The Best Wingman สุดยอดเพื่อนพระเอกขอรายงานตัว! (BL) (ตีพิมพ์กับสนพ. CLOVER BOOK)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 616,893 Views

  • 14,226 Comments

  • 20,555 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,328

    Overall
    616,893

ตอนที่ 57 : [ARC IV] การหายตัวไปของห้าน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2590 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

 

ในที่สุดประตูลับที่ตั้งตระหง่านหลบซ่อนตัวจากสายตาผู้คนนับพันปีก็ถูกเปิดออก  คณะเดินทางอ้าปากค้างด้วยความทึ่งในมนต์ขลัง  อโดนิสกระแอมระบายอารมณ์บางอย่างที่จุกอก  ภาพพระเอกนิยายแฟนตาซีสุดเท่ห์เอ่ยคาถานั้นช่างเป็นภาพที่ตราตรึงใจจนเขาปวดตาทนไม่ไหว   อันที่จริงอาศัยเพียงกระแสเวทมนตร์ธาตุมืดมหาศาลในตัวโดมินิกก็เพียงพอ  แค่โดมินิกไปยืนกอดอกหน้าประตูสักครู่ก็เปิดแล้ว   เปิดง่ายยิ่งกว่าโปรแกรมแสกนใบหน้าในโทรศัพท์เสียอีก

 

ห้าน้อยมองดวงตาเป็นประกายสาสมใจที่แฝงความเจ้าเล่ห์บางอย่างแล้วอดสงสัยอะไรขึ้นมาไม่ได้ [[โฮสต์ คุณอย่าบอกนะเมื่อกี้จงใจแกล้งพระเอกเพราะมีเหตุผลอื่น?]]

 

ทำไมนายคิดแบบนั้นล่ะห้าน้อย?อโดนิสเลิกคิ้ว

 

ระบบมองโฮสต์ของมันอย่างลึกซึ้งอีกรอบ  ถึงโฮสต์จะมีนิสัยเล่นมุกแปลกๆ ในสถานการณ์และสถานที่แปลกๆ แต่ครั้งนี้เหมือนมันจะมีความหมายแฝง [[อาจเป็นเพราะพระเอกโชคดีเกินไป และบังเอิญว่าคนรักของโฮสต์ก็ดันเป็นตัวร้ายของเรื่องที่พระเอกกำลังเดินทางไปหาทางโค่นล้ม?]]

 

“.......” โอเค นายชนะ

 

ความโชคดีของพระเอกที่เหมือนโลกจะอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่างทำให้ลึกๆอโดนิสเกิดความกังวลต่อเฮเลียนขึ้นมา

 

เรื่องมันจะจบลงด้วยดีจริงๆหรือ?

 

เอลฟ์หนุ่มสูดลมหายใจ แล้วตัดสินใจปล่อยให้เรื่องดำเนินไปก่อน แล้วค่อยหาทางกล่อมให้เฮเลียนหนีไปกับเขาอีกรอบ

 

ถึงเวลาที่ต้องแยกกันเดินทาง อโดนิสแบ่งเสบียงส่วนของตนเองให้ทุกคนคนละนิดคนละหน่อย  เพราะทั้งห้าต้องไปผจญภัยในอุโมงค์ที่ปิดตายมานับศตวรรษ  ไม่น่าจะหาน้ำและอาหารได้สักระยะ   ทั้งห้าเดินเข้ามากอดเจ้าชายเอลฟ์ร่ำลา  

 

เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้ปกครองที่มาส่งบุตรหลานไปเข้าค่าย…

 

โดมินิกกอดเขานานกว่าปกติ  ก่อนจะแยกออกมาท่าทางไม่ยินยอมนัก

 

“แล้วเจอกัน...” เด็กหนุ่มลูกครึ่งกล่าว

 

“โชคดี” เสียงเยือกเย็นอวยพร มองทางลับที่ทอดยาวไปในความมืดอีกครั้ง  บรรยากาศลึกลับอันตรายแฝงด้วยความตายทำให้ยิ่งมองยิ่งไม่สบายใจ  หากเกิดอะไรขึ้นกับโดมินิกในนั้นเล่า?

 

คิดถึงตรงนี้ก็ได้แต่สบถด่าตัวเองในใจ  ระยะหลังมาเขาเอาแต่สนใจคิดเรื่องของเฮเลียนจนลืมไปเสียสนิทว่าพระเอกเป็นคนที่เขาต้องปกป้องไม่ให้ตายอย่างสุดชีวิต ถ้าไม่อยากเจอบทลงโทษบ้าบออีก

 

“เฮ้...ข้าไม่เป็นอะไรหรอกน่า...” โดมินิกหัวเราะเบาๆเมื่อสหายผู้เย็นชากลับเป็นฝ่ายไม่ยอมคลายอ้อมกอดเสียเอง  อีกครั้งที่สองเจ้าชายมองทั้งคู่ด้วยสายตาประหลาด  

 

อโดนิสที่เพิ่งรู้สึกตัว ในหัวคิดหาทางออกเพื่อประกันอัตรารอดชีวิตของพระเอกเร็วรี่ ก่อนจะนึกได้

 

ห้าน้อย! ฉันจำได้ว่ามีน้ำยารักษาอยู่ขวดนึงที่ซื้อมาก่อนเข้าโลกนี้...

 

[[โฮสต์สามารถมอบมันให้พระเอกเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นได้]] ห้าน้อยต่อทันทีด้วยความเข้าใจความคิดของโฮสต์

 

มือเรียวทำเป็นคว้าเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตน แล้วหยิบขวดแก้วใสที่มีน้ำประกายรุ้งสวยงามออกมา  นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าหน้าที่หนุ่มได้เห็นยารักษาเพราะหลังจากซื้อเขาก็ปล่อยมันกองอยู่ในช่องอุปกรณ์ไม่ได้เรียกดู  แต่เขามีเวลาชื่นชมมันนิดเดียวก่อนจะต้องแยกจาก เขาสอดขวดแก้วน้ำยาราคาสิบห้าล้านบาทเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของพระเอก ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดเลือดไหลซิบ

 

“???” โดมินิกทำหน้างง มองสหายที่คลายอ้อมกอดแล้ว

 

“ดื่มมันตอนใกล้ตาย มันจะต่อชีวิตให้เจ้า” เขากระซิบเบาๆ น้ำยารักษาที่แทบจะเพิ่มชีวิตที่สองให้แบบนี้เป็นของล้ำค่าที่ไม่ควรมีคนรู้มาก

 

โดมินิกตาโต ก่อนจะพยักหน้า ยิ้มและกล่าวอย่างหนักแน่นคล้ายคนที่ตัดสินใจอะไรได้สักอย่าง “ขอบใจ” เด็กหนุ่มเอ่ยเบาๆ “รอข้ากลับมา...”

 

“แน่นอน” อโดนิสตบบ่าให้กำลังใจอีกฝ่าย  คิดแล้วก็โชคดีเหลือเกินที่ราชาปีศาจยกทัพออกมาไม่สามารถพกกระจกเงาบานใหญ่มาด้วย  พ่อตัวร้ายเลยต้องงดกิจกรรมถ้ำมอง  มิเช่นนั้นเกรงว่าโดมินิกคงได้ถูกดักรอเชือดที่ปลายทาง

 

-------------------------------------------------

 

         หลังแยกย้ายการเดินทางของอโดนิสก็ไวขึ้นหลายเท่า  เพราะสัมภาระที่เบาขึ้น และพออยู่คนเดียวความคล่องตัวก็เพิ่มขึ้นมาก   เขาและห้าน้อยเร่งเดินทางโดยแวะพักช่วงสั้นๆบ้างเป็นระยะ   กว่าจะออกจากป่าได้ก็รุ่งสางของวันใหม่พอดี

 

เจ้าชายเอล์ฟในชุดผ้าคลุมสีตุ่นราวพรานป่า  เดินตัดที่ราบกว้างใหญ่ด้วยความรู้สึกเวิ้งว้าง นอกจากเขาและเจ้าก้อนขนไม่พบสิ่งมีชีวิตที่มีขนาดใหญ่กว่าแมลงอื่นอีก  เดินไปก็เฝ้ารอเผื่อมีเกวียนนักเดินทางผ่านมา

 

เดินไปครึ่งวันก็แล้ว  บ่ายก็แล้ว  ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น   ไม่มีคนผ่านมา ไม่มีสัตว์ร้ายโจมตี   มีแต่หญ้า ท้องฟ้า สายลม และแสงแดด นกบินผ่านไปเป็นพักๆ  ดีหน่อยที่มีห้าน้อยเป็นผู้ร่วมทาง  แต่ก็มีบางช่วงเขาก็ปล่อยให้ห้าน้อยไปติดตามฝั่งพระเอกเพื่อมารายงานความคืบหน้าจนต้องเดินทางอย่างโดดเดี่ยว

 

อโดนิสยิ้มขมขื่น  ใช่สิ...เขาเดินทางไปชายแดนที่ร่ำๆจะมีสงคราม  จะต้องอาศัยค่าโชคเท่าใดถึงประจวบเหมาะพบคนต้องเดินทางไปทำธุระที่นั่น  ดูเหมือนโลกที่พยายามอำนวยความสะดวกให้แก่พระเอกลูกรักทุกทางจะไม่เผื่อแผ่ความรักมาถึงเพื่อนพระเอก  หรือไม่แต้มบุญของเจ้าชายเอลฟ์ก็หมดไปแล้วกับหน้าตา ความสามารถ และครอบครัว

 

อโดนิสอยากขอบคุณสวรรค์ที่เขามีห้าน้อยอยู่เป็นเพื่อนคุยเป็นระยะ ไม่อย่างนั้นนอกจากเขาจะหลงทางแล้ว ยังต้องบ้าตายเพราะทั้งวันไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินป่าแน่ๆ

 

อย่างน้อยความทุ่มเทของอโดนิสก็ไม่เสียเปล่า วันถัดมาเขาได้มาถึงป้อมกำแพงที่กองทัพมนุษย์ประจำการดูสถานการณ์อยู่  บรรยากาศตึงเครียดแบบแนวหน้า  การกวดขันคนเดินทางเข้าออกค่อนข้างเข้มงวด แน่นอนพอยื่นตราแสดงฐานะเชื้อพระวงศ์ของตัวเองทุกอย่างก็ง่ายขึ้น

 

ทหารยามค่อนข้างตื่นตะลึงไม่คิดว่าเจ้าชายเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์จะมาปรากฏตัวอย่างเรียบง่ายแบบนี้ อโดนิสก็อยากจะฟ้องว่าถ้าไม่ใช่ว่ากริฟฟินขี้เกียจปล่อยลงกลางทาง เขาก็ลงได้ปรากฏตัวอลังการอยู่หรอก  

 

เมื่อมีผู้สูงศักดิ์มาเยือนทหารก็รีบวิ่งไปตามผู้มีอำนาจสูงสุดออกมาต้อนรับ ผู้ดูแลป้อมคือแม่ทัพอัลมาร์ แม่ทัพรูปร่างบึกบีนแบบนักรบผมสีฟางยาวประบ่า มีรอยแผลบากบนใบหน้า ผิวสีแทน  ตอนที่เขาออกมาเห็นเจ้าชายแห่งเอลเฟออนไม่ได้มีท่าทางประหลาดใจเพราะได้รับสาส์นด่วนแจ้งมาแล้วว่าเจ้าชายเอลฟ์ผู้นี้จะล่วงหน้ามาก่อนที่พันธมิตรจะส่งทัพใหญ่มา  

 

แม่ทัพอัลมาร์ทำความเคารพเจ้าชายน้ำแข็งผู้เลื่องชื่อโดยไม่ได้กล่าวสิ่งใดมาก แต่อโดนิสพอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังประเมิณเขาว่ามีความสามารถเหมือนที่ได้รับการกล่าวขานหรือไม่  ถึงอย่างนั้นก็ยังให้เกียรติในฐานะเจ้าชายแห่งเอลเฟออนและตัวแทนพันธมิตรแห่งแสงพาอโดนิสไปแนะนำกับแม่ทัพนายกองที่เหลือ   ระหว่างทางก็อธิบายสถานการณ์ในค่าย นอกค่าย โครงสร้างป้อมคร่าวๆ

 

เวลานี้ทุกคนกำลังตกอยู่ในความกดดันและเฝ้าระวังทางฝั่งทวีปมืดอย่างที่สุด  พวกเขารู้ว่าหากกองทัพฝั่งศัตรูมาถึง  ป้อมของพวกเขาคงถูกตีแตกได้อย่างรวดเร็วด้วยกำลังคนที่ไม่เพียงพอ   ได้แต่ภาวนาให้ทัพใหญ่มาถึงก่อนที่ทัพฝั่งปีศาจจะมาถึง

 

ทางฝั่งราชาปีศาจช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?” อโดนิสถามเรื่องสำคัญ

 

ตั้งแต่ต้นเดือนที่ผ่านมาการลาดตระเวนฝั่งนั้นก็เคร่งครัดขึ้นมาก  เราสืบข่าวได้ไม่มาก...แม่ทัพหนุ่มใหญ่ร่างบึกส่ายหน้า  คิ้วสีฟางขมวด เขาพาอโดนิสเดินเจ้าไปในห้องที่มีแผนที่หนังผืนใหญ่กางบนฉาก  ที่แสดงการวางกำลังของฝั่งศัตรูพร้อมอธิบายสัญลักษณ์ในแผนที่ที่แทนว่าปีศาจตั้งค่ายตรงไหนบ้าง ตรงไหนมีรายงานว่าพบหน่วยลาดตระเวนฝ่ายศัตรู มีเผ่าพันธุ์อะไรเข้าร่วมบ้าง

 

เจ้าหน้าที่หนุ่มสูดหายใจแล้วหลับตาตั้งสติ ไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้ตัวเองต้องมาประชุมวางแผนการรบจริงๆ  แถมห้าน้อยที่หายไปติดตามพระเอกครั้งนี้ก็ยังไม่กลับมา   เขาพยายามเค้นสมองขุดเอาความรู้ของเจ้าชายเอลฟ์มาก็พบว่ามีแต่ความรู้เชิงทฤษฎีไม่มีประสบการณ์จริง

 

เขาอยากจะสบถแรงๆแล้วสรรเสริญโชคชะตา  ทำไมชีวิตที่เหมือนตัวเองนิยายข้ามมิติพร้อมระบบของตัวเองไม่มีอะไรที่เหมือนเป็นหนังสือสกิลให้ซื้อแล้วเรียนได้ทันทีบ้าง?

 

“ท่านอโดนิส?” แม่ทัพอัลมาร์เลิกคิ้ว สายตาจ้องจับผิด

 

เอลฟ์หนุ่มอยากนวดหัวคิ้ว แต่ทำได้แค่ตีหน้าตาย ตั้งสติ “สถานะเสบียงและยุทโธปกรณ์ของเราเป็นยังไงบ้าง?”

 

ดูเหมือนคำถามของเขาจะได้เรื่องราวอยู่  เพราะแม่ทัพพิทักษ์ป้อมดูจะตอบเขาด้วยน้ำเสียงอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย  อโดนิสเลยได้แต่พยายามขุดความรู้ของร่างเดิมเอามาผสมกับประสบการณ์ในการดูหนังสงครามของตัวเองและประสบการณ์การเป็นประธานรุคาวะกรุ้ปในโลกก่อน  เพื่อเอามาพูดคุยกับแม่ทัพผู้นี้ให้มากที่สุด  ซึ่งผลสรุปก็ดูจะออกมาเข้าท่าดีอยู่  ยกเว้นที่ลงท้ายตรงเขาได้รายงานกองใหญ่มานั่งอ่าน

 

ครั้งนี้เขารับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของทางฝั่งเอลฟ์ ถึงแม้จะยศตำแหน่งไม่ต่างจากแม่ทัพคนอื่น  ทว่าจำนวนทหารในกองและในแง่สัญลักษณ์กลับต่างกันมาก 

 

บัญชีคลัง เสบียง ยุทโธปกรณ์...

รายชื่อแม่ทัพ นายกอง จำนวนทหารในแต่ละสังกัดทัพ จำนวนประชากรในค่าย

 

ข้อมูลของฝั่งตัวเอง ข้อมูลของฝ่ายศัตรู  มีข้อมูลมากมายที่อโดนิสต้องเรียนรู้และจดจำให้มั่นอย่างรวดเร็วที่สุด  เขาดำดิ่งสู่กองข้อมูลเหมือนตอนที่ตัวเองเป็นประธานบริษัทใหญ่  มาคิดดูแล้วประสบการณ์ในการบริหารนั้นก็พอช่วยเรื่องการลำดับความสำคัญของข้อมูลได้ดีทีเดียว

 

-------------------------------------

 

         “ท่านมาทำอะไรที่นี่?”

 

         แม่ทัพอัลมาร์ทักขึ้นเมื่อเห็นเจ้าชายแห่งเอลเฟออนเดินยืนบนกำแพงป้อม  มองออกไปยังทิศของทวีปมืด  แม่ทัพพิทักษ์ป้อมมีท่าทางเป็นมิตรและเคารพเจ้าชายหนุ่มผู้นี้ขึ้นมากเมื่อเทียบกับเมื่อสามวันก่อน หลังจากเห็นความทุ่มเทกับงานและความสามารถในการวิเคราะห์จุดสำคัญของข้อมูล   แม้ว่าเจ้าชายเอลฟ์ผู้เลื่องชื่อจะยังมีอะไรต้องเรียนรู้ในฐานะแม่ทัพอีกมาก  แต่ก็ต้องยอมรับว่าในแง่ของคนเพิ่งเหยียบเท้าเข้ามาในกองทัพเป็นครั้งแรกเริ่มต้นได้อย่างยอดเยี่ยม

 

“จินตนาการ” เสียงขรึมตอบสั้นๆ แล้วชี้นิ้ววาด “เมื่อถึงเวลาที่มีกองทัพไฮออร์ค ก๊อบลิน ดาร์กเอลฟ์และโทรลพร้อมเสื้อเกราะและอาวุธครบชุดเรียงแถวพร้อมจู่โจมตรงนั้น...เราจะตัดกำลังยังไงให้มากที่สุด” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแล้วเปลี่ยนเรื่อง “จำนวนธนูเร่งผลิตได้ตามที่กำหนดไว้ไหม? แล้วทัพนักเวทมาถึงหรือยัง?”

 

“ข้ากำลังจะมาแจ้งว่าทัพนักเวทมาถึงแล้ว” แม่ทัพพิทักษ์ป้อมยิ้มให้เจ้าชายหนุ่มที่แค่ไม่กี่วันก็ใกล้เคียงแม่ทัพที่แท้จริงขึ้นทุกที  เขาผายมือให้เอลฟ์หนุ่มอย่างให้เกียรติเดินไปคุยไปอย่างที่ทำบ่อยๆ  เพราะอโดนิสมักจะลงไปสำรวจดูทุกที่ด้วยด้วยเองไม่ว่าจะคลังเสบียงหรือคลังแสง  หรือแม้แต่ร่วมการฝึกซ้อมของกองทัพ  เจ้าชายเอลฟ์ไม่เคยหยุดนิ่ง

 

“ท่านมั่นใจแค่ไหนว่าทางฝั่งปีศาจพร้อมจะเจรจา?” แม่ทัพชาวมนุษย์ถามอย่างสงสัยถึงจุดประสงค์หลักที่แท้จริงที่เจ้าชายแห่งเอลเฟออนมาที่นี่

 

อโดนิสเม้มปาก ขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นการแสดงสีหน้าที่มากที่สุดเท่าที่หน้าน้ำแข็งจะอำนวย “ข้าเริ่มไม่มั่นใจแล้ว”

 

แม่ทัพอัลมาร์เลิกคิ้ว “แต่ก่อนท่านมาท่านดูจะมั่นใจอยู่มาก?”

 

“ข้าไม่รู้จักกองทัพและสงครามดีพอ...” เอลฟ์หนุ่มยอมรับความผิดของตัวเองอย่างเยือกเย็น จนแม่ทัพชาวมนุษย์ทึ่ง และนับถือเจ้าชายแห่งเอลเฟออนผู้นี้มาขึ้นไปอีกเท่าหนึ่ง

 

อโดนิสถอนใจด้วยหัวใจหนักอึ้ง “ข้าใสซื่อเกินไป...”

 

“ท่านยังเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถ้าเทียบกับข้าตอนอายุเท่าท่านแล้วท่านคืออัจฉริยะ อย่าโทษตัวเองนักเลย” แม่ทัพสูงวัยกว่าพยายามให้กำลังใจ ทว่าคนรับกำลังใจดูจะไม่เห็นด้วยนัก

 

“คงงั้น” เสียงเย็นชากล่าวเบาๆ

 

“รู้อะไรไหม...ข้าว่าหลังไปดูทัพนักเวทเสร็จท่านควรพักก่อน” คนอายุมากเสนอ

 

อโดนิสเองก็ได้แต่พยักหน้า ไม่มีประโยชน์ที่จะดื้อรั้น เขารู้ดีว่าตัวเองก็ถึงลิมิตและต้องการการพักผ่อนเพื่อเคลียร์สมองตัวเองสักครึ่งวัน

 

สาเหตุหลักที่เขาล้าขนาดนี้น่ะหรือ?

 

ห้าน้อยไม่ติดต่อกลับมาเลยนับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ติดตามพระเอกไป

 

--------------------------------------

 

เพื่อนพระเอก : ฉันไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย สาบานได้เลยนักเขียน ถ้าคุณทำอะไรกับระบบที่น่ารักของฉัน ฉันไม่เอาคุณไว้แน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.59K ครั้ง

225 ความคิดเห็น

  1. #13901 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 10:32
    ห้าน้อยไปไหน
    #13901
    0
  2. #13709 102044 (@102044) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 15:27
    งือออ ห้าน้อยหายไปไหน
    #13709
    0
  3. #13489 manabi kaminaga (@manabu_sensei) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:45
    ห้าน้อยยยยย หนูอยู่ไหนคะ
    #13489
    0
  4. #12416 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 03:26
    เรื่องนี้ขาดพระเอกได้ แต่ขาดห้าน้อนไม่ได้!!
    #12416
    0
  5. #12179 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:29
    คิดถึงห้าน้อย
    #12179
    0
  6. #12175 Mamorudes (@Mamorudes) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:09

    สิ่งที่เฮเลียนควรระแวงที่สุดคือห้าน้อยนี่แหละ--//แค่กๆ

    #12175
    0
  7. #12105 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:26
    ห้าน้อยยยย หนูหายไปไหนลูกกกก ถ้ารู้ว่าแอบไปเที่ยวเล่นจะตีให้ก้นลายเลยเชียว
    #12105
    0
  8. #12073 NTWwkn (@NTWwkn) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 13:45

    หายไปไหนง่ะ ทั้งห้าน้อยทั้งไรท์เลย
    #12073
    0
  9. #12072 Choco_stick (@tawonfar) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 13:16
    เหนื่อย​เพราะเฝ้ารอห้าน้อย
    #12072
    0
  10. #12030 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:02
    ห้าน้อยไปไหนลูกกกกกกกกกก
    #12030
    0
  11. #11985 ทามามะ (@memi1234) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:46
    เอ... หายไปไสน้า..
    #11985
    0
  12. #11979 sunnight (@p-i-n-e) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:22
    ห้าน้อยยย ลูกกกก
    #11979
    0
  13. #11787 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 00:36
    ตอนจบพลิกเป็นห้าน้อยคือนายเอกนะคะ ส่วนอโดนิสเป็นพระเอ— แค่ก
    #11787
    0
  14. #11707 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:36
    คุณแม่เขาคิดมากแล้วนะ เอาลูกเค้าไปอ่ะ ไรเตอร์ใจร้ายยยย~
    #11707
    0
  15. #11430 donejaija (@donejaija) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 22:46
    โดนจับทำหม้อไฟไปยังห้าน้อย
    #11430
    0
  16. #11406 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 21:07
    ถ้ามีระบบน่ารักขนาดนี้เราก้ออยากได้เหมือนกันอะ
    #11406
    0
  17. #11400 Sol real (@parejang) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 20:10
    โอ้ย มีความแม่ห่วงลูกแถมยังข่มขู่นักเขียนด้วยออร่าคุณแม่ออก
    #11400
    0
  18. #11396 lisit (@tigi) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 19:58

    ห้าน้อยกลับมาหอโดนิสเร็วลูก ม๊ามี๊คิดถึงแล้ว

    #11396
    0
  19. วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 18:45
    โดนจับไปแล้วววว
    #11389
    0
  20. #11374 supamas1845 (@supamas1845) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 17:11
    ห้าน้อยยยยยยหายไปไหนนนนน
    #11374
    0
  21. #11370 PRIEST (@tasaru) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:13
    ห้าน้อยยยยยยยยย
    #11370
    0
  22. #11369 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:11
    ห้าน้อยหายไปไหนนะแงง
    #11369
    0
  23. #11368 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:09
    ไม่ต้องห่วงโฮสต์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับห้าน้อยเราจะช่วยยำคุณนักเขียนด้วย
    #11368
    0
  24. #11367 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:06
    ห้าน้อยที่น่ารักนักเขียนคุณทำอะไรห้าน้อยยยยยยยยยยย
    #11367
    0
  25. #11366 Pinkk88 (@Pinkk88) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 15:59

    good end please!!!!!
    #11366
    0
  26. #11344 Pui Monday SickLeave (@iam-who-iam) (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 14:37
    ห้าน้อยยย ห้าน้อยหายไปไหนนนนน
    #11344
    1
    • #11344-1 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 57)
      31 ธันวาคม 2561 / 16:06
      ป่ะไปตามหาห้าน้อยกัน
      #11344-1