『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 5 : MOON - 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

 

 

04 : พระจันทร์กับเรื่องราวที่น่าตกใจ

 

 

"เเล้วทำไมฉันต้องมาดูด้วยเนี่ย?" ฮินารุเอ่ยถามคนที่อยู่บนหัวเธอนั่นก็คือรีบอร์น ตอนนี้บาจิล สึนะเเละพวกเรามาที่เนินผาเพื่อให้สึนะฝึกฝนท่าเดือดทะลุจุดศูนย์ของวองโกเล่รุ่นเเรก

"น่าๆ เพื่อเธอจะให้คำเเนะนำอะไรได้น่ะ" รีบอร์นพูด ฮินารุมองสึนะที่อยู่ในโหมดไฟดับเครื่องชนเเละต่อสู้กับบาจิลอยู่

"ตรงนั้นเเหละ สึนะ" รีบอร์นเอ่ย เเต่ก็มีเสียงระเบิดขึ้นมา

ตู้ม!!!

"หงะ" ฮินารุหลบเศษหินที่กระเด็นมาทางเธอเเล้วรีบวิ่งไปดูอาการสึนะ

"เป็นอะไรมั้ย?" ฮินารุถาม สึนะส่ายหน้า

"ทำได้ดีทีเดียว สึนะ"

"คุณรีบอร์นครับ ถ้าเป็นเเบบนี้ต่อไปร่างกายของท่านซาวาดะไม่ไหวเเน่ครับ" บาจิลที่ดูอาการสึนะเสร็จเเล้วก็หันมาบอกรีบอร์นที่อยู่บนหัวของฮินารุ

"ท่าที่รุ่นเเรกใช้ฉันพอจะเข้าใจมานิดหน่อยเเล้วล่ะ" สึนะพูดขึ้นมา ฮินารุที่เเววตาของสึนะก็ถอนหายใจ

"กลับเลยมั้ยสึนะ หรือจะฝึกต่อ?"

"อื้อ ฝึกต่อเถอะ" เสร็จสิ้นคำพูดรีบอร์นก็ยิ้มมุมปาก ทั้งคู่จึงสู้ต่อทันที ฮินารุที่มีความรู้สึกเเปลกๆบริเวณหน้าอกจึงกุมหน้าอกไว้ เเล้วตัวสั่นจนรีบอร์นที่นั่งอยู่บนหัวรู้สึกได้

"เป็นอะไรไป?" รีบอร์นเอ่ยถาม ฮินารุกำเสื้อเเน่น ความรู้สึกที่กำลังจะสูญเสียใครบางคนมันใกล้เหลือเกิน

"รู้สึกไม่ดีเลย" ฮินารุพึมพำออกมา "เหมือนกำลังจะสูญเสียใครไป"

'หนูนารุ' เสียงทุ้มตํ่าของใครบางคนที่ดังขึ้นมาในหัวทำให้ฮินารุหลุดพูดทันที

"รุ่นที่เก้า" รีบอร์นที่ได้ยินจึงเลือกที่จะฟังต่อไปถึงเเม้ในใจจะสงสัยก็ตาม

"เอ๊ะ ใครคือรุ่นที่เก้า" ฮินารุอุทานขึ้นมา รีบอร์นจึงตะโกนให้ทั้งคู่หยุดทันที

'อันตราย ช่วยหยุดทีเถอะหนูนารุ' เสียงของรุ่นที่เก้าดังขึ้นมาในหัวเธอเรื่อยๆ ฮินารุเบิกตากว้างก่อนที่จะปรี่ไปหาสึนะเเล้วเขย่าไหล่ทันที

"สึนะ ใช้โหมดดับเครื่องชนบินไปที่โรงเรียนที!" สึนะในโหมดสุขุมเลิกคิ้วเล็กน้อย ฮินารุบีบไหล่ของเขาเเน่น

"ได้โปรด ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรกำลังจะเกิดขึ้นที่โรงเรียน" ฮินารุก้มหน้าลงเเล้วบีบไหล่เเน่น บาจิลที่ได้ยินจึงได้เอ่ยให้ฮินารุขี่หลังสึนะไปส่วนตัวเขาจะวิ่งไปเอง

"เข้าใจเเล้ว รีบอร์นเเล้วนายล่ะ?" สึนะหันมาถามครูที่อยู่บนหัวของฮินารุ

"ไปสิ ถ้าฮินารุรู้สึกเเบบนี้เเสดงว่าเรื่องมันไม่ธรรมดาเเล้วล่ะ" สึนะพยักหน้าก่อนที่จะอุ้มฮินารุโดยที่เธอไม่รู้ตัว

"เอ๊ะ สึนะ ดะ เดี๋ยวๆสิ ให้ฉันขี่หลังก็ได้นะ" ฮินารุเอาเเขนคล้องคอไว้เมื่อถูกสึนะอุ้มโดยที่ไม่ทันตั้งตัว

"ไม่มีเวลาเเล้วไม่ใช่หรอ?" สึนะออกตัวทันทีทำให้ฮินารุกอดคอสึนะเเน่น

"กะ ก็จริง" ระหว่างที่มุ่งหน้าไปที่โรงเรีบนสึนะได้กลิ่นหอมอ่อนๆคล้ายดอกซากุระที่ออกมาจากตัวของฮินารุซึ่งมันทำให้เขาผ่อนคลายมากเเต่ก็เลือกที่จะไม่ถามว่ามีนํ้าหอมกลิ่นนี้ได้อย่างไร

ทางด้านของฮินารุที่ถูกสึนะก็รู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนเเปลกๆ ฮินารุจึงเข้าใจได้ทันทีว่าเธอกำลังเขินกับสิ่งที่สึนะอุ้มเธออยู่ มือที่ไม่ได้คล้องคอสึนะเอาไว้ก็ปิดใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนด้วยความเขินอาย

"เป็นอะไรไป?" นํ้าเสียงนิ่งของสึนะที่ถามเธอทำให้เธอยิ้งอายขึ้นไปอีก ใบหน้าเรียวส่ายหน้าไปมา สึนะขำนิดๆกับท่าทีของเพื่อน เพราะตั้งเเต่พวกเขาอยู่ด้วยกันตั้งเเต่สิบขวบก็ไม่เคยเเตะเนื้อต้องตัวมากกว่านอกจากจับมือเเละกอดไมีกี่ครั้งเอง

'งื้อ โคตรอายเลยโว้ย ได้ยินเสียงสึนะหัวเราะในลำคอด้วยอ่า' ฮินารุลูบใบหน้านั่นเพื่อเป็นการผ่อนคลายตัวเอง

ส่วนรีบอร์นที่อยู่บนตัวฮินารุเเละจับเสื้อของฮินารุเพื่อยึดตัวเองไว้ก็หันไปมาระหว่างศิษย์ตัวเองกับฮินารุที่กำลังเขินอาย รีบอร์นหัวเราะในลำคอก่อนที่จะนึกถึงคำพูดของเรเชลที่เธอบอกกับเขา

'ฝากบอกเดซิโม่ให้ดูเเลฮินารุด้วยล่ะ'

"ถึงเเล้วล่ะ" สึนะเอ่ยขึ้นมา ฮินารุเอามือออกเเล้วเห็นเหตุการ์ณจากด้านบน มอสก้ากำลังอาละวาดไปทั่วสนามของโรงเรียน ฮินารุที่ยังได้ยินเสียงของรุ่นที่เก้าจึงหาต้นตอของเสียง

"นารุ?" เสียงเรียกของสึนะเรียกสติของเธอที่กำลังสับสน

"อ่ะ ขอโทษทีนะ" สึนะบินมาที่พื้นเเล้วให้ฮินารุยืนทรงตัวได้ที่ก่อนเเล้วรีบไปช่วยพวกโกคุโยเเลนด์ ฮินารุที่เห็นบาจิลวิ่งมาทางเธอจึงถามรีบอร์น

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน"

"ดูเหมือนว่าเจ้ามอสก้าคิดจะทำลายทุกอย่างน่ะสิ การเคลื่อนไหวเเบบนั้นมันคงไม่ใช่คนหรอก คงรวนเเล้วล่ะมั้ง" ฮินารุฟังสิ่งที่รีบอร์นพูดพร้อมทั้งหาเสียงของรุ่นที่เก้าไปด้วยเเต่ว่าสำหรับเธอมันอยู่ใกล้เธอมากเเต่เธอก็ไม่รู้ว่ารุ่นที่เก้าอยู่ที่ไหน

'หนูนารุ'

ฮินารุที่ได้ยินรุ่นที่เก้าอีกครั้งจึงหันไปมองมอสก้าที่กำลังรวนเเละทำลายทุกสิ่ง ร่างบางตัวนิ่งไปสักพักก่อนที่จะได้ตั้งสติได้เมื่อมอสก้าตัวนั้นเปลี่ยนเป้าหมายไปหาสึนะ

กึก

ฮินารุหันไปมองหัวหน้าของวาเรียที่กำลังยืนยิ้มอย่างภูมิใจเเต่สำหรับฮินารุมันมีเธอตีความไปอีกเเบบหนึ่ง สึนะกำลังรวบรวมไฟไว้ที่ถุงมือเเล้วทำลายมอสก้าตัวนั้น

พรึบ

"ฮินารุ!!!"

ชั่วขณะนั้นฮินารุรีบวิ่งไปหาสึนะโดยที่ไม่สนใจเสียงเรียกของรีบอร์นที่กำลังตะโกนห้ามเธอเอาไว้ ฮินารุเม้มริมฝีปากเเน่น

ไม่...สึนะ อย่าพึ่งนะ รีบวิ่งไปหาสึนะให้ได้ใกล้ที่สุดเเต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันการ

"สึนะ!!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!!" ฮินารุตะโกนเสียงดังลั่น สึนะที่กำลังจะปล่อยไฟออกจากมือหันมาทางฮินารุที่อยู่ด้านหลังของเขา

"นารุ"

"รีบอร์น มีไขควงไม่?" ฮินารุหันไปถามรีบอร์นที่ยืนอยู่กับบาจิล เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้นเเล้วโยนมาให้เธอ

"นารุ เธอจะทำอะไร?" สึนะถามฮินารุ ฮินารุตอบสึนะทันที

"ทำลายคนที่คิดค้นขึ้นมาอย่างไงล่ะ" ร่างบางมุ่งตรงไปหามอสก้าที่กำลังเล็งไปหาสึนะก่อนที่มือเรียวจะใช้ไขควงทำลายจุดอ่อนของมันตามที่ได้ยินเสียงของรุ่นที่เก้า

'หนูนารุ ทำลายเเกนกลาง...'

"ขอโทษนะคะ" มือเรียวใช้ไขควงทุบที่เเกนกลางก่อนที่มันจะพังลง มือเรียวรีบรับร่างที่อยู่ด้านในทันที

"นะ นั่นมัน..."

"รุ่นที่เก้า!!!" สึนะรีบวิ่งมาหาฮินารุที่กำลังประคองอยู่ หัวหน้าวาเรียสบถเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"ให้ตายสิ พวกสวะ"

"ทำไมรุ่นที่เก้าถึงอยู่ในนั้นล่ะ?" รีบอร์นเอ่ยถาม ฮินารุส่ายหน้าพลางดูอาการของรุ่นที่เก้า

"ได้ยินหนูมั้ยคะ? รุ่นที่เก้า''

''หนูนารุ....." ฮินารุยกยิ้มทันทีเมื่อรุ่นที่เก้าเรียกชื่อเธอ

"ขอโทษนะ เพราะฉันถึงเป็นเเบบนี้ เพราะความอ่อนเเอของฉันได้ปลุกซันซัสได้ตื่นขึ้นมาจากการหลับไหลเป็นเวลานาน" รุ่นที่เก้าพูดออกมา

"หา? ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?" รีบอร์นเดินเข้ามาใกล้

จากที่ฮินารุฟังสิ่งที่รีบอร์นเล่า เมื่อ 8 ปีก่อนมีการก่อกบฎครั้งใหญ่ของวองโกเล่ซึ่งเเกนนำก็คือลูกชายของรุ่นที่เก้า ซันซัส ความจริงที่น่ากลัวนั้นถูกปิดเป็นความลับ เรื่องราวนี้จะรู้เเค่ผู้ที่อยู่ระดับสูงเเเละมือฉมังของวองโกเล่ที่รวมสู้

"เวลาของซันซัสถูกหยุดมาตั้งเเต่ 8 ปีก่อนเเล้ว เเค่กๆ" ฮินารุตกใจขึ้นมาเเล้วรีบคว้ามือถือเเล้วโทรหาคนที่น่าจะช่วยได้มากที่สุด

"สึนะโยชิคุง" เสียงของรุ่นที่เก้าเรียกสึนะให้เข้ามาใกล้เขา ฮินารุนึกในใจว่าไม่อยากให้อาการของรุ่นที่เก้าทรุดหนักเต่เธอไม่รู้ว่าจะช่วยได้ยังไง

'เราจะทำให้เจ้าเอง อยากลืมสิว่าเธอยังมีเราอยู่' เสียงของคุณเรเชลดังขึ้นมาในหัวทำให้ฮินารุยิ้มในใจ

'เเต่ทว่าวิธีนี้จะเสี่ยงมากเกินไปเพราะต้องเเลกกับไฟที่มาจากพลังงานของเธอ'

'ฉันจะทำค่ะ!'

"หนูนารุ ปู่รู้ว่าหนูจะทำอะไรเเต่อย่าเลย" รุ่นที่เก้าพูดขึ้นมา ฮินารุชะงักทันที

"ทะ ทำไมล่ะคะ..."

"ปู่ไม่อยากให้เราต้องทำเเบบนี้" ฮินารุกุมมือที่เหี่ยวของรุ่นที่เก้าเอาไว้

"เข้าใจเเล้วค่ะ"

"อืม หนูช่างเหมือนกับโฮชิระเหลือเกินทั้งการกระทำเเละใบหน้า"

"!!!"

"คุณรู้จักคุณเเม่ด้วยหรอคะ?" ฮินารุเอ่ยถาม สึนะที่ได้ยินก็ตกใจไม่เเพ้กัน

"เเค่กๆ โฮชิระน่ะเล่าถึงหนูเสมอเลยนะ" นํ้าตาเริ่มไหลรินเมื่อนึกถึงมารดาที่เสียไปเเล้ว

ชิสุคานิ โฮชิระ นั่นคือชื่อของเเม่ฮินารุ เธออายุสามสิบกว่าเเต่ใบหน้ายังคงยี่สิบต้น ฮินารุนั่นรักเเม่มากถึงเเม้ว่าท่านจะออกไปทำงานบ่อยที่ต่างประเทศเเต่เธอก็ยังมีพ่ออยู่

"เเม่น่ะหรอ..." ฮินารุรู้สึกได้ว่ามือเหี่ยวที่เธอกำลังกุมอยู่ พลิกมาจับมือด้วย ส่วนมืออีกข้างก็ยื่นไปหาสึนะเเล้วใช้ไฟดับเครื่องชนทำให้สึนะได้เห็นภาพความทรงจำในอดีตที่เคยพบกับรุ่นที่เก้า ไฟที่นิ้วค่อยๆมอดดับลงก่อนที่รุ่นที่เก้าจะมองไปทางฮินารุ

นัยน์ตาสีอำพันสบตากับนัยน์ตาสีเฮเซลของรุ่นที่เก้า ก่อนที่ฮินารุจะเห็นว่ารุ่นที่เก้ายิ้มให้กับเธอเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วสลบไป

"รุ่นที่เก้า" ฮินารุเอ่ยเสียงเบาเเล้วจับชีพจรเเล้วถอนหายใจ ยังอยู่ ชีพจรของรุ่นที่เก้ายังอยู่

"ไม่....ไม่" ฮินารุวางร่างของรุ่นที่เก้าเเล้วกุมหัวเเน่น

"นารุ เธอเป็นอะไร" โกคุเดระที่อยู่ใกล้เธอเดินเข้ามาใกล้

"มันเป็นเเผนของเขาทั้งหมด" ฮินารุพึมพำออกมา รีบอร์นที่ได้ยินจึงหันไปทางซันซัสทันที

"นี่" เสียงของสึนะเบาๆเรียกให้ฮินารุสบตากับสึนะ

"ถ้าฉันชนะได้ มันจะเป็นยังไงหรอ?" สึนะเอ่ยเพื่อให้เราได้ยินเเค่สองคน มือเรียวเอื้อมไปกุมมือสึนะเเล้วบีบเเน่นเเต่สึนะก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอเเถมมือของเขายังวางซ้อมทับมือของเธออีกด้วย

"ทำตามใจที่นายปราถนา ปกป้องเพื่อนพ้องเเละเชื่อใจ นั่นคือสิ่งที่นายมีเเละเเข็งเเกร่งกว่าซันซัสอยู่เเล้ว"ฮินารุเอ่ยตอบ สึนะจึงลุกขึ้นเเล้วหันหน้าไปหาซันซัส

"ซันซัส เเหวนนั่นน่ะ ฉันขอคืนด้วย" สึนะเอ่ยออกมา ฮินารุที่ไม่อยากฟังอะไรจึงประคองตัวรุ่นที่เก้าไว้เเล้วกุมมือเเน่น

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ สึนะทำได้เเน่นอน" เอ่ยเสียงเบา

ฮินารุมองไปที่ดีโน่ คนที่มาใหม่หลังจากที่เชลเบคโลได้บอกว่าจะมีศึกเเห่งนภาระหว่างสึนะเเละซันซัส

"ช้าเกินไปหรอเนี่ย?" ดีโน่อุทานออกมาก่อนที่จะหลบหินก้อนนึงที่ลอยมาทางเขา

"อึ๋ย!"

"ดีโน่ซังชักช้าชะมัด อุตส่าห์ส่งข้อความไปบอกนะ" ฮินารุเบ้ปากพลางชูข้อความขึ้นมา ดีโน่เกาหัวเล็กน้อย

"ขอโทษๆ เอา พวกนายไปดูอาการของรุ่นที่เก้าเเละคนบาดเจ็บซะ" ฮินารุยันตัวขึ้นเเต่ก็เซนิดหน่อยเเต่ก็ทรงตัวได้

ติ๊ง!

เสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นในหัวเธอทำให้ร่างบางสงสัยกับตัวเองว่าเป็นอะไรไป ความรู้จี๊ดๆที่หัวกำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อย

"เเฮ่กๆ" ฮินารุหอบหายใจเล็กน้อยพร้อมเซไปมาจนโกคุเดระเจ้าเดิมสังเกตอาการเธอได้

"โฮ่ย ฮินารุ" มือของเขาจับไหล่ของฮินารุที่กำลังเซไปมา โกคุเดระมองอาการของฮินารุเเล้วหันไปบอกรีบอร์นที่กำลังเหยียบหลังสึนะอยู่

"คุณรีบอร์นครับ ฮินารุมีอาการเเปลกครับ!" รีบอร์นที่ได้ยินจึงกระโดดมาหาเธอทันที สึนะที่ได้ยินจึงรีบวิ่งมาจับไหล่เธอ

"นารุ นารุ ได้ยินฉันมั้ย?" เอ่ยเรียกเพื่อนสาวเเต่ฮินารุไม่มีอาการตอบกลับ

"บอส" เสียงเรียกของโคลมดังขึ้นมาทำให้สึนะหันไปหาเธอ

"ท่านมุคุโร่บอกว่าคนนั้นกำลังสูญเสียพลังงานในตัว" สึนะหน้าซีดเเล้วหันมาตบไหล่เพื่อเรียกสติ

รีบอร์นที่นึกถึงคำพูดของเรเชลว่าการที่ปรากฎตัวให้เห็นต้องใช้พลังงานมากอีกทั้งจะมีผลข้างเคียงด้วยนั่นก็คือความอ่อนล้าประมาณ 1-2 วัน หากเธอไม่ได้ปรากฎตัวเเต่ฮินารุมีอาการเเบบนี้มีเเค่สาเหตุเดียว

'เราเป็นเพื่อนกับพรีโม่ที่รู้ใจเเละสนิทมากที่สุด เเต่เราไม่ได้เป็นภรรยาหรอกเเค่เป็นคนที่คอยช่วยเหลือพรีโม่ตั้งเเต่เด็กกับจี เราเลยกรีดเลือดทำพันธสัญญากัน หากเราคนใดหรือใครก็ตามบาดเจ็บ อีกคนก็จะบาดเจ็บไปด้วย เเน่นอนว่าการที่จะไม่ให้อีกคนบาดเจ็บต้องมีไฟดับเครื่องชนมากๆ เเละมีธาตุมารองรับเเต่ธาตุของเราช่วยเพลาภาระนั้นได้'

'ในช่วงนี้ฮินารุจะไม่สามารถใช้ธาตุได้จนกว่าที่เธอจะปลุกพลังนั้้นออกมา'

"ท่าจะเเย่เเล้วล่ะสิ" รีบอร์นพึมพำ

'ยกตัวอย่างเช่นถ้าหากพรีโม่บาดเจ็บโดยการที่ถูกยิง ตัวเราก็จะรู้สึกสูญเสียพลังงาน มีอาการปวดหัว เเต่การที่เรามีธาตุจึงทำให้เพลาเรื่องการสูญเสียพลังงานไปได้'

"นารุ!" สึนะตะโกนเรียกฮินารุดังลั่น

'เเล้วถ้ากลับกันล่ะ?'

'ถ้าหากเราบาดเจ็บ พรีโม่ก็จะได้รับผลกระทบเช่นกันเเต่ทว่าพรีโม่มีไฟดับเครื่องชนปริมาณจึงไม่เป็นห่วงเท่าไร'

'เเล้วถ้าฮินารุยังไม่สามารถทำให้ธาตุปรากฎได้ วิธีเเก้ล่ะ?'

'มีเเน่นอน เเต่วิธีนี้เราไม่รู้ว่าเดซิโม่จะทำรึเปล่า เพราะพรีโม่ก็ไม่เคยทำกับเราเช่นกัน'

"สึนะ อุ้มฮินารุไปที่บ้าน" รีบอร์นเผยจิตสังหารออกมาเล็กน้อย สึนะที่รู้สึกได้จึงรีบอุ้มฮินารุเเล้วดิ่งตรงกลับบ้านทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน สึนะวางฮินารุไว้ที่เตียงของเธอเเล้วหันมาถามรีบอร์น

"รีบอร์น ทำไมฮินารุถึงเป็นเเบบนี้" รีบอร์นเงียบไปจนสึนะเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี เขารู้สึกว่าตัวของเขาทำให้ฮินารุเป็นเเบบนี้

'ต้องให้เดซิโม่ใช้ไฟดับเครื่องชนเเนบหน้าผากกับฮินารุ นั่นคือวิธีเดียวที่จะสามารถรักษาเธอได้ เเต่เธอได้รับการรักษาช้าไป ฮินารุจะหลับไปเสมือนตาย'

"สึนะ ใช้ไฟดับเครื่องชนเเล้วเเนบหน้าผากกับฮินารุซะ'' รีบอร์นบอกสึนะ ซึ่งสึนะที่ได้ยินจึงหน้าเเดงทันที

"ดะ เดี๋ยว ทำไมล่ะ"

"รีบทำซะก่อนที่ฮินารุจะไม่ตื่นขึ้นมา" รีบอร์นพูดเสียงตํ่า สึนะกลืนนํ้าลายเเล้วกินยาไฟดับเครื่องชนสองเม็ดก่อนที่จะประคองตัวของฮินารุขึ้นมาเเล้วเเนบหน้าผากทันที

''...'' เวลาผ่านไปสักพักร่างกายของฮินารุเริ่มดีขึ้น สึนะวางตัวของฮินารุให้นอนลง ไฟดับเครื่องชนของสึนะจึงค่อยๆหายไป

'หากได้รับการรักษาเเล้ว ฮินารุจะหลับไปประมาณ 2 วัน พอตื่นมาฮินารุจะดีขึ้นเหมือนเดิม'

"ทำได้ดีมาก สึนะ'' รีบอร์นชมสึนะที่กำลังมองอาการของฮินารุ

"อื้ม"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 วันต่อมา

ฮินารุที่กำลังหลับบนเตียงอยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาพร้อมมองเพดานสีฟ้าอ่อนซึ่งเป็นห้องของเธอเอง

เเกร๊ก

เสียงเปิดประตูพร้อมกับผู้ที่มาใหม่นั่นก็คือสึนะ เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเธอฟื้นเเล้วจึงปรี่เข้ามาหาเธอทันที

"นารุ เป็นไงบ้าง?" สึนะใช้หลังมือของตัวเองเเตะที่หน้าผากของฮินารุ

"อือ ไม่เป็นไรเเล้วล่ะ" ฮินารุส่ายหน้าไปเเล้วค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา

"ดีเเล้วล่ะ เธอหลับไปสองวัน เอ๊ะ จริงสิ เราชนะศึกชิงเเหวนด้วยนะ" สึนะนั่งบนเตียงของเธอเเล้วหันมามอง ฮินารุคลี่ยิ้มด้วยความโล่งอก

"ดีใจด้วยนะ สึนะ"

"ขอบใจมากนะ" ฮินารุมองเเผ่นหลังของสึนะที่กำลังหันหลังให้อยู่ ฮินารุเอนตัวไปพิงหลังของสึนะจนเจ้าตัวลุกลี้ลุกลน

"นะ นารุ?"

"ขออยู่เเบบนี้สักพักนะ" ฮินารุพูดเเล้วอยู่อย่างนั้น สึนะที่เห็นจึงไม่ได้พูดอะไรเพราะว่าลางสังหรณ์ของเขาบอกกับตัวเขาเองว่า อย่าพึ่งถามอะไรกับฮินารุมากกว่านี้

ฮินารุนึกถึงสิ่งที่ตัวเองฝันไประหว่างที่ตัวเองได้หลับไปเป็นเวลาสองวัน

 

 

'ที่นี่มันที่ไหนกัน?' ร่างบางหันซ้ายขวาเมื่ออยู่ในสถานที่ที่เธอไม่รู้จัก

'ได้เจอกันสักทีนะ นารุจัง' เสียงที่เต็มไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ ฮินารุหันไปด้านหลังเเล้วทำหน้างงๆ

'คุณเป็นใคร?' ฮินารุเอ่ยถามพร้อมถอยหลังเมื่อเห็นผู้ชายผมสีขาวที่ดูยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีม่วงอ่อนคล้ายดอกลาเวนเดอร์เเละมีคล้ายปานรูปมองกุฎควํ่าสีม่วงอยู่ใต้ตาข้างซ้าย

'ชื่อของฉันก็คือเบียคุรัน จำไว้ด้วยล่ะ เพราะว่าฉันนี่ล่ะจะเป็นคนที่จะชิงเธอมาจากวองโกเล่เอง' เขาพูดจบก็หายไปทิ้งไว้เเค่ความสงสัยของฮินารุ เเต่ต่อมาก็มีคล้ายบางคนปรากฎต่อหน้าเธออีกครั้ง

วิ้งๆ

ละอองสีส้มค่อยๆมารวมกันก่อนที่จะมีร่างหญิงสาวที่ใส่ชุดสีขาว ใส่หมวกใหญ่โตสีขาวเเต่เเถบเป็นสีดำเเละส้ม นัยน์ตาสีฟ้า มีปานสีส้มเล็ก เเละห้อยจุกนมสีส้มไว้

'จุกนมสีส้ม คุณคือ'

'ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฮินารุซังในอดีต ฉันมีนามว่ายูนิค่ะ'

'ยูนิ? ในอดีตงั้นหรอ?' ฮินารุชี้เข้าหาตัวเอง ยูนิพยักหน้า

'สถานที่ที่เราอยู่คือเขตเเดนระหว่างโลกคู่ขนาน ตอนนี้ฉันมีเรื่องจะขอร้องคุณค่ะ' ยูนิเดินเข้ามาใกล้เธอเเต่ฮินารุไม่ได้ถอยหลังเลยกลับกัน ในใจของเธอกลับเลือกให้เชื่อใจเธอคนนี้มากกว่าผู้ชายคนที่ชื่อเบียคุรัน

'เรื่องที่จะขอร้อง?'

'ค่ะ ได้โปรดช่วยปกป้องเหล่าอัลโกบาเล่โนเเละวองโกเล่เเฟมิลี่ด้วยค่ะ'

'ทะ ทำไมล่ะ?'

'อีก 10 ปีต่อมาวองโกเล่ถูกทำลายโดยฝีมือของผู้ชายที่มีนามว่าเบียคุรัน ที่เบียคุรันทำไปเพื่อที่จะครอบครองเเหวนของวองโกเล่ จุกนมของอัลโกบาเล่โนเเละมาเร่ริงค่ะ'

'...'

'หากทั้งสามสิ่งนี้อยู่ในมือของเบียคุรันล่ะก็ ทั้งโลกจะต้องล่มสลายเเน่นอนค่ะ'

'!!!'

'ทำไมเธอถึงให้ฉันปกป้องล่ะ?' ฮินารุถามพร้อมจับมือของยูนิที่กำลังประคบกันอยู่เเล้วบีบเบาๆเพื่อให้เธอหายกังวล ยูนิมองมือของฮินารุที่บีบเบาๆอยู่

'นั่นก็เพราะว่าธาตุจันทราของคุณสามารถป้องกันมันได้ค่ะ'

'ธาตุจันทรา...ของฉันงั้นหรอ?'

'ค่ะ คุณสมบัติของจันทราคือโอบล้อมทุกสิ่งด้วยความรักไม่เหมือนกับนภาค่ะ เพราะว่าจันทรานั้นมีทั้งข้างขึ้นข้างเเรมทำให้สามารถปกป้องของเหล่านั้นได้ เเละสามารถเเปรเปลี่ยนเป็นอาวุธต่อสู้ได้เช่นกันค่ะ' ยูนิตอบออกมา ฮินารุเลือกที่จะรับฟังยูนิต่อไป

'เเล้วทำไมเธอไม่ปกป้องล่ะ อนาคตในสิบข้างหน้าเกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ?' ยูนิมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

'วองโกเล่ริงถูกทำลาย เด็กทารกที่เเกร่งที่สุดอย่างอัลโกบาเลโน่ตายหมดเพราะรังทูรีนิเซต วิญญาณของฉันก็ถูกทำลายโดยเบียคุรันค่ะ'

ฮินารุชะงักเมื่อได้ยินคำว่าอัลโกบาเล่โนตายหมด เด็กทารกที่เเกร่งสุดอย่างรีบอร์นก็ตายรวมถึงฟงด้วย อีกทั้งวิญญาณของยูนิก็ถูกทำลาย

'เเล้วทำไมเธอถึง...'

'นั่นก็เพราะว่าวิญญาณของฉันอยู่ในดินเเดนที่เเสนไกลค่ะ เเต่ร่างกายของฉันในอนาคตสิบปีข้างหน้าคงไม่มีความรู้สึกค่ะ' ยูนิตอบออกมา

'มีวิธีมั้ยในการที่จะดึงวิญญาณเธอกลับมา' ฮินารุถาม ยูนิชะงักไปเมื่อถูกถาม

'มีค่ะ วิธีนั้นเเต่ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ได้รึเปล่า?' ยูนิบอกเเล้วกำจุกนมเอาไว้

'วิธีนั้นคืออะไรล่ะ'

'ต้องใช้ไฟดับเครื่องชนเป็นจำนวนมากเพื่อดึงวิญญาณฉันกลับมา' ฮินารุพยักหน้า เเต่ก็รู้สึกหวิวตรงขาจึงก้มมองลงไปก็เห็นว่าขาของเธอกำลังปลิวหายไป

'ได้เวลาที่ฮินารุซังจะต้องกลับไปเเล้วสินะคะ' ยูนิเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่มีความเศร้า ฮินารุจับมือของยูนิเเละเเนบหน้าผากของเธอเเละยูนิ เธอตกใจนิดหน่อยเเต่รู้สึกได้ว่าความอบอุ่นที่ฮินารุมอบให้เหมือนกับเเม่ของเธอซึ่งก็คืออาเรีย

'ฮินารุซัง...'

'ฉันจะช่วยเธอให้ได้ ไม่ต้องห่วงนะเรื่องของวองโกเล่ริงเเละจุกนม ฉันจะปกป้องมันเอง' ยูนิยิ้มออกมาทั้งนํ้าตาเเล้วมองคนตรงหน้าที่กำลังเลือนหายไป

ตรงหน้าของยูนิมีเเต่ความว่างเปล่า ยูนิเค้นนํ้าเสียงสุดท้ายเพื่อกล่าวออกมาก่อนที่ร่างโปร่งของเธอจะค่อยๆเลือนหายไปเช่นกัน

'ขอบคุณมากนะคะ เเล้วฉันจะรอนะคะ'

 

 

ขอบคุณมากนะคะ เเล้วฉันจะรอนะคะ

YUNI

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #250 Jecelyn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 14:46
    ทำสัญญากันอ่าาา คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย ต่อไปก็ศึกเเห่งอนาคต!
    #250
    0
  2. #104 Hiroyosha (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 10:54
    มาขอร้องก็คือการบังคับอยู่ดี จิ้!
    #104
    0
  3. #16 lookmeekamikaze (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 03:01
    เรื่องน่ารักมากเลย รออ่านอยู่ สู้ๆนะคะ
    #16
    0
  4. #14 polytome (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:23
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #14
    0
  5. #13 04140606 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:10
    สู้ๆค่ะ
    #13
    0