Candy case สาวน้อยแคนดี้กับขนมปังทาแยมที่หายไป

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63

 

 

‘ ทำไม ถึงกลายเป็นแบบนี้ ’

 

ประโยคหนึ่งประโยคของเด็กสาวที่วิ่งหนีจากการไล่ตามของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ท่ามใจกลางเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่าน เธอได้วิ่งหนีด้วยความเร็วสูง ฝีเท้าคู่น้อยๆของเธอได้พาเธอวิ่งพ้นจากสายตาของตำรวจได้ชั่วขณะหนึ่ง

 เธอหันหน้าซ้ายขวาไปมาพร้อมกับท่าทางอันเหนื่อยล้าและอ่อนแรง เสียงหายใจอันแหบแห้ง เหงื่อที่ไหลรินอาบแก้ม นั้นแสดงให้เห็นถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัดที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้ เธอได้ตั้งสติจนเจอตรอกหนึ่งตรอกที่เธอพอจะหลบซ่อนได้ เมื่อเธอพอจะเดินไป กับกลายเป็นว่ามีตำรวจนายหนึ่งนั้นตามความเร็วของเธอจนทันและเห็นเธอพอดิบพอดี

 


ปี๊ดดด!!

 

 

‘0199 พบเจอตัวแล้ว อยู่ทางนี้’

 เสียงเป่านกหวีดของตำรวจคนหนึ่งทำเอาแสบแก้วหูอยู่พอสมควร เป็นการบอกให้ตำรวจนายอื่นๆรู้ว่าเธออยู่ตรงไหน เธอไม่รอช้ารีบเร่งเท้าเข้าไปหลบอยู่ในตรอก ตามด้วยนายตำรวจที่วิ่งตามมาจับกุมเธอ 

เธอไม่อาจซ่อนตัวได้แล้ว จึงพยายามวิ่งฝ่าพวกเศษขยะหรือถังขยะภายในตรอก ดูเหมือนเธอจะชินกับมันแล้ว เธอกระโดดข้ามถังขยะและถีบถังขยะให้กลิ้งไปทางตำรวจ ตำรวจหลายนายต่างตกใจเพราะตรอกนี้เป็นตรอกที่แคบมากจึงทำให้หลบถังขยะไม่ทันและโดนถังขยะอัดหน้าพวกเขาไปเต็มๆ 

เธอได้วิ่งหนีจนมาถึงทางออกอีกด้านของตรอก และเร่งฝีเท้าขึ้นเร็วขึ้นอีกนิดเดียวเท่านั้น
 

 


ตึง!

 

เด็กสาวหงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างจัง เบื้องหน้าของเธอมีผู้ชายตัวสูงและดูมีตระกูลฐานะเขาจ้องมองด้วยสายตาที่หงุดหงิด ดูเหมือนว่าจะชนเขาแรงไปหน่อยนะ เธอรู้สึกผิดและต้องรีบจึงพยายามจะพูดขอโทษ แต่ไม่ทันไรชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้ากับจับเธออุ้มและโยนเธอเข้าไปในรถม้าที่อยู่ด้านหลังเขา

 

เด็กสาวตกใจและกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังเสียงประตูปิดลง ข้างๆเธอกลับมีใครบางคนกำลังนั่งอยู่ข้างๆท่ามกลางความมืด เมื่อลองมองดูดีๆแล้วจึงค่อยเห็นปรากฏเป็นรูปร่าง
 


‘คุณคือใคร!!’ เด็กสาวตะโกนออกมาต่อหน้าของเขา


‘ชู่ว เงียบๆหน่อยเดี๋ยวพวกตำรวจก็ได้ยินหรอก ฉันมาเพื่อช่วยเธอ’ เสียงอันสุขุมและหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนหนึ่งกล่าวและนำนิ้วแตะบนริมฝีปากของเธอเบาๆ
 


ขณะเดียวกันด้านนอกหลังจากที่ประตูปิดลง ชายร่างสูงหันหลังมาพบกับเหล่าตำรวจที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษขยะและของเน่าเสียส่งกลิ่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด 

ฝ่ายชายร่างสูงถึงขนาดเอามือมาปิดจมูกไว้ก็ยังคงได้กลิ่น ทำให้เขาดูไม่สบอารมณ์เลยสักนิด
 


‘เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับไม่ทราบว่าพบเห็นเด็กผ่านมาเมื่อสักครู่หรือไม่ครับ’ นายตำรวจหมายเลข0199 เป็นคนที่ได้พบเด็กสาวในตอนแรก เดินเข้ามาอย่างกล้าๆอายๆถามชายผู้อยู่ตรงหน้า



‘กระผมเองก็ไม่ทราบ แต่ที่รู้อยู่แน่ๆคือตอนนี้พวกคุณควรไปรักษาความสะอาดตัวจะดีกว่า คงไม่มีบุคคลใดกล้าเข้าใกล้พวกคุณในระยะเมตรหนึ่งอย่างแน่นอนขอรับ’ 

ประโยคพูดที่ดูเป็นคำพูดตรงๆที่สุภาพของชายคนนั้น คงไม่น่าขันมากนักสำหรับตำรวจพวกเขาดูโมโหจนบางคนเลือดขึ้นหน้าเลยก็ว่าได้ เมื่อพูดจบเขาจึงกลับมานั่งหน้ารถอย่างเดิม



เสียงเคาะผนังรถม้าสามครั้งดังออกมาจากข้างหลัง ฝ่ายชายร่างสูงที่กำลังนั่งกุมเชือกม้าอยู่ เมื่อเขาได้ยินสัญญาณจึงได้หันหน้าไปทางตำรวจ พร้อมกับบอกว่า

‘กระผมต้องรีบไปส่งนายน้อยแล้ว หากมีเรื่องอะไรจะคุยกับกระผม

แล้วก็กรุณา อย่าทำให้นายน้อยต้องลำบากเลยนะครับ กระผมขอตัว’

 

เขาควบม้าพารถม้าที่ดูหรูหราออกไปจากหน้าตรอกนั่นในทันที ท่ามกลางสายตาที่ดูเกรี้ยวกราดและดูสงสัยในตัวของชายร่างสูงของเหล่าตำรวจจ้องมองรถม้าที่ค่อยๆจากไปเรื่อยๆจนหายลับตาไป

 

" เจ้านั่นมันเป็นใครกัน " ตำรวจอาวุโสนายหนึ่งพูดออกมาพร้อมกับขมวดคิ้วและเรียกตำรวจทุกนายกลับสถานี และให้ตำรวจเวรประจำวันเดินตรวจตราเมืองเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

 

" นั่นมัน... รถม้าของตระกูลฟอร์ตไม่ใช่เหรอ " 

ตำรวจหมายเลข0199 หน้าตาซื่อๆกล่าวขึ้นด้วยความเป็นตำรวจใหม่จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครรู้จักมากนักจึงไม่ค่อยมีใครสนใจ แต่กลับมีตำรวจนายหนึ่งท่าทางดูจริงจังและเงียบขรึมหันหน้าแล้วเดินเข้ามาใกล้ๆถามกับตำรวจหน้าใหม่ว่า

" นายรู้จักกับพวกตระกูลฟอร์ตด้วยเหรอ "

" อ๊ะ! เปล่าหรอกครับ คือผมแค่คิดว่ามันเหมือนรถของตระกูลฟอร์ตที่ผมเคยเห็นมาเมื่อวันก่อนที่หน้าตึกสภาเมืองน่ะครับ "

" งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันจะขอเตือนนายในฐานะเป็นรุ่นพี่ที่เข้ากรมมาก่อน อย่าไปยุ่งกับเรื่องของตระกูลประหลาดนั่นอย่างเด็ดขาด ไม่งั้นชีวิตนายต้องเจอเรื่องเลวร้ายอย่างแน่นอน "

 

หลังเสียงพูดจบลงก็มีแต่ความเงียบสงบทั้งๆที่อยู่ใจกลางเมืองแท้ๆ

 

" ท... ทำไมเหรอครับ " เสียงที่สั่นเครือปนความกลัวของตำรวจหมายเลข0199 ทำให้ตำรวจรุ่นพี่ถึงกับต้องถอนหายใจและตบไหล่ของหมายเลข 0199 เบาๆ

" ที่พูดมาแค่...ล้อเล่นน่ะ "

 

" ฮะ...ล้อเล่นเหรอครับ?"

 

" น่าๆ ถือเป็นการต้อนรับเด็กใหม่แล้วกันนะ เห็นนายสั่นกลัวซะขนาดนั้นเลยไม่อยากจะแกล้งแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเอง แล้วก็หมายเลขของฉันคือ 0082 ชื่อ เอริค... "

" อ๊ะ! ผมหมายเลข0199 ชื่อ เนวิล อัมบริดจ์ ครับพึ่งจะทำงานเป็นตำรวจครั้งแรกครับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักครับ! " เขายกมือขึ้นทำความเคารพ

 

" นายนี่กระตือรือร้นจังเลยนะ ไปกันเถอะ พวกนายตำรวจคนอื่นๆเขากลับกันหมดแล้ว "

" ครับ "

 

และพวกเขาก็เดินกลับพร้อมกับตรวจตราความเรียบร้อยภายในเมือง ผู้คนต่างเดินไปมาจนเต็มท้องถนนทำให้เกิดเหตุทะเลาะกันวิวาทกัน เมื่อเห็นเหตุการณ์ทำให้เนวิลไม่รอช้าพุ่งตัวออกไปห้ามปรามเจรจากัน 

 

จนการทะเลาะวิวาทจบลงด้วยดี แม้ว่าในตอนเข้าไปช่วยนั้นตัวของเขานั้นจะดูมีท่าดีทีเหลว แถมยังโดนหมัดเฉียดหน้าไปบ้าง แต่ก็จบลงด้วยดีและชาวเมืองต่างเดินเข้ามาห้อมล้อมชื่นชมเขาในฐานะผู้รักษาความสงบ จนเขาหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศสุกเลย

ด้วยความเขินเขาจึงบอกขอบคุณชาวเมืองและเดินรี่ออกมาจากกลุ่มคนมายังเอริคที่อยู่อีกฝั่งของถนน

 

" ฮ่าๆ นายนี่เนื้อหอมในหมู่ชาวเมืองดีนะ "

" งั้นเหรอครับ แฮะๆ " หน้าของเนวิลยังมีสีแดงอยู่อ่อนๆ เขาได้เอามือลูบท้ายทอยของตนเองเพื่อแก้เขิน

 

เอริคนั้นรู้ว่าเนวิลนั่นเป็นคนดีแต่ลางสังหรณ์ของเขานั่นกลับสงสัยในตัวของเนวิล ว่าตัวของหมอนี่นั่นมีบางอย่างที่แปลกๆ และ การที่รถม้าของตระกูลฟอร์ตนั่นโผล่มาพร้อมกับเหตุการณ์ที่เด็กวิ่งหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ จะเกี่ยวข้องกันไหมนะ

" ตระกูลฟอร์ตอย่างงั้นเหรอ น่าสนใจดีนิ " เอริคพูดพึมพำพร้อมกับเอามือแตะคางของเขาด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

 

 

..........................................................
 

 

กึกกับ

 

ในขณะเดียวกันรถม้าที่กำลังวิ่งผ่านตัวเมืองอยู่ ภายในรถท่ามกลางความเงียบ และ เด็กสองคนที่อยู่ภายในรถ เด็กชายนั้นค่อยๆแตะปากของเด็กสาวอย่างเบามือ

" ถ้าเธอเสียงดังขึ้นมาล่ะ แผนที่วางไว้จะพังหมดนะ "

 

เด็กสาวตกใจกลัวจึงสะบัดมือออกและใช้แรงทั้งหมดที่มีเปิดลูกบิดประตู กลับพบว่ามันถูกล็อคเอาไว้ รถม้าที่ได้ออกจากตัวเมืองออกมาผ่านถนนอิฐที่รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวชอุ่มและแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ส่องผ่านกระจกรถทำให้เห็นใบหน้าของเด็กชาย

 

เด็กชายนั้นมีผิวที่ขาวซีดราวหิมะ ดวงตาสีน้ำเงินดังไพริน เสื้อปกเทเลอร์สีกรมพร้อมเครื่องประดับสวยงาม ดูเหมือนเป็นขุนนางที่มียศฐาบรรดาศักดิ์

 

" ค...คุณเป็นใครกัน แล้วจับตัวฉันไว้ทำไมค่ะ "

" นั่นก็เป็นว่าเธอนะคือ... "

" ? "

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น