เสน่หาดรุณีอ้อนรัก (ซีรีย์พ่อทูนหัวที่รัก ลำดับที่ 3)

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 ตัวแสบของคุณลุง 50% (อัพ31/01/2561)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    31 ม.ค. 61



บทที่ 2

            เคลวินพยายามทำใจแข็งไม่เดินตามไปง้อเด็กเอาแต่ใจไว้สุดกำลัง มือที่วางบนโต๊ะกำเข้าหากันแน่นทั้งโกรธที่เด็กสาวทำตัวไม่น่ารัก และที่โกรธมากที่สุดคือไม่สามารถตัดความห่วงหาอีกฝ่ายออกไปได้แบบที่ปากว่าเสียทุกครั้ง

            “ให้ป้าตักข้าวต้มเลยไหมคะ คุณท่าน” แอนนาแม่บ้านวัยใกล้เกษียณรับหน้าที่คอยดูแลอาหารถามเจ้านายที่ตัวเองเคยเป็นพี่เลี้ยง

            “รอสักครู่ครับ” และก็แพ้จนได้ เขานั่งมือประสานกันนิ่งใบหน้านั้นเคร่งขรึมไม่บอกอารมณ์ใดๆ ให้ใครในห้องได้รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

            แมรี่ที่นั่งดื่มกาแฟแอบสะใจที่เขาไม่เดินไปง้อยายเด็กใจแตกที่อ่อยได้แม้กระทั่งลุงที่เลี้ยงตัวเองมาไม่อายใคร

            “วินไม่ทานหรือคะ” หล่อนรีบกระดกกาแฟเร็วขึ้นอีกเพื่อที่มันจะได้หมดและออกไปทำงานเร็วๆ

            “คุณทานเถอะ เสร็จแล้วผมจะให้คนรถไปส่งคุณก่อน”

            นี่อย่าบอกนะว่าเขาจะตามใจยายเด็กใจแตกนั่นจริงๆ

            และมันก็เป็นจริงดังคาดเมื่อหล่อนทานกาแฟเสร็จเรียบร้อย เขาก็ให้แม่บ้านมาช่วยถือกระเป๋าเอกสารของหล่อนไปที่รถที่มีคนขับรออยู่ก่อนแล้ว

          ยายตัวแสบ!!!

            แมรี่คาดโทษให้เด็กสาวที่ยืนทำหน้าเยาะเย้ยหล่อนอยู่ตรงระเบียงห้องนั่งเล่นที่มองจากตรงจุดที่หล่อนยืนอยู่มันชัดเจนมาก

 

            นิสากรยืนมองศัตรูหัวใจที่ขึ้นรถออกไปทำงานก่อนอีกคนที่หล่อนเพิ่งแสร้งทำงอนเขาออกมา ตอนที่เดินออกมาจากห้องอาหารหล่อนเห็นแมรี่ทำหน้าราวกับนางพญาสง่างามที่เป็นฝ่ายชนะ

            ใครเลยจะรู้ใจคุณลุงได้ดีเท่าหล่อน ไม่มีทางเสียหรอก

“พี่ไดน่าคะ ตาอิ่มจันทร์แดงเหมือนร้องไห้มากหรือยังคะ” หล่อนหันไปถามบอดี้การ์ดสาวที่คอยดูแลหล่อนเมื่อมองรถที่พาศัตรูออกไปจากบ้าน หล่อนนั่งบีบน้ำตาพร้อมกับขยี้มันแรงๆ เพราะหาหัวหอมไม่ทันจึงต้องทำแบบนี้แทนเพื่อให้เหมือนว่าตัวเองเสียใจหนักมาก

“พี่ไดน่าว่าอย่าทำแบบนี้ดีกว่านะคะคุณหนู ตาจะช้ำหมดแล้วค่ะ”

“แล้วแดงยังคะ” ฟังเสียที่ไหนล่ะ ไดน่าได้แต่ถอนหายใจเฮือกน้อยๆ

“คุณหนูน่ะ ถ้าส่งเข้าชิงรางวัลตุ๊กตาทองพี่ว่าส่งครั้งไหนคุณหนูก็ได้ครั้งนั้นแหละค่ะ พอแล้วค่ะ แดงแล้วๆ ค่ะ” ไดน่ารีบยกมือห้ามเมื่ออีกฝ่ายบีบน้ำตาออกมาแล้วก็ใช้หลังมือป้ายออกแรงๆ ผิวขาวๆ เนียนนุ่มแค่ถูนิดเดียวก็แดง นี่เจ้าแม่คุณเล่นขยี้จนแดงเถือกไปทั้งหน้า ดวงตาฉ่ำชื้นเพราะหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาจนเปรอะแก้มราวกับสั่งได้นั่นอีก คุณหนูจะร้องไห้จริงจังเบอร์ไหนนี่

“ไม่หลอกนะคะ”

ไดน่าส่ายหัว

“จริงค่ะ”

ว่าแค่นั้นเด็กสาวแสนเจ้าเล่ห์ก็ร้องไห้โฮเดินกลับเข้าไปที่ห้องอาหารที่ตัวเองสะบัดก้นออกมาเมื่อราวๆ ครึ่งชั่วโมงที่แล้วได้

เคลวินมองหลานสาวเจ้ามารยาที่ชอบทำตัวเป็นเด็กๆ มุกตื้นๆ ที่เจ้าหล่อนมักใช้กับเขาเป็นประจำ และเขาก็ยอมทำตัวเหมือนคนโง่รู้ไม่ทันเสียทุกครั้งอีกเช่นกัน

“อึกๆ ทำไมยังอยู่อีก งานการไม่ไปทำแล้วหรือคะ” หล่อนเดินเช็ดน้ำตาเข้ามาแล้วก็ถามเขาเสียงสั่นๆ ที่เป็นไปโดยธรรมชาติ

            “ก็ลุงรออิ่มจันทร์ทานข้าว” เขายังนั่งนิ่งบอกเสียงมั่นคง

            “รอทำไม ในเมื่อคุณลุงไม่รักอิ่มจันทร์แล้ว” หล่อนทำปากยื่นมือก็ป้ายน้ำตาทิ้ง

            “มีหลานสาวอยู่คนเดียวลุงจะไม่รักได้ยังไง”

            “หลานสาวหรือคะ” อา คำว่าหลานสาวมันช่างเจ็บดีแท้ เจ็บจนหล่อนต้องร้องไห้ออกมาจริงๆ ไม่ได้แสดงเหมือนก่อนหน้านี้

            ถ้าเลือกได้หล่อนไม่อยากเป็นหลานสาวแต่หล่อนอยากเป็นหญิงสาวที่เขารักมากกว่า

            เคลวินขมวดคิ้วเมื่อเห็นถึงความผิดปกติว่าคนตรงหน้าที่ยืนห่างประมาณสองเมตร ร่างหลานสาวในชุดเดรสสั่นน้อยๆ ไม่ชอบที่เห็นหล่อนร้องไห้เลยจริงๆ

            “เป็นอะไร โกรธอะไรลุงอีก” เขาถามเสียงทุ้มนุ่มลุกเดินไปหาคนที่เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมเดินมาหาสักที

            “อิ่มจันทร์ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” หล่อนใช้มุกแบบนี้อยู่เรื่อยและหล่อนก็รู้ว่าคุณลุงของลุงนั้นแสนฉลาดรู้ทันหล่อนไปเสียทุกเรื่องแต่หล่อนก็พยายามที่จะทำให้แนบเนียนมากขึ้นเรื่อยๆ นิสากรป้ายน้ำตาออกลวกๆ ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงกว่า ความเงียบในห้องที่หล่อนเพิ่งรู้สึกทำให้มองรอบๆว่าในห้องอาหารไม่มีใครอยู่นอกจากชายหนุ่มและหล่อน

            “อยากนั่งตักอยากให้ป้อนไม่ใช่หรือ” ไม่พูดเปล่าเคลวินตวัดร่างเล็กที่ชอบทานของหวานเป็นชีวิตจิตใจแต่ตัวเบาราวกับนุ่นเดินไปยังเก้าอี้หัวโต๊ะที่มีชามข้าวต้มวางอยู่ เขาไม่อยากให้ใครเอาหลานสาวของเขาไปครหาจึงให้ทุกคนออกไปแล้วห้ามมาเดินแถวนี้จนกว่าเขาจะออกไปทำงาน

            “คุณลุงเต็มใจป้อนอิ่มจันทร์หรือเปล่าคะ”

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

12 ความคิดเห็น