Zeraph star Adventure

ตอนที่ 1 : ตื่นขึ้มาและ…เงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

‘อา…แสบตาจัง…’

ผมพูดในใจ

‘เราอยู่ที่ใหนกัน?’

ผมตื่นขึ้นมากลางป่า

“อ่าวๆ ตื่นแล้วหรอ”

ผมได้ยินเสียงคนพูด…แต่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ผมมองหาไปรอบๆแต่ก็ไม่เจอใครสักคน

“มองหายังไงก็ไม่เจอหรอกน่า เลิกมองหาแล้วมาคุยกันดีกว่า~”

‘ไม่เหมือนเสียงพูดเลย…เสียงมันดังก้องอยู่ในหัว…’

“นาย…เป็นใคร…”

ในเมื่อหาไม่เจอและเขาคงไม่ออกมาผมก็เลยถามออกไปตรงๆ

“โอ้ว ใจเย็นใช้ได้เลยไม่ใช่หรอไง ถ้าเป็นคนปกติเนียคงจะกลัวจนตัวสั่นเเล้วละม้าง~ 

ใช่ๆ เมื่อกี้ถามว่าฉันเป็นใครใช่ใหม? งั้นทางนั้นก็แนะนำตัวก่อนสิแล้วจะบอกให้~”

“…”

“……”

“………”

“อะไร นึกชื่อตัวเองไม่ออกหรือไงห้ะ”

“อืม”

“หา?”

“นึกไม่ออก…จำไม่ได้…ชื่อของตัวเอง…ชื่อของฉัน…จำไม่ได้…”

ผมก้มหน้าลง จำไม่ได้…จำอะไรไม่ได้เลย…ทั้งเรื่องที่ทำไมถึงมาอยู่กลางป่า ชื่อของตัวเอง แล้วก็…ไม่เข้าใจ…ไม่เข้าใจเลย…อะไรกัน? อธิบายไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นกัน ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม? ทำไม?

ในตอนที่ผมกำลังตกอยู่ในภวังค์เสียงเดิมที่คุยกันเมื่อกี้ก็ทำให้ผมรู้สึกตัว

“นี่ เป็นอะไรไปล่ะ?”

“อะ…เปล่า…แค่…ไม่รู้สิ…”

“สับสนสินะ?”

“อืม”

“ก็ของมันแน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีคนความจำเสื่อมที่ใหนจะมา ‘อะ ความจำเสื่อมล่ะ ฉันเป็นใครกันน้า~ มาตามหาความทรงจำที่หายไปของฉันกันเถอะ~ เย้~!’ หรอกน่าคนความจำเสื่อมก็สับสนกันเป็นธรรมดาแหละ”

“อืม”

“ไม่เคยความจำเสื่อมมาก่อนสินะ?”

“ไม่เคย”

“ก็จะไปเคยได้ไงกันเล่า ถ้าความจำเสื่อมจริงก็ต้องลืมสิ หะหะ ฉันนี่ถามอะไรแปลกๆจริง”

“แล้ว…ฉัน…แนะนำตัวแล้ว…นาย…ถึงตาของนายแล้ว…”

“แบบนั้นเรียกแนะนำตัวได้ด้วยเรอะ! เอาเถอะ…ช่วยไม่ได้ละนะ…เอา! หันมาข้างหลังนายซะสิ”

ตามเสียงของคนที่คุยด้วยบอกผมจำหันไปข้างหลังของตัวเอง

‘อะไร…ตัวอะไรกัน…?’

ผมเบิกตากว้างเมื่อหันไปข้างหลังของตัวเอง สิ่งที่ปรากฏให้เห็นในสายตาของผมคือ ร่างสีขาว…รูปร่างของมนุษย์แต่เป็นสีขาวทั้งร่างเหมือนกับกระดาษ ทีเพียงปากที่พอจะมองเห็นเป็นรูปเป็นร่าง

“โอะ โอ้ว ปฏิกิริยาดูน่าเบื่อจังน้า แต่เบิกตากว้างเองหรอ~ ผิดหวังจังน้า~ โฮร่าๆ”

รูปร่างมนุษย์สีขาวที่อยู่ข้างหน้าผมตอนนี้กำลังโบกไม้โบกมือและทำท่าแปลกๆข้างหน้าผมอยู่

“นาย…เป็นตัวอะไรกันแน่…แล้วก็เป็นใครกัน…?”

“นั่นสินะ…ฉันเป็นตัวอะไรงั้นหรอ…อืม………’เงา’ เรียกแบบนั้นได้ใหมนะ? ส่วนชื่อก็ของไม่มี แต่ถ้าถามว่าฉันเป็นใครล่ะก็อันนั้นรู้อยู่~

ฉันก็คือ…นาย ไงละ”

“นายคือ…ฉัน…งั้นหรอ? ไม่เข้าใจ?”

“เหอะๆ ก็นะ…จะไปเข้าใจได้ไงล่ะนะ…เอาเป็นว่า…ฉันจะไม่ทำอะไรนายและ พวกเราเป็นพันธมิตร เป็นพวกกันไงละ!

“อืม…อย่างงั้นงั้นหรอ?”

“เฮ้อ~ เอาเถอะ ก่อนอื่นเลย…ชื่อ…นายไม่มีใช่ใหม?”

“อืม”

“งั้น…มาตั้งชื่อให้กันและกันดีกว่า จะได้เรียกง่ายๆ ให้เรียก นายกับฉัน แบบเนี้ย ไม่เอาหรอก”

“อืม…ชื่อหรอ…? นายตั้งให้ฉันแล้วฉันก็ตั้งให้นายงั้นหรอ?”

“อืมๆ ใช่แล้วล่ะ! งั้นเริ่มจากฉันก่อนแล้วกัน!”

“อืม…ชื่อสินะ…อิืม…อืมๆ นึกออกแล้ว!!!”

เงาที่ยืนกอดอกตัวเองอยู่หน้าผมจู่ๆก็ตะโกนออกมาพร้อมกำกำปั้นทุบไปบนมือของตัวเองแล้วชี้มาที่ผม

“ชื่อของนายคือ…! เซราฟ! เป็นไงชอบใหม?”

“อืม…ก็ไม่ได้เกลียดอะไร…แต่…ง่ายจังนะ…”

“เอาน่ายังไงก็เป็นแค่ชื่ออที่ใช้เรียกกันไม่ต้องลึกซึ้งให้มากหรอก~”

“แล้วชื่อของฉันล่ะ? นึกออกรึยังเซราฟ?”

“อืมนึกออกแล้ว”

“โอ้ววววววว!!!”

เงาข้างหน้าผมกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจดูๆไปแล้วก็ค่อยข้างตลกแบบแปลกๆ 

อะ ไม่สิ…คนจะเรียกว่าเงาไม่ได้แล้วสินะ…

“งั้นเอาเป็น…

ไพรด์

แล้วกัน…”


0 ความคิดเห็น