The Best Wingman สุดยอดเพื่อนพระเอกขอรายงานตัว! (BL) (ตีพิมพ์กับสนพ. CLOVER BOOK)

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 528,577 Views

  • 12,760 Comments

  • 18,975 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    53,281

    Overall
    528,577

ตอนที่ 28 : [ARC III] ยกที่หนึ่ง...เริ่มได้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3392 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

 

         ถึงแม้เซย์นะจะรู้ว่าตัวเองจะสวยและรวยมากแต่ทุกคนก็ไม่ควรมองเขาเหมือนแพนด้าในสวนสัตว์จริงไหม   เด็กหนุ่มเกร็งยิ้มอ่อนตามความเคยชินของร่างเดิม   ใจจริงเขาต้องการเป็นแค่ตัวละครประกอบจืดจางคอยเผือกฉากดราม่าอยู่วงนอก  แต่ดูเหมือนโลกจะไม่ยอมปล่อยพระรองไปง่ายๆ  ในสถานการณ์แบบนี้เซย์นะจะทำอะไรได้นอกจาก...

 

A.   ยอมเข้าไปช่วยนางเอก

B.   ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วหันหลังชมดอกไม้ต่อไป

หนุ่มหน้าสวยยกมือขึ้นมา นิ้วเรียวเกี่ยวผมหน้าม้าทัดหู ยิ้มอ่อนหวานจนซากุระจืดจางเป็นเพียงพื้นหลังที่ชืดชา   

 

ไง มาซายะ แล้วเจอกันเซย์นะโบกมือ  เหลือบให้ความสนใจนางเอก 0.1 วินาที แล้วเดินออกไป

 

คำตอบคือ C. เดินหนีไปราวราชิน--ราชา

 

ระบบ : ถึงภารกิจจะบอกให้หลีกเลี่ยงนางเอกก็เถอะ...แต่เดินหนีตรงๆแบบนี้จะดีหรือโฮสต์?

 

โดยไม่คิดหาข้ออ้างชิ่งให้ซับซ้อนวุ่นวาย เซย์นะเดินออกมาจากอีเว้นท์เจอกันของพระเอกนางเอกแบบสบายๆ ระหว่างเดินก็ค่อยๆครุ่นคิดและปรับสภาพให้เข้ากับโลกปัจจุบัน ทบทวนเซตติ้งของโลกและภารกิจก็พบว่าระดับความยากคล้ายถูกถอยจากระดับ S มาสู่ E จากเอาตัวรอดจากความตายในโลกซอมบี้ มาสู่ชีวิตนักเรียน ...ภารกิจคือเตรียมความพร้อมตัวเองให้สมเป็นทายาทตระกูลกับอยู่ให้ห่างจากนางเอก   สำหรับคนที่เคยวิ่งหนีซอมบี้เป็นฝูงมาแล้ว กับนางเอกคนเดียวแทบไม่มีปัญหาสักนิด

 

เด็กหนุ่มเดินไปหอประชุมที่วันนี้มีพิธีปฐมนิเทศ  ตามธรรมเนียม นักเรียนที่สอบได้ที่หนึ่งจะเป็นตัวแทนนักเรียนใหม่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์  และแน่นอน...พระเอกได้คะแนนเป็นอันดับหนึ่งของชั้นคู่กับพ่อหนุ่มแว่นว่าที่ประธานนักเรียนคิริกายะ เร็น  ซึ่งมาซายะอินดี้เกินไป ขี้เกียจวุ่นวาย หน้าที่นี้จึงตกเป็นของหนุ่มแว่น

 

จิริมิยะเป็นโรงเรียนชายล้วนที่รวบรวมทายาทจากตระกูลดัง แผนกประถมและมัธยมต้นนั้นเปิดรับแต่นายน้อยตระกูลดังหรือไม่ก็ครอบครัวที่สามารถสนับสนุนค่าเทอมมหาศาลได้เท่านั้น  มีเพียงแผนกมัธยมปลายที่เปิดรับเด็กหนุ่มเปล่งประกายความสามารถโดดเด่นไม่ว่าจะด้านกีฬา ศิลปะ หรือดนตรีเข้ามา

 

สี่หนุ่มหล่อแห่งจิริมิยะล้วนเป็นเด็กม.ปลายปี 1 สาเหตุที่มีอิทธิพลมากเพราะพวกเขาเข้าเรียนตั้งแต่ชั้นประถม  โดยแต่ละคนนอกจากจะมาจากตระกูลมีอิทธิพลล้นเหลือแล้ว ยังมีความสามารถและอุปนิสัยเฉพาะตัวเป็นเอกลักษณ์

 

อิจิโนะเสะ มาซายะ เป็นนายน้อยตระกูลที่ควบคุมธุรกิจรถยนต์และเครื่องใช้ไฟฟ้า   เป็นเด็กหนุ่มเอาแต่ใจ หยิ่งยะโส ไม่เห็นหัวใคร  พูดง่ายๆคือเป็นคนที่หากไม่มีหน้าตาและเงินคงจะโดนคนรอบข้างแบนไปนานแล้ว

 

คิริกายะ เร็น ลูกหลานตระกูลนักการเมือง พ่อเป็นนายก พี่ชายเป็นสว. อุปนิสัยตามไทป์หนุ่มแว่น  ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคนใส่แว่นในมังงะถ้ามาสายคูลจะต้องมีความขรึม เจ้าเล่ห์ และเจ้าแผนการ

 

สึกิชิโระ ยูวะ ผมทองยาวพลิ้วเปล่งประกายระยิบระยับ ตาสีฟ้า เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นฝรั่งเศส ปรากฏตัวมาพร้อมพรอพกลีบดอกกุหลาบ  อุปนิสัย...ไม่ต้องอธิบายก็คงรู้กันเพราะแทบทุกเรื่องต้องมีตัวละครทำนองนี้อยู่  ที่บ้านมีกิจการที่มีอิทธิพลในวงการบันเทิง

 

และที่อยู่ตรงหน้าเซย์นะตอนนี้คือ คิริกายะ เร็น พ่อหนุ่มสายขรึม  เขากำลังพูดคุยกับรุ่นพี่ประธานนักเรียนแผนกมัธยมปลาย  ในฐานะว่าที่ประธานคนถัดไป

 

เร็น!เซย์นะอาศัยช่วงเวลาที่ทั้งคู่หยุดสนทนากันส่งเสียงเรียกพลางโบกมือ  แล้วหันไปโค้งสวัสดีรุ่นพี่ประธาน

 

ว่าไงเซย์นะเร็นดันแว่นพร้อมพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงทักทาย  สายตาเป็นคำถามว่ามาทำไม   ทำเอาเขาได้แต่ยิ้มแห้ง  จะบอกได้ไงว่าลี้ภัยมา?

 

ปกติตั้งแต่ประถมจนม.ต้นเซย์นะมักขลุกอยู่ในห้องศิลปะตามประสาคนรักสันโดษ  และถ้าจะต้องปรากฏตัวในสังคมมักยืนเป็นลูกคู่กับพระเอกเสมอ 

 

วันนี้เขาชิ่งฉากดราม่าพระนางมาจึงไม่มีที่ไป  จะให้ไปจีบสาวโรงเรียนข้างๆกับยูวะก็ผิดคาร์เกินไปหน่อย   สุดท้ายก็เลือกมาที่ห้องประชุมก่อนเวลา

 

พอมีเวลาว่างน่ะ... เผื่อมีงานอะไรที่พอช่วยได้ด้วยข้ออ้างคนดีขนาดนี้  วงการพระรองต้องภาคภูมิใจ เซย์นะพูดเลย

 

โอ้!! ขอบคุณมากนะรุคาวะซังมาได้จังหวะพอดีพี่ประธานที่ใส่แว่นเหมือนกันดันแว่นงั้นงานนี้คิริกายะคุงบอกรายละเอียดเพื่อนแล้วกันนะ  พี่ไปดูส่วนอื่นก่อน

 

เร็นพยักหน้า  หลังพี่ประธานไปตรวจดูความเรียบร้อยส่วนอื่นแล้ว หนุ่มแว่นก็หันมาหาแรงงานอาสา พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงความไม่สบอารมณ์นายกับฉันช่วยกันเอาปฏิทินโรงเรียนใส่ในถุงให้เสร็จก่อนพิธีเริ่มนะ

 

เซย์นะรับปึกเอกสารที่มีตารางยุบยับมาพร้อมกระพริบตาหน้าเหรอหรา  เร็นเห็นจึงอธิบายก็ฝ่ายจัดทำไกด์บุ๊คบกพร่องน่ะ  ใส่ปฏิทินผิดในเล่ม ตกวันที่มีกิจกรรมไปเยอะ เลยต้องพิมพ์แก้แยกออกมา

 

งานปฐมนิเทศสำหรับเด็กปีหนึ่งนั้นทุกคนจะได้รับถุงกระดาษที่มีตราโรงเรียนคนละหนึ่งใบ  ในนั้นจะมีใบปลิวของชมรมต่างๆ เข็มกลัดตราโรงเรียน พวงกุญแจมาสคอตของโรงเรียน  และไกด์บุ๊คที่มีปรัชญาโรงเรียน ทัศนคติ จุดมุ่งหมาย คำให้กำลังใจจากอาจารย์ใหญ่ และตัวแทนนักเรียนรุ่นพี่  นอกจากนั้นยังมีรายละเอียดของวิชาต่างๆ  อธิบายเนื้อหาการเรียนรู้คร่าวๆ และการเก็บคะแนนในแต่ละวิชา  ที่สำคัญที่สุดของเล่มคือปฏิทินโรงเรียนที่จะรวบรวมวันหยุด วันที่มีกิจกรรมพิเศษไม่ว่าจะตรวจสุขภาพ เทส สัมมนา ทัศนศึกษา เข้าค่าย งานกีฬา งานโรงเรียนต่างๆ

 

เรียกว่าในนั้นสิ่งสำคัญที่สุดที่ทุกคนจะเปิดดูก็ไอ้แผ่นนี้แหละ

 

แต่ทีมงานกลับทำพลาดอย่างไม่น่าอภัย  ไม่แปลกใจเลยที่เร็นจะออกอาการปรี๊ดเบาๆ

 

เซย์นะพลักหน้าหงึกหงักก่อนก้มหน้าลงไปมองตารางในมือ  ขาที่กำลังจะก้าวชะงัก   ถึงเขาจะมีข้อมูลไทม์ไลน์คร่าวๆจากระบบอยู่แล้วก็อดสะดุดไม่ได้

 

มะรืนนี้ตรวจสุขภาพ...

 

โอ้วเย้~ หนึ่งในอีเว้นท์ใหญ่ที่เซย์นะคนเดิมไปช่วยนางเอกให้รอดโดยไม่รู้ตัว

 

--------------------------------------

 

         ต้นเดือนเมษายนของทุกปีเป็นช่วงที่คนญี่ปุ่นเริ่มต้นชีวิตใหม่  ไม่ว่าจะเป็นปฐมนิเทศนักเรียนใหม่ หรือปฐมนิเทศพนักงานใหม่  ในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนจะพบภาพที่คล้ายกันเกิดอยู่ทั่วภูมิภาค  บรรดาเด็กหน้าใหม่ที่ตื่นเต้นกับเครื่องแบบและสถานะที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกระดับพากันถ่ายรูปคู่กับป้ายพิธีและต้นซากุระอันเป็นสัญลักษณ์ของฤดูใบไม้ผลิที่บานพอดี

 

หลังจากปฐมนิเทศหนึ่งวันถึงเป็นวันเปิดภาคเรียน  ทุกคนแยกย้ายกันไปตามห้องเพื่อรู้จักเพื่อนใหม่ หรืออาจจะไม่ใหม่นักเพราะส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนในสังคมชั้นสูงด้วยกันอยู่แล้ว  มีเพียงส่วนน้อยที่เพิ่งเข้ามาในชั้นมัธยมปลาย

 

และในฐานะเพื่อนพระเอก หรือตัวละครพระรองแสนดีอันดับหนึ่งที่นักเขียนสร้างขึ้นมาเพื่อให้ชีวิตของนางเอกง่ายขึ้น   แน่นอนว่าเซย์นะต้องถูกจัดไปอยู่ในห้องเดียวกับนางเอกและก็พระเอก  และฉากแรกที่ต้อนรับเด็กหนุ่มเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องเรียน 1-A คือ...

 

“ฉันก็ไม่เห็นว่าที่นั่งนี่จะติดป้ายชื่อใครไว้นี่!

 

[[โฮสต์!]] ห้าน้อยอ้าปากเตรียมสรุปเหตุการณ์

 

อา...นางเอกมานั่งตำแหน่งที่ประจำที่พระเอกนั่ง พระเอกเลยไปสั่งให้ย้ายที่สินะเด็กหนุ่มหน้าสวยได้ยินเพียงประโยคเดียวก็เดาทางออกได้ในทันที

 

ห้าน้อยอ้าปากเป็นรูปตัวโอ ดวงตาเป็นประกายเทิดทูน [[อัจฉริยะสมเป็นโฮสต์! โลกนี้ต้องได้โบนัสแน่ๆ! ระบบคาดหวังในตัวคุณ!!]]

 

“......” หางคิ้วของเด็กหนุ่มกระตุก อย่าว่าอัจฉริยะเลยน้องชาย เรียกว่าวิธีการหาศัตรูนางเอกมันไม่สร้างสรรค์ดีกว่า ด้วยเหตุผลบางอย่างฉากวิ่งชนพระเอกกลับไม่เพียงพอจะจุดความเกรี้ยวกราดให้พระเอก  มาซายะที่ควรจะประกาศเป็นศัตรูกับเด็กใหม่ทำให้โรงเรียนลุกเป็นไฟกลับนิ่งเงียบเสียอย่างนั้น  นางเอกเลยตัดสินกระตุกหนวดเสือเพิ่มด้วยมุข นายไม่มีสิทธิ์สั่งให้คนอื่นย้ายที่นั่งตามใจชอบ

 

ให้ตายสิ...

 

เรื่องครั้งแรกปล่อยผ่านไปก็นับว่าผิดวิสัยคุณชายหยิ่งยโสมากพอแล้ว เรื่องสองกลับตามมาติดๆ ใบหน้าหล่อเหลาของมาซายะแสดงออกถึงความโมโหและรำคาญชัดเจน  เชื่อว่าครั้งนี้นางเอกหาเรื่องตายสำเร็จ  ท่ามกลางสายตาของคนในห้องที่ตัวสั่นงันงก มองนางเอกแสดงความกล้าด้วยสายตาราวมองคนโง่ บางคนก็มีประกายสะใจที่เห็นอิจิโนะเสะ มาซายะโดนท้าทาย  

 

[[ทำยังไงดีโฮสต์?]] ห้าน้อยถาม เพราะเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่รุคาวะ เซย์นะจะไม่ทำอะไรสักอย่างในฐานะที่เป็นเพื่อนของมาซายะ  ถ้าตามบทเดิมเพื่อนพระเอกสายละมุนนุ่มนิ่มคนนี้ก็คงเดินเข้าไปไกล่เกลี่ยอย่างนุ่มนวล ขอโทษนางเอก ดึงพระเอกไปนั่งที่อื่น

 

แต่...จริงๆแล้วมันควรเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือ?

 

ในมังงะเล่นในมุมมองของนางเอก มักจะแสดงในมุมว่าการกระทำของพระเอกเป็นการกระทำของเด็กอันธพาลที่ถูกตามใจจนเสียคน เอาแต่ใจไร้เหตุผล นิสัยไม่ดี เอาแต่รังแกคนอื่น  ซึ่งผู้อ่านทั่วไปก็มักจะคล้อยตามและสนุกกับการเห็นนางเอกยืดหยัดในความคิดของตัวเองแล้วค่อยๆดัดความคิดของพระเอกให้กลายเป็นคนที่รู้จักเข้าอกเข้าใจคนอื่นและถ่อมตัว

 

ริมฝีปากนุ่มสีชมพูคลี่รอยยิ้มบางเบาปริศนา  แวบหนึ่งคล้ายจะมีความเย้ยหยัน แต่เพียงพริบตาก็หายไปราวภาพลวงตา   ชายหนุ่มเป็นคนใจกว้าง มีเรื่องไม่มากที่จะทำให้เขาหงุดหงิด  แต่หนึ่งในนั้นคือคนเจ้ากี้เจ้าการเอามาตรฐานของตัวเองมาตัดสินว่าคนอื่นต้องเปลี่ยนนู่นนี่ถึงจะเป็นคนดี

 

ระบบเลือกที่จะปิดปากเงียบ  ตั้งแต่รู้จักโฮสต์มา เป็นครั้งแรกที่มันเห็นโฮสต์ยิ้มแบบนี้  ดูเหมือนว่าจากนี้จะมีโชว์ดีๆเกิดขึ้น?

 

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?” เสียงนุ่มนวลของเซย์นะคล้ายสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดนำความสดชื่นเข้ามาในห้องเรียนที่ตึงเครียดคล้ายสนามรบ  ร่างโปร่งเดินอย่างสง่ามาอยู่ข้างๆเพื่อนสนิท จักรพรรดิมาซายะที่คล้ายมังกรพิโรธหันมามองเพื่อน  สายตาอ่อนลงหลายส่วน

 

“รุคาวะซัง...” เด็กแว่นท่าทางเนิร์ดที่เขาจำได้ว่าเป็นอดีตหัวหน้าห้องตอนม.ต้นจากความทรงจำร่างเดิมปาดเหงื่อ สีหน้าโล่งใจมองเซย์นะราวเห็นพระมาโปรด  ก่อนจะเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ พร้อมส่งสายตาขอความช่วยเหลือ

 

อายากะในคราบอากิระเองเห็นคนมาใหม่ท่าทางสุภาพดูมีเหตุผล และคนอื่นเคารพก็มองมาด้วยความคาดหวังว่าคนมาใหม่น่าจะช่วยอะไรได้สักอย่าง  ในขณะที่มาซายะกัดฟันสีหน้ามืดครึ้มลงหลายส่วน

 

ตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องเด็กหนุ่มหน้าสวยราวหลุดมาจากภาพวาดรับฟัง พลางพยักหน้าโดยรอยยิ้มไม่จางไปจากใบหน้า

 

“เซย์นะ....” เป็นมาซายะที่เรียกชื่อเพื่อนด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  ซึ่งเมื่อเขาเห็นท่าทางของพระเอกก็อดประหลาดใจไม่ได้ ดูเหมือนมาซายะจะแคร์ความเห็นของเซย์นะมากทีเดียว?

 

เด็กหนุ่มมองใบหน้าของพระเอกในโลกนี้ ประกอบกับท่าทางคล้ายเด็กอยากแก้ตัวแต่ปากหนักนึกคำพูดไม่ออก ทำให้รู้สึกเหมือนเห็นภาพของเด็กน้อยบางคนซ้อนทับขึ้นมา  หัวใจคล้ายจะเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่ง เขาขยิบตาให้อีกฝ่ายเงียบก่อนจะหันไปทางนางเอกของโลกนี้

 

“ซาคากิซังเพิ่งเข้ามาในจิริมิยะปีแรก ยินดีต้อนรับนะครับ” ทั้งน้ำเสียง ทั้งรอยยิ้มที่มีพลังทำลายล้างของเซย์นะทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่คนจะไม่ตาพร่ามึนงงราวโดนคาถาสะกด

 

“เอ๊ะ...? อ๊ะ? ขอ...ขอบคุณค่...ครับ” อายากะตอบรับด้วยน้ำเสียงเบาหวิวตั้งตัวไม่ติด

 

“สังคมในจิริมิยะค่อนข้างแตกต่างจากที่อื่นที่คุณอาจจะเคยรู้จักมาบ้าง  รีบๆปรับตัวก็ดีนะครับ” เซย์นะยังคงเอ่ยอย่างสุภาพ

 

“....นั่น....” นางเอกชะงักแล้วพยายามคิดตาม ก่อนจะขมวดคิ้วงุนงง ถามซ้ำอย่างไม่เข้าใจนัก “คุณ...หมายถึงอะไร?”

 

“.....” หนุ่มหน้าสวยเอียงคอ สีหน้าสับสน “อืม...ผมใช้คำพูดซับซ้อนไปหรือ? แต่ถ้าจำไม่ผิดซาคากิซังเป็นนักเรียนทุนด้านผลการเรียนไม่ใช่หรือครับ?”

 

[[…โฮสต์ นางเอกได้ทำอะไรที่เป็นการละเมิดคุณโดยไม่รู้ตัวตอนไหนรึเปล่า?]] ระบบอดถามขึ้นไม่ได้เมื่อสองประโยคของโฮสต์ ก็เพียงพอจะทำให้คนปกติหน้าชาจนเข่าอ่อนแล้ว  นับว่าเป็นโชคของที่นางเอกได้รับฐานะนักเรียนทุนเรียนดีเพราะเพียงพี่ชาย ทำให้จนตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่าโฮสต์พูดถึงอะไร

 

หืม? ไม่นี่? นางเอกที่เอาแต่กล่าวหาว่าคนอื่นไร้สามัญสำนึกค่อนข้างหนวกหู นายไม่คิดแบบนั้นหรือ?ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าสาเหตุที่เขาพูดออกไปแบบนั้นเพราะความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นอย่างไร้เหตุผลเพียงเพราะเชื่อมโยงมาซายะกับเลียมเข้าด้วยกัน

 

แค่คิดว่าการโวยวายของนางเอกทำให้ภาพลักษณ์ของพระเอกในสายตาคนอื่นดูแย่ลง  ประโยคคำพูดในหัวของเขาก็มีแต่คำพูดแนวนี้ทั้งนั้น

 

“นาย...ว่าฉันใช่ไหม?” ดูเหมือนแม้จะไม่เข้าใจเต็มร้อย แต่นางเอกก็พอจะสัมผัสได้ว่าความหมายของเด็กหนุ่มหน้าสวยเหมือนเทพธิดาคนนี้ไม่ได้เอื้อมาทางเธอ  แต่พอเห็นรอยยิ้มพ่อพระแล้วรู้สึกไม่มั่นใจในสัญชาตญาณจึงต้องถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ

 

“พูดอะไรแบบนั้นครับ” เซย์นะกระพริบตา สีหน้าท่าทางไม่มีส่วนไหนที่ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่อง “ผมแค่แนะนำให้คุณปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ให้ได้เร็วๆเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาเท่านั้น”

 

“เซย์นะหมายถึงเลิกอวดดีแล้วไสหัวไปได้แล้ว” มาซายะที่เห็นเพื่อนสนิทหน้าหวานเข้าข้างตัวเองเต็มที่  ทั้งยังออกตัวปกป้องทั้งที่ปกติรักสงบ อารมณ์ที่จากหงุดหงิดพลิกกลับ 180 องศา ช่วยอธิบายแปลความให้อย่างใจดี

 

อายากะหน้าแดง “พวกนายนั่นแหละอวดดีที่สุด! นี่มันเป็นที่ส่วนรวม กล้าดียังไงมาวางอำนาจยึดว่ามันเป็นที่ของตัวเอง แล้วรังแกให้คนอื่นต้องย้ายที่ตามคำสั่ง? ที่บ้านพวกนายไม่เคยสั่งสอนมารยาทสังคมหรือ?!

 

จบคำทุกคนในห้องสูดลมหายใจหนาวเหน็บ มองคนที่ระเบิดประโยคเมื่อครู่ออกมาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป  จากเดิมแค่สงสัยในไอคิว แต่ตอนนี้พวกเขาได้ข้อสรุปแล้วว่าในหัวของเด็กใหม่นี่ต้องขาดชิ้นส่วนอะไรบางอย่าง

 

แค่ประโยคเดียวเด็กนี่ล่วงเกินนายน้อยของตระกูลที่มีอิทธิพลที่สุดในญี่ปุ่นสองตระกูลพร้อมกันเลยนะ!!

 

ชายหนุ่มในร่างเด็กหนุ่มหน้าหวานเองได้ยินแบบนี้ก็คล้ายหมดใจจะต่อล้อต่อเถียง  ดวงตาคู่สวยมองนางเอกด้วยสายตาเวทนา  มันเป็นเรื่องยากมาทีเดียวที่คนคนหนึ่งจะเติบโตมาได้โดยมีความสามารถในการหาเรื่องมากขนาดนี้โดยปลอดภัย

 

“ซาคากิซัง...” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกดูหมิ่นตัวเองที่ต้องมาทะเลาะกับเด็ก “คำพูดเป็นสิ่งต้องระวัง  มันเป็นเหมือนสิ่งสะท้อนสติปัญญา บางคำพูด...พูดออกมาแล้วมีแต่ทำร้ายตัวเองทั้งนั้น” นายน้อยรุคาวะถอนหายใจแล้วส่ายหน้า แขนเรียวใต้สูทเครื่องแบบนักเรียนกอดอก แล้วพิงตัวกับโต๊ะเรียนท่าทางสบายๆ แต่แรงกดดันที่ปล่อยออกมาจากร่างกายทำให้ผู้คนอดรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับคนที่เหนือกว่าไม่ได้

 

“มารยาทสังคมงั้นหรือ? คุณรู้รึเปล่าว่าในสังคมมหาวิทยาลัยหรือกระทั่งคนทำงานเวลาออกไปสังสรรค์กันยังต้องเรียงลำดับที่ที่ดีสุดให้คนที่มีความสำคัญสุด หรือที่เรียกว่าที่อาวุโสให้คนที่มีลำดับขั้นทางสังคมเหนือกว่า  จิริมิยะเป็นสถานที่ที่รวมทายาทของตระกูลใหญ่หลายตระกูล  พวกเราทุกคนต้องปรับตัวและเรียนรู้ มารยาทสังคม ของผู้ใหญ่แต่เด็ก  ดังนั้นแทนที่ซาคากิซังจะส่งเสียงดังสร้างความวุ่นวาย ทำไมไม่สังเกตแล้วเรียนรู้ล่ะ?”

 

ทุกคนในห้องกลืนน้ำลาย  มองเจ้าชายผู้อ่อนโยนและมีรอยยิ้มสุภาพด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

 

“พวกนายมันน่ารังเกียจ ทุกคนในที่นี้ก็เป็นคน มีสิทธิ มีความเท่าเทียมกัน  กล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น” นางเอกโชโจมังงะก็ยังคงทำตัวเป็นสาวน้อยดื้อรั้นที่ไม่เข้าใจสังคม  แสดงความยึดมั่นในความถูกต้อง ต่อสู้กับความชั่วร้ายอยุติธรรมได้อย่างน่าชื่นชม

 

“เท่าเทียมกัน?” คิ้วเรียวเลิกขึ้นแล้วส่ายหน้า เปล่าประโยชน์ที่จะคุยกับนางเอกจริงๆ “ทุกคนในที่นี้นอกจากคุณเลือกที่จะเว้นที่ไว้ ตามความเกรงใจที่มีต่อทายาทคนต่อไปของตระกูลอิจิโนะเสะและรุคาวะ  ซึ่งนี่ก็คือมารยาทของสังคมพวกเรา  ผมพยายามเตือนคุณในฐานะเด็กใหม่ แต่คุณกลับดึงดันแล้วบอกว่ามันน่ารังเกียจ  คุณกำลังจะบอกว่าเราทุกคนที่นี่มีมุมมองที่ผิด แล้วสิ่งที่คุณคิดถึงจะน่าชื่นชม?”

 

“ไม่ใช่...”

 

“ซาคากิซัง คุณเป็นนักเรียนทุนของที่นี่ คนที่ต้องปรับตัวเข้ากับสังคมนี่คือคุณ คุณคงไม่หวังว่าจะให้โลกหมุนไปตามที่คุณคิดหรอกนะ?” สุภาพ เยือกเย็น และเด็ดขาด ไม่มีทางที่เด็กเพิ่งขึ้นม.ปลายคนไหนที่จะค้านคำพูดของเจ้าชายแห่งจิริมิยะได้เลย  ทุกคนได้แต่อ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

 

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น!” อายากะหน้าแดง กัดริมฝีปาก น้ำตาใกล้จะไหล

 

“ดีแล้วครับ เพราะถ้าคุณปรับตัวไม่ได้ แล้วใช้ชีวิตม.ปลายหมกมุ่นคิดแต่ว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมหรือไม่เท่าเทียม  มันคงจะไม่ดีต่อสุขภาพจิตของตัวเองนัก” เซย์นะโคลงศีรษะเส้นผมสีน้ำตาลไหวน้อยๆ  แล้วตบบ่ามาซายะเบาๆ “ไปเถอะมาซายะ ที่นั่งแค่นี้ยกให้เด็กใหม่ไปแล้วกัน  ได้นั่งที่ที่อยากนั่ง อาจทำให้ชีวิตในโรงเรียนใหม่น่าอยู่ขึ้น”

 

“....” มาซายะไหวไหล่ มือข้างหนึ่งสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง อีกข้างยกขึ้นพาดบ่าเพื่อนที่ตัวเล็กกว่า  ไปนั่งตรงมุมด้านหน้าห้องติดประตูที่ยังว่างอยู่ เป็นที่นั่งที่ปกติทุกคนจะหลีกเลี่ยงที่สุด  มักเป็นที่สุดท้ายที่เหลือสำหรับคนสายสุด มาไม่ทันเลือกที่ เพราะเป็นที่ที่มีความเป็นส่วนตัวน้อยที่สุด

 

คนอื่นในห้องเห็นเรื่องคลี่คลายแบบนี้รู้สึกอยู่ไม่สุข  สองคนที่นั่งหลังห้องรีบลุกจากที่นั่งขึ้นไปเสมอที่นั่งของตนให้นายน้อยทั้งสองด้วยใบหน้าคล้ายถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง  เห็นชัดว่าอยากใช้โอกาสนี้สานความสัมพันธ์

 

[[….โฮสต์ เชื่อไหมว่าตัวร้ายมาเห็นคุณเมื่อกี้ต้องก้มลงกราบคุณเป็นอาจารย์เลย]] ห้าน้อยมองโฮสต์ตัวเองด้วยสายตาซับซ้อน  ระบบไม่รู้มาก่อนว่าโฮสต์ของตัวเองก็มีมุมน่ากลัวแบบนี้ด้วย

 

หืม? ล้อเล่นน่า...ฉันทำตัวร้ายกาจที่ไหน? นั่นเตือนด้วยความหวังดีล้วนๆเลยนะเซย์นะค้านอย่างเจ็บปวดที่โดนเข้าใจผิดในใจ แต่ภายนอกปฏิเสธความหวังดีของผู้มาเสนอที่นั่งอย่างสุภาพ

 

“ทีแรกฉันนึกว่านายจะขอโทษเด็กนั่นแล้วบอกว่าฉันผิดเสียอีก” มาซายะพูดเบาๆเมื่อคนนอกจากไปแล้ว  เหลือพวกเขาสองคนนั่งกันสงบ

 

เซย์นะคิดทบทวน อันที่จริงถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิมก็อาจจะมองแบบนั้น เพราะยังเด็กและใสเกินกว่าจะเข้าใจเพื่อนตัวเอง “...แต่นายก็ใจร้อนเกินไปจริงๆ ถ้าตอนแรกอธิบายกับเด็กใหม่ดีๆก็อาจจะพอคุยกันได้”

 

“กับเด็กใหม่นั่นน่ะหรือ?” มาซายะเลิกคิ้ว แล้วทำหน้าเหมือนได้กลิ่นของเหม็น  พร้อมส่ายหน้า “....ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอหรอก”

 

“....” ทำไมเขาเหมือนเห็นเดจาวู?

 

[[...นี่...ทำไมระบบรู้สึกว่าพระเอกโลกนี้ทัศนคติคล้ายพระเอกโลกก่อนเลยโฮสต์]] ห้าน้อยพูดที่ติดอยู่ในใจของเจ้านายด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

 

ไม่ใช่นายบอกว่าหลังโลกลงโทษจบลง ใช้กรรมกับพระเอกเรียบร้อยแล้วก็จบกันไม่ใช่หรือห้าน้อย? มิติหลายร้อยพันหายากที่จะได้เจอกันอีก?ผู้เป็นโฮสต์เองยามนี้ก็สับสนไม่แพ้กัน  ถามระบบด้วยความรู้สึกปั่นป่วน

 

[[…บังเอิญนิสัยคล้ายกัน?]] ระบบพยายามหาคำตอบที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด

 

เซย์นะหยุดคิด ถ้าว่ากันตามตรงแล้วมันมีความเป็นไปได้ที่สองคนจะมีนิสัยบางอย่างคล้ายกันมากกว่า เพราะเป็นจิตวิญญาณเดียวกัน  เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจเลือกที่จะไม่สนใจความรู้สึกผิดหวังลึกๆที่เกิดขึ้น

 

-------------------------------------------------------

ระบบ : ระบบตกใจหมด นึกว่าโฮสต์จะหยิบบทผิด สลับกับตัวร้ายมา...

เพื่อนพระเอก : ฉันนี่แหละเพื่อนพระเอกที่แท้ทรู ปกป้องพระเอกขนาดนี้ นายสับสนกับตัวร้ายได้ไงระบบ?

นักเขียน : เขาเรียกว่า หวงแรง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.392K ครั้ง

149 ความคิดเห็น

  1. #12368 FauyFern (@0807470464) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:03
    เซย์นะ นี่มันชื่อผู้หญิงนิ แถมมีความผู้หญิง(?)สูงกว่านางเอกอีกด้วย ยังไงกันเนี่ยย
    #12368
    0
  2. #12227 Kaning Guliko (@prinkaning) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:49
    นี่แหละ การแซะชั้นสูง5555555 หน้าชาไปสิคะ
    #12227
    0
  3. #12183 K_ZomBieDrop (@K_ZomBieDrop) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:31
    โลกนี้เพื่อนพระเอกบทต้องแซ่บ!
    #12183
    0
  4. #12164 fafadammadee (@fafadammadee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:31

    โคตรชอบบบบแวะเม้นก่อนกดตอนต่อไปเลยอ่ะ

    #12164
    0
  5. #12108 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 18:35
    แกร๊ ชั้นรักตัวละครในโลกนี้ มังงะนางเอกมันงี่เง่าหลายเรื่อง

    และโอโหเลียมกลับมาเกิดใช่มั้ยแม่หนูเลียมมมมมม
    #12108
    0
  6. #11680 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:27
    แซ่บสุดดดด คารวะะะะ
    #11680
    0
  7. #11288 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 20:27
    ชอบบบบ รักมากกกก เราไม่ชอบมังงะแนวสาวน้อยเพราะเหตุผลทั้งหมดที่ได้กล่าวมา ตรงใจจริงๆ!
    #11288
    1
    • #11288-1 Otaku_Chom_Hama (@chom-hama260144) (จากตอนที่ 28)
      27 ธันวาคม 2561 / 20:27
      แต่ชอบแนวสาวน้อยมีเหตุผลนะะ
      #11288-1
  8. #11274 mizasa_G (@mizasa2342) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:37
    ชอบบบบบบ เตือนให้เหมือนด่านี่ทำได้ไงอ่ะะ อยากกราบเป็นอาจารย์ นุ่มนวลแต่แอทแทคเต็ม โดนคริติคอลด้วย หมั่นไส้นางเอกตั้งกะวิ่งชนแล้ว เจอแบบนี้ก็แอบสะใจลึกๆ:) //ยิ้มชั่ว
    #11274
    0
  9. #11221 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 01:52
    เราหมั่นไส้นิสัยนางเอกแบบนี้มานานแล้ววววว หึ้ยยยย!!
    #11221
    0
  10. #11159 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 17:06
    อือหืออออ อย่างแซ่บ!!!! รีไรท์แล้วสนุกมากกกกกก
    #11159
    0
  11. #11098 Zen_Darkness (@ghostbsd) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 14:17
    ฉบับนี้ดูสมจริงขึ้นมาก ติดตามต่อปายยย
    #11098
    0
  12. วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 12:20
    รีไรท์ใหม่สนุกขึ้นเยอะเลยย จากที่สนุกอยู่แล้วววว
    #11094
    0
  13. #10832 fai22149 (@fai22149) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 17:48
    เวอร์เก่าอ่านแล้วรู้สึกว่ามันจืดๆ เวอร์นี้นี่โครตแซ่บ
    #10832
    0
  14. #10657 milkyokii (@milkyokii) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:35
    ว้าว สนุกขึ้นค่า
    #10657
    0
  15. #10591 InMyLullaby (@the-adventurer) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 15:49
    นักอ่าน : เวล เวล เวล ..
    #10591
    0
  16. #10429 neovenesia (@neovenesia) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 07:17
    พอเปลี่ยนใหม่แบบนี้แล้วรู้สึกชอบกว่าของเก่าอีกอะ
    #10429
    0
  17. #10415 MaoGown (@Phantom-Tsubaki) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 17:36
    ชอบในความแซ่บนี้ ร้ายมาก ยอมมมม
    #10415
    0
  18. #10363 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 08:23
    พอมารีไรต์ เพื่อนพระเอกกลับตัวเป็นตัวร้ายเลย555
    #10363
    0
  19. #10299 Cherries_ (@1235421) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 03:16
    โอรันโฮสคลับบบ
    #10299
    0
  20. #10281 Vic whiskey (@Futuremylove) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 18:32
    ถึงกับเจาะระบบ...
    #10281
    0
  21. #10090 Smileu (@newpiyakorn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 12:14

    เหมือนเรากำลังอ่านมังงะเวอร์นิยายอะ5555

    #10090
    0
  22. #10078 Jusca17 (@Jusca17) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 02:43
    พระเอกคิดว่านายเอกเป็นอะไรน้องสาวหรือเมี​ แอ่คค
    #10078
    0
  23. วันที่ 29 กันยายน 2561 / 18:14
    นางเองคือแบบ...... (จุดๆๆๆๆ)
    #10036
    0
  24. #9873 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:57
    ในสมองคิดชื่อคิริกายะ เร็น เป็นคิริกายะ คาสึโตะ(คิริโตะ)เฉยยยยย เรานึกถึงโอรันเหมือนคนอื่นเลย555
    #9873
    0
  25. #9828 Polsilp Pumprasert (@markymar) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 06:42
    555 ฮาแมรี่ ซู
    #9828
    0