The Best Wingman สุดยอดเพื่อนพระเอกขอรายงานตัว! (BL) (ตีพิมพ์กับสนพ. CLOVER BOOK)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 528,686 Views

  • 12,760 Comments

  • 18,976 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    53,390

    Overall
    528,686

ตอนที่ 53 : [ARC IV] ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36812
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4051 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

 

         เป็นไปตามการคาดการณ์ของห้าน้อย  สาส์นท้ารบของราชาปีศาจถูกส่งมาถึงที่อากัสก่อนที่ขบวนสู่ขอจะเดินทางมาถึงเพียงไม่นาน  ดังนั้นสิ่งที่ต้องรับคณะของว่าที่บุตรเขยผู้สูงศักดิ์จึงเป็นใบหน้าขวัญผวาของผู้คนที่ทำงานใกล้ชิดเจ้านคร 

 

เจ้านครอากัสยืนรอรับแขกบ้านเมืองด้วยสีหน้าอิดโรยที่หน้าประตูเคหาสน์  ทันทีที่เห็นร่างสง่าของผู้เป็นเจ้าชายแห่งเอลเฟออนก็คล้ายปลาได้รับน้ำ สดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย   เขาพยายามรับรองขบวนชาวเอลฟ์ที่เดินทางมาไกลอย่างเร่งรีบ  แล้วลากตัวผู้เป็นเจ้าชายเข้าไปพูดคุยเป็นการส่วนตัว 

 

จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาให้เจ้าชายอโดนิสอ่าน

 

นัยน์ตาสีเงินสงบกวาดมองเนื้อความ  แม้จะรู้เรื่องจากที่ห้าน้อยรายงานมาแล้ว ทว่าก็ต้องยอมรับว่าพอมาอ่านจริงแล้ว...

 

ผู้ใดแย่งเจ้าสาวของข้า ตาย

 

สั้น กระชับ ได้ใจความ อโดนิสรู้สึกเหมือนจะเป็นลม  นี่มันเหมือนจดหมายขู่ของยากูซ่าหรือนักเลงคุมบ่อนมากกว่าสาส์นท้ารบจากราชาปีศาจ  ตัวอักษรถูกตวัดอย่างรวดเร็วเห็นชัดว่าคนเขียนเร่งรีบ น้ำหนักเส้นมีความเคียดแค้นแฝงอยู่อย่างลึกซึ้ง  ถ้าหากหมึกไม่ได้เป็นสีดำ เชื่อว่าคนรับคงเป็นหน้ามืดเพราะคิดว่าใช้เลือดเขียน   ไม่แปลกใจที่เจ้านครอากัสจะขวัญหายถึงเพียงนั้น

 

“.....” อโดนิสเงยหน้าจากสาส์นท้ารบที่กระชับที่สุดในประวัติศาสตร์มาสบตากับว่าที่พ่อตาที่ยืนถูมืออยู่อย่างกระวนกระวาย

 

เจ้าชายหนุ่มสูดหายใจเข้าข่มอารมณ์พร้อมถาม “ตอนนี้มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง?”

 

“ไม่ต้องห่วง นี่เป็นเรื่องสำคัญข้าบอกเฉพาะคนที่จำเป็นเท่านั้น” เจ้านครอากัสตอบทันที

 

[[เขาหมายถึงเขาได้ส่งจดหมายแจ้งเหตุร้ายรหัสร้ายแรงที่สุดไปทุกเมืองแล้ว]] ห้าน้อยช่วยแก้ให้เข้าใจง่าย  ฝ่ายโฮสต์หน้าเหมือนเห็นผีทันทีที่ได้ยิน

 

“ท่าน...หมายถึงทุกคนในพันธมิตรแห่งแสง?”

 

“แน่นอน จดหมายนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว เราต้องเตรียมรับสงคราม นี่เป็นเรื่องร้ายและเร่งด่วน...” เจ้านครอากัสขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าเอลฟ์หนุ่มทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้พร้อมยกมือลูบใบหน้า “เดี๋ยวก่อน...เป็นข้ารู้สึกไปเองหรือเปล่า ดูเจ้าชายอโดนิสจะไม่พอใจกับสิ่งที่ข้าทำ”

 

“ข้าแค่คิดว่าเราน่าจะหาทางออกอื่นที่ดีกว่านี้ เช่นหาทางเจรจาก่อน?”

 

“...เจรจา? เจรจาอะไร?” ท่านเจ้านครถาม ทว่าวินาทีถัดมาสีหน้าเขียวคล้ำสลับแดงไม่ว่าเขาจะคิดอะไรได้ เห็นชัดว่าตัวเขาไม่ชอบความคิดนั้น “ท่านหมายถึงจะส่งธิดาข้าไปสังเวยปีศาจนั่นหรือ?!

 

“ไม่...ข้าไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” อโดนิสนวดหัวคิ้ว นึกด่าตัวเองที่พูดอะไรไม่คิด แวบแรกที่ได้ยินว่าเรื่องสาส์นท้ารบบ้าๆนี่จะถึงหูของทุกคนในค่ายพันธมิตรแห่งแสง มันเหมือนเขาเป็นประจักษ์พยานถึงวินาทีที่จานกระเบื้องกำลังหลุดจากมือ  “สงคราม...จะสร้างความสูญเสียกับทั้งสองฝ่าย มันต้องมีสักทางที่เราสามารถตกลงกันได้ หาจุดร่วมของผลประโยชน์...”

 

“ท่านหมายถึงลูกสาวข้า!!” ชายสูงวัยคำราม “อโดนิส...เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”

 

“ให้ตายสิ! ไม่ใช่ลูกสาวท่าน!” เสียงทุ้มที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ตวาดกลับอย่างพลุ่งพล่าน   เจ้าชายเอลฟ์สูดหายใจเข้า  เหลือบเห็นเจ้าก้อนขนน้อยที่ตัวสั่นกึกๆ มองโฮสต์ที่อารมณ์เสียจนน๊อตหลุดเป็นครั้งแรก “ขออภัย...ขอเวลาข้าเป็นส่วนตัวสักครู่”

 

“แน่นอน” ดวงตาสีเฮเซลคล้ายของบุตรสาวมองเจ้าชายเอลฟ์ว่าที่บุตรเขยขึ้นลงแบบสำรวจ “ดูท่านต้องการเวลาส่วนตัวไว้คิดอะไรเยอะเลย”

 

ร่างของผู้เป็นเจ้านครอากัสที่มั่งคั่งเดินออกไปทางประตู  ก่อนปิดประตูเขาเอ่ย 

 

“หลังท่านใคร่ครวญจนพอแล้วไปหาเรเนลลาด้วย...หลายวันนี้หนักหนาสำหรับนางมาก”  

 

โดยไม่รอคำตอบ ประตูก็ถูกปิดลง จากเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปและคำยืนยันของห้าน้อย บริเวณนี้ปลอดภัยอย่างแท้จริง

 

[[โฮสต์...เกิดอะไรขึ้น?]] ห้าน้อยขยับเข้าหาโฮสต์ ดวงตากลมใสมองผู้เป็นนายด้วยสายตาเป็นห่วงและงุนงง

 

“ฉันทำนายกลัวหรือเปล่าห้าน้อย?” เจ้าหน้าที่หนุ่มอุ้มก้อนขนน้อยมาตั้งบนตักแล้วลูบขนมันเบาๆ เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนราวชายแก่ที่พร้อมเกษียณนั่งผ่อนคลายบนเก้าอี้ตัวโปรดพร้อมแมวรัก

 

[[ระบบไม่เคยเห็นคุณโกรธขนาดนี้มาก่อนและระบบก็ไม่สามารถหาเหตุผลว่าทำไมคุณถึงโกรธ]] ห้าน้อยเอ่ย

 

“โกรธ? ไม่เลย...” โฮสต์ส่ายหน้า “ฉันกลัว”

 

[[….]]

 

“นายจำตอนที่รายงานเรื่องสถานการณ์ในแดนปีศาจได้มั้ย หลังจากที่ฉันรู้ว่าอะไรอยู่เบื้องหลังการตัดสินใจทำสงครามของราชาปีศาจ”

 

[[คุณให้ระบบไปค้นหาพื้นที่ตกสำรวจ]] ห้าน้อยขมวดคิ้วตอบคำถามแบบไม่มั่นใจนัก [[ไม่ใช่ว่าคุณเตรียมที่หนีหรือ?]]

 

“ส่วนหนึ่งก็ใช่ แต่พื้นที่เหล่านั้นส่วนใหญ่อยู่ที่ไหนล่ะ?”

 

[[ทวีปมื—คุณหมายถึงเป้าหมายอีกอย่างคือสำรวจทรัพยากร??]] ระบบตาโต

 

“ฉันแค่หาทางทำให้เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับเฮเลียนเบาที่สุด” อโดนิสลืมตา นัยน์ตาสีเงินว่างเปล่า “ความขัดแย้งระหว่างเขากับโดมินิกอาจจะไม่สามารถย้อนไปแก้ไขอะไรได้ แต่กับพันธมิตรแห่งแสงยังได้ เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการล้ำเส้นโดยตรง ไม่ว่าเขาจะสร้างกองทัพใหญ่แค่ไหน ตราบได้ที่เขาไม่ประกาศรบสงครามก็จะไม่เกิด...”

 

ห้าน้อยเอ่ยเบาๆ [[เขาเพิ่งประกาศรบ...]]

 

“ถ้าจดหมายนั้นมีแต่เจ้านครอากัสและคนใกล้ชิดไม่กี่คนที่รู้ ฉันคงสามารถหาทางทำอะไรสักอย่าง แต่อินทรีย์ส่งสาส์นที่ถูกส่งไปแล้วไม่สามารถเรียกกลับกลางคันได้...” เจ้าชายเอลฟ์บ่นพึมพำ ก่อนจะสบถเบาๆในลำคออีกสองสามคำ

 

“บอกฉันสิห้าน้อยทำไมคนคนหนึ่งที่ปราดเปรื่องและทำอะไรรอบคอบมาตลอดชีวิตถึงทำอะไรห่ามแบบนี้?” เขาส่ายหน้า “มันเป็นกลอะไรของโลกนี้หรือไง? เมื่อตัวร้ายถูกกำหนดมาแล้วว่าให้เป็นภัยต่อโลกมนุษย์ก็ต้องเป็นไปตามนั้นหรือ?”

 

ทั้งหมดเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

 

[[คุณจะทำยังไงต่อไปหรือโฮสต์?]]

 

เจ้าหน้าที่หนุ่มถอนหายใจรอบที่เกินกว่าจะนับ “ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ...”

 

..

.

 

         หลังใจเย็นลงแล้วเจ้าชายเอลฟ์เดินไปหาเรเนลลาตามคำขอของเจ้านครอากัส  เรเนลลานั่งรับลมอยู่ที่สวนตามคำบอกของสาวรับใช้  ระยะนี้ท่านหญิงนอนไม่หลับและทานอาหารได้ไม่มากนัก อยู่ในห้องทึบนานๆจะทำให้นางรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก  ต้องการธรรมชาติมาช่วยเยียวยาจิตใจ

 

ภาพสาวงามในสวนที่เต็มไปด้วยใบไม้สีเหลืองแดง บ้างยังอยู่บนต้น บ้างกำลังร่วงหล่นโปรยปรายงดงามจับตาเพียงพอจะทำให้ใครก็ตามที่เข้าไปทำลายความสงบนั้นเป็นคนบาป  ยกเว้นแต่คนผู้นั้นจะทำให้ภาพสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นเช่นเจ้าชายแห่งเอลเฟออน 

 

เรเนลลาที่กำลังเหม่อคิดทบทวนถึงอะไรสักอย่างรู้ตัวทันทีที่มีคนเข้ามาใกล้  นางหันหน้ามามองผู้บุกรุก

 

ท่านอโดนิส…เด็กสาวกระซิบเสียงเบา ดวงหน้าซีดขาว  คนงามจากที่ดูบอบบางอยู่แล้ว  ยิ่งเปราะบางขึ้นไปอีกจนเหมือนจะล้มพับได้ทุกเมื่อ   เด็กสาวที่ต้องเผชิญกับความวิตกกังวลจนนอนไม่หลับหลายวันถึงกับบ่อน้ำตาแตก 

 

สาวน้อยลุกขึ้นแล้วตรงเข้าไปก้มหน้าสะอื้นน่าสงสารซบบ่าว่าที่คู่หมั้นหนุ่มอย่างต้องการที่พึ่งพิงท่านอโดนิส...ข้า...ข้าไม่คิดเลย  ข้าไม่คิดว่าราชาปีศาจจะบ้าคลั่งขนาดต้องการชิงตัวข้า  ข้าไม่ต้องการเป็นต้นเหตุสงคราม แต่ข้าก็ไม่อาจจากท่านไป

 

หากพูดถึงความเข้าใจ จะมีใครเข้าใจสาส์นท้ารบจากฝั่งราชาปีศาจเท่าเจ้าชายเอลฟ์ผู้นี้(และระบบของเขา)อีก   เจ้าชายเย็นชาทำได้เพียงยกมือขึ้นมาตบบ่าสาวน้อยเบาๆ--ลำบากเจ้าแล้วแล้วปลอบด้วยประโยคเหมือนผู้จัดการใจดีชมลูกน้องที่ออกไปพบลูกค้าโรคจิตมา

  

ห้าน้อยมาพร้อมโฮสต์ชะงักเบือนหน้าหนี ใจหนึ่งสงสารนางเอกที่เข้าใจผิดไปไกล อีกใจรู้สึกว่าเป็นสถานการณ์ที่ค่อนข้าง...น่าสนใจทีเดียว

 

ผู้เป็นโฮสต์ถลึงตามองระบบหนึ่งครั้ง สาบานได้ว่าถ้าไม่มีคนอยู่จะจับเจ้าขนฟูมาตีก้นแรงๆสักที

 

หลังจากความพยายามสรรหาคำที่เหมาะสมที่สุดที่จะพูดกับเด็กสาว อโดนิสก็เอ่ยปากอีกรอบ “มัน...ไม่ใช่ความผิดเจ้าเรเนลลา”

 

“ท่านจะทิ้งข้าไปไหม?” เรเนลลาตาแดงเหมือนกระต่าย

 

“....”

 

เด็กสาวดันตัวเองออกจากจากอกแกร่ง “ข้าได้ยินว่าท่านมีปากเสียงกับท่านพ่อเพราะอยากส่งข้าไปหยุดสงคราม” เนตรคู่งามสั่นไหวแต่จ้องเขาอย่างคาดคั้น “ท่านจะยอมเสียข้าไปหรือ? ไม่ใช่ว่าท่านรักข้าหรือ?”

 

“ไม่...ไม่ใช่เจ้า...” เจ้าชายน้ำแข็งส่ายหน้า

 

“ท่านหมายความว่าไง?”

 

อโดนิสเม้มปากเล็กน้อย “เจ้าจะอยู่ที่นี่ ไม่มีใครจะส่งเจ้าไปที่ทวีปมืดทั้งนั้น” ดวงตาสีเฮเซลสว่างวาบมีประกายยินดีเมื่อได้ยินคำตอบ  ก่อนจะมอดดับลงในประโยคถัดมา “และไม่...ข้าไม่รักเจ้า”

 

เรเนลลาส่ายหน้า น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “ท่านโกหก ข้ารู้ว่าท่านรักข้า...อโดนิส ท่านรักข้ามาตลอด”

 

“เคยรัก”

 

บางครั้งมันอาศัยเพียงสองพยางค์เท่านั้นในการทำให้คนฝันสลาย  และอโดนิสก็เพียงกล่าวสองพยางค์นั้นไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง  เรเนลลาทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อหู  เอลฟ์หนุ่มสูดหายใจเข้า วันนี้เขาอารมณ์ไม่ดีพอที่จะนุ่มนวลกับใคร แต่มีบางสิ่งที่ต้องทำให้ชัดเจน

 

“เจ้ารู้ว่าอโดนิสเคยรักเจ้าเรเนลลา เจ้าเข้าใจถูก แต่เจ้าไม่เคยถนอมความรักที่เจ้าได้”

 

เด็กสาวสะอื้น ส่ายหน้าพร้อมยกมือขึ้นปิดหู ปฏิเสธที่จะฟัง “ทำไมท่านต้องพูดแบบนี้กับข้า...ท่านโกหก...ท่านพูดแบบนี้กับข้าทำไม...”

 

“ฟังคำข้าเรเนลลา” มือใหญ่กว่าจับข้อมือเล็กสองข้างเอาไว้ “สงครามครั้งนี้เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่เจ้า ทวีปมืดมีปัญหาอดอยากมานาน ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็ต้องเปิดสงครามบุกยึดดินแดน  ไม่ว่ายังไงสงครามก็ต้องเกิดขึ้นมันหลีกเลี่ยงไม่ได้  เจ้าไม่ได้เป็นต้นเหตุ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า แล้วถ้า...อะไรเกิดขึ้นในสงครามครั้งนี้...เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดใดๆทั้งสิ้น”

 

หยาดน้ำใสที่เอ่อคลอดวงตาคู่สวยงดงามราวอัญมณี “ท่านต้องการจะสื่ออะไรกันแน่?”

 

“ข้าแค่ต้องการยืนยันว่าถ้าข้าต้องสู้ ข้าไม่ได้สู้เพื่อเจ้า” ใบหน้าเย็นชาของเจ้าชายน้ำแข็งอ่อนล้า  เขาดันตัวอีกฝ่ายออกหลังมั่นใจว่าสองขาบางสามารถพยุงร่างกายตัวเองได้แล้วจึงหันหลังเดินออกไป

 

“และเจ้ากับโดมินิกเป็นคู่ที่เหมาะสมที่สุด ข้าหวังจะเห็นพวกเจ้ามีความสุข”

 

-------------------------------

 

         “ไม่คิดว่ามันจะฟังเหมือนคำสั่งเสียไปหน่อยหรือไง?”

 

         มันเป็นวันที่ยุ่งยากและยาวนาน  เดิมทีเจ้าชายเอลฟ์คิดว่าตนเองจะได้พักตั้งสติเรียบเรียงความคิดเงียบๆคนเดียวเมื่อกลับเข้าห้องรับรองที่เจ้านครอากัสจัดไว้ให้ ทว่าตรงข้ามกับความคาดหวัง  ความเป็นจริงที่ต้อนรับคือคำทักทายของคนที่เขาทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอที่สุด

 

“ทำไมท่านมาอยู่ที่นี่ราชาปีศาจ” เจ้าชายเอลฟ์ถามเสียงเย็นชา การที่อยู่ดีๆอีกฝ่ายจะโผล่ออกมาใกล้ๆราวภูตผีกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

 

“ว่าที่เจ้าสาวข้าดูอารมณ์ไม่ดีและหดหู่ ข้าคิดว่าในฐานะคนรักที่ดีข้าจำเป็นจะต้องมาดูแล” ผู้บุกรุกยิ้ม

 

อโดนิสกอดอก ยกมุมปากยิ้มไม่ถึงดวงตา “แล้วคิดว่าที่ข้าเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร?”

 

“คนคนนั้นนิสัยไม่ดีเลย เจ้าอยากลงโทษเขาไหม?” จ้าวปีศาจจุปาก ตรงเข้ามาสวมกอดคนรักไว้หลวมๆ

 

“เฮเลียน!” เอลฟ์หนุ่มพยายามอย่างมากที่จะไม่ตวาด  สองมือวางบนอกแกร่งดันเอาไว้เพื่อสร้างระยะห่างด้วยความหัวเสีย ทว่าก็มิได้พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอด “ท่านทำแบบนี้เพื่ออะไร?”

 

เฮเลียนยิ้มบางมองคนในอ้อมกอด มือแกร่งเกลี่ยไรผมเจ้าชายเอลฟ์อย่างทะนุถนอม

 

“ข้าจะนั่งเฉยๆดูเจ้าปฏิญาณรักกับคนอื่นได้อย่างไร?”

 

“....” ถ้อยคำที่คิดว่าจะนำมาใช้ต่อว่าคนตัดสินใจส่งสาส์นท้ารบอย่างไร้สติติดอยู่ที่ลำคอ อโดนิสเม้มปากพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ “ท่านควรมาพูดแบบนี้ก่อนที่จะส่งสาส์นบ้านั่น อีกอย่างยังไงข้าก็จะหาทางยกเลิกงานหมั้นครั้งนี้อยู่แล้ว...ไม่จำเป็นเลยสักนิด”

 

“แล้วหลังจากเจ้าปฏิเสธการหมั้นครั้งนี้ได้ เจ้าคิดว่าจะปฏิเสธมันไปได้อีกกี่ครั้ง?” คำถามของเฮเลียนตรงจุดจนเขาไม่สามารถแย้งได้อีกครั้ง 

 

การโต้แย้งที่เลวร้ายที่สุดไม่ได้เกิดขึ้นกับสองคนที่เกลียดกัน ตรงกันข้าม มันเกิดขึ้นกับคนที่รักกัน  โดยเฉพาะเมื่อเรื่องเกิดเพราะคนหนึ่งทำพลาดเพราะความรัก

 

“ท่านเลยต้องก่อสงครามเพื่อให้เราอยู่ด้วยกัน?”

 

“ข้ายอมทำทุกอย่างเพื่อความรักของเรา...”

 

“ท่านจะสังเวยชีวิตคนบริสุทธิ์นับพันนับหมื่นเพื่อรักไม่ได้!” อโดนิสร้องเสียงดัง เป็นครั้งที่สองของวันที่เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่  เอลฟ์หนุ่มดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย

 

“ข้าคือราชา...ทำไมข้าจะใช้อำนาจนี้เพื่อว่าที่ราชินีของข้าไม่ได้?” เฮเลียนขมวดคิ้ว

 

“....” เจ้าชายเอลฟ์เดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ  เคาะนิ้วลงบนโต๊ะระบายอารมณ์  มืออีกข้างดันศีรษะอันหนักอึ้งของตัวเอง

 

ใช่แล้ว...เฮเลียนเป็นราชาปีศาจ จำนวนคนที่เขาสังหารไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเล็กน้อยเพียงไรสามารถเอาไปถมแม่น้ำสร้างเขื่อนได้  และนี่ก็โลกแฟนตาซียุคกลางที่การพรากชีวิตใครสักคนไปไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้น

 

แต่เขาไม่ใช่...ไม่ว่าเขาจะพยายามหลอกตัวเองว่าเขากำลังรับบทของเจ้าชายเอลฟ์ หรือว่ามือสองข้างที่เปื้อนเลือดของเขาเป็นของคนอื่น และทุกโลกเป็นแค่โลกเสมือนจริงไม่ใช่ความจริง สิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งที่เขาทำจะติดตามเขาตลอดไป

 

ถ้าเขาสามารถมองคนจำนวนมากตายในสงคราม เหยียบย่ำซากศพของผู้คนเพื่อให้ตัวเองสมหวังในรักได้ครั้งหนึ่ง 

 

เขาจะกลายเป็นคนแบบไหน?

 

นี่ก็คือความกลัวอีกอย่างของเขา

 

“เอลฟ์น้อย...เจ้ากำลังกลัว?”

 

และคำถามนั้นทำให้เขาร้องไห้

 

เฮเลียนฝืนเลื่อนเก้าอี้ที่เจ้าชายเอลฟ์กำลังนั่งให้หันมาเผชิญหน้า  ฟังจากเสียงขาเก้าอี้ที่ขูดพื้นเชื่อว่ามันต้องทิ้งร่องรอยอะไรบางอย่างที่เจ้าของบ้านคงไม่มีความสุขนัก  ราชาปีศาจคุกเข่าลงเงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้า  จ้าวปีศาจแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นน้ำใสในดวงตาสีเงินเย็นชา เขาเอื้อมมือขึ้นไปซับน้ำตาอย่างแผ่วเบาราวหากมือหนักเพียงนิดอีกฝ่ายจะบอบช้ำ

 

“ข้ากลัว...” อโดนิสกุมมือใหญ่เอาไว้แล้วแนบแก้มลงไป เสียงของเขาสั่นเทา “ความรักของเราเพิ่งเริ่มต้น มันยังไปไม่ถึงไหนด้วยซ้ำ ข้าไม่อยากจะเสียมันไป ข้าไม่อยากเสียเจ้าไป เชื่อข้าสิ...ขอเพียงเจ้าเอ่ยปาก ข้าพร้อมจะหาทางออก พร้อมจะหนีไปกับเจ้า ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังแล้วเริ่มชีวิตใหม่...”

 

เมื่อเริ่มแล้วก็หยุดไม่ได้อีกต่อไป ไม่ว่าจะคำพูดหรือน้ำตา “แต่ทำไมเจ้าต้องเอาคนเป็นพันเข้ามา? ทำไมเจ้าต้องเลือกหนทางที่จะนำไปสู่หายนะ? แล้วหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับเรา? ถึงสุดท้ายข้าได้อยู่กับเจ้าข้าจะมีความสุขได้ยังไง? ข้าจะกล้ามองหน้าตัวเองได้ยังไง?....”

 

คำถามมากมายพรั่งพรูของจากปากของเจ้าชายเอลฟ์ บัดนี้ไม่มีอีกแล้วอโดนิสแห่งเอลเฟออนผู้สูงศักดิ์สมบูรณ์แบบเหนือใคร  ต่อหน้าราชาปีศาจเฮเลียนเวลานี้มีแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่แบกรับทุกอย่างมานานจนเหนื่อย

 

“อโดนิส...ชู่ว...อโดนิสของข้า” เสียงทุ้มต่ำของราชาปีศาจเวลานี้อ่อนหวานนุ่มนวลราวกล่อมเด็ก

 

“ข้าเหนื่อยเฮเลียน... ข้ารู้แต่ต้นว่าซักวันเราจะต้องเจอปัญหาแบบนี้ ข้าเป็นเจ้าชายเอลฟ์ เจ้าคือราชาปีศาจ ข้ารู้ว่ามันจะต้องถึงทางตันในซักวัน...แต่ข้า...” อโดนิสกำมือมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเลือดของอีกฝ่าย ทุกครั้งที่เขาจ้องเข้าไปในตาของอีกฝ่ายจะได้เห็นบางสิ่งที่เขาคุ้นเคย

 

เขาสูญเสียไปแล้วครั้งหนึ่ง

และเขายังไม่อยากเสียคนตรงหน้าไปอีกครั้ง

 

“อโดนิส...ที่รัก...ข้าขอโทษ” เฮเลียนกดเสียงหนักโดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ทำให้คนที่ยังอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองและพร้อมจะระบายคำพูดออกมาอีกชุดชะงัก เจ้าชายเอลฟ์ได้แต่มองตาค้าง ตกตะลึง

 

“ขอโทษที่ข้าใจร้อน นี่คือเรื่องของเรา ข้าไม่ควรตัดสินใจคนเดียว ข้าควรจะถามเจ้า พูดคุยเรื่องอนาคตของเรา...” นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาที่ยังติดอยู่ที่ขนตาคนรัก ร่างสูงยันตัวขึ้นจุมพิตซับคราบน้ำใส “แต่ข้าคิดว่าความผิดพลาดครั้งนี้ก็ส่งผลให้เกิดเรื่องดีอย่างนะ...”

 

“มันจะมีเรื่องดีได้ยังไง?” เอลฟ์หนุ่มบ่นขมุบขมิบ ยกหลังมือขึ้นเช็ดหน้าตัวเองอีกรอบ หูแหลมเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอับอายที่ร้องไห้โวยวายจนไม่เหลือมาด

 

“เจ้าแบ่งปันสิ่งที่เจ้ากลัว...” เฮเลียนยิ้ม ไม่ใช่รอยยิ้มร้ายกาจแบบที่เขายิ้มบ่อยๆ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชายธรรมดาที่มีความสุข “ข้ามีความรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นชีวิตแรกที่ข้าทำให้เจ้าแบ่งปันความกลัวของเจ้าให้ข้าฟังได้”

 

“แล้วมันสำคัญหรือไง...”

 

คำพูดของเจ้าชายหนุ่มถูกหยุดยั้งลงเมื่อริมฝีปากอีกฝ่ายทาบทับลงมา จูบครั้งนี้ไม่ได้เร่าร้อนเต็มไปด้วยความปรารถนาแบบครั้งก่อนๆ มันมีรสเค็มของน้ำตาเล็กน้อย แต่อ่อนหวานและอบอุ่น

 

“สำคัญมาก...เราเป็นคนรักกันแล้วจำได้ไหม?” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ยกหน้าผากแตะกับหน้าผากของเอลฟ์หนุ่มคล้ายต้องการเชื่อมใจถึงกัน “ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นคนบอกเองหรือว่าเราแทบไม่รู้จักกันเลย...นี่คือการเริ่มต้นที่ดีนะ”

 

เกิดความรู้สึกบางอย่างภายในหน้าอกของเขา เจ้าชายเอลฟ์หลับตาลงพยายามเรียนรู้และจดจำความรู้สึกนี้เอาไว้ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่รุนแรงหรือหวือหวา มันซาบซ่านและนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน  และเขาชอบความรู้สึกนี้ อโดนิสลืมตาขึ้นอีกครั้งหลังความรู้สึกที่แน่นในอกเบาบางลง  เขาเตะหน้าแข้งของอีกฝ่ายเบาๆ

 

“ดูท่านยืนสิ...ไม่เกร็งหรือไงกัน?” บ่นอุบอิบที่ราชาปีศาจยืนย่อเข่าเพื่อให้หน้าอยู่ระดับเดียวกับเขา

 

เฮเลียนกลั้วหัวเราะเสียงใสจนน่าหมั่นไส้  เจ้าชายเอลฟ์ที่กลับมาตีหน้านิ่งแล้ว แม้ขอบตาและปลายหูที่ยังแดงจะทรยศหน้าน้ำแข็งก็ตามเอ่ยขึ้น “แล้วอีกเรื่องที่ข้าไม่พอใจมาก...”

 

“ว่ามาได้เลยที่รัก”

 

“ท่านควรจ้างราชเลขามาเขียนจดหมายถ้าขี้เกียจเขียน  สาส์นท้ารบที่ท่านส่งมาน่ะไร้ระดับสิ้นดี”

 

“.........”  

 

ทั้งคู่มองหน้ากันก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน  เนตรสีเงินเลื่อนไปมองยังก้อนขนฟู ระบบที่แอบยืนมองสถานการณ์อย่างห่วงๆอยู่อีกมุมหนึ่ง  ถ้าไม่มีราชาปีศาจอยู่ตอนนี้มั่นใจว่ามันคงพุ่งเข้ามาหาโฮสต์ของมันแล้ว ดวงตาของห้าน้อยเองก็แดงช้ำไม่ต่างกัน 

 

อโดนิสยิ้มบางให้ระบบ  ระบบเองก็ยิ้มกลับอย่างโล่งใจ มองโฮสต์สลับกับราชาปีศาจ ก่อนจะหายตัวเปิดพื้นที่ส่วนตัว

 

“มีอะไรหรือ?” เฮเลียนถามขึ้นพลางหันไม่มองตาม

 

“ไม่มีอะไร” อโดนิสส่ายหน้า ประสานมือกับร่างสูงสง่าตรงหน้า  เนตรสีเงินเลื่อนกลับมาทอดมองมือที่ประสานกัน จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลง “มันคุ้มค่า”

 

เฮเลียมบีบมือเอลฟ์หนุ่มเล็กน้อย นัยน์ตาสีโลหิตจับจ้องสิ่งเดียวกัน

 

“ทุกอย่างคุ้มค่า”


---------------------------------------


ระบบ : *ซับน้ำตา*

นักเขียน : *ซับน้ำตา*

นางร้าย : *ซับน้ำตา*

นางเอก : น้ำตานี้เพื่อฉันสินะ?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.051K ครั้ง

414 ความคิดเห็น

  1. #12411 PCYB614 (@PCYB614) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:50
    นางร้ายย้ายตำแหน่งไปเป็นผู้ชม555
    #12411
    0
  2. #12367 1309801457568 (@1309801457568) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:03

    คนอ่าน:ซับน้ำตา/ฉันไม่ได้ร้องเพื่อเธอยัยนก

    #12367
    0
  3. #12206 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 11:19
    คนอ่าน *ซับน้ำลาย*
    #12206
    0
  4. #12170 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:57
    นางร้ายมาได้ไง
    #12170
    0
  5. #11893 NAMYiii (@Paweena_sratsin) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:06
    เดี๋ยวนะ นางร้ายมาจากหนาย......
    #11893
    0
  6. #11823 Rose Teara (@nice2547) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 10:39
    *ซับน้ำตา*
    #11823
    0
  7. #11799 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 01:55
    นักอ่าน: เอาไม้กวาดทางมะพร้าวไล่น้ำตาที่ไหล่//
    #11799
    0
  8. #11719 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 20:24
    คนอ่าน : สั่งขี้มูกพร้อมซับน้ำตา
    #11719
    0
  9. #11330 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 00:39
    ตั้งแต่อ่านมา ตอนนี้ดีที่สุดเลย ฮื่อออออ ในที่สุดก้ไม่หันหลังหนีแล้ว
    #11330
    0
  10. #11186 naniitt (@naniitt) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 21:50
    ซับน้ำตาของจริงเลยค่ะ งืออ
    #11186
    0
  11. #11178 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 14:31

    *ซับน้ำตาาาาาาาาา* งื้อออออออ
    #11178
    0
  12. #11155 Zen_Darkness (@ghostbsd) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:53
    นักอ่าน : *ซับน้ำตา* +1
    #11155
    0
  13. #11147 NuT NuT (@aquarmarinze) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:46
    ตอนนี้ละมุนอบอุ่นหัวใจมาก เรียกได้ว่ามาทุกอารมณ์จากตอนแรกที่กรุ่นๆ ตอนจบก็เริ่มหวานและอารมณ์ดีขึ้นมา
    #11147
    0
  14. #11143 MikoYo (@MikoYo) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:18
    ตอนนี้แอบเศร้าเหมือนกันนะเนี่ย ขอเพิ่มบท "นักอ่าน : *ซับน้ำตา*" เข้าไปด้วยได้มั้ยคะ555
    #11143
    0
  15. #11137 คนหลับมืออาชีพ (@15303neenee) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:55
    โธ่เอ้ยนางเอกกกกกก
    #11137
    0
  16. #11130 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 19:13
    เอาตรงๆ นางเอกไม่สมควรมีตัวตนค่ะ
    #11130
    0
  17. #11105 mmint5897 (@mmint5897) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 16:53
    นางเอกเนี้ยไม่มีก็ได้เนอะ555+
    #11105
    0
  18. #11101 Miko_Chan2002 (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 15:12
    นักอ่าน://ซับน้ำตา สงสารนางเอกอ่ะ555 หนูจะหลงตัวเองเกินไปแบบนี้ไม่ได้ เป็นำงละ พญานกเลยมั้ย5555
    #11101
    0
  19. #11100 nontoy612 (@nontoy612) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 15:06
    คาดว่าโลกแห่งลมปราณจะมาในซักวัน
    #11100
    0
  20. #11099 Bybe@BB (@rosen) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 14:52
    รีไรต์ยังไงก็ได้ค่ะ ขอแค่ให้เรเนลลาหน้าแตกแบบสุดๆ!! หมันไส้มานาน มั่นหน้านัก 555
    #11099
    0
  21. #11093 RayGuard (@RayGuard) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:46

    โอ้ย ดี!!!!!

    #11093
    0
  22. #11091 เห็ดนักอ่าน (@Animee) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:33

    โอ้ยยยย.อยากได้เล่มอ่ะเเง.จะได้ไม่อ่านไปค้างไปเเบบนี้..จบโลกนี้เเล้วเราค่อยมาเจอกันเถอะนะ.เเบบหนังสือ
    #11091
    0
  23. #11089 NongYingNutty (@haruminilove) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:17
    เห็นเขาไปด้วยกันได้ดีขนาดนี้ แอบหวังเบาๆว่าตอนจบจะไม่เจ็บมาก /เตรียมซับน้ำตา
    #11089
    0
  24. #11088 SW_Nadear (@SW_Nadear) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:03
    me : *ซับน้ำตา*
    #11088
    0
  25. #11087 Mercurymom (@Mercurymom) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 10:23
    ผ้าเช็ดหน้าครับผ้าเช็ดหน้ามีใครจะซื้อไหมครับ​ ซับน้ำตาเบาๆ
    #11087
    0