แ ก้ ว ก ร ร ม ใ จ | DoJae

ตอนที่ 2 : ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    23 ก.ค. 62











            ร่างโปร่งของชายหนุ่มก้าวเท้าลงทันทีที่รถลากเทียบจอดหน้าตึกคูหาไม้สามชั้นขนาดใหญ่ เสียงจ้อกแจ้กจอแจอันคุ้นเคยของลูกคนงานทำเอาชายหนุ่มอมยิ้มเล็ก ๆ เรียวขายาวก้าวไปตามเสียงนั้น หากแต่สายตาอันซุกซนของเด็กกลับทำงานได้ดีกว่า


            “โอ๊ะ! เฮียเต๋ากลับมาแล้ว” เพียงเท่านั้นวงละเล่นก็แตกกระเจิง เท้าเล็ก ๆ นับห้าคู่วิ่งมาทางเขาอย่างดีอกดีใจ

            “ไปไหนมาหรือเฮีย เถ้าแก่ถามหาตั้งแต่ไก่โห่แน่ะ”


            พิเชฐย่อตัวลงพร้อมกับแจกจ่ายขนมที่ซื้อติดมือมาด้วยให้กับเด็ก ๆ เรียกเสียงหัวเราะกรี๊ดกร๊าดอย่างดีอกดีใจจนเขาต้องหัวเราะตาม


            “ไปดูเขียงที่สามเพ็ง” ว่าจบก็ส่งมือไปลูบหัวทุย ๆ นั้น ก่อนจะเดินกลับไปยังทิศของตัวบ้าน ป่านนี้ทุกคนคงนั่งล้อมวงเตรียมทานข้าวเย็นกันแล้ว


            ซึ่งชายหนุ่มก็เดาไม่ผิดนัก พยักหน้าทักทายพี่สาวต่างมารดาที่ถือโถข้าวออกมาจากครัว พร้อมกับยกมือไหว้เถ้าแก่ฮวงที่ลดหนังสือพิมพ์ลงแล้วหรี่ตามองมายังเขา


            “ลื้อหายไปไหนมาอาเต๋า เตี่ยถามหาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง”

            “อั๊วไปดูเขียงที่สามเพ็ง ขากลับก็แวะท้ายตลาดซื้อขนมมาให้ด้วย” เขายื่นขนมในมือให้พี่สาวไปจัดแจง ปรายตามองหญิงวัยกลางคนที่เชิดหน้าสะบัดพัดหลังจากถามด้วยน้ำเสียงคล้ายตำหนิ

            “อั๊วก็เดาไม่ผิดเท่าไหร่ แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”

            “เห็นอาฮั้วอีบอกว่ามีพ่อค้าจากบางบ่อมาเสนอขายปลาราคาค่อนข้างต่ำ อั๊วเลยไปตรวจดูสักหน่อยว่ามันพอจะขึ้นเขียงได้ไหม ไม่มีปัญหาอะไรดอกครับ”

            “อย่างนั้นก็ดี มากินข้าวเถิด”


            โต๊ะกลมดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อสมาชิกในบ้านนั่งลงประจำที่ ชายหนุ่มเลี่ยงสายตาจิกกัดที่ถูกส่งมาไม่หยุดจากหญิงวัยกลางคนโดยการหันไปคุยกับน้องชายเบา ๆ เสียงกระทบกันระหว่างตะเกียบกับถ้วยชามดังต่อเนื่องจนกระทั่ง...


            “อั๊วไปให้ซินแสดูฤกษ์มาให้แล้วนะอาเต๋า”


            คนถูกกล่าวถึงเงยหน้าขึ้นมองบิดา ฤกษ์ที่ว่าคงเป็นฤกษ์แต่งงาน เขาเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว


            “เฮียจะเอาจริงหรือ” หญิงวัยกลางคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดาบุญธรรมวางตะเกียบลงหลังจากคำถามนั้น

            “ลื้อสงสัยอะไรอาไส่”

            “อีไม่ได้เป็นคนจีนเหมือนอย่างเราเฮียก็รู้”

           เถ้าแก่ฮวงโบกตะเกียบในมือไปมา

            “อีเป็นคนขยัน อั๊วนิยมคนขยัน”

            “แล้วเตี่ยไปรู้มาได้อย่างไรว่าอีขยัน” คราวนี้เป็นน้องชายข้าง ๆ เขาที่เอ่ยปากถามบ้าง

            “อั๊วเห็นอีมาตั้งแต่เด็ก ทำไมจะไม่รู้”


            เสียงถอนหายใจแรง ๆ ของหญิงวัยกลางคนไม่ได้ทำให้เถ้าแก่ใหญ่สะทกสะท้าน หนำซ้ำยังคีบอาหารเข้าปากด้วยท่าทีเรียบเฉย ทำเอาผู้เป็นภรรยานึกหงุดหงิดอยู่ในใจ อารมณ์ที่ขุ่นมัวนั้นพาลให้หล่อนส่งสายตาไม่เป็นมิตรไปให้ลูกเลี้ยงอีกครั้ง


            “ลูกสาวเฒ่าทศใช่ไหม อายุเท่าไหร่หรือเตี่ย” พี่สาวต่างมารดาเอ่ยปากถาม

            “สิบแปด”

            “ฮื้อ! เป็นพี่อั๊วสองปีเท่านั้นเอง ไม่เด็กไปหรือเตี่ย” เด็กหนุ่มอายุน้อยสุดในบ้านออกความเห็น

            “ไม่เด็กดอก”

            “สวยไหมเตี่ย” เจ้าหนูจำไมของบ้านยังคงเอ่ยปากถามไม่หยุด จนประมุขวางตะเกียบลงอย่างแรง

            “ตกลงคนแต่งนี่มันอาเต๋าหรือใคร ทำไมลื้อสงสัยนักวะอาโซ้ยตี๋”

            “พิโธ่! ก็อั๊วอยากรู้นี่เตี่ย ยี่เฮียเองก็อยากรู้เหมือนกันแต่ทำเป็นเงียบปากไปเท่านั้นแหละ”


            เถ้าแก่ฮวงปรายตามองลูกชายคนรองเล็กน้อยเพราะคำพูดนั้น มือเหี่ยวตามวัยหยิบส้มจากกระจาดหวายใกล้ตัวออกมาปอก


            “โอ่ยเงี่ย” คำตอบของบิดาทำเอาน้องชายของเขายิ้มกว้างพร้อมกับกระแทกศอกใส่เขาเบา ๆ อย่างตื่นเต้น “วันมะรืนอั๊วจะเอาเรื่องฤกษ์ไปคุยกับเฒ่าทศ ถ้าลื้ออยากเห็นก็ไปกับอั๊ว”

            “ลื้ออยากแต่งไหมอาเต๋า”


            พิเชฐเหลือบมองมารดาบุญธรรมเล็กน้อย เหตุใดเขาจะไม่รู้เหตุผลว่าทำไมหล่อนถึงดูร้อนรนกับเรื่องของเขานัก หากนับดูก็เข้าปีที่สองแล้วที่พี่ชายคนโตของบ้านแต่งสะใภ้เข้ามา คราแรกหญิงวัยกลางคนหน้าบานนัก ด้วยลูกสะใภ้นั้นพรั่งพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะ เป็นถึงลูกสาวคนรองของเถ้าแก่ค้าข้าวรายใหญ่ในสามเพ็ง สมกับความเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้าน


            หากแต่หน้าบานอยู่เพียงไม่นานก็เป็นอันต้องยกมือขึ้นก่ายหน้าผากอย่างคิดไม่ตก เนื่องจากทั้งคู่แต่งงานกันมานานแต่ยังไม่มีอาตี๋หรืออาหมวยน้อยมาให้เถ้าแก่ฮวงได้อุ้มชู ไม่ว่าจะภาวนากับฟ้าดินเท่าไหร่ก็ยังไม่มีวี่แวว จนเถ้าแก่ใหญ่เลิกคิดตั้งความหวังกับลูกชายคนโตแล้วเบนเข็มมาที่เขา โดยให้เหตุผลว่า เดี๋ยวมีหลานไม่ทันใช้ ซึ่งมันก็ทำให้มารดาเลี้ยงของเขาเกิดอาการไม่พอใจอยู่ลึก ๆ


            “ไว้ค่อยว่ากันเถิดครับ” ชายหนุ่มวางตะเกียบลงเพื่อเลี่ยงการสนทนากับมารดาเลี้ยง ก่อนจะขอตัวลุกออกจากโต๊ะอาหาร ไม่ลืมหันมาพูดกับน้องชาย “อาโซ้ยตี๋...เดี๋ยวอั๊วจะเข้าไปดูบัญชี ถ้าตั่วเฮียกลับมาบอกอีว่าอั๊วรออยู่ร้านเครื่องหนัง”










             เสียงมู่ลี่ที่ดังขึ้นทำเอาพิเชฐเงยหน้าจากสมุดสีซีด ๆ ขึ้นมามอง ก่อนจะยกยิ้มเมื่อเห็นพี่สาวต่างมารดาถือจานผลไม้เข้ามาให้ ชายหนุ่มลุกขึ้นรับจากมือพี่สาวแล้วเชื้อเชิญให้นั่งลง


            “ตั่วเฮียเล่าอาแจ้”

            “ยังไม่กลับมาเลย” มือขาวหยิบสาลี่เข้าปาก ก่อนจะพูดกับเขา “ลื้ออยากแต่งกับเด็กคนนั้นไหมอาเต๋า”


            ชายหนุ่มขมวดคิ้วกับคำว่า เด็กคนนั้นของพี่สาวเล็กน้อย สีหน้าของหล่อนดูเหมือนคุ้นเคยกับผู้ถูกกล่าวถึงนั้น


            “แจ้รู้จักอีหรือ”

นลินส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของน้องชาย

“จะไปรู้ได้อย่างไร แต่ได้ยินมาว่าอาเส็งน่ะเทียวไล้เทียวขื่ออีมาเป็นปี ๆ”

“อาเส็งไม่ใช่เพื่อนตั่วเฮียหรือแจ้”

“ก็อาเส็งนั้นนั่นแหละ” หญิงสาวโบกมือด้วยท่าทีสบาย ๆ “พอรู้เรื่องอาเส็งจากเฮีย อั๊วก็คิดว่าอีคงสวยน่าดูทีเดียว”


นลินเหลือบมองน้องชายที่ก้มหน้าตรวจบัญชีต่ออย่างไม่ใคร่ใส่ใจในคำพูดของหล่อนเท่าไหร่ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ


ลูกของเถ้าแก่ฮวงมีอยู่ทั้งหมดห้าคน เกิดจากภรรยาใหญ่คนจีนคือยงยศพี่ชายคนโต ณัชชาผู้เป็นพี่สาว และตัวหล่อน ซึ่งชื่อภาษาไทยของพวกหล่อนนั้นไม่ได้มาจากใครอื่น ถูกตั้งให้โดยแม่บุญธรรมคนไทยซึ่งเป็นภรรยารองของเถ้าแก่ฮวง พิเชฐและมนัสจึงเป็นน้องชายต่างมารดาของหล่อน


มารดาของหล่อนเกลียดและเหยียดหยามแม่บุญธรรมคนนี้นัก ด้วยเหตุผลอะไรหล่อนเองก็ไม่แน่ชัด ความเกลียดนั้นถูกเผื่อแผ่มายังพิเชฐที่ถือเป็นลูกชายคนแรกของภรรยารอง และเพราะวัยไล่เลี่ยกับยงยศมากนัก ห่างกันเพียงสามปี ทำให้การชิงดีชิงเด่นระหว่างลูกชายคนโตและคนรองเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว


            ตั้งแต่เล็กจนโตน้องชายของหล่อนพยายามทำตัวไม่ให้โดดเด่นเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาจับผิดไม่เป็นมิตรของเถ้าแก่เนี้ย เด็กคนนี้เรียนหนังสือตามที่เตี่ยอยากให้เรียน ทำงานตามที่เตี่ยอยากให้ทำ ไม่ออกนอกลู่นอกทางให้เป็นปัญหาอะไร


ต่างจากยงยศพี่ชายร่วมมารดาของหล่อนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายคนโตของบ้าน รายนั้นสำมะเลเทเมาเสียจนเถ้าแก่ฮวงระอา เรื่องงานการก็ไม่เป็นโล้เป็นพาย ด้วยความที่เป็นลูกชายอีกคนพิเชฐจึงจำเป็นต้องเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการช่วยงานเตี่ย และมักจะถูกชื่นชมอยู่เป็นประจำ ซึ่งแน่นอนว่ามันสร้างความไม่พอใจให้กับเถ้าแก่เนี้ยอย่างหนักแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้


ความเกลียดชังจากเถ้าแก่เนี้ยในตัวแม่บุญธรรมและพิเชฐนั้นคล้ายสงครามประสาท หากแต่มันไม่ได้ถูกเผื่อแผ่มายังมนัสเลยสักนิด อาจเป็นเพราะเมื่อเด็กชายเกิด ยงยศก็สิบสองขวบเข้าไปแล้ว ความต่างของช่วงวัยทำให้เถ้าแก่เนี้ยไม่ได้นึกอยากจับผิดอะไรลูกชายคนเล็กของบ้าน หนำซ้ำภรรยารองของเถ้าแก่ฮวงก็เสียชีวิตลงด้วยความอ่อนแอหลังจากคลอดลูกชายคนนี้ มนัสจึงถูกอุ้มชูมาโดยมารดาของหล่อน ทิ้งให้ฟ้าดินเล่นตลกกับชะตาชีวิตของพิเชฐอยู่เพียงผู้เดียว


            เพราะความรักและความสงสารนั้นทำให้หล่อนอยากให้พิเชฐได้มีความสุขบ้าง แม้กายจะไม่ลำบาก หากแต่หล่อนรู้ว่าในใจน้องชายของหล่อนแบกรับความกดดันจากมารดาบุญธรรมและการเป็นหัวเรือหลักของกงสีไว้มากนัก


            “อ้าว แล้วเงียบอยู่นั่น ไม่ตอบคำถามอั๊วเล่า”

            “ตอบอะไรล่ะแจ้”

            “อั๊วถามว่าลื้ออยากแต่งกับเด็กคนนั้นไหม” พิเชฐเลื่อนสายตาไปจับจ้องตะเกียงข้าง ๆ อย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            “ก็แล้วแต่เตี่ย”

            คำตอบนั้นทำเอาผู้เป็นพี่สาวถอนหายใจเสียงดัง

            “จะแล้วแต่เตี่ยได้อย่างไร มันชีวิตลื้อ เตี่ยไม่ได้อยู่กับลื้อจนเฒ่าเหมือนเมียลื้อเสียหน่อย”

            “อ้าว นี่ลื้อแช่งเตี่ยแล้วนี่อาแจ้” ชายหนุ่มขำพรืด


            “หรือมันไม่จริงเล่า ที่อั๊วพูดเพราะอยากให้ลื้อคิดดี ๆ ดูอย่างอาเฮียแต่งกับซ้อลื้อก็ไม่เห็นจะมีความสุขกัน อาแจ้ลื้ออีกคนที่แต่งออกเพราะแค่เขามาทาบทามให้ไปเป็นสะใภ้ใหญ่ ลับหลังเขาก็มาร้องห่มร้องไห้ลื้อจำได้ไหม...” หญิงสาวเว้นช่องหายใจก่อนจะพูดต่อ “ถ้าลื้อไม่คิดอยากแต่งตอนนี้ก็พูดกับเตี่ยไปเสีย เดี๋ยวอั๊วจะช่วยว่าอีกแรง อั๊วอยากให้ลื้อมีความสุขนะอาตี๋”


            ชายหนุ่มทอดสายตามองใบหน้าขาวหยกของพี่สาว ถ้าไม่นับเตี่ยและแม่ นลินถือเป็นคนที่เขาเคารพรักมากที่สุด พี่สาวคนนี้คอยอยู่เคียงข้างเขาในยามที่ตัวเขารู้สึกโดดเดี่ยว ความเป็นห่วงเป็นใยมักจะถูกถ่ายทอดมาจากหญิงสาวคนนี้เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขาจึงส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้


            “ไว้อั๊วจะลองคิดดู” คำตอบนั้นทำเอานลินส่งเสียงฮึดฮัด

            “เฮอะ! ว่าอย่างนี้ทีไรก็ทำตามเตี่ยสั่งทุกที” หญิงสาวยกมือปิดปากหาวอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะลุกยืนขึ้น “เอาเถิด อย่างไรเสียเตี่ยก็คงจะหาคนดี ๆ แน่อยู่แล้วล่ะ”


            จะเดินออกจากห้องยังมิวายหันมากำชับอย่างเป็นห่วง


            “ลื้ออย่าหักโหมมากนักนะอาเต๋า ตรงนั้นไว้ให้เฮียมาจัดการก็ได้ ลื้อไปพักผ่อนเสีย ประเดี๋ยวอั๊วจะขึ้นไปดูอาโซ้ยตี๋สักหน่อยว่าอีอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว”









        

             แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างดึงดูดให้ชายหนุ่มเดินไปเข้าหา สายลมเอื่อย ๆ พัดพากลิ่นดอกแก้วที่ปลูกอยู่หลังตัวอาคารมาให้เขาได้ซึบซับความหอมนั้น พิเชฐเท้าแขนกับวงกบหน้าต่าง ดวงตาเรียวรีอย่างลูกคนจีนจับจ้องไปยังวงกลมสีนวลบนฟ้า ในใจก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของพี่สาวคนรอง


            อั๊วอยากให้ลื้อมีความสุขนะอาตี๋


            เขาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นดี แต่กลับคิดไม่ตกกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก แต่ไหนแต่ไรเขาพยายามไม่ทำตัวให้เป็นที่ขัดหูขัดตาเถ้าแก่เนี้ย อะไรที่ทำแล้วมันจะเกินหน้าเกินตาเฮีย เขาจะไม่ทำ อะไรที่ทำแล้วม้าใหญ่จะไม่พอใจ เขาก็จะเลี่ยง


แม้ว่าตัวเขาดูคล้ายจะเป็นเสาหลักให้กับกงสี และสร้างความไม่พอใจให้กับเถ้าแก่เนี้ยบ้าง หากแต่ทุกคนรู้ดีว่าถ้าถึงวันที่เตี่ยวางมือเมื่อไหร่ อย่างไรเสียเสาหลักมันก็ต้องเป็นของยงยศ ม้าใหญ่จึงไม่ได้วุ่นวายเรื่องนี้กับเขานัก ชายหนุ่มจึงคิดว่ามันยังอยู่ในครรลองที่พอจะรับมือได้


แต่กับเรื่องการแต่งสะใภ้เข้ากงสีนั้น ชายหนุ่มไม่เคยนึกถึงมันมาก่อน เขาพยายามไม่พาตัวเองไปผูกติดกับผู้หญิงคนไหนเพื่อที่จะไม่ให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง ยิ่งโล่งใจนักเมื่อตั่วเฮียและตั่วแจ้แต่งงานไป ทำเพียงแค่รอเวลาให้ยงยศมีหลานให้เตี่ยเท่านั้น ตัวเขาค่อยแต่งหลังจากที่เฮียมีหลานไปแล้วสักห้าหกปีเสียก็ยังได้ และถ้าเป็นอย่างนั้นเถ้าแก่เนี้ยก็จะไม่หาเรื่องมาจับผิดเขา อย่างน้อย ๆ ก็อยู่อย่างสงบไปได้อีกหลายปี


ไม่เคยคิดเลยว่าเถ้าแก่ฮวงจะรีบถึงเพียงนี้...


ถอนหายใจอย่างหนักเพื่อปัดเป่าความหนักอึ้งในอกไปเสียให้พ้น อย่างไรประมุขก็ยังเป็นประมุขอยู่วันยันค่ำ คำพูดของเตี่ยถือเป็นประกาศิต ทั้งไปให้ซินแสดูฤกษ์ ทั้งวันมะรืนจะไปคุยเรื่องพิธีกับทางนั้นแล้ว เพียงเท่านี้ก็ถือว่าชัดเจนทีเดียว พิเชฐนึกถึงคำพูดของผู้เป็นบิดาเมื่อตอนเย็นอีกครั้ง


ถ้าลื้ออยากเห็นก็ไปกับอั๊ว





จริงสิ ไว้เจอว่าที่สะใภ้เถ้าแก่ฮวงเมื่อไหร่ค่อยว่ากันก็แล้วกัน...











Talk : ยังไม่มีอะไรมาก มาเปิดตัวเฮียให้ทุกคนรู้จักคร่าว ๆ ไปก่อนนะคะ555555 ชีวิตหนูแก้วก็น่าสงสาร ชีวิตเฮียเต๋าก็ใช่ย่อย รอลุ้นกันไปยาว ๆ แล้วกันค่ะ อิอิ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ไหว้ย่อรอบทิศเลยเด้อออ

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

206 ความคิดเห็น

  1. #169 กะเจีย (@cchoti) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 12:13
    เฮียยยยย. ฮือออออ ความหล่อทะลุตัวอักษร อยากแต่งกับเฮีย แงงง
    #169
    0
  2. #136 weirdmoon (@195195) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 00:07

    แงงงง แอบสงสารเฮีย

    ชอบภาษามากเลยค่ะ ฮือ

    #136
    0
  3. #119 SUCHA_ (@eyesuchanuch) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:23
    อ่านๆไปชีวิตเฮียเต๋าดราม่ากว่าน้องแก้วแร้ว ฮืออ อยากให้เฮียเต๋ามีความสุข ทำเพื่อตัวเองบ้าง ดังนั้นตอนเจอน้องแก้วก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขเถอะนะ ;____;
    #119
    0
  4. #114 optimus1995 (@optimus1995) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 02:49
    ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ อ่านลื่นมาก สู้ๆนะคะ รอค่ะ
    #114
    0
  5. #68 นมผงตราหมี (@yeeninja1930) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 21:53
    โอ้ย เอาเถอะ เฮียเต๋าไม่น่าจะใจร้าย แง เอนดูน้องแก้วเยอะๆนะเฮียยย
    #68
    0
  6. #56 peachpuffs (@chzckhnp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 11:38
    อ่านแล้วอินมากเลยค่ะ ได้ความรู้เกี่ยวกับครอบครัวจีนเพิ่มขึ้นด้วย ขอให้มีความสุขนะเฮียเต๋า เอ็นดูน้องแก้วด้วยน้า ;-;
    #56
    0
  7. #48 - 0409 - (@magleecho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 05:06
    ดูเป็นคนที่ต้องทำเพื่อคนอื่นทั้งคู่เลย เจอกันน่าจะงุ้งงิ้งๆมั้ยนะ ดีใจมากค่ะที่โดแจมีแนวนี้ ชอบจริงๆพีเรียดไทยคลุมถุงชนเนี่ย ฮือออ สู้ๆนะคะ จะตั้งใจอ่าน ตั้งใจรอ
    #48
    0
  8. #42 J.Jillion (@hh-forever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 13:03
    เฮียเต๋า เอ็นดูน้องหน่อยนะคะ
    #42
    0
  9. #32 chopperlie (@jibbahaha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 03:06
    ติดตามค่าา ชอบมากกกก อ่านลื่นมาก
    #32
    0
  10. #31 faiene (@faiene) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:56
    อินกับสรรพนามแบบจีนๆ เลยอ่านแล้วได้อรรถรสมากขึ้น ไรต์เป็นลูกหลานจีนแท้ๆรึป่าวคะ พระเอกแบบอะไรก็ได้ หวังว่าจะมีวันที่ปกป้องหนูแก้วนะ
    #31
    0
  11. #30 salmonpuffx (@phaktsuna) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:55
    ฮือออออ รออ่านทุกคนเลยค่ะ ดูหนทางอุปสรรคเยอะจังเลย
    #30
    0
  12. #28 ChaChe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:18

    อาเฮียก็เป็นคนดีเหลือเกิน ไปเจอน้องก่อน อาเฮียอาจจะรักน้องมากๆก็ได้นะ

    #28
    0
  13. #25 DONGJAEN (@AiHongxia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 09:32
    เอาใจช่วยทั้งสองคนเลยย
    #25
    0
  14. #23 iamimee (@iamimee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 08:55
    ชอบมากๆเลยค่ะ ภาษาดีมาก รอตอนเฮียเจอหนูแก้วแล้วนะคะ
    #23
    0
  15. #22 sanx (@kaofangks) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 07:47
    โธ่ เฮียเต๋าเองก็ชีวิตอาภัพเว่อ เฮียคนดี;----; ภาษาดีอะ ชอบใจอีกแล้ว รอตอนต่อไปเลย อยากรู้ตอนเจอกันแล้ววว
    #22
    0
  16. #19 mosehunjk (@tangmo612) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 00:38
    สงสารอาตี๋จังน้ออออแต่งเถอะน้องแก้วก็เป็นคนดีมากๆพี่เต๋าจะต้องรักน้องสักวัน
    #19
    0
  17. #17 urmapeach (@sscham) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 23:44
    แงงงงรอนะคะ อยากรู้ว่าตอนเฮียเจอน้องแก้วจะเป็นยังไง เป็นกำลังใจให้น้า
    #17
    0
  18. #14 JANXBY (@JANXWKTY) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:57
    เฮียเต๋าาาา ;_; โฮฮ คนดีของหนู อยากเห็นตอนเฮียเต๋าเจอน้องแก้วเลยล่ะค่ะ ><
    #14
    0
  19. #10 Jenobomb (@Pepi1aSoulTY3852) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 12:59
    ชอบมากเลยค่ะ ภาษาสวยมาก
    #10
    0
  20. #9 apichymocb (@HyonYounjeun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 11:26
    สงสารมาก ฮือออ อยากให้อาตี๋มีความสุข
    #9
    0
  21. #8 powerpuff♥ (@prowlovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 10:52
    ปกติไม่อ่านfemเลยค่ะแต่ยกเว้นให้เรื่องนี้ ฮืออ รอเฮียกับน้องเจอกัน อยากรู้จังรีแอคจะเป็นยังไง ลุ้นๆ คุนไรท์สู้ๆนะคะ!
    #8
    0
  22. #6 Minifame (@minifame) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 10:21
    ฮือชอบบบบทากเลยค่ะ เม้นไม่เก่ง แต่เป็นกำลังใจให้นะคะ ;-;
    #6
    0
  23. #5 doyo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 08:23

    อยากให้ทั้งคู่มีความสุขด้วยกันจังค่ะ แต่อ่านคำโปรยก็กลัวดราม่า อาตี๋ไปเจอน้องแก้วก่อน น้องน่ารักมากๆจนต้องตกหลุมรักแน่ๆ ภาษาสวยจังเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #5
    0