『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 9 : MOON - 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

 

 

08 : พระจันทร์กับอัลโกบาเลโน่ต่างๆ

 

 

หลังจากที่เรากลับมาในโลกปัจจุบันของเรา ระยะเวลาในการทดสอบของอัลโกบาเล่โน่ได้เริ่มขึ้นแล้วแต่ว่าเราต้องทำภารกิจนี้ให้เสร็จภายใน 7 วัน

แอด

เสียงประตูที่ดังขึ้นมาปรากฏให้เห็นร่างของสึนะที่เป็นคนประตูเข้ามาเอง นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองคนที่กำลังหลับอยู่บนเตียงเพื่อเพิ่มพลังงานอย่างที่อิริเอะได้เคยบอกเขาเอาไว้

‘นารุจังน่ะ ถ้าได้นอนพักก็จะดีขึ้นภายในสองวันหรืออาจจะแค่หนึ่งวันแต่ว่าเพราะเธอโดนไฟช็อตร่างกายแล้วโดนแรงกระแทกอีกทำให้ร่างกายไม่ค่อยดี’

มือของสึนะลูบเรือนผมสีดำสนิทของฮินารุก่อนที่จะสัญญาณกับตัวเองในใจเหมือนอย่างที่เรเชลได้กล่าวบอกกับเขาไว้

'ฝากดูเเลฮินารุด้วยนะ เดซิโม่ เราไว้ใจนายมากที่สุด'

"ผมสัญญาครับ" สึนะเอ่ยก่อนที่รีบอร์นจะปรากฎตัวพร้อมกับบอกให้สึนะไปโรงเรียน

"สึนะ ไปโรงเรียนได้เเล้ว"

"อ่า เข้าใจเเล้ว"

 

 

 

ยามท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นส้มเป็นเวลาที่กล่าวว่าใกล้ดึกเเล้ว ฮินารุค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะเห็นใครบางคนที่กำลังยืนคํ้าหัวเธออยู่

"มุคุโร่..." เจ้าของชื่อหันมาตามคำเรียกเเล้วหัวเราะตามนิสัยของเขา

"คุฟุฟุฟุ ได้ข่าวว่าไม่สบายงั้นหรอครับ?" ฮินารุปรือตามองคนที่ปรากฎตัวก่อนที่จะนึกอะไรขึ้นมาได้

"นายปรากฎได้ก็ต่อเมื่อมีโครมไม่ใช่หรอ?" มุคุโร่หรี่ตาเล็กน้อยเเล้วเฉไฉตอบอย่างอื่น

"เรื่องนั้นน่ะช่างเถอะครับ เเต่ว่าไม่น่าเชื่อจริงว่านอกจากคนที่เข้าใจผมจะมีเเค่เด็กชายซื่อบื้อกับเด็กสาวไร้เดียงสายังมีเด็กสาวที่สืบทอดจันทราอีก" ฮินารุกระพริบตาปริบๆ

เด็กชายที่ซื่อบื้อ นั่นคือสึนะ

เด็กสาวที่ไร้เดียงสาคือ โคลม

เด็กสาวที่สืบทอดจันทรา คือเราเเต่ว่านะ

"ทำไมฉันได้ชื่อเเบบนี้เนี่ย?" ฮินารุพึมพำ

ก๊อก ก๊อก

"ขออนุญาติครับ" มุคุโร่หันไปทางประตูก่อนที่จะเลือนหายไปโดยที่ไม่ลืมทิ้งท้ายคำพูดด้วย

"เเล้วเจอกันนะครับ"

"นารุ ตื่นเเล้วหรอ?" สึนะรีบเข้ามาพยุงให้ฮินารุนั่งลง ก่อนที่รีบอร์นจะกระโดดมานั่งบนตักของฮินารุ เธอดึงฮินารุมากอดเอาไว้

"อาการเป็นไงบ้าง?" ฮินารุส่ายหน้าเพื่อบอกว่าสบายดีเเล้ว

"การทดสอบเป็นไงบ้าง?" ฮินารุเงยหน้าถามสึนะที่กำลังเทชาให้เธอดื่ม สึนะสะดุ้งก่อนที่จะยื่นถ้วยชามาให้พร้อมกับเล่าเรื่อง

"การทดสอบอันเเรกคือกำลังรบ ฉันเเล้วก็โกคุเดระสู้น่ะ เราผ่านการทดสอบของโคโรเนโล่ เเล้วก็เมื่อตอนเย็นเป็นการทดสอบเรื่องเสน่ห์ ซึ่งก็คือของสกัล"

"เสน่ห์งั้นหรอ จะว่าไปสึนะก็มีอยู่นะ" ฮินารุครุ่นคิดต่างจากสึนะคิดในใจว่า

เรามีด้วยหรอ?!

"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ" ฮินารุหันไปตรงต้นไม้เเล้วเอ่ยออกมา รีบอร์นหัวเราะในลำคอเเล้วพูด

"ออกมาได้เเล้วล่ะ" ปรากฎเป็นร่างของเด็กทารกสองคน

"รัลเเล้วก็โคโรเนโล่ มาทำไมเนี่ย?" สึนะอุทานออกมาเเล้วถาม

"รีบอร์น บอกเราว่าเจอเด็กที่น่าสนใจน่ะโว้ยเฮ้ย!" โคโรเนโล่ อัลโกบาเลโน่ธาตุพิรุณเอ่ย รัลจึงพยักหน้าตาม ฮินารุเงียบไปสักพักหนึ่งเเล้วถอนหายใจออกมา มือคืนถ้วยชาให้สึนะเเล้วลุกจากเตียง

"ขอตัวไปกินข้าว อาบนํ้าก่อนนะ" ฮินารุยิ้มอ่อนให้ทุกคนเเต่อัลโกบาเลโน่กลับมองออกว่าเป็นรอยยิ้มที่ฝืนสุดๆ ต่างจากสึนะที่ไม่ได้คิดอะไร

"สึนะนี่ ซื่อบื้อจังเลยนะ" รีบอร์นเอ่ย อีกสองคนพยักหน้าเป็นอันว่าเห็นด้วย

"เอ๋ ทำไมล่ะ?"

"หาคำตอบเองสิ เจ้าห่วย ของเเบบนี้น่ะต้องรู้ด้วยตัวเอง" รีบอร์นพูดก่อนที่รัลเเละโคโรเนโล่จะออกไปทันที สึนะนึกย้อนไปถึงตอนที่เราบุกฐานทัพมิลฟิโอเล่ที่ญี่ปุ่นในอนาคตอีกสิบปีเเต่ว่าช่วงนั้นฮินารุดูเเปลกๆชอบกล เธอดูหลีกเลี่ยงเขามาก

ผ่านไปสักพักเสียงประตูได้ดังขึ้นอีกครั้ง สึนะหันไปมองคนที่เปิดเข้ามาด้วยชุดนอนเเขนยาวขายาวสีฟ้าอ่อน นัยน์สีอำพันฉายเเววสงสัยเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเเล้วเดินผ่านสึนะไปที่เตียงนอนทันที

หมับ

ข้อมือของเธอถูกคว้าเอาไว้ก่อนที่ฮินารุจะมองหน้าสึนะที่ดูเหมือนจะมีเรื่องคุยด้วยโดยที่มีรีบอร์นนั่งดูเหตุการ์ณบนโต๊ะ

"นารุ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?" ฮินารุส่ายหน้าเเล้วดึงข้อมือกลับเเต่ทว่าสึนะกลับดึงเอาไว้

"บอกฉันที นารุ ตอนที่เราไปบุกฐานทัพเธอดูหลีกเลี่ยงฉันมากเลยนะ ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ?" สึนะเดินเข้ามาใกล้เเล้วจับไหล่ทั้งสองข้างฮินารุ ใบหน้าหวานของฮินารุก้มตํ่ามองพื้นเพื่อไม่สบตากับเพื่อนชายที่เเอบชอบถามอยู่

สาเหตุที่เธอหลบหน้าสึนะมันมาจากเหตุการ์ณในวันนั้น

คืนก่อนวันที่เราจะไปบุกฐานทัพระหว่างทางที่ฮินารุกำลังเดินกลับเข้าห้องของตัวเองก็เจอสึนะเเละเคียวโกะกำลังช่วยกันเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายกันอยู่ ฮินารุจึงอยากจะเข้าไปช่วยเเต่เมื่อเห็นท่าทางของสึนะเลยทำให้มือที่กำลังยื่นออกไปกกำเเน่นเเล้วหลบมุมเเทน

เรื่องราวที่เธอได้ฟังจากการเเอบอยู่ สึนะกำลังตามหาเครื่องรางที่เคียวโกะทำให้ตอนศึกชิงเเหวนเเต่ว่ารีบอร์นไปเจอในห้องฝึกเลยเอามาให้เคียวโกะ เคียวโกะเลยจัดการเย็บเสื้อฟ้าให้มีช่องที่สามารถใส่เครื่องรางได้ สึนะดูดีใจ เขายิ้มมีความสุข ใบหน้าที่มีความสุขเเบบนั้นทำให้ฮินารุอึดอัดเป็นอย่างมาก

"ไม่เจ็บปวดหรอ?" เสียงของรีบอร์นที่ดังขึ้นมาทำให้ฮินารุหันไปหาเจ้าของเสียงที่กำลังเดินมา ฮินารุเเค่นยิ้มให้ตัวเองอย่างสมเพชเเล้วยกมือข้างหน้าหนึ่งปิดตาตัวเองไว้หนึ่งข้าง

"เจ็บปวดสิ...เเต่เพราะว่าตัดใจไม่ได้"

ทั้งสองเงียบจนเกิดบรรยากาศที่อึดอัดขึ้นมา ฮินารุที่กำมือเเน่นได้ผ่อนคลายลงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเเล้วสวมหน้ากากใส่สึนะพร้อมกับรอยยิ้มที่เสเเสร้ง

"อย่าไปคิดมากสิ นายควรไปกังวลเรื่องการทดสอบ เรื่องของฉันน่ะไม่เป็นอะไรหรอก" ฮินารุเอ่ยออกไป เเต่สึนะกลับสวนเธอมา

"จะไม่ให้ฉันกังวลเรื่องเธอได้ไง เธอเป็นอะไรกันเเน่ ฉันเป็นห่วงเธอนะ" สึนะบีบไหล่ของฮินารุเเน่น ริมฝีปากบางเม้มเเน่นเเล้วเอ่ย

"ในฐานะเพื่อนงั้นหรอ?" ฮินารุพูดออกมา

"ใช่" สิ้นสุดคำนั้นเมื่อมีอะไรจุกที่ลำคอของเธอเหมือนกำลังกลั้นก้อนสะอึก ฮินารุจัดการกลืนมันลงไปให้หมด

"ไม่มีอะไรหรอก สึนะ นายกังวลไปเอง เอาล่ะๆนายไปนอนเถอะ พรุ่งนี้อาจจะงานหนักก็ได้นะ รีบอร์นด้วย" ว่าเเล้วก็ผลักเเผ่นหลังของอีกฝ่ายให้ออกจากห้องไปเมื่อปิดประตูลงเเล้วจึงนั่งพิงประตูเเล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆ

เป็นไงล่ะ....คำตอบที่สึนะให้เธอ เพื่อน...เพราะเป็นเเค่เพื่อนไงล่ะ

ไม่เจ็บปวดหรอ

เจ็บสิ เจ็บมากเลยล่ะ

ฉันทำอะไรผิดงั้นหรอ

ไม่ นายไม่ผิดเลย เเต่มันคือความผิดของฉัน

ฮินารุยันร่างตัวเองเเล้วเดินไปที่โต๊ะของตัวเองพร้อมหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาเเล้วลูบเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูฝืดมากๆเลย

"อ่า....เจ็บไปหมดเลย"

 

 

 

วันต่อมาฮินารุออกจากบ้านเเต่เช้าเพราะไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้นก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่ร้านหนังสือที่ตัวเองชอบ เมื่อเลือกได้เเล้วจึงไปที่ศาลเจ้านามิโมริเพื่อให้จิตใจสงบ

เมื่อเธอมาถึงศาลเจ้าก็พบว่าสึนะ ยามาโมโตะ เรียวเฮเเละโกคุเดระกำลังเข้ารับการทดสอบของมาม่อน ฮินารุกำสายสะพายกระเป๋าก่อนที่จะเดินไปที่ศาลเจ้า ฮินารุพนมมือขอพรก่อนที่จะหันหน้าเดินกลับบ้านเเต่ปรากฎว่าภาพลวงตาของมาม่อนที่เป็นปลาดาวพุ่งมาทางเธอ ฮินารุรีบสร้างบาเรียกั้นเอาไว้ เเต่อีกกลุ่มหนึ่งก็พุ่งไปหาเคียวโกะที่กำลังเดินขึ้นมา

ฮินารุมองเคียวโกะที่ถูกปกป้องโดยเพื่อนผู้หญิงคนใหม่ นัยน์ตาสีอำพันเหลือบไปเห็นสึนะที่กำลังบินโดยที่ใช้ศาลเจ้าบังตัวเองอยู่ เขายิ้มออกมาบางๆราวกับว่าหายห่วงที่คนที่เขาชอบไม่เป็นอะไร

"ดีจ้า!"

"รีบอร์น..."

"มาทำอะไรที่นี่?" รีบอร์นเอ่ยถาม ฮินารุเหลือบมองสึนะเเล้วหันมาสบตากับรีบอร์น

"อ่า เข้าใจเเล้ว" ฮินารุยกยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าป่าโดยที่ไม่ลืมบอกรีบอร์น

"หลังเรื่องนี้จบเเล้ว มาหาฉันทีนะ อยากให้ช่วยฝึกหน่อย" รีบอร์นมองร่างบางที่เดินออกไปก่อนที่จะขานรับ

"อ่า"

ทางด้านสึนะ เขาเหลือบไปเห็นรีบอร์นที่กำลังมองไปทางใครบางคนที่อยู่ในป่าถึงจะเเป๊ปเดียวเเต่สึนะไม่รู้ว่าใช่ฮินารุได้รึเปล่า สึนะส่ายหน้าเพื่อไม่คิดถึงเรื่องนั้น

'นายอย่ากังวลเรื่องฉันเลยนะ'

สึนะบินไปนั่งที่หลังคาศาลเจ้าก่อนที่จะรับสัญลักษณ์ของมาม่อนเป็นอันว่าเสร็จสิ้น รีบอร์นจึงลุกขึ้นหลังจากที่สอบสวนมาม่อนเรื่องอาวุธกล่องเสร็จ

"นายจะไปไหนน่ะ?"

"มีคนนัดน่ะ นายกลับไปก่อนเลย"

"ดะ เดี๋ยวก่อนสิ!!" สึนะที่รั้งเอาไว้ไม่ทันจึงตัดสินใจหยิบมือถือโทรหาฮินารุเพื่อหวังให้เธอรับเเต่เธอก็ไม่รับจนสึนะหวั่นใจ

อีกด้านฮินารุนั่งกอดเข่าพลางมองเเม่นํ้าสีฟ้าใส มือเรียวจุ่มนํ้าในนั้นไปเรื่อยๆจนเสียงเรียกของรีบอร์นดังขึ้นมา

"ทำอะไรอยู่น่ะ" รีบอร์นเดินมาข้างๆเธอ ฮินารุเหลือบมองเเล้วชักมือกลับพลางรวมให้เรียบร้อยเเล้วหยิบมือถือที่กำลังสั่นอยู่ นัยน์ตาสีอำพันมองนิ่งเเล้วเก็บใส่กระเป๋าเเล้ววางเอาไว้

"อยากให้ช่วยสู้กับฉันหน่อยน่ะ พอดีว่าไม่อยากคิดอะไร" รีบอร์นหัวเราะในลำคอพลางให้เลออนเปลี่ยนเป็นปืน

"งั้นไม่ออมมือนะ"

"อ่า"

.

.

.

.

.

.

"พอเท่านี้เเหละ กลับบ้านได้เเล้ว" รีบอร์นเดินเข้ามาหาฮินารุที่กำลังหอบหายใจโดยที่หงายตัวมองท้องฟ้าที่เป็นสีส้มออกเเดง

"นั่นสินะ ฝีมือเป็นไงบ้าง?" หันไปถามรีบอร์น เจ้าตัวยกยิ้มเเล้วเอ่ยออกมา

"พัฒนาขึ้นเยอะมาก ได้ฮิบาริช่วยนี่ คงจะเป็นวิธีการที่ดีนะเนี่ย" ฮินารุเเค่นหัวเราะออกมาพลางล้างหน้าตัวเองด้วยนํ้าในเเม่นํ้าเเล้วสะพายกระเป๋าพร้อมอุ้มรีบอร์นไว้บนหัว

ระหว่างทางกลับบ้านฮินารุใส่หูฟังไว้ข้างนึงอีกข้างนึงก็ปล่อยว่างเอาไว้ รีบอร์นที่ได้ที่นอนดีๆจึงหลับไปทันที

"นารุจัง!" เสียงตะโกนของเคียวโกะเรียกให้ฮินารุหันไปมองเเล้วมองงงๆ

"เคียวโกะ มีอะไรงั้นหรอ?"

"สึนะคุง เขาตามหาเธอไปทั่วเลยน่ะสิ" หล่อนบอกเธอ ฮินารุเบิกตากว้างนิดๆเเล้วเอ่ยขอบคุณ

"ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวฉันกลับบ้านไปหาเขาเอง" เคียวโกะยิ้มบางๆเเล้วเดินออกไป

"นึกว่าเธอเกลียดเคียวโกะนะเนี่ย" รีบอร์นเอ่ยถามเธอ ฮินารุเลื่อนสายตามองรีบอร์นก่อนที่จะยักไหล่ตัวเอง

"เกลียดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เคียวโกะก็เพื่อนฉันนะ" ฮินารุเปิดประตูบ้านก่อนที่จะปรากฏร่างของสึนะที่กำลังเดินไปมาๆด้วยความกังวลใจ

"สึนะ" สึนะหันมาตามเสียงเรียกเเล้วพุ่งเข้ากอดเธอทันที

"หายไปไหนมา รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอน่ะ" ฮินารุลูบหลังของสึนะพลางผละออกมา

"เเต่ฉันก็กลับมาอย่างปลอดภัยนะ" ฮินารุตบบ่าของเพื่อนชายเเล้วเดินขึ้นห้องทันที ตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ได้อีกเเล้ว

'จีอ๊อตโต้ ทำไมเหลนนายถึงเป็นคนซื่อบื้อเหลือเกิน' เมื่อฮินารุหลับก็ปรากฎเรเชลเเละพรีโม่ วองโกเล่รุ่นเเรก

'เราไม่รู้หรอก เเต่ว่าเรื่องของทั้งสองคนนี้คล้ายเรามากเลยนะ' พรีโม่เอ่ยพร้อมกับเดินไปหาฮินารุเเล้วลูบหัวเธอ

'เฮ้อ จีอ๊อตโต้ นายก็รู้ดีนะว่าการเเอบชอบใครสักคนเเต่คนที่ชอบไม่ได้สนใจมันทรมานมากนะ' เรเชลเอ่ย พรีโม่ชะงักไปเล็กน้อยเเล้วปรับนํ้าเสียงให้เหมทอนเดิม

'เหมือนเรื่องของเราน่ะหรอ' เรเชลที่ได้ยินจึงสะบัดหน้าหนึ พรีโม่หัวเราะเล็กน้อย

'เเต่อย่างน้อยเราก็มีคนรักล่ะนะ' เรเชลพูดขึ้นมาอีกก่อนที่จะหายตัวไป พรีโม่ที่เห็นเรเชลหายไปเเล้วจึงพึมพำกับตัวเอง

'เรื่องเธอชอบเราทำไมจะไม่รู้ล่ะ เราก็เหมือนเธอนั่นเเหละ' พรีโม่ละมือออกจาเรือนผมของฮินารุ

'ฮินารุ อย่าเป็นเหมือนเราเลยนะ'

.

.

.

.

.

.

"นี่มันคนที่เจอเมื่อวานนิ!" ตอนนี้ฮินารุกำลังมึนๆเพราะว่าอยู่ดีๆทั้งยามาโมโตะ เรียวเฮเเละโกคุเดระก็มาอยู่ในบ้านของสึนะ ฮินารุมองเอือมเเล้วเเหวกทางพร้อมยื่นหน้าเข้าไปดูรูปถ่าย

"เเน่จริงก็จับให้ได้'' ฮินารุพึมพำเเค่นั้นก่อนที่จะดูรูปเเล้วเลิกคิ้วขึ้นมา

ฟง?

"การทดสอบรอบต่อไปเป็นของฟงงั้นหรอเนี่ย?" ฮินารุพึมพำเเล้วกลับเข้าห้องเพื่ออาบนํ้าเเต่ตัวทันที

"สึนะ ฉันไปก่อนนะ"

"เอ๊ะ นะ นารุ!" สึนะที่พยายามส่งเสียงเรียกเธอก็ไม่ทันซะเเล้ว

ตึก ตึก

ตอนนี้ร่างบางมาหยุดอยู่ที่โรงเรียนนามิโมริก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปบนดาดฟ้าเเล้วเจอคนที่คุ้นเคย

"ไม่เจอกันนานนะครับ ฮินารุ" ฟงเอ่ย ฮินารุยิ้มบางเเล้วเดินขึ้นบันไดมาอยู่ที่ดาดฟ้า

"ไม่เจอกันนานนะคะ คุณดูสบายดี"

"ครับ คุณก็เหมือนกัน" ฮินารุเดินถอยหลังพิงกำเเพงก่อนที่รัลจะโดดมาอยู่หน้าเธอ

"ไหวรึเปล่า?"

"ไหวสิคะ'' ฮินารุเหลือบเห็นสึนะ เเรมโบ้ ฮารุเเละอี้ผิงที่กำลังได้รับบทการทดสอบจากฟง นั่นก็คือการวิ่งไล่จับฟงซึ่งฮินารุก็เคยทำตอนเเรกที่ฟงสอนให้เธอกว่าที่เธอจับได้ต้องคิดเเละคิดจนรู้ว่าฟงในภาษาจีนเเปลว่าลม

"ฉันไปรอก่อนนะคะ" ฮินารุเอ่ย รีบอร์นพยักหน้าก่อนที่จะเรียกเธอเอาไว้ก่อน

"มีอะไรหรอคะ?"

"บททดสอบของฉันน่ะ ช่วยฉันหน่อยรึเปล่า?" ฮินารุสงสัยชั่วครู่เเต่ก็ตอบตกลง

 

 

 

"ชิสุคานิ ฮินารุ ผู้ครอบครองธาตุจันทราเพียงคนเดียวในโลก น่าสนใจดีนิ เหมาะที่จะนำเป็นวัตถุดิบในการทดลองของฉันเลย"

 

 

 

วันต่อมาสึนะได้รับการทดสอบจากคุณอาเรียซึ่งเป็นอัลโกบาเลโน่เเห่งนภาเเต่ว่าไม่ได้เป็นเหมือนรีบอร์นหรือก็คือเป็นเด็กทารก

"ฮินารุ ได้เวลาเเล้ว" รีบอร์นเอ่ยขณะที่เธอกำลังกินข้าวอยู่ ฮินารุกระพริบตาปริบๆเเล้วพยักหน้าก่อนที่จะลุกออกไปจากโต๊ะเเล้วเดินไปรอที่เรือ ก่อนที่รีบอร์นจะเดินมา

"เร็วดีจังนะ"

"เเน่นอน เราไปกันเถอะ" ฮินารุพยักหน้าเเล้วจัดการพายเรือเพื่อไปที่เกาะนามิโมริ

เมื่อเรามาถึงเกาะนามิโมริเเล้วฮินารุจึงเดินมาที่ลานกว้างของเกาะก่อนที่จะถูกรีบอร์นทำให้สลบทันที

"นอนไปสักพักเเล้วกันนะ" ฮินารุเหล่มองคนที่ใช้สันปืนฟาดมาที่ต้นคอก่อนที่จะหลับลงไปทันที

ช่วงขณะที่เธอหลับอยู่ รีบอร์นก็ให้รัลเเละโคโรเนโล่ที่มาถึงช่วยมัดเอาไว้ ไม่ถึงนาทีพวกสึนะก็มาถึง รีบอร์นจึงสั่งให้ทุกคนสู้ เหล่าผู้พิทักษ์สู้กันเเทบสะบักสะมอมจนสึนะต้องต่อสู้กับรีบอร์นเอง เเต่เมื่อถึงช่วงเวลาที่รีบอร์นจนมุม สึนะกลับไม่ใช่เอกซ์เบอร์เนอร์ใส่ จึงโดนรีบอร์นสั่งสอนไป

"จบเเล้ว...สินะ" โคโรเนโล่ที่มาสะกิดเธอให้ตื่นขึ้นมา ฮินารุกวาดสายตามองเเต่ละคนที่บาดเจ็บกัน รีบอร์นเดินผ่านเธอไปโดยที่ทิ้งท้ายคำพูดเอาไว้

"ถ้าเจ้าห่วยยังสงสารอยู่ก็ไม่เหมาะสมหรอก" ฮินารุเเค่นยิ้มเเล้วลุกขึ้นพร้อมปัดกระโปรงให้เรียบร้อยเเล้วมองคนที่กำลังถูกย้ายไปที่ห้องพยาบาลเพื่อรักษาเเผล ฮินารุเดินเข้าไปหาสึนะเเล้วยกมือขึ้นมาเเล้วลูบเบาๆ

"ถ้านายพยายามมากกว่านี้ คงดีนะ" ฮินารุเอ่ยเเล้วเดินไปที่ชายหาดที่ตอนนี้มืดเเล้ว

ร่างบางเดินมาที่ชายหาดโดยที่ไม่ได้สวมรองเท้าเอาไว้เพราะอยากสัมผัสทรายก่อนที่จะนั่งกอดเข่าตัวเองเเล้วมองไปยังนํ้าทะเลที่ตอนกลางวันกลายเป็นสีฟ้าเเต่ตอนกลางคืนกลับกลายเป็นสีดำสนิท มีเเสงเพียงพระจันทร์ นัยน์ตาสีอำพันเงยหน้ามองพระจันทร์ที่เต็มดวงเเล้วยื่นมือออกไปคล้ายอยากจะกุมเอามาไว้ในมือ

อืดดด

เสียงอะไรบางอย่างทำให้ฮินารุลุกขึ้นมาเเล้วหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะถูกรัดโดยอะไรบางอย่าง

"อื้อๆ!" ฮินารุพยายามดิ้นไปมาก่อนที่จะถูกลากลงไปที่ทะเลโดยที่ไม่รู้ว่าอะไรรัดเธอไว้ ก่อนที่หน้ากากออกซิเจนจะคลุมหน้าเธอไว้

นี่มันเรื่องอะไรกันเเน่?

ฮินารุได้เเต่สงสัยในใจเเล้วก็โดนพามาที่ห้องหนึ่งเเล้วถูกล็อกข้อมือเเละขาเอาไว้

(ยินดีที่ได้รู้จัก) เสียงเล็กๆเเต่ดูหนุ่มทำให้ฮินารุมองผ่านกระจกที่ติดอยู่ เด็กทารกที่สวมเเว่นเเถมใส่ชุดของนักวัทยาศาสตร์อีกด้วย เเต่ที่คอของเขามีจุกนมสีเขียวอยู่ด้วย

"นายคืออัลโกบาเลโน่ไม่ใช่หรอ!"

(อ่า ฉันชื่อว่าเวลเด้) ฝ่ายตรงข้ามพูดใส่ไมค์ก่อนที่จะมีเครื่องอะไรบางอย่างเชื่อมติดกับเเขนของเธอทั้งสองข้าง

(มาเป็นวัตถุดิบในการทดลองซะเถอะ)

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

ฮินารุสังหรณ์ใจไม่ดีเมื่อได้ยินเสียงกระเเสไฟฟ้าก่อนที่จะร้องลั่นเมื่อมันช็อตเข้าที่ร่างกายของเธอ

กรี๊ดดดด!!

ฮินารุหอบหายใจเเล้วกำมือเเน่นพร้อมที่เวลเด้ เขากำลังยกยิ้มอยู่ ฮินารุจุดไฟดับเครื่องชนเเล้วสร้างปืนทันทีเเต่ทว่า

(โอ๊ะโอ) เครื่องที่อยู่บนหัวของเธอก็จัดการดูดไฟดับเครื่องชนของเธอไปหมด

"อึก" เมื่อถูกดูดออกไปฮินารุรู้สึกเหนื่อยล้า

(ธาตุจันทรามีความบริสุทธิ์ด้วย น่าสนใจจริงๆ)

"นะ นายทำไปเพื่ออะไร?" ฮินารุพูดออกมา เวลเด้ที่กำลังค้นหาข้อมูลอยู่จึงตอบ

(การทดลองไงล่ะ ทุกสิ่งมีชีวิตล้วนเเต่เป็นการทดลองของฉันทั้งนั้น) ว่าจบก็กดปุ่มอีกครั้งเเล้วฮินารุก็โดนช็อตอีกครั้ง

"เเฮ่กๆ" ฮินารุเม้มริมฝีปากเเน่น เเล้วภาวนาในใจให้มีคนมาช่วยเธอด้วย ขีดจำกัดของเธออีกเเค่เเปดครั้ง ถ้าโดนไปมากกว่านี้เธอจะตาย

สึนะ นายคือความหวังสุดท้ายของฉัน ได้โปรด....ช่วยฉันที

.

.

.

.

.

.

"อย่าบอกนะว่านี่ก็เป็นการทดสอบ!" สึนะร้องขึ้นมาเมื่อเห็นจรวดมากมายกำลังพุ่งเข้าไปในเมืองนามิโมริสองลำเเต่ที่เหลือกลับมุ่งหน้ามาชนที่หน้าผาที่พวกเขากำลังยืนอยู่

ตูม

"ไม่หรอก อาจจะไม่ใช่ก็ได้" รีบอร์นเอ่ย สึนะทำหน้าตกใจ

"เเล้วทำไม...?"

"ไม่มีใครเดาจากความคิดของเจ้าเวลเด้ได้หรอกว่ามันกำลังทำอะไร" รัลเอ่ยบอกก่อนที่จะมีฐานทัพโผล่ขึ้นมาจากกลางทะเลก่อนท่ีจะปรากฎตัวของเวลเด้ขึ้นมา

"เวลเด้! นายคิดจะทำอะไรกันเเน่โว้ยเฮ้ย!" โคโรเนโล่เอ่ยพลางทอดมองพวกสึนะที่กำลังสู้กับพวกสัตว์ประหลาดของเวลเด้อยู่

(ก็เเค่อยากได้วองโกเล่ริงมาทำการทดลองในงานวิจัยของฉันก็เท่านั้นเอง) เวลเด้เอ่ยก่อนที่จะมีภาพฉายขึ้นมาเป็นภาพของฮินารุที่ถูกตรึงเอาไว้ สึนะที่เห็นจึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"นารุ!!!"

(เหมือนเด็กคนนี้ไงล่ะ ธาตุที่ไม่เคยมีมาก่อนบนโลกใบนี้) สึนะกัดฟันกรอด

"เเล้วนี่มันคือการทดสอบรึเปล่าล่ะ?!" รัลตะโกนถาม

(หืม? การทดสอบอะไรนั่นฉันไม่สนหรอก) รีบอร์นที่ได้ยินจึงนิ่งไปทันที

"หมอนี่ทำลายพันธะสัญญาณของอัลโกบาเล่โน่ นี่ไม่ใช่การทดสอบอีกต่อไป เราต้องลงมือ" รีบอร์นเอ่ย โคโรเนโล่เเละรัลจึงเตรียมอาวุธในการต่อสู้ ต่อมาอัลโกบาเลโน่รวมกันเสร็จสิ้น เวลเด้จึงยกรีโมทกดปุ่มทันที

กรี๊ดดด!!

ภาพที่ฉายคือฮินารุโดนไฟฟ้าช็อต ฮินารุขมวดคิ้วด้วยความเหนื่อย สึนะที่เห็นจึงกำมือเเน่น

"ฮินารุ! เวลเด้ ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!!!" รัลที่เห็นจึงตะโกนทันที

(ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งด้วยล่ะ? ในเมื่อมันเป็นไปตามเเผนการของฉัน) เอ่ยเสร็จก็กดสวิตซ์ให้มีละอองอะไรบางอย่างโปรยใส่พวกรีบอร์นจนพวกเขาขยับตัวไม่ได้ก่อนที่จะสลบลงไปพร้อมกับที่โดนล็อกตัว

"รีบอร์น!!!"

"เอาล่ะ ส่งวองโกเล่ริงมาซะดีๆ" สึนะกำมือเเน่น

(อย่าส่งให้เวลเด้เด็ดขาด สึนะ!!!) ฮินารุโพล่งขึ้นมา ในห้องที่เธอกักขังอยู่สามารถพูดออกเสียงได้จึงเป็นโอกาสดีที่จะตะโกนบอก

"นารุ เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!?"

(อ่า เเต่ว่าโดนไฟฟ้าช็อตไปเจ็ดครั้งเเล้วล่ะ อีกเเค่สามครั้ง ร่างกายฉันจะไม่ไหวอยู่เเล้ว) ฮินารุพูดเบาๆ

"จะ เจ็ดครั้งงั้นหรอ" โกคุเดระพึมพำ

"ปกติโดนเเค่ครั้งเดียวก็สลบได้เลยนะ" ยามาโมโตะเอ่ย

(เอาล่ะ พอเเค่นี้เเหละ) เวลเด้เอ่ยขัดก่อนที่จะภาพจะหายไป

อีกด้านหนึ่งของฮินารุที่เวลเด้ตัดเสียงพูดของเธอเเล้วจึงพยายามดิ้นเพื่อเอาตัวรอด

(พยายามไปก็เปล่าประโยชน์) เวลเด้เอ่ย ฮินารุจึงเลิกดิ้น

นัยน์ตาสีอำพันสั่นระริกด้วยความกลัว ความกลัวที่กำลังกัดกินเธอ ข้อมือก็ออกเเรงดิ้นจนเเดงเทือก นํ้าตาเริ่มไหลรินเเต่ความคิดยังคงมั่นคงเหมือนเดิมเมื่อรวบรวมสติของตัวเองได้

ห้ามกลัว...ห้ามกลัวเด็ดขาดนะ เราต้องสู้ต่อไปสิ ฮินารุพยายามจุดไฟดับเครื่องชน เเต่เวลเด้ก็สังเกตเห็น

(อย่าขัดขืนจะดีกว่านะ)

กรี๊ดดดด

อีกเเค่...สองครั้ง....สึนะ

ใบหน้าเรียวเงยหน้ามองทีวีที่ตอนนี้ฉายภาพของเหล่าผู้พิทักษ์เเละสึนะที่กำลังโดนดูไฟดับเครื่องชนอยู่ ฮินารุอ้าปากค้างก่อนที่เเต่ละคนจะทรุดตัวลง สึนะที่เห็นปลาหมึกที่มีไฟดับเครื่องชนของตนกำลังเข้ามาทำร้ายจึงยันเอาไว้เเต่ก็ไม่ไหว

สึนะจึงหันไปดูผู้พิทักษ์เเต่ละคนที่กำลังเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อยู่ดีๆสึนะก็นึกถึงคำพูดของรีบอร์นขึ้นมาได้

'พวกพ้องของนายกำลังเหนื่อยล้า นายไม่คิดจะปกป้องพวกเขาเลยหรอ?'

ไม่...เราต้องปกป้องพวกพ้องเเละต้องช่วยเหลือนารุออกมา

"ฉันจะต้องปกป้องพวกพ้องของฉันเเละต้องช่วยนารุออกมา!!!" พูดจบก็มีเปลวไฟดับเครื่องชนออกมาด้วยพลังใจ

เเหมะ เเหมะ

หยดนํ้าตาที่ไหลรินของฮินารุนั้นทำให้ฮินารุนั้นร้องไห้ด้วยความดีใจก่อนที่จะลงมือตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

ถ้าเรามีจิตใจที่เเข็งเเกร่ง เปลวไฟดับเครื่องชนของเราก็จะสามารถทำลายที่ล็อกของเวลเด้ได้

พรึบ!

เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงทำการรวบรวมพลังใจเเล้วจุดไฟก่อให้เกิดเปลวไฟดับเรื่องชนที่กำลังโหมกระหนํ่า

"ไม่...ไม่เอาอีกเเล้ว.....ฉันไม่อยากอ่อนเเออีกเเล้ว!!!!" สิ้นเสียงตะโกนของฮินารุที่ดังลั่นจึงทำให้ธาตุจันทรารุนเเรงจนตัวล็อกของข้อมือเเละขาหลุดออกมา ฮินารุจึงร่วงหล่นไปกับพื้นทันที

"เเฮ่กๆ..." มือเรียวกำมือเเน่นก่อนที่จะธาตุจันทราที่เหลือจะเข้ามารักษาบาดเเผลในร่างกายให้กับเธอ

"สึนะ..."

(ชิ ให้ตายสิ เเต่อย่างน้อยก็ได้มาเพียงพอเเล้วล่ะ) เวลเด้เอ่ยก่อนที่จะทำท่าอะไรบางอย่างเเล้วพูดทันที

(Elettrico Thunder!!!) ทันทีที่พูดก็มีกระเเสไฟฟ้าช็อตใส่ทั้งพวกสึนะเเละอัลโกบาเลโน่ ฮินารุที่เห็นจึงจุดไฟดับเครื่องชนเเล้วสร้างธนูขึ้นมา

"ฉันช่วยได้เเค่นี้นะ..." ฮินารุพึมพำก่อนที่จะง้างธนูไปที่ข้างบนเเล้วยิงทันที

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังลั่นก่อนที่ลูกธนูจะมุ่งตรงมาที่ฐานทัพเล็กๆของเวลเด้

"เอ๊ะ ธนูนี่มัน..."

"ของฮินารุนิ" รีบอร์นเอ่ยออกมา

"นารุ..."

(ให้ตายสิ) เวลเด้สบถก่อนที่จะเงยหน้าเเล้วเจอสึนะที่กำลังใช้เอกซ์เบอร์เนอร์เเต่เวลเด้ก็ปล่อยจรวดออกไปเเต่รีบอร์ฯยิงสกัดเอาไว้

"X-BURNER AIR!!!" สึนะที่ยิงออกไปเเล้วจึงดูสภาพเเต่ปรากฎว่าเป็นเเค่หุ่นยนต์

(อย่างนี้นี่เอง นี่สินะสุดยอดลางสังหรณ์) เวลเด้หัวเราะหึๆก่อนที่จะเลื่อนภาพไปที่ฮินารุที่กำลังสลบอยู่เเล้วหายใจติดขัด

ครืด

เสียงประตูเลื่อนที่ดังขึ้นมาทำให้เวลเด้พูด

"ยินดีต้อนรับสู่ห้องวิจัยของฉัน"

"ฮินารุ อยู่ไหนเวลเด้" รัลเอ่ย เวลเด้พิมพ์อะไรบางอย่างก่อนที่ผนังข้างๆของพวกสึนะจะเปิดออก สึนะรีบวิ่งเข้าไปประคองฮินารุที่กำลังสลบอยู่ สึนะอุ้มมาที่ห้องวิจัยเหมือนเดิมเเล้วอุ้มให้พิงไหล่เขาไว้เเล้วรีบอร์นก็เดินมาดูอาการ

"นี่มันเเย่มาก เวลเด้ เเกช็อตไปกี่ครั้ง?" รีบอร์นพูดออกมาเเล้วหันไปถามเวลเด้ เจ้าตัวหันเก้าอี้มาทางพวกเราเเล้วเอ่ยออกมา

"เเปดครั้ง"

"ทะ ทำไงดี"

"ใจเย็นก่อน เจ้าห่วยสึนะ ใช้ไฟดับเครื่องชนของนายถ่ายเทให้ฮินารุซะ" สึนะพยักหน้าก่อนที่จะจุดไฟดับเครื่องชนขึ้นท่ี่เเหวนเเล้วกุมมือข้างที่ฮินารุสวมเเหวนเอาไว้

"มาเร่ริง...จุกนม....วองโกเล่ริง....ทูรีนิเซต..." ฮินารุพึมพำออกมาเบาๆเเต่ว่าภายในห้องเงียบสงัดจนทุกคนได้ยินกันหมด

"ยัยนี่พูดอะไร?" โกคุเดระเอ่ย อาเรียที่ได้ฟังจึงหันไปหารีบอร์น

"เงียบๆกันก่อน" รีบอร์นสั่งก่อนที่ทั้งห้องจะเงียบอีกครั้ง

"เบียคุรัน....ยูนิ....มหาสมุทร...เปลือกหอย....สายรุ้ง" ฮินารุพึมพำออกมา

"มันคืออะไรกันเนี่ย?" มาม่อนเอ่ยออกมา

"ไม่มีใครรู้หรอกนอกจากตัวของฮินารุเอง" รีบอร์นตอบมาม่อนก่อนที่ฮินารุจะค่อยลืมตาขึ้นมา

"สึนะ..."

"โล่งอกไปที ยามาโมโตะฝากเธอทีนะ"

"ได้เลย" สึนะเดินไปรับสัญลักษณ์ของอัลโกบาเลโน่เเห่งอัสนี เวลเด้จึงเอ่ยลาเเล้วทำลายฐานทัพทิ้งก่อนที่พวกเราทุกคนจะรีบออกมา

"เเค่กๆ" ฮินารุสำลักนํ้าออกโดยมีอาเรียเป็นคนช่วยลูบหลังให้ ฮินารุหอบหายใจด้วยความเหนื่อยก่อนที่จะค่อยๆดีขึ้นมาเพราะว่าสึนะถ่ายเทเปลวไฟดับเครื่องชนให้

"เท่านี้ก็ครบเเล้วสินะ" เรียวเฮพูด

การทดสอบของอัลโกบาเลโน่ได้เสร็จสิ้นลงได้ พรุ่งนี้พวกเราทุกคนต้องเดินทางไปที่โลกอนาคต

_______________________________________________________

 

มุมมองของนักเขียน

:ไรท์ลงไปครั้งเเรกตอนเมื่อวานเเต่ว่ามันหายไป ไรท์เลยต้องเขียนใหม่ซึ่งกินพลังงานมากๆเพราะว่าบางสิ่งอาจเขียนไม่ครบ

:เเต่ละตอนต้องใช้เวลา เพราะงั้นอาจจะนานหน่อย

 

ธาตุจันทรา (ข้อมูล)

:ฮินารุมีอาวุธสองอย่างคือปืนสั้นเเละธนูที่สร้างมาจากไฟดับเครื่องชนของตัวเธอเอง

:สัตว์กล่องของฮินารุมีชื่อว่า คิสุนะ สามารถเเปลงเป็นอาวุธของเรเชลที่เคยใช้ได้

:ธาตุจันทรามีทั้งการป้องกันเเละรักษาโดยการที่จะกางบาเรียเพื่อป้องกัน เเละใช้ธาตุจันทราในการรักษาคล้ายๆธาตุอรุณ

:พลังจันทราของฮินารุขึ้นอยู่กับข้างขึ้นข้างเเรม

:เมื่อไรที่ฮินารุร้องไห้ นํ้าตาจะเเปรเปลี่ยนเป็นประกายของดวงดาวเเล้วสามารถเพิ่มความเเข็งเเกร่งให้ธาตุได้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #254 Jecelyn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 16:28

    เราเศร้ามากเลยอ่า น้องเจ็บปวดมาก เราจะร้องไห้
    #254
    0
  2. #32 Archer_21 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:08
    ปิดอยากอ่านอ่ะ รออออออ
    #32
    1
    • #32-1 Miharu_Tayone(จากตอนที่ 9)
      14 พฤษภาคม 2563 / 11:33
      พอดีว่าไรท์ลงเนื้อหาไปไม่กี่นาทีก็หายไปเเล้วค่ะ เลยต้องเเต่งใหม่เเต่จะลงภายในวันนี้เเน่นอนค่ะ
      #32-1
  3. #31 polytome (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:23
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สงสารนารุอ่าาาาา เหมือนเราเลยชอบเพื่อนสนิทชายเเต่เพื่อนสนิทชายไปชอบเพื่อนสนิทหญิงของเราอีกคน สึนะนายรู้ตัวได้ว่าตัวเองชอบใคร
    #31
    0
  4. #30 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:30

    แงงงง ตอนนี้เศร้าทั้งตอนเลยอ่าาา สงสารฮินารุอ่ะ อยากให้สึนะรู้ใจตนเองจังอ่ะ
    #30
    0
  5. #29 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:29
    งานนี้ต้องกระทืบเวลเด้
    #29
    0
  6. #28 Mynun9412 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:24
    เนื้อเรื่องดูตัดไปตัดมาอ่ะค่ะ เลย งงเล็กน้อย แต่สนุกดี มีคำผิดอยู่นะ สู้ๆนะคะ
    #28
    0
  7. #27 14548444455 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:15
    อือๆเศร้าอ่าร้องไห้อ่านไปเลยอ่ะ
    #27
    0