์เอาซะเลย


นายอนปล่อยให้มินะจูบต่ออีกสักพัก ก่อนที่มินะจะหยุด นายอนหัวเราะมินะด้วยความเอ็นดู มินะน่ารักเกินไปแล้ว


มินะทำหน้ามุ่ยใส่นายอน “หัวเราะทำไมคะ”


“ก็เธอน่ารักเกินไปนี่” นายอนจิ้มแก้มของมินะ


มินะมองหน้านายอนอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณว่าชุดแบบนี้น่ารักหรอคะ”


นายอนกัดปากเล็กน้อย “ไม่ใช่แบบนั้น” มือซนของนายอนบีบสะโพกของอีกคน หน้าของมินะขึ้นสี


“แล้วเธอแต่งตัวแบบนี้ทำไมล่ะ หืม” นายอนถามมินะอย่างเอ็นดู มินะยู่ปาก ทำให้นายอนจุ๊บปากมินะเพราะทนความน่ารักไม่ไหว


“ฉันก็...แค่อยากเป็นฝ่ายเริ่มบ้างค่ะ ฉันอ่อนประสบการณ์เรื่องนี้ ไม่เหมือนกับผู้หญิ…….” นายอนไม่ปล่อยให้มินะพูดต่อจนจบ เธอตัดสินใจปิดปากมินะด้วยปากของตนเอง


ครั้งนี่นายอนเป็นฝ่ายเริ่ม ลิ้นซุกซนของนายอนหยอกล้อกับมินะ นายอนเริ่มสอดลิ้นเข้าไปทักทายกับลิ้นของอีกคน ในขณะที่มือของนายอนเล่นกับสร้อยคอของมินะไปด้วย


มินะเอามือดันตัวของอีกคนไว้ มินะหอบหายใจหนักขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มฟันกระต่ายของนายอน


“ต้องไม่ใช่แบบนี้สิคะ” มินะตัดพ้อ


“แล้วต้องเป็นแบบไหนล่ะ” นายอนถามกลับ


“ฉันต้องเป็นฝ่ายอยู่ข้างบน แล้วทำให้คุณมีความสุขสิ”


นายอนกลั้นขำเพราะรู้ว่ามินะจริงจังกับเรื่องนี้ นายอนลุกขึ้นนั่งแล้วอ้าแขนออก

“โอเค ร่างกายและหัวใจฉันเป็นของเธอ”


มินะประคองใบหน้าของนายอนแล้วยิ้มจนตากลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว “คุณเป็นของฉัน”


นายอนหลับตาลง “ฉันกับเธอ เราเป็นของกันและกัน”


มินะเป็นฝ่ายเริ่มร่วมรักกับนายอน แม้ว่ามินะไม่มีประสบการณ์ แต่นั่นก็พอแล้ว นั่นดีกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามา

นายอนไม่สนใจว่ามินะจะสอดนิ้วเข้ามาในตัวเธออย่างเก้ ๆ กังๆ หรือใช้ลิ้นยังไม่เก่ง และมินะเองก็มักจะมองเธอด้วยสายตากังวลในขณะที่ร่วมรัก แต่นายอนก็ไม่สนใจ

มินะคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ

‘ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ’ นี่คือสิ่งที่นายอนคิดขณะที่เล่นกับเส้นผมของมินะ


นายอนไม่คิดว่าเธอจะสุขสมได้ด้วยฝีมือของมินะ แต่มันก็เป็นไปแล้ว นั่นเป็นเพราะมินะเป็นคนทำ มินะสบตากับเธอในขณะที่ดูดกลืนดอกไม้ของนายอน ด้วยดวงตาที่เป็นประกายยิ่งกว่าสร้อยคอที่เธอมอบให้มินะ


หลังจากที่นายอนครางด้วยความสุขสม “ฉันรักเธอ” นายอนพูดในขณะที่หอบหายใจถี่


นายอนรู้สึกอึ้ง ในที่สุดตัวเธอก็พูดคำนั้นออกมา มินะอาจจะทิ้งเธอไปเมื่อไหร่ก็ได้ เธอไม่ควรตกหลุมรักมินะ เธอไม่ควรตกหลุมรักใครอีก เธอทำลายชีวิตคนที่ตัวเองรัก


นายอนมองมินะด้วยความรู้สึกผิด และพยายามกลั้นน้ำตา


แต่มินะยิ้มตอบเธอ ดวงตาของมินะโค้งจนเหมือนพระจันทร์เสี้ยว มินะดูสมบูรณ์แบบ และกำลังสอดน้ิวเข้าไปในตัวของนายอนอีกครั้ง แล้วจูบนายอนเบา ๆ และนายอนก็ถึงฝั่งฝันอีกครั้ง เธอหอบหายใจ และบอกรักมินะอีกครั้ง


นายอนอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นมินะนอนหลับอยู่ข้าง ๆ นายอนกอดมินะไว้อย่างหวงแหน ขาเรียวของมินะพาดอยู่ที่เอวของนายอน โดยที่ร่างกายของทั้งสองเปลือยเปล่า


ในขณะที่นายอนกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา นายอนก็นึกขึ้นได้ว่า


มินะยังไม่ได้บอกรักเธอ


__________________________________________________________________________________________


นายอนไม่ใช่คนที่มีความอดทน นายอนไม่ชอบรอ แต่สำหรับมินะนายอนรอได้ นายอนไม่เคยขอให้มินะบอกรัก นายอนเฝ้ารอ รอ รอ แล้วก็รอ


เจ็ดเดือนถัดไป มินะถึงได้บอกรักเธอ


ตอนนั้นนายอนซื้อของแบรนด์เนมให้มินะเพิ่มอีกหลายอย่าง ทัั้งกระเป๋า, โค้ท, รองเท้า, กางเกงยีนส์, เสื้อ และอีกมากมาย ส่วนมินะซื้อสร้อยคอสีเงินที่เป็นลายเดียวกันกับโชคเกอร์ของตนเอง และนาฬิกาสีเงินที่เข้ากับข้อมือของนายอนได้เป็นอย่างดี นายอนมีคอลเลคชั่นนาฬิกาหรูมากมาย ทั้งสีโรสโกลด์, สีทอง, สีเงิน, นาฬิกาฝังคริสตัลแม้กระทั่งนาฬิการที่ประดับด้วยเพชร


แต่นายอนก็ไม่ได้สวมนาฬิกาพวกนั้นอีกเลย ของขวัญจากมินะอาจเทียบไม่ได้กับนาฬิกาหรูเหล่านั้น แต่นายอนก็สวมมันทุกวัน เพราะมินะเป็นคนให้เธอ และมินะคือคนที่เธอรัก


นายอนกับมินะร่วมรักกันแทบทุกคืน ทั้งสองเรียนรู้เรื่องราวของกันและกัน

มินะทำให้นายอนประหลาดใจเพราะมินะอยากลองถูกมัดดูบ้าง


เริ่มจากคืนหนึ่งในขณะที่มินะกลืนกินนายอนอยู่ นายอนบดเบียดเข้าหามินะด้วยความตื่นเต้นจนมินะแทบขาดอากาศหายใจ เธอกดใบหน้าของมินะเข้ากับส่วนนั้นจนกระทั่งเธอถึงฝั่งฝั่น นายอนไม่รู้มาก่อนว่ามินะทำได้ดีขนาดนี้ นายอนไม่ปล่อยให้มินะได้ทำอย่างอื่น จนกระทั่งเธอครางออกมาพร้อมกับขาอันสั่นเทา


มินะรู้สึกเหมือนตัวเองจมน้ำ จมลึกเข้าไปในช่องทางร้อนของนายอน


เมื่อนายอนมองไปที่มินะ ใบหน้าของมินะเต็มไปด้วย เหงื่อ และ น้ำหวานของนายอน





นายอนตกใจ รีบขอโทษมินะ มินะส่ายหน้าเชิงบอกว่าไม่เป็นไร แล้วมินะก็พูดเสียงเบาด้วยความเขินอายว่า

“ที่จริง ฉันก็ชอบแบบนี้ค่ะ”  นายอนทดสอบด้วยการนำมือของเธอสัมผัสตรงดอกไม้ของมินะ และพบว่าตรงนั้นชื้นแฉะ


หลังจากนั้นนายอนรู้ว่ามินะมีความต้องการแบบไหน นายอนจึงเริ่มดึงสร้อยคอของมินะให้แน่นขึ้นจนมินะหายใจลำบาก บางครั้งเธอก็เอามือปิดปากและจมูกของมินะจนมินะร้องขออากาศหายใจ หลังจากนั้นนายอนจะสัมผัสช่องทางร้อนของมินะและพบว่า มินะมีอารมณ์มากกว่าเดิม


นายอนรู้สึกดีที่ได้พบความต้องการด้านอื่นของมินะ ดังนั้นเธอจึงถามมินะถึงการร่วมรักแบบอื่นที่มินะอยากลอง มินะมองหน้านายอนด้วยความงุนงง แต่ในที่สุดมินะก็บอกว่าอยากลองถูกมัด


และนายอนจึงตัดสินใจลองจับมินะมัด และนายอนก็กลืนกินมินะ แล้วหยุดก่อนที่มินะจะถึงฝั่งฝัน มินะไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่มองไปที่นายอนด้วยความสิ้นหวัง นายอนเริ่มช่วยตัวเองต่อหน้ามินะ นายอนครางเสียงดัง มินะหายใจติดขัด มินะต้องการเป็นคนทำแบบนั้นกับนายอน แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะถูกมัด


มินะไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากดู และนั่นทำให้เธอถึงฝั่งฝันโดยที่นายอนยังไม่ได้สัมผัสตัวเธอ


มินะกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม ซึ่งนั่นทำให้ทั้งนายอนและเธอประหลาดใจ


มินะนำผมมาปิดหน้าด้วยความเขินอาย


นายอนเกลี่ยผมของมินะออก แล้วยิ้มให้กับมินะ นายอนแก้มัดใหักับมินะ แล้วจูบมินะด้วยความอ่อนโยน


“อายจัง” มินะพึมพำในขณะที่นายอนดึงตัวเธอเข้ามากอด


“ถ้าคราวหน้าเธอถึงก่อนโดยที่ฉันไม่อนุญาต ฉันจะลงโทษเธอ” นายอนกระซิบที่หูมินะ มินะตัวสั่น ไม่ใช่เพราะว่ากลัว แต่เพราะเธอรู้สึกตื่นเต้น มินะเริ่มคิดว่าตัวเองเป็นมาโซคิสม์





นายอนตัดสินใจให้มินะเรียนต่อมหาวิทยาลัย เริ่มแรกมินะไม่ยอมเพราะค่าใช้จ่ายสูง แต่นายอนก็ตอบกลับไปว่า “ฉันเป็ํนเศรษฐีนะ”


และนั่นก็ทำให้มินะตัดสินใจเรียนปริญญาตรีด้านจิตวิทยา


มินะเป็นคนเสน่ห์แรงมาก ทำให้มีคนมาชอบเธอมากมาย


คืนนั้นนายอนและมินะอยู่ในห้องนั่งเล่น มินะกำลังง่วนกับการทำการบ้าน นายอนรูดซิปกระเป๋า Coach ของมินะลง และพบว่ามีบางอย่างอยู่ข้างใน


“ของพวกนี้คืออะไร”


มินะหยุดทำการบ้าน แล้วเห็นว่านายอนถึือซองจดหมายและของต่าง ๆ เต็มมือ

“มีคนให้ฉันมาค่ะ” มินะตอบ

“แล้วเธอก็ตัดสินใจเก็บของพวกนี้ไว้เนี่ยนะ” นายอนเลิกคิ้ว มินะส่ายหน้าแล้วกลับไปทำการบ้านต่อ

“ถ้าฉันโยนของพวกนี้ทิ้งหมดที่นั่น คงจะดูใจร้ายในสายตาคนอื่นมากเลยค่ะ” มินะตอบ


มินะได้ยินเสียงดังเพราะนายอนโยนของทั้งหมด และตอนนี้นายอนยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว


“ฉันจะทำลายของพวกนี้ให้หมด” นายอนพูดเสียงต่ำ


“เอาเลยค่ะ” มินะพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ


มินะได้ยินเสียงฉีกกระดาษแต่ก็ไม่ได้สนใจ มินะทำการบ้านจนเสร็จ พอเธอหันกลับไป นายอนก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว จดหมายที่ถูกฉีกและของขวัญยังคงอยู่บนโต๊ะ มินะถอนหายใจ แล้วกวาดของทั้งหมดลงถังขยะ


มินะรีบเดินไปที่ระเบียง นายอนกำลังทำหน้างอน มินะออกไปที่ระเบียงถึงแม้ว่าอากาศจะเย็นเพื่อไปกอดนายอน นายอนขืนตัวออกจากอ้อมกอดของมินะ แล้วพิงระเบียงแทน


“โถ่ นายอนคะ ฉันก็หาจังหวะทิ้งของพวกนั้นอยู่ แต่ฉันลืม” มินะกระตุกชุดนอนของนายอนเพื่อง้อ นายอนมองไปที่บุหรี่แล้วเมินมินะ


“จะทำตัวเป็นเด็กอีกนานมั้ยคะ” มินะพูดเสียงต่ำ มือของเธอค่อยๆลูบไล้หน้าท้องของอีกคน แล้วเบียดตัวเข้าไปใกล้นายอน นายอนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมมองหน้ามินะ


เพราะตอนนี้มินะกำลังใช้สายตาออดอ้อนเธอ มินะกัดริมฝีปากล่าง แล้วเขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่นายอนยังคงสูบบุหรี่ มินะเอาหัวซุกไหล่ของนายอน แล้วขยับหน้าเข้าไปใกล้กับคอของอีกคน แล้วสูดดมความหอมกลิ่นซิตรัสและมิ้นต์


มือของมินะเริ่มหยอกล้อกับเรียวขาของนายอนที่อยู่ภายใต้เนื้อผ้าซาติน


“จะเมินฉันอีกนานมั้ยคะ” มินะกระซิบที่หูของนายอน นายอนเริ่มอัดควันบุหรี่อย่างลำบาก แล้วพ่นควันแรงอย่างเสียมิได้ นายอนปล่อยบุหรี่ลงบนพื้น ก่อนที่จะคว้าหน้าของมินะเข้ามากใกล้ นายอนบีบแก้มของมินะเพื่อให้อีกคนอ้าปาก นายอนจึงพ่นควันส่วนที่เหลือใส่มินะ มินะสำลักควัน แล้วพยายามหันหน้าหนี แต่นายอนก็ดึงมินะเข้ามาจูบอย่างร้อนแรง


นายอนพามินะกลับไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วมองแลปท็อปที่มินะเปิดอยู่


“ทำการบ้านเสร็จรึยัง” นายอนถาม

มินะพยักหน้าตอบ


นายอนลากมินะไปที่โซฟา แล้วให้มินะนั่งตักตนเอง


“เธอเป็นของฉันใช่มั้ย” นายอนพูดในขณะที่กำลังถอดกางเกงของมินะ


มินะพยักหน้า “ฉันเป็นของคุณ เราทั้งสองเป็นของกันและกัน” คำพูดนี้ทำให้ทั้งคู่สบายใจ ถึงแม้จะไม่ใช่คำพูดที่สวยหรู แต่นั่นก็เป็นคำพูดที่เหมาะกับทั้งคู่ที่สุด


นายอนยิ้มให้มินะในขณะที่เธอใช้นิ้วเข้าสัมผัสตรงกลางของอีกคน ทำให้มินะต้องขยับเอวเข้าหาต้นขาของนายอน


นายอนทำรอยรักรูปหัวใจเต็มคอของอีกคน มินะไม่ใส่ใจที่ปกปิดรอยนั้น ทำให้ผู้คนหลายร้อยคนที่เห็นรอยเหล่านี้ต้องอกหัก


และจำนวนคนอกหักก็เพิ่มมากขึ้นอีก เพราะบ่ายวันนั้น รถสปอร์ตราคาแพงสีเงิน มาจอดที่ทางเข้ามหาวิทยาลัย แล้วคนที่เดินลงมาจากรถคันนั้น คือ บุคคลที่ทรงอิทธิพล ร่ำรวย และเซ็กซี่ ซัึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก อิมนายอน วันนี้นายอนแต่งตัวด้วยเดรส Versace สีดำ นายอนยืนพิงรถ ในขณะท่ี่คาบบุหรี่ไว้ในปาก ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเอาแต่มองเธอ บางคนก็ถ่ายรูป นายอนหยิบไฟแช็กสีเงินขึ้นมาจุดบุหรี่


“นั่นอิมนายอนนี่!” หญิงสาวคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น และก็มีเสียงอื้ออึงดังขึ้น นายอนหัวเราะ


อีกสักพัก มินะเดินออกมาโดยที่มีผู้คนรายล้อมเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ เมื่อมินะเห็นนายอนจึงรีบเดินเข้าไปหา นายอนปล่อยบุหรี่ร่วงลงพื้น ในขณะที่มินะวิ่งมากอดเธอ นายอนกอดตอบจากนั้นก็จูบมินะ


ทุกคนตกตะลึง บางคนถึงกับยกโทรศัพท์มือถือมาถ่ายรูป แต่ทั้งสองคนก็ไม่สนใจ

หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ไม่มีใครมาจีบมินะอีกเลย ใครจะไปสู้อิมนายอนได้ล่ะ


คงปฏิเสธไม่ได้ว่าความจริง นายอนแก่กว่ามินะ ถึงแม้ว่าภายนอกเธอจะดูสาวก็เถอะ ถึงแม้ว่านายอนจะอายุห่างกับมินะถึงสิบปี แต่นายอนก็ไม่นำเรื่องนี้มาเป็นประเด็น


แต่สุดท้ายเรื่องอายุก็กลายเป็นประเด็นทีทำให้ทั้งสองทะเลาะจนได้


เรื่องมีอยู่ว่า นายอนตัดสินใจซื้อรถ BMW สีม่วงให้กับมินะ

“ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันแพงเกินไป”

“ทำไมล่ะ ฉันตั้งใจซื้อให้เธอนะ”


“คุณไม่เข้าใจค่ะ นี่มันมากเกินไป คุณเอาแต่ซื้อของแพง ๆ ให้ฉัน ฉันไม่สามารถรับสิ่งนี้ไว้ได้จริง ๆ”


“อย่าทำตัวงี่เง่าแบบนี้สิ ฉันซื้ออะไรให้เธอก็รับมันไว้เถอะน่า ทำไมต้องหาเรื่องกันด้วย”


“ฉันไม่ได้หาเรื่องค่ะ ฉันแค่บอกว่าฉันรับสิ่งนี้ไว้ไม่ได้ นี่มันแพงเกินไป ถึงแม้ว่าคุณจะซื้อได้โดยไม่เดือดร้อน”


“งั้นก็รับมันไว้เถอะน่า ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก” นายอนขึ้นเสียงใส่มินะ


“ไม่ค่ะ ฉันไม่รับ คุณเอาเงินไปลงทุนเถอะค่ะ” มินะขึ้นเสียงกลับ


“อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะ ฉันน่ะอายุมากกว่าเธอนะ จำไว้!” นายอนหงุดหงิด และกำหมัดแน่น


มินะไม่อยากเถียงนายอนอีกแล้ว มินะกับนายอนเคยตกลงกันว่าจะไม่นำเรื่องของอายุเอาเปรียบอีกคน ทั้งสองคนมีศักดิ์ศรีเท่ากัน


มินะเม้มปากแน่แล้วหันหน้าหนีนายอนทั้งน้ำตา

“กล้าหันหลังใส่กันหรอ” นายอนตวาด แต่มินะเดินหนีไปแล้ว


“ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ก็ไปหาผู้หญิงคนอื่นที่เหมือนกับตุ๊กตาบาร์บี้ ที่เต็มใจรับของทุกอย่างที่คุณซื้อให้สิ ฉันไม่ใช่สิ่งของ ฉันก็คนเหมือนกัน” มินะตวาดกลับ


“นี่จะไปไหน” นายอนถามด้วยความตกใจ


“ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคุณ”


_______________________________________________________________________


“แน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นอะไร” ซานะถามมินะที่กำลังสะอื้น


“ฉันแค่ต้องการห่างกับเขาสักพัก ขอบคุณที่ให้ฉันมาพักด้วยนะ” มินะฝืนยิ้ม ขณะที่น้ำตาไหลเป็นทาง



“ไม่เป็นไร โมโมะไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว คืนนี้นอนที่ห้องฉันก่อนก็ได้” มินะพยักหน้ารับ

จู่ ๆ มินะรีบมาที่ร้านชานมของซานะก่อนที่ร้านจะปิด ซานะแปลกใจ แต่ก็เปิดประตูรับ

มินะรีบกอดซานะทันทีพร้อมกับร้องไห้ ซานะได้แต่ลูบหลังเพื่อปลอบอีกคน


ซานะพามินะกลับมายังอพาร์ทเม้นท์ที่เธอเช่าอยู่กับโมโมะ เพื่อนของเธอที่ทำงานเป็นบาร์เทนเดอร์ ซึี่งมักจะทำงานตอนกลางคืน ในขณะที่โมโมะกำลังออกไปทำงาน ซานะก็บอกกับโมโมะว่าคืนนี้มีเพื่อนมาค้างด้วย ซึ่งโมโมะยิ้มให้มินะอย่างเป็นมิตร


ตอนนี้ทั้งมินะและซานะอยู่ในห้องของซานะ มินะเล่าเรื่องที่เธอกับนายอนทะเลาะกันให้ซานะฟัง


“นายอนเอาแต่พูดว่าตัวเองแก่กว่าฉัน แล้วจะทำอะไรก็ได้” มินะบ่น


ซานะยิ้มให้มินะอย่างเข้าใจ “เท่าที่ฟัง นายอนมีปัญหาจากอดีตของตัวเองสินะ คนรักของเธอตายจากไป ตั้งแต่นั้นคุณนายอนก็อยู่คนเดียวมาตลอด เขาคงไม่อยากเสียเธอไป เลยพยายามซื้อของเพราะอยากให้เธออยู่กับเขานาน ๆ” ซานะให้เหตุผล


มินะเม้มปากที่เริ่มสั่น


“แล้วก็ที่เขาซื้อของให้ ก็เพราะว่าเขาสามารถซื้อให้เธอได้ และนั่นก็เป็นวิธีการแสดงความรักของเขา”


มินะมองตอบซานะด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยมองในมุมนี้มาก่อน


“เขาซื้อรถให้กับเธอเพราะเขาใส่ใจ ฉันคิดว่าเธอทำร้ายความรู้สึกของเขาเพราะว่าเธอไม่ยอมรับของที่เขาซื้อให้ นั่นแหละที่ทำให้เขาโกรธ ฉันรู้ว่าไม่ใช่แค่เรื่องรถใช่ไหม”


มินะถอนหายใจ “โดนซานะจับได้แล้ว” มินะพึมพำ “ฉันรู้สึกว่าไม่มั่นคง นายอนมีทุกอย่าง ทั้งรูปลักษณ์และทรัพย์สินเงินทอง ผู้หญิงทุกคนที่พยายามจับคุณนายอนต่างก็มีฐานะดีกว่าฉัน ฉันไม่มีอะไรเลย สิ่งเดียวที่ฉันตอบแทนเขาได้ก็คือเซ็กส์ ฉันรู้สึกแบบนี้มาตลอด ฉันให้เขาได้แค่ร่างกายของตัวเอง”


ซานะส่ายหน้า “อย่าพูดแบบนั้นสิมินะ ฉันแน่ใจว่าเธอมีค่ามากกว่าทีตัวเองคิด เธอต้องคุยกับคุณนายอนนะ”


“เธอพูดถูก แต่ฉันไม่…”


เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทั้งสองตกใจ


“ใครมาน่ะ” มินะถามซานะ


“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นโมโมะมั้ง สงสัยจะลืมกุญแจห้อง” ซานะตอบมินะ


ทั้งสองเดินลงมาข้างล่างเพื่อเปิดประตู


นายอนยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาบวมแดง ใบหน้ายังมีคราบน้ำตา


“นายอน” ซานะรีบดันมินะออกไปหานายอน แล้วปิดประตูทันที


“มินะ ฉันขอโทษ กลับไปกับฉันเถอะ ฉันต้องการเธอ” นายอนเกือบทรุดลงพื้น แต่มินะคว้าตัวนายอนไว้ทัน กลิ่นของนายอนเหมือนกับมิ้นต์ปนกับกลิ่นของแอลกอฮอลล์ (ครั้งหนึ่งนายอนเคยบอกว่าไม่ดื่มแอลกกฮอลล์ ตอนที่มินะนั่งจิบแชมเปญที่นายอนได้มาจากลูกค้า “คนรักของฉันจากไปเพราะฉันเมา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันก็ไม่แตะแอลกอฮอลล์อีกเลย”)


“นี่คุณดื่มมาหรอคะ”


“ใช่ ฉันทนไม่ไหว ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันรู้ว่าฉันทำผิด และฉันคิดว่าต้องเสียเธอไป แค่นี้ฉันก็ทนไม่ได้แล้ว ฉันเลยต้องดื่มเพื่อให้ลืมความเจ็บปวด” นายอนสะอื้น

“ฉันรักเธอมาก เธอเป็นทุกอย่างสำหรับฉัน ฉันขอโทษ กลับไปกับฉันเถอะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ”


มินะน้ำตาร่วงในขณะที่ดึงนายอนเข้ามากอด “เข้าใจแล้วค่ะ กลับบ้านกันนะคะ”


เมื่อทั้งสองมาถึงเพนท์เฮ้าส์ มินะตกใจกับสภาพห้องที่เละเทะ นายอนพังของในบ้านด้วยความโกรธ มินะเห็นขวดเหล้ากองอยู่บนพื้นและรู้สึกเจ็บใจเพราะความรู้สึกผิด ทั้งสองนั่งลงบนโซฟา นายอนเปิดผ้าม่านขึ้นทั้งหมด ทำให้ทั้งคู่เห็นดวงดาวที่อยู่นอกหน้าต่าง มินะเอาหัวซุกไหล่ของนายอนเพื่อเป็นการขอโทษ


“ฉันเป็นคนผิดสัญญา ฉันบอกว่าจะไม่ทิ้งคุณไปไหน ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง” หลังจากนั้นมินะอธิบายทุกอย่างให้นายอนฟัง นายอนดึงตัวมินะเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม


“ฉันสัญญาว่าจะไม่นำเรื่องอายุมาเป็นประเด็นที่ทำให้เราะทะเลาะกันอีก” นายอนพูด มินะยิ้มตอบ


หากมินะเป็นดวงอาทิตย์สำหรับนายอน นายอนก็เป็นดวงดาว ที่ส่องประกายแห่งความหวัง ยามที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความมืด


“ฉันดีใจที่ได้พบคุณ”


“ฉันรักเธอ เมียวอิ มินะ”


“คุณพักผ่อนเถอค่ะ วันนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว” ______________________________________________________________________


หลายวันผ่านไป มินะก็ยอมรับว่าตัวเองรักนายอนมากเหลือเกิน


คืนหนึ่งมินะนอนละเมอ แล้วพูดว่า “นายอน ฉันรักคุณ”

นายอนถึงกับต้องปลุกมินะ



“พูดอีกทีสิ” นายอนพูดในขณะที่เขย่าตัวมินะให้ตื่น มินะมองหน้านายอนด้วยความงง


“บอกรักฉันอีกทีได้ไหม”


แล้วมินะก็ร้องไห้ นายอนดึงตัวอีกคนมากอดปลอบ


นายอนพามินะไปที่ห้องทานข้าว แล้วชงชามะลิให้กับมินะ เพื่อให้มินะสงบลง


“คุณจะยังรักฉันอยู่ไหม หากฉันบอกว่าทุกเรื่องเกี่ยวกับฉันเป็นเรื่องโกหก” นายอนพยักหน้า เธอไม่สนใจว่ามินะจะเป็นอะไร เพราะเธอรักมินะจนหมดหัวใจ


“ฉันไม่ใช่คนไร้บ้าน แม่เลี้ยงส่งฉันมาที่เกาหลี” มินะสารภาพกับนายอน



มินะมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยอันดับต้น ๆ ของญี่ปุ่น แม่แท้ ๆ ของมินะเสียไปตั้งแต่คลอดเธอ มินะถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหิน จนกระทั่งพ่อของมินะแต่งงานใหม่ ผู้หญิงคนนั้นอยากได้ทรัพย์สินทั้งหมดจึงวางยาพ่อของมินะ แล้วส่งตัวมินะออกนอกประเทศ แล้วสร้างเรื่องว่ามินะเสียชีวิต มินะใช้เวลาอยู่ข้างถนนถึงห้าวัน ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับประเทศเกาหลี ไม่มีแม้กระทั่งพาสปอรต แต่นายอนก็เป็นคนพบเธอ

และช่วยชีวิตเธอเอาไว้ นายอนรักเธอถึงแม้ว่าเธอจะปกปิดตัวตนที่แท้จริง


นายอนดึงตัวมินะเข้ามากอด นายอนไม่โกรธมินะแม้แต่น้อย แต่นายอนกลับรู้สึกรักมินะมากขึ้น


“ฉันรักเธอ” นายอนเอ่ยความรู้สึกของตนเอง

นายอนเกือบร้องไห้เมื่อมินะตอบกลับว่า “ฉันรักอิมนายอน มากที่สุด”




มินะอยากทิ้งอดีตของตัวเองไว้เบื้องหลัง และยอมให้ปีศาจร้ายพรากสิ่งของที่ควรเป็นของเธอ


แต่นายอนไม่คิดแบบนั้น เธอต้องการทวงคืนทุกสิ่งที่คนรักของเธอควรได้รับกลับคืนมา

คนพวกนั้นสมควรได้รับผลจากกระกระทำของตนเอง


_______________________________________________________________________________________


ด้วยอิทธิพลของอิมนายอน เธอใช้เวลาเพียงแค่สองเดือนก็รวบรวมหลักฐานทั้งหมดเพื่อจัดการแม่เลี้ยงของมินะ จีฮโยมีส่วนช่วยเรื่องนี้เป็นอย่างมาก นายอนไม่ได้บอกแผนนี้กับมินะ เพราะเธอรู้ดีว่ามินะเป็นคนจิตใจดีและพร้อมให้อภัยผู้อื่นเสมอ


“แกจะไปญี่ปุ่นพรุ่งนี้ใช่ไหม” จีฮโยถามนายอน


“ใช่ ฉันไปฟังคำพิพากษา ตอนนี้แม่เลี้ยงของมินะถูกคุมขัง แต่ก็มีทนาย เธออ้างว่างมีพินัยกรรมฉบับสุดท้าย แต่ฝั่งเรามีอะไรที่ดีกว่านั้น พ่อของมินะได้ฝากพินัยกรรมไว้กับน้องสาวตัวเอง ซึ่งเป็นอาของมินะ เราเพิ่งพบว่าเธออยู่ที่โอซาก้า อาของมินะเก็บพินัยกรรมไว้อย่างดี มินะต้องได้ทุกอย่างกลับคืนมา”


จีฮโยรวบรวมความคิดอยู่สักพัก  “ถ้างั้นพินัยกรรมฉบับที่อยู่กับแม่เลี้ยงมินะก็…”

“ของปลอม” นายอนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันต้องการพยาน ทุกอย่างจะต้องไม่มีช่องโหว่”


“แกจะทิ้งมินะไปสามวันเลยหรอ” จีฮโยถาม


นายอนถอนหายใจ “แค่สามวัน ฝากดูแลมินะด้วย มินะคือชีวิตของฉัน” นายอนบอกจีฮโย


จีฮโยกลั้นยิ้ม “แกรักมินะมากสินะ”


“โคตรรักเลย”


_________________________________________________________________________________________


ตอนนี้มินะนั่งอยู่คนเดียวบนโซฟา มินะรู้สึกเหงาเมื่อนายอนไม่อยู่ที่นี่ เธอใช้ชีวิตร่วมกับนายอนตลอดเวลาแทบไม่เคยห่างกัน

มินะคิดถึงนายอนมากเหลือเกิน


ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น


“มีอะไรรึเปล่าคะ คุณจีฮโย”


“เธอไปญี่ปุ่นตอนนี้เลยได้ไหม” จีฮโยยิ้ม


“อะไรนะคะ”


_______________________________________________________________________________________


นายอนถอนหายใจขณะที่กำลังรออยู่นอกห้องพิจารณาคดีเพื่อฟังคำพิพากษา นายอนกลัวพลาด ถ้าหากปีศาจพวกนั้นได้รับชัยชนะล่ะ พวกมันจะได้รับเงินของพ่อมินะไปทั้งหมด


นายอนสูดลมหายใจเพื่อเรียกสติ แล้วสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดของใครบางคน


กลิ่นวนิลาที่คุ้นเคย


นายอนผละออกจากอ้อมกอด แล้วพบว่ามินะใส่ชุดเดรสสีขาวยืนอยู่ตรงหน้าเธอ


“มาทำอะไรที่นี่”


“จีฮโยบอกฉันค่ะ”


“ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกฉันคะ” มินะถามนายอนทั้งน้ำตา แล้วจูบนายอนด้วยความคิดถึง นายอนแอบยิ้มในใจ


“ฉันอยากเซอร์ไพรส์เธอ” นายอนปาดน้ำตาให้มินะ “ไม่ร้องนะ”


“นายอน ฉันไม่รู้จะพูดว่าอะไร ฉันไม่คู่ควรกับคุณ”


“อย่าพูดแบบนั้นสิ เธอเป็นคนช่วยชีวิตฉันและทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย”


“คุณเองก็ช่วยชีวิตฉัน ตอนที่ฉันเดินอยู่บนถนนอย่างไร้จุดหมาย เราทั้งสองต่างช่วยชีวิตกันและกัน” มินะพูด


นายอนยิ้ม “เธอเป็นของฉัน”


“ฉันเป็นของคุณ เราทั้งสองเป็นของกันและกัน” มินะตอบ พร้อมกับจูบปากนายอน

ทั้งสองก็ยิ้มให้กัน แล้วก็จับมือกันเข้าห้องพิจารณาคดี


_________________________________________________________________________________________


ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องพิจารณาคดี นายอนจับมือมินะแน่น


“ศาลพบว่าจำเลย…”


มินะเริ่มร้องไห้ เธอไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการจนกระทั่งนายอนเรียกร้องความยุติธรรมให้กับเธอ มินะไม่ได้อยากให้แม่เลี้ยงติดคุก มินะไม่สนใจทรัพย์สินเงินทอง แต่เธอหวงแหน แมนชั่นที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เธอไม่อยากให้สิ่งนี้หายไป เธออยากเห็นมันอีกครั้ง


“มีความผิด”


แม่เลี้ยงของมินะถูกตัดสินให้จำคุกตลอดชีวิต


“ไอ้พวกสารเลว พวกแกต้องชดใช้” แม่เลี้ยงของมินะตะโกน ในขณะที่ถูกควบคุมตัวโดยตำรวจ มินะรู้สึกกลัว แต่นายอนก็ดึงตัวมินะเข้ามาใกล้


“ฉันจะคอยดู ฉันไม่ยอมให้พวกแกแตะต้องมินะแม้แต่ปลายผม” นายอนจ้องกลับไปด้วยสายตาแข็งกร้าว


“นายอนคะ ไปกันเถอะ” มินะดึงนายอนออกจากฝูงชน


มินะจูบนายอน แขนโอบรอบเอวของฝ่ายไว้


“ขอบคุณทุกสิ่งที่ทำเพื่อฉันมาตลอด ฉันรักคุณค่ะ”


“ฉันก็รักเธอมากนะ มินะ”

_________________________________________________________________________________________


นายอนและมินะต่างเติมเต็มซึ่งกันและกัน


นายอนหยุดสิ่งเสพย์ติดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเซ็กส์หรือบุหรี่ ตอนนี้เธอชอบเคี้ยวหมากฝรั่งรสมิ้นต์


เธอมีสิ่งเสพย์ติดใหม่ที่เรียกว่า เมียวอิ มินะ


เซ็กส์น่ะดี แต่การร่วมรักกับมินะยอดเยี่ยมที่สุด บุหรี่น่ะดี แต่จูบและกอดของมินะดีที่สุด

สูบบุหรี่หลังจากมีเซ็กส์ก็โอเค


แต่จูบและอ้อมกอดหลังจากร่วมรักกับมินะคือสี่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด


มินะเป็นทุกอย่างของนายอน มินะเป็นคนช่วยชีวิตนายอน


มินะทำให้เธอก้าวผ่านอดีตที่คอยหลอกหลอน


นายอนแต่งงานเพื่อใช้ชีวิตร่วมกันมินะ และอุปการะเด็กเป็นบุตรบุญธรรม




คนดีจะอยู่กับเราไปตลอดกาล หากพวกเขามีความหมาย


ไม่มีเซ็กส์และบุหรี่อีกต่อไป มีเพียงเมียวอิ มินะ



__________________________________ The End _____________________________________________


Talk : ที่ตัดสินใจแปลเรื่องนี้ เพราะว่าฟิคที่พินายอนโพนี้ หายากมาก เลยตัดสินใจขอไรต์เตอร์แปลเรื่องนี้ซะเลย

ฝากทุกคนช่วยแชร์ และแท็ก #เสพย์ติดนามิ ในทวิตด้วยนะคะ 
จะหวีดในทวิต หรือ คอมเม้นท์ในนี้ก็ไม่ว่ากัน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ



















ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ aftermoon22 จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    56/56

    0

    0%

    3 ก.ค. 62

  • รักดราม่า

    เรื่องสั้น

    153/838

    6

    0%

    18 มิ.ย. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 นาฮโยจงเจริญ
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 20:26

    แง่ แรงมากกกกกก อ่านแล้วจาเป็นโล้มมมม(ด้วยความฟิน) พี่นาโพนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆใช่เลย ได้เลย ปริ่มใจ5555555

    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านนะคะ เนื้อเรื่องดาร์กๆหายากเหมือนกัน

    #6
    0
  2. วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 06:33
    โพนี้หายากมากกกก มินะคือน้องน้อยไปเลย เอ็นดู ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านค่ะ :)
    #5
    0
  3. วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 00:46
    ขอบคุณที่แปลให้ค่ะ สไตล์แบบอีโรติคร้อนแรง จริงๆพออ่านไปเหมือนคู่นี้ไม่ตายตัวในโพรุกรับ ชอบมากฟิคแบบนี้
    #4
    0
  4. #3 M_Miew189 (@M_Miew189) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 11:03
    เรื่องนี้ครบทุกรสชาต ขอบคุณคุณไรท์ที่เขียนเรื่องนี้ให้อ่านเก่งมากๆ
    #3
    0
  5. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 01:42

    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ ชอบพินายอนโพนี้เหมือนกันค่ะ แงงงงง โชคดีแล้วที่ได้มาเจอกับมินะ ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าพี่แกจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ส่วนมินะคือน้องมากกกก แต่ไม่คิดว่าน้องจะแอบชอบความรุนแรงเลยค่ะ เอ็นดูตอนน้องรู้รสนิยมตัวเอง55555

    #2
    0
  6. #1 Noname
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 14:43

    กรี๊สสส ก็คือโพนผัวนายอนแซ่บจริง ขอบคุณสำหรับการแปลฟิคเรื่องนี้ให้อ่านกันนะคะ

    #1
    0