『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 8 : MOON - 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

 

 

07 : พระจันทร์กับความจริง

 

 

"อือ" ฮินารุค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะมองซ้ายขวาก็พบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งผมสีทองกำลังนั่งทำอะไรหน้าคอมอยู่ข้างๆเธอก็มีสึนะนอนอยู่

"คุณ...เป็นใคร?" ฮินารุเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเบา ชายคนนั้นหันมามองเเล้วเอ่ย

"สปาน่า เธอสลบไปตอนที่จัดการมอสก้าของฉัน พอฉันเห็นท่าเอกซ์เบอร์เนอร์ของวองโกเล่ที่ยังไม่สมบูรณ์เเบบเลยอยากจะช่วยให้มันสมบูรณ์" ฮินารุพยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจเพราะว่าลางสังหรณ์ของเธอบอกกับเธอว่าผู้ชายตรงหน้าไม่น่ากลัว

"คงต้องรบกวนหน่อยนะคะ"

"อ่า ไม่เป็นอะไรหรอก" สปาน่าเอ่ยตอบฮินารุ มือเรียวยกเเหวนขึ้นเเล้วจุดไฟดับเครื่องชนออกมาเเล้วเปิดกล่องสัตว์กล่องออกมา

"คิสุเนะ เป็นที่พักพิงให้หน่อยนะ" คิสุเนะทำตามอย่างว่าง่าย ฮินารุเอนตัวซบตัวจิ้งจอกตัวนั้นเเล้วผลอยหลับไปทันทีด้วยความเหนื่อยจากการโจมตีมอสก้าซึ่งต้องใช้ไฟมากเเต่มันก็รู้สึกเเปลกๆเพราะว่าร่างกายของเธอเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังซ็อตร่างกายอยู่

.

.

.

.

.

.

"โฮ่ย ฮินารุ ตายรึยัง?" รีบอร์นที่เป็นโฮโลเเกรมเดินเข้ามาหา ฮินารุลืมตาขึ้นมาเเล้วเห็นรีบอร์นยืนตรงหน้าตัวเอง

"รีบอร์นหรอ..."

"นารุ!" เสียงของสึนะเรียกให้เธอหันไปมอง เขารีบปรี่เข้ามาจับตัวเธอไว้

"ที่นี่ที่ไหน?" ฮินารุเอ่ยถาม

"ห้องของผมเอง" เสียงของใครบางคนดังขึ้น ฮินารุหันไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่

"อิริเอะ...โชอิจิ" สึนะพูดขึ้นมา ฮินารุร้องเอ๊ะเเล้วหันไปถามสึนะ

"สึนะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าระหว่างที่ฉันหลับ" สึนะหันมามองเธอเเบบอึ้งๆก่อนที่จะเล่าให้ฟังเเบบกระชับ

สึนะเล่าว่าตอนที่เขาฟื้นขึ้นสปาน่าช่วยปรับปรุุงเอกซ์เบอร์เนอร์ให้ เขาจึงได้คอนเเทกเเลนส์มาใช้เพื่อที่จะรู้ได้ว่าไฟมันจะเสมอกันสองข้าง

ในขณะที่เดินทางมาที่นี้ สึนะได้เจออัศวินมายาเเละชนะมาได้ เราจึงมาอยู่ในห้องนี้

"ฮินารุ!" เสียงของรัลดังขึ้นมาจากที่กักขัง ฮินารุหันไปมองคนที่กักขังมีรัล โคลม โกคุเดระ ฮิบาริในอดีต คุซาคาเบะ เเรมโบ้ อี้ผิง คนที่สลบมียามาโมโตะเเละเรียวเฮ

"เเค่กๆ" ฮินารุสำลักขึ้นมาเเล้วไอค่อกเเค่ก พลางเอามือที่ปิดปากออกเเล้วเบิกตากว้าง

ละ เลือด....

นัยน์ตาสีอำพันสั่นไหวไปมาก่อนที่มือเรียวนั้นจะเช็ดปากให้เรียบร้อยเเต่ไม่วายก็โดนรีบอร์นพบเข้า

"ฮินารุ เป็นอะไรไป?" รีบอร์นเอ่ยถามเสียงเบา ฮินารุเอามือปิดปากเเล้วตอบ

"จู่ๆก็ไอขึ้นมา...ไม่รู้ว่าเป็นอะไร..."

'กระเเสไฟฟ้าที่คนนั้นโดนน่ะถึงตายได้เลยนะ ถ้าได้รับผลกระทบอะไรไปจะรับเเรงนั้นเเปรเปลี่ยนเป็นไฟฟ้าเพิ่มไปอีก' ฮินารุกำมือเเน่นพลางฟังบทสนทนาของอิริเอะเเละสึนะ

"ส่งวองโกเล่ริงมาค่ะ ก่อนที่เราจะปล่อยก๊าซให้ผู้พิทักษ์ของคุณในนั้นตายให้หมด"

"!!!"

"รุ่นที่สิบครับ ไม่ต้องเป็นห่วงพวกผมครับ!!"

"จัดการมัน ซาวาดะ!!"

ไม่...ความรู้สึกของเธอคือคนที่ชื่อว่าอิริเอะดูจะเป็นมิตรด้วยซํ้าเเต่ทำไมล่ะ

"เราจะนับถึงสามนะคะ" เชลเบคโล่ยกรีโมทขึ้นมา ฮินารุจุดไฟดับเครื่องชนพลางหยิบปืนสั้นออกมาจากกล่อง

"3...."

"2..."

"1..."

ปัง ปัง!

เสียงกระสุนที่ดังมาจากคนละฝั่งทำให้พวกสึนะตกใจทันที อิริเอะเบิกตากว้างเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

"เเฮ่กๆ เเค่กๆ" มือเรียวปล่อยให้ปืนสั้นหายไปก่อนที่จะทรุดตัวลงเเล้วไอออกมา

"นะ นารุ!! นี่มัน...เลือด" สึนะวิ่งเข้ามาประคองเธอไว้เเล้วมองมือเรียวที่มีคราบเลือดสีเเดงสดติดอยู่

"เฮ้อ ร้อนจัง เหงื่อเต็มไปหมด เเต่ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะซาวาดะ สึนะโยชิคุงเเละเเฟมิลี่ทุกท่าน" อิริเอะถอดเสื้อคลุมเเล้วทรุดตัวลงทันที

"ตื่นเต้นมากไปจนขาสั่นเลย มาถึงจนได้นะ ผมน่ะเป็นพวกเดียวกับพวกนาย"

"หา? พวกเดียวกันงั้นหรอ" สึนะเอ่ยพลางวางฮินารุให้นอนลงกับพื้น

"อ่า เเต่ก่อนอื่นเอายาอันนี้ให้นารุกินก่อนเถอะ ก่อนที่เธอจะโดนกระเเสไฟฟ้าในตัวทำลายร่างกาย" อิริเอะลุกขึ้นพลางเดินไปที่โต๊ะเเล้วหยิบขวดยาขวดเล็กเเล้วโยนไปให้ฮินารุ

"นารุจัง? เราสนิทขนาดนั้นเชียวหรอ?" ฮินารุพยุงตัวขึ้นมา อิริเอะพยักหน้า

"เดี๋ยวก่อนสิ นารุถ้าขวดยานั่นเป็นยาพิษล่ะ?" สึนะเอ่ย ฮินารุตวัดสายตามองสึนะ สึนะตัวเกร็งทันที

"ถ้างั้นไม่เกรงใจล่ะกัน" นิ้วเรียวหยิบขึ้นมาเเล้วเอาเข้าปากทันทีก่อนที่จะนั่งไปสักพัก ปรากฏว่าเธอไม่ไอออกมาเป็นเลือดเเล้ว

"เฮ้อ รอดตายเเล้ว" ฮินารุพึมพำ อิริเอะพยักหน้าเเล้วหันไปพูดกับสึนะที่ต่อจากเดิม

"ทั้งซาซางาวะ เคียวโกะเเละมิอุระ ฮารุ ก็เพื่อให้พวกนายได้เเข็งเเกร่งขึ้น!"

"เเต่ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องทำให้ทุกคนมีอันตรายนะ!!!" สึนะกระชากคอเสื้อของอิริเอะ มือเรียววางทีี่บ่าของสึนะเเล้วบีบเบาๆ

"อึก เเต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา! ผมทำดีที่สุดเเล้วนะ อีกอย่างนะเเผนในครั้งนี้มันเป็นเจตจำนงของเธอในยุคนี้นะ ซาวาดะ สึนะโยชิคุง!!!" อิริเอะตะตอกใส่อย่างเหลืออด ฮินารุเเละสึนะเบิกตากว้าง สึนะปล่อยมือจากเสื้อที่กำอยู่

"คนที่รู้เเผนในครั้งนี้มีสึนะโยชิคุง ผม ฮิบาริคุงเเล้วก็นารุจังด้วย!!!"

"หา? ฉันด้วยงั้นหรอ" ฮินารุเอ่ย

"ระ รุ่นที่สิบ ไม่ได้บอกฉันงั้นหรอ..." โกคุเดระอยู่ในสภาวะช็อก

"ไม่จริงนา"

"บอส..."

"ในฐานะมือขวาของรุ่นที่สิบฉันไม่ได้รู้เรื่องราวเลยงั้นหรอ?" โกคุเดระเอ่ยออกมา

"จริงด้วยสิ นารุจัง นี่คือของฝากของตัวเธอในอีกสิบปีต่อมา" อิริเอะเดินมาหาเธอพร้อมยื่นมือถือให้ ฮินารุเอียงคอด้วยความงงเเต่ก็ยอมรับมันมาเเล้วปลดล็อกหน้าจอซึ่งในนั้นมีทั้งโน้ตที่เขียนถึงสึนะ ตัวเธอเเละอิริเอะพร้อมด้วยกับคลิิปเสียงสามเคลิปเช่นกันมีรายชื่อสามคนเช่นเดิม

"มีให้ทั้งอิริเอะ สึนะเเละก็ตัวชั้นในอดีตงั้นหรอ" ฮินารุพึมพำเเล้วกดเล่นคลิปเสียงที่ฝากถึงสึนะ

'ว่าไง สึนะคุงในอดีต ฉันคือฮินารุในอีกสิบปีต่อมา ต้องบอกไว้ก่อนเลยว่าในยุคนี้มันวุ่นวายไปหมด เเต่ว่าเเผนของนายในอีกสิบปีต่อมาครั้งนี้อาจจะเกินความคาดหมายไปมาก

โยชิคุงในตอนนี้คงกำลังทำหน้าตกใจอยู่ล่ะมั้งเเต่ก็ช่างเถอะ ตราบใดที่ตัวฉันเปิดเสียงนี้ให้นายฟังเเสดงว่าพวกนายบุกฐานทัพได้สำเร็จเเล้ว ตอนนี้ต้องขอให้ทุกๆคนเชื่อใจโชอิจิคุงน่ะนะ' เมื่อเล่นจบฮินารุดูอึ้งไปนิดกับการที่ตัวเองพูดเเบบนี้

"ก็ตามนั้นเเหละ" อิริเอะพูด

"เดี๋ยวนะมีโน้ตถึงอิริเอะคุงด้วยนิ" ฮินารุเลื่อนไปเจอโน้ตที่ล็อกอยู่เเต่กรอกหมายเลขที่คาดว่าน่าจะปลดได้

"ถึงผมงั้นหรอ?"

"อืม"

'ถึง โชอิจิคุง ถ้าตอนนี้พวกโยชิคุงทำลายฐานทัพเเล้วสิ่งต่อไปที่ควรจะทำคือให้พวกเขากลับไปยังอดีตเเล้วรับสัญลักษณ์ของอัลโกบาเลโน่ทั้งเจ็ด ถึงจะเปิดกล่องวองโกเล่ได้'

"นั่นสินะ" อิริเอะกุมคางเเล้วครุ่นคิด สึนะที่เห็นว่าฮินารุในอีกสิบปีข้างหน้าเรียกเขาว่าโยชิจึงหน้าขึ้นสีเล็กน้อยต่างจากฮินารุที่กำลังทำหน้าเคร่งเครียด สักพักฮินารุก็คิดอะไรขึ้นมาได้เเล้วเปลี่ยนสีหน้าทันที

"ศัตรูของพวกนายน่ะ คือ คุณเบียคุรัน" ฮินารุเบิกตากว้าง

"บะ เบียคุรันงั้นหรอ..." ฮินารุพึมพำเเล้วกำมือถือเเน่น

ยูนิ...ยูนิจัง!!! ฮินารุนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนที่จะหลับตาลงพร้อมตัดประสาททั้งหมดเเล้วเข้าไปอยู่ในเขตเเดนระหว่างโลกคู่ขนาน

"เฮ้ย นารุ!" สึนะที่เห็นว่าฮินารุล้มลงไปอีกครั้งจึงรับเอาไว้ รีบอร์นรีบเข้ามาตรวจเช็คพร้อมกับอิริเอะทันที

"นารุจัง?" อิริเอะวางมือเเนบหน้าผากเล็กน้อย

"ไม่ต้องห่วงหรอก เธอเเค่สลบไปเฉยๆน่ะ" อิริเอะเอ่ยบอกกับสึนะก่อนที่จะให้สึนะอุ้มร่างของเธอมาวางไว้บนเตียงพร้อมกับที่เปิดเเคปซูลที่มีพวกผู้พิทักษ์คนอื่นๆอยู่

วิ้งๆ

"เเหวนของฮินารุมันกำลังส่องเเสง" รีบอร์นเอ่ย อิริเอะหันไปมองเเล้วมองร่างกายของฮินารุ

วูบ

.

.

.

.

ติ๋ง...

ขาเรียวโผล่มาที่ไหนไม่รู้เเต่เธอคิดว่าคงเป็นเขตเเดนเพราะว่าใต้เท้ามีเหมือนนํ้าทะเลใสที่สะท้อนตัวเธอเเละก้อนเมฆบนฟ้าอยู่

"ยินดีต้อนรับกลับนะคะ" เสียงใสของใครบางคนทำให้ฮินารุหันไปหาต้นตอเเล้วเรียกชื่อนั้น

"ยูนิจัง!" ฮินารุวิ่งเข้าไปกอดยูนิที่ตัวพอๆกับเธออีกฝ่ายกอดเธอตอบเเละผละออก

"มาที่นี่ทำไมหรอคะ?"

"ฉันน่ะ จะช่วยเรียกวิญญาณเธอเอง" ยูนิเบิกตากว้างเเล้วยิ้มกว้าง

"ขอบคุณมากนะค่ะเเต่ว่าคุณจะไหวหรอคะ? การที่จะดึงวิญญาณของฉันนั้น..."

"ไม่เป็นไรหรอก...ถ้าดึงกลับมาได้เเล้วจะให้อยู่ที่ๆเเสนไกล เบียคุรันจะได้หาไม่เจอ" ดึงมือยูนิมากุมไว้

"ขอบคุณมากค่ะ" ยูนิตอบกลับ ฮินารุหลับตาลงเเล้วเริ่มทันที

"งั้น...เริ่มกันเถอะ" ฮินารุเอ่ยพร้อมค่อยๆใช้ไฟดับเครื่องชนเพื่อที่จะดึงหรือสร้างวิญญาณให้

วูบ

ผ่านไปสักพักพวกเธอก็ลืมตาขึ้นมา ฮินารุปล่อยมือเเล้วดูอาการยูนิ

"เป็นไงบ้าง?"

"ค่ะ ตอนนี้ตัวฉันคงได้รับพลังงานวิญญาณเเล้วค่ะว่าเเต่คุณเเยกไปไว้ที่ไหนหรอคะ?" มือเรียวชูผลึกสีฟ้าใสรูปพระจันทร์

"ในนี้ล่ะ เดี๋ยวฉันจะเก็บไว้ให้นะ รับรองว่าเธอต้องไม่เป็นไร" พูดเสร็จผลึกนั้นก็กลายเป็นไฟดับเครื่องชนเเล้วกลับเข้าเเหวน

"ขอบคุณมากเลยนะค่ะ คุณฮินารุจะไม่เป็นไรหรอคะ?" ฮินารุส่ายหน้า

"เพื่อเพื่อน ฉันจะทำ...เรียกฉันว่านารุจังเถอะ" มือเรียวยกขึ้นมา ยูนิมองมือของเธอก่อนที่จะยกมือประกบกัน ฮินารุยกยิ้มเช่นเดียวกับยูนิ

"ไปก่อนนะคะ" ยูนิเอ่ยลาก่อนจะหายไป

"เราจะต้องได้พบกันเร็วๆนี้เเน่ค่ะ" เสียงของยูนิดังขึ้นมา ฮินารุกำมือเเน่น

"อื้อ"

วูบ

.

.

.

.

.

"เฮือก!!!" ร่างบางลุกขึ้นมาจากเตียงเเล้วมองคนที่มามุงเธอทั้งสึนะ รีบอร์น อิริเอะ โกคุเดระ รัล โคลม

"ฮินารุ!/นารุ!"

"อื้อ หนวกหู" เบ้ปากนิดๆเเต่ก็ปวดหัวต่อเมื่อสึนะเขย่าไหล่ของเธอ

"เธอเป็นไงบ้าง?! จู่ๆทรุดไปเเบบนั้นเเถมเเหวนก็ส่องเเสงด้วย" ฮินารุปรือตามองสึนะที่เอาหน้าเข้ามาใกล้ก่อนที่มือเรียวจะผลักหน้าสึนะออก

พลั่ก

"เอาหน้าเข้ามาใกล้ทำไม?" ฮินารุเอ่ย ก่อนที่โกคุเดระจะโวยวายใส่เธอเเต่ไม่วายโดนฮินารุขว้างรองเท้าใส่

"ยัยบ้า!!"

"เสียงดังหนวกหู โชอิจิคุงมียานอนหลับมั้ย?" อิริเอะร้องห๊ะออกมาเเล้วส่ายหน้า

"ใครจะไปมีของเเบบนั้นกันล่ะ นารุจัง" อิริเอะเอ่ยออกมา

"ช่างเถอะ...ไม่ไหวเเล้ว" นัยน์ตาสีอำพันวูบวาบเล็กน้อยก่อนที่จะหลับไปโดยที่ก่อนที่จะหลับก็มีเสียงของเรเชลดังขึ้นมา

'ปล่อยให้เราจัดการเองนะ ฮินารุ'

วูบ

"เหวอ เเหวนของเรเชลส่องเเสงอีกเเล้ว" สึนะร้องออกมา

'ดูสบายดีกันนะ' เสียงหวานดังขึ้นมาก่อนที่จะปรากฏตัวขึ้นมา

"คะ คุณเรเชล!" อิริเอะเเละสึนะพูดออกมาพร้อมกัน เรเชลยิ้มอ่อนเเล้วลูบหัวฮินารุที่กำลังหลับอยู่

"สวัสดีทุกคนเเล้วก็นายคนนั้นอย่าพึ่งมองเราเเบบจะฆ่ากัน" เรเชลชี้ไปทางฮิบาริที่ถือท่อนฟารอเเล้ว

"คะ คุณฮิบาริ!" สึนะเอ่ยขึ้นมาด้วยความตกใจ

"มาสู้กับผมซะ" เรเชลส่ายหน้าเเล้วหมุนนิ้วชี้เป็นวงกลมพร้อมกับกางบาเรียครอบคลุมฮิบาริเอาไว้

'ขอโทษทีนะเเต่เธอน่ะเหมือนเพื่อนเราคนหนึ่งมากหน้าก็คล้ายกันจนคิดว่าเป็นหลาน' เรเชลพูดขำๆเเล้วกลับมาทำหน้าจริงจังเเล้วปล่อยจิตสังหารออกมา

"อะ อึก!" ทุกคนที่ทนไม่ได้จึงทรุดกันหมด

'พวกเธอไม่ดูเเลฮินารุให้ดีๆล่ะ? เห็นอย่างนี้เเต่เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของทูรีนิเซตนะ' เรเชลเอ่ยพลางมองที่สึนะที่กำลังทำหน้างงๆอยู่กับสิ่งที่เรเชลพูด

'เราไม่เคยบอกเธอหรอว่าให้ดูเเลฮินารุให้ดีน่ะ เดซิโม่ ถึงเเม้นายจะไม่อยากเป็นเเต่ที่นายได้พลังนั้นมาก็เพื่อปกป้องพวกพ้องไม่ใช่หรอ?' เรเชลเอ่ย สึนะก้มหน้าเงียบ จริงอยู่ที่ว่าเขามีพลังนั้นเพราะว่าอยากปกป้องพวกพ้องเเต่หญิงตรงหน้าของเขาที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ ทำให้สึนะสับสน เรเชลที่มองเห็นจึงพูดอีก

'เรารู้ว่าเธอสับสนเเต่เธอรู้มั้ย ผู้หญิงน่ะไม่เคยรอถ้าเขาไม่หันมาสนใจจริงๆ ทบทวนให้ดีเกี่ยวกัลการกระทำของนาย เดซิโม่' เรเชลเดินเข้าไปหาสึนะเเล้วก้มยองๆ

"เดี๋ยวก่อน เรเชลที่ว่าฮินารุเกี่ยวข้องกับทูรีนิเซตหมายความว่ายังไง?" รีบอร์นเอ่ยถาม เรเชลหันมามองรีบอร์นก่อนที่จะลุกขึ้นโดยที่ตบบ่าสึนะสองสามที

'ทูรีนิเซต มันคือความสมดุลลของโลกซึ่งจะประกอบไปด้วยมาเร่ริง 7 วง วองโกเล่ 7 วงเเละจุกนมของอัลโกบาเลโน่ 7 อัน เเต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น' เรเชลเอ่ยออกมา รีบอร์นเเละรัลขมวดคิ้ว เช่นเดียวกับอิริเอะที่กุมคางเพื่อใช้ความคิด

'ธาตุจันทราน่ะ เป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยล่ะ เพราะว่ามันศูนย์กลางของวองโกเล่' เรเชลพูดออกมา

'เเต่ถ้าหากไม่มีธาตุจันทรา สมดุลจะไม่สมบูรณ์ เราพึ่งมารู้ตอนที่ใกล้จะตาย เราจึงได้บอกกับวองโกเล่รุ่นเเรกกรือพรีโม่ไว้เเล้ว' เรเชลเดินไปหาฮินารุ

'จะยังไงก็ตาม อย่าให้ฮินารุตกไปอยู่ในกำมือของคนอื่นที่ไม่ใช่วองโกเล่เด็ดขาด เพราะว่าฮินารุเป็นคนสำคัญของวองโกเล่ หากฮินารุตกไปอยู่ในกำมือของคนอื่นเมื่อไรธาตุจันทราจะสามารถนำไปใช้อย่างอื่นในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็ได้' เรเชลเอ่ยออกมา รีบอร์นพยักหน้ารับ

"เข้าใจเเล้วล่ะ จะดูเเลให้" เรเชลยิ้มออกมาพลางดีดนิ้วเพื่อให้บาเรียหายไป เรเชลกวาดสายตามองวองโกเล่รุ่นที่สิบทุกคนก่อนที่จะมีใบหน้าของเจ็ดหนุ่มโผล่ขึ้นมาในหัวของเรเชล เรเชลอมยิ้มน้อยๆ

'เหมือนกันจังนะเเต่ช่างเถอะ เราต้องไปเเล้ว พบกับใหม่นะ เดซิโม่ดูเเลเธอด้วยล่ะ' เรเชลสลายหายไปก่อนที่อิริเอะจะพูดขึ้นมา

"ยังไงก็ตาม พวกเธอต้องกลับไปสิบปีที่เเล้วเพื่อรับการทดสอบของอัลโกบาเลโน่" อิริเอะเอ่ย

"เข้าใจเเล้วล่ะ" สึนะลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเเล้วสัญญากับตนในใจ

 

ฉันจะปกป้องเธอให้ได้ นารุ

SAWADA TSUNAYOSHI

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #253 Jecelyn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 16:03
    ใช่เเล้วสึนะผู้หญิงไม่รอหรอกนะ ถ้ายังไม่มั่นใจตอนนี้จะเสียน้องไปเลยนะ เเต่ว่าน้องนอนยาวมากก~555ดูขี้เซา
    #253
    0
  2. #26 Archer_21 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 10:53
    รออออออ
    #26
    0
  3. #25 polytome (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #25
    0