เสน่หาดรุณีอ้อนรัก (ซีรีย์พ่อทูนหัวที่รัก ลำดับที่ 3)

ตอนที่ 7 : บทที่ 3 วันละนิดวันละหน่อยให้ชื่นใจ 100% (อัพ 8/2/2561)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ก.พ. 61

โดนเด็กยั่วอีกแล้วไหม

            “ใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อย เราไม่ได้อยู่ในห้องนี้คนเดียวแล้วลุงก็เป็นผู้ชายด้วย ไม่เหมาะที่จะใส่ชุดนอนโป๊ๆ แบบนี้แล้วอยู่กันแบบสองต่อสอง” ดีที่ตอนนี้เขาอยู่ในชุดกางเกงวอร์มสำหรับวิ่ง ไม่อยากจะคิดว่าถ้าอยู่ในชุดอื่นเขาจะพองใหญ่จนเตะตาอีกฝ่ายหรือไม่ ตอนนี้ร่างกายของเขาปวดหนึบร่างจะแตกตั้งแต่เห็นหล่อนถอดเสื้อคลุมออกมาเผยให้เห็นผิวกายนวลเนียนที่เขาพยายามหลบหลีกไม่เข้าใกล้เพราะกลัวใจตัวเองที่จะเผลอปล่อยให้มันคิดอกุศลกับหลานสาวแบบที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้

“ชุดนอนของหนู ไม่เห็นจะโป๊ตรงไหนเลยค่ะ ถ้าโป๊ต้องแบบซีทรูหรือไม่ก็ไม่ใส่เลยต่างหากถึงจะเรียกว่าโป๊” ต่อล้อต่อเถียง

“ทำไมถึงได้แก่แดดขึ้นทุกวันนะอิ่มจันทร์” แค่หล่อนพูดภาพในมโนสำนึกก็แจ่มชัดออกมาเป็นภาพๆ ขยันยั่วจริงๆ ยายหลานสาวตัวแสบ

“ต้องแก่แดดสิคะ จะได้โตไวๆ ทันคุณลุง คุณลุงขา...อิ่มจันทร์ง่วงแล้วนะคะ กล่อมอิ่มจันทร์หน่อยสิ...” อ้อนเสียงหวานล้มกายลงนอนทั้งที่ยังไม่ใส่เสื้อคลุมตามที่อีกฝ่ายต้องการให้ใส่ มองเขาตาหวานอ้อนสุดฤทธิ์

เคลวินอยากจะจับเด็กดื้อตีให้ก้นลายไปเลย ไม่โป๊สักนิดสินะชุดนอนของหล่อนเนี่ย ยิ่งตอนนี้เจ้าห่อนนอนตะแคงลงอะไรต่อมิอะไรก็แทบจะโผล่ออกมาทิ่มตาเขาเสียแล้ว เขาเดินเข้าไปใกล้และกึ่งนั่งกึ่นอนอยู่ตรงขอบเตียง หลานสาวตัวดีก็ช่างรู้งานเขยิบกายมานอนหนุนหมอนใบใหญ่ส่งแขนเรียวเล็กมากอดก่ายพาดผ่านเอวเขาไป ใบหน้าก็ซุกเบียดเข้าหาข้างกายของเขา ยิ้มพรายเจ้าเล่ห์เล็กน้อยคงถูกใจมากที่เขาตามใจแบบนี้

“นอนกับอิ่มจันทร์นะคะ” กอดแน่นออดอ้อน

“ได้คืบจะเอาศอก” เขาว่าให้

“ถ้าเป็นคนลุงไม่ว่าจะเท่าไหร่ก็อยากได้หมดค่ะ” หลับตาเถียง

“นอนได้แล้ว” ไม่อยากสนทนากับเด็กดื้อเขาจึงตัดบทเพราะตอนนี้ร่างกายของเขาเริ่มไม่ปกติ ความต้องการมันมักจะตีตื้นขึ้นมาเรื่อยๆ หากยังต่อล้อต่อเถียงอยู่แบบนี้เขาอาจจะระงับจิตใจฟุ้งซ่านนี้ไม่ได้อีก ฝ่ามือหนาลูบหัวไหล่เล็กของคนที่หลับตาพร้อมแผ่วๆ เป็นการขับกล่อม

 

เช้าของวันถัดมานิสากรตื่นมาทำอาหารเช้าสำหรับชายหนุ่มก่อนไปทำงานสายกว่าปกติเพราะเมื่อคืนหล่อนดูผู้ชายเกาหลีเกือบตีสามได้ และวันนี้หล่อนก็อยากไปทำงานกับคุณลุงเลยพยายามตื่นขึ้นมาเตรียมตัวทุกอย่าง

ระหว่างทานอาหารเช้าโดยที่นิสากรเป็นฝ่ายอ้อนขอป้อนและถือโอกาสนั่งตักด้วยความเร็วแสง หล่อนนั่งป้อนอาหารชายหนุ่มราวกับอีกฝ่ายยังเป็นเด็กเล็กสลับกับป้อนเข้าปากตัวเองบ้าง

“คุณลุงขาวันนี้อิ่มจันทร์ขอไปทำงานด้วยนะคะ” อยากไปสืบข่าวว่าเขาพาผู้หญิงคนไหนไปพอดรักที่บริษัทหรือเปล่า แล้วก็อยากรู้ว่าคู่หมั้นของเขาทำงานอยู่แผนกไหน ชั้นไหน ห้องไหน แล้วทำอะไรบ้างในแต่ละวัน เมื่อวานหล่อนเพลียหรอกถึงไม่อ้อนไปด้วยแต่นับจากนี้หล่อนจะไปทำงานกับเขาทุกวันให้สาวเล็กสาวน้อยในบริษัทได้รู้ว่าเขาเป็นของหล่อนหลานสาวคนเดียวและอนาคตก็จะเป็นหญิงคนรักของเขาผู้เดียว ยิ้มหวานให้กับภาพฝันแสนหวานในจินตนาการเล็กน้อย

“ลุงไปทำงานจะไปไม่ได้ไปนั่งเล่นเราจะไปทำไม”

เสียงทุ้มดับภาพฝันอันแสนสุขของสาวน้อย

“คุณลุงก็ทำงานไปสิคะหนูไปด้วยจะไม่ดื้อไม่ซนค่ะ” นิสากรทำหน้าอ้อนสุดฤทธิ์วางช้อนแล้วเกาะบ่ากว้างทั้งสองข้างหันหน้าเข้าหาอกกว้างเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

คนโดนเกาะสะท้านไปทั้งตัวตอนเด็กก็ว่าไม่คิดอะไรแต่ทำไมพอเด็กหญิงเริ่มโตเป็นนางสาวอะไรหลายอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยเฉพาะไอ้เจ้านั่นมันมักจะมีปฏิกิริยาตอบสนองกับกลิ่นกายสาวของเจ้าหล่อนนักก็ไม่รู้ เขาพยายามที่จะปลดกายให้ออกจากพันธะนาการแต่เจ้าหล่อนก็เกาะแน่เหลือเกินจนแผ่นอกกว้างใต้เสื้อสูทนั้นสัมผัสกับอะไรนุ่มๆ

“ลุงอิ่มแล้วลุกขึ้นออกจากตัวลุงได้แล้ว” เคลวินทำเสียงอ่อนพยายามระงับอารมณ์ความต้องการอย่างที่เคยทำเป็นประจำ เขารู้สึกอ่อนอกอ่อนใจกับการกระทำแบบถึงเนื้อถึงตัวของหลานสาวนัก กับเขายังพอที่ทำใจรับไหวแต่ถ้าไปทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นเขาไม่รับประกันความปลอดภัยของผู้ชายคนนั้นแน่ หากเขาเห็นต่อหน้าต่อตา

“แล้วสรุปคุณลุงให้หนูไปด้วยหรือเปล่าคะ” ทำหน้าอ้อนสุดฤทธิ์

“ไปสิ แต่วันนี้แมรี่จะขึ้นรถไปทำงานที่บริษัทพร้อมลุง” เคลวินตอบออกไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทั้งที่ความรู้สึกตอนนี้มันร้อนจนตัวจะแตกแล้ว

นิสากรทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินชื่ออีกคนที่หล่อนยกตำแหน่งมารหัวใจให้ หล่อนไม่ชอบผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ นางมีบางอย่างแอบแฝงภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งนั้น

“ทำไมไม่ให้ไปรถคันอื่นเหมือนทุกวัน” ถามพร้อมทำหน้ามุ่ย ปากยื่นแทบติดปลายจมูกรั้นน้อยนั้นตาขุ่นไม่ชอบใจนิดๆ ทำปากบ่นขมุบขมิบด้วยความไม่ชอบใจคู่หมั้นของอีกฝ่าย

            “ก็เขาอยากจะไปทำงานพร้อมกับลุงบ้างไมเห็นจะเป็นอะไร” ตอบแบบไม่ใส่ใจปกติเขากํบแมรี่มักจะรักษาระยะห่างกันอยู่แล้วเพราะเขาและหล่อนรู้ว่าอะไรเป็นอะไร และต้นเหตุที่ต้องให้แมรี่เข้ามาอยู่ในบ้านสาเหตุก็เพราะคนที่นั่งอยู่บนตักของเขาแบบไม่ยอมลุกไปไหนนี่ล่ะ

            “ถ้าอิ่มจันทร์ขึ้นรถไปทำงานพร้อมคุณป้าแมรี่ได้คุณลุงจะอนุญาตให้หนูไปทำงานด้วยได้ใช่ไหมคะ อิ่มจันทร์สัญญาค่ะว่าจะไม่ดื้อไม่ซน จริงๆนะคะ นะคะคุณลุงขา” นิสากรยิ้มตาหยีหล่อนไม่ยอมให้ยายป้านั่นเอาหน้าคนเดียวหรอก



อิ่มจันทร์เป็นเด็กดีนะคะคุณลุงไม่เจ้าเล่ห์สักนิดเลย


อาจจะมีคำผิดบ้างต้องขออภัยนะคะ


อัพนิยายตามวันในตารางนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

12 ความคิดเห็น