『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 4 : MOON - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

 

 

 

03 : พระจันทร์กับจิตวิญญาณของรุ่นเเรก

 

 

"สรุปคือจะมีศึกชิงเเหวนสินะ" ฮินารุดื่มนํ้าชา เเล้วมองสึนะที่กำลังกังวลอยู่

"อืม ขอโทษที่ลากเธอมาเกี่ยวด้วย" สึนะพูดออกมา ฮินารุเลิกคิ้วขึ้น

"เดี๋ยวสิ ฉันเกี่ยวอะไร?" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง

"อะ เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก" ฮินารุมองสึนะที่ลุกลี้ลุกลนเเปลกเเต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

"อือ งั้นโชคดีเเล้วกัน" ฮินารุตบบ่าเพื่อนชายเเล้วเดินออกจากห้องของสึนะเเล้วเข้าห้องตัวเองที่อยู่ข้างๆ

"เจ้าห่วยสึนะ โง่จริงๆ" เสียงรีบอร์นที่ดังมาจากข้างห้องทำให้ฮินารุที่กำลังเปลี่ยนชุดอยู่หันไปมองเเล้วยิ้มให้ตัวเอง

"เราไม่มีโอกาสหรอก" ก็คนที่สึนะชอบคือเคียวโกะจังนี่นา ฮินารุพ่นลมหายใจออกเล้วกระโดดขึ้นเตียงนอน

หลายๆคนอาจจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงรู้เรื่องเกี่ยวกับมาเฟียหรือวองโกเล่เพราะวันเเรกตั้งเเค่รีบอร์นเข้ามา เจ้าตัวก็ลากฉันเข้าเเฟมิลี่เป็นคนเเรกด้วยเหตุผลที่ว่า

'เธอเป็นคนสำคัญของวองโกเล่'

เเต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าสำคัญยังไงกับวองโกเล่จนกระทั่งคุณเรเชลปรากฎตัวเเล้วบอกกับฉัน

"เฮ้อ นอนไม่หลับเลย" ฮินารุออกจากห้องเเล้วเดินไปที่ห้องครัวเพื่อชงนมร้อนกิน

วูบ

"เอ๊ะ" จู่ๆก็มีไออุ่นวางบนหัวเธอเเล้วลูบไปมา ฮินารุหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลังเเต่ก็ไม่เจอใครเลย สัมผัสไออุ่นนั่นก็หายไป ฮินารุก้มมองเเหวนเเล้วเดินขึ้นห้องไป

 

 

'นายเนี่ยจะไม่ให้เราไปหาเลยหรอ?' ร่างบางในชุดเดรสสีขาวเอ่ยถามคนที่อยู่ข้างๆ

'มันยังไม่ถึงเวลา เธอก็บอกเเล้วนิ' ชายผู้มีไฟดับเครื่องชนสีส้มบนเรือนผมคล้ายสิงโตสีทองอร่ามหันมามองเธอ

'ฉันล่ะไม่ชอบเลยเวลานายเเย้งเเบบนี้' ร่างบางยู่ปากเล็กน้อย ขาทั้งสองเดินไปหาฮินารุที่อยู่บนเตียงที่กำลังหลับอยู่

'นางเหมือนเธอเลยนะ' นัยน์ตาสีส้มเหลือบทองหันมาบอก ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย

'เราไปกันเถอะ'

'อ่า'

 

 

วันต่อมา

ฮินารุไปโรงเรียนตามปกติกับพวกสึนะ สึนะได้บอกกับเธอว่าวันนี้จะเป็นศึกเเช่งเเหวนอรุณหรือก็คือซาซางาวะ เรียวเฮ

"อย่ากังวลไปสิ" ฮินารุบอกคนที่อยู่ข้างๆ สึนะหันมามองเธอ

"เชื่อมั่นไว้สิ เเล้วก็อย่ามือสั่นสิ" มือเรียวกุมมือสึนะเพื่อให้เขาคลายเครียด สึนะสะดุ้งเล็กน้อยฮินารุปล่อยมือเขาเเล้วเดินไปโรงเรียนต่อ

"นารุ!" เสียงเรียกของสึนะทำให้ฮินารุหันไปหาคนที่อยู่ข้างหลัง

"ขอบใจมากนะ" ฮินารุผงกหัวเเล้วเดินต่อไป มือที่กำสายกระเป๋าอยู่ก็กำเเน่นขึ้น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

เวลาผ่านไปถึงตอนกลางคืนฮินารุขออยู่บ้านเพราะว่าไม่อยากไปดูศึกชิงเเหวนถึงเเม้ว่ารีบอร์นจะชักชวนเธอมากเเค่ไหน

"จะไม่ไปจริงหรอ?" รีบอร์นเอ่ยถาม

"นายจะถามนารุอีกทำไมเนี่ย?" สึนะพูดกับรีบอร์น ฮินารุโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ไป

"เข้าใจละ"

ร่างบางเดินมานั่งที่โต๊ะ นิ้วเรียวนวดขมับเล็กน้อย วันนี้ที่โรงเรียนฮินารุรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

"เป็นอะไรอีกเนี่ย?" พึมพำกับตัวเองเล็กน้อยเเล้วฟุบหลับบนโต๊ะไป เรเชลปรากฎตัวหลังจากที่ฮินารุหลับไปเเล้ว เธอเดินเข้ามาใกล้ฮินารุเล็กน้อย

เรเชลมองร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่เเล้วหายไปทันที

หลายวันต่อมาวันนี้เป็นวันศึกชิงเเหวนสายหมอก ฮินารุรู้สึกว่าตนเองต้องไปดูการเเข่งครั้งนี้เเต่ไม่ได้ยอกกับพวกสึนะ

ระหว่างทางการเดินมาโรงเรียนตอนกลางคืน ฮินารุเสียบหูฟังเพื่อผ่อนคลายตัวเองจนเดินมาถึงสนามเเข่งหรือก็คือโรงเรียนนามิโมริ

ติ๊ง!

"!!!" จู่ๆฮินารุก็รู้สึกเเปลกเมื่อเดินเข้าใกล้สนามเเข่งของผู้พิทักษ์สายหมอก

"อึก!" มือเรียวกุมเข้าที่หัวอย่างเเรงก่อนที่จะมีภาพของใครบางคนโผล่เข้ามา

ชายผมสีนํ้าเงินที่คล้ายสัปปะรด นัยน์ตาสองสี ข้างนึงนํ้าเงิน อีกข้างนึงสีเเดงเเถมยังมีตัวเลขสลักไว้

"อะไรกันเนี่ย?" ฮินารุพยุงตัวเเล้วรีบเดินไปที่โรงยิมพร้อมใช้เท้าถีบประตูดังลั่น

ปัง!

"คุฟุฟุฟุ มาถึงเเล้วสินะครับ" ชายคนหนึ่งที่ถือสามง่ามเอาไว้หันมามองผู้มาใหม่

"ฮินารุ/นารุ/ท่านฮินารุ!!!"เสียงตะโกนของทุกคนทำให้ฮินารุเงยหน้ามองทุกคนที่อยู่ในโรงยิม

"ให้ตายเถอะ" ร่างบางทรุดตัวลงกับพื้นเเล้วกุมหัวเเน่น รีบอร์นเดินเข้ามาหาพร้อมกับเด็กทารกอีกคนที่ใส่ชุดทหาร

"เป็นอะไรไปน่ะ?" รีบอร์นเอ่ยพลางมองไปที่สึนะที่กำลังกุมหัวเหมือนเธอ

"ภาพของคนนั้นเข้ามาในหัว" นิ้วเรียวชี้ไปชายหัวนํ้าเงิน รีบอร์นมีสีหน้าเฉยๆ

"นี่มันหมายความว่ายังไงโว้ยเฮ้ย" โคโลเน่โร อัลโกบาเลโน่ที่ครอบครองจุกนมธาตุพิรุณเอ่ยถามรีบอร์น

'เป็นอย่างที่รุ่นที่เก้าคิดไว้ไม่มีผิด' รีบอร์นคิดในใจ

"มุคุโร่ นายทำอะไรเธอ" รีบอร์นหันไปถามคนที่กำลังใช้ภาพมายาสู้กับมาม่อน อัลโกบาเลโน่ที่ครอบครองจุกนมสายหมอกสังกัดวาเรีย

"ก็เเค่ให้เห็นภาพเฉยๆเท่านั้นครับ" มุคุโร่เอ่ยพร้อมเปลี่ยนตัวเลขที่สลักเอาไว้

"กรี๊ดดด!!" ฮินารุกุมหัวพร้อมกรีดร้องออกมา

"ท่านฮินารุ!!!" บาจิลรีบเข้ามาดูอาการฮินารุทันที

ร่างบางกุมหัวเเล้วทรุดตัวลงกับพื้น ดวงตาหลับเเน่น ภาพที่เข้ามาในหัวคือภาพของคนตายเเละคนที่ถูกทำร้ายมามากมาย

"มาเฟียน่ะ มันโหดร้ายผมเลยให้เธอเห็นยังไงล่ะครับ" มุคุโร่เอ่ยพร้อมต่อสู้กับมาม่อนต่อไปเรื่อยๆ

"ฮือๆ" นํ้าตาเริ่มไหลจากดวงตาจนฮินารุเริ่มไม่ไหวกับภาพเหล่านี้

"ไม่เอา ไม่อยากเห็นเเล้ว หยุดทีเถอะ" ฮินารุส่ายหน้าไปมา

"คุณรีบอร์นครับ เราจะทำยังไงดีครับ?" บาจิลเอ่ยถามรีบอร์น

คุณเรเชล ช่วยฉันด้วย! ฮินารุเอ่ยในใจพร้อมภาวนาให้คนที่สถิตในเเหวนเอ่ยกับเธอ

'เราบอกเจ้าเเล้วใช่มั้ยว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า เเหวนจะช่วยเอง' เสียงของเรเชลดังขึ้นมาในหัวของฮินารุ ฮินารุพยักหน้าทั้งๆที่นํ้าตายังไหลรินอยู่

'เหตุการ์ณครั้งนี้ ผู้พิทักษ์สายหมอกของเดซิโม่กระทำเเก่เจ้า เราจะช่วยเจ้าเดี๋ยวนี้' เรเชลเอ่ยออกมา ก่อนที่ทั้งโรงยิมจะดับลง

"เฮ้ย ไฟดับงั้นหรอ?" โกคุเดระโวยวายขึ้นมา สึนะที่ออกจากภาพความทรงจำของมุคุโร่ได้เเล้วจึงโวยวายทันที

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่เนี่ย?"

"ทางเราจะตรวจสอบเองค่ะ" เชลเบคโลเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน ฮินารุรู้สึกว่าภาพในหัวที่เป็นภาพที่คนตายค่อยๆเลือนหายไป

'ขอบคุณมากเลยนะคะ' ฮินารุกล่าวในใจพร้อมจับเเหวนพระจันทร์เสี้ยว

'ไม่เป็นไรหรอก เราบอกผู้พิทักษ์สายหมอกไปเเล้ว เขารู้เเล้วเเหละ' เรเชลเอ่ยขึ้นมา ฮินารุมองไปที่มุคุโร่ในความมืด เจ้าตัวหันมาหาเธอเเล้วค่อยๆเดินมาหา

"นารุ มาตั้งเเต่เมื่อไร?" สึนะเบิกตากว้างพร้อมเดินไปบังตัวฮินารุไว้

"คุณเป็นคนพิเศษสินะครับ" ไฟในโรงยิมสว่างขึ้นมา ฮินารุสบตากับมุคุโร่ที่พูดกับเธอ

"หมายความว่ายังไงน่ะ" ยามาโมโตะเอ่ยถามขึ้นมา

"นั่นสิสุดขั้ว!!"

"...." มุคุโร่เงียบไปก่อนที่จะมีหมอกมาปกคลุมตัวของเขาจนกลายเป็นผู้หญิง

ฮินารุมองมุคุโร่ที่กลายเป็นผู้หญิงที่สลบไปเเล้ว ร่างบางเอื้อมมือไปวางที่หัวของผู้หญิงคนนั้น

"นารุ ทำอะไรน่ะ?" สึนะถามฮินารุ

"ขอเเป๊ปนึง" มือเรียวเอื้อมไปเเตะหัวของผู้หญิงคนนั้นพลันมีเเสงสว่างสีเหลืองส่องขึ้นมา

"อะ อะไรกัน?" เสียงร้องของพวกสึนะดังโวยวายขึ้นมา

นัยน์ตาสีเเดงของหัวหน้าวาเรียมองมาที่ฮินารุพลางนึกถึงคำพูดของตาเเก่คนหนึ่งขึ้นมา ริมฝีปากเเสยะยิ้มคล้ายกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ

วูบ

"เอาล่ะ" ฮินารุผละมือออกมา ผู้หญิงคนนั้นค่อยๆลืมตาขึ้นมาเเล้วหันมามองฮินารุ

"ดีขึ้นมั้ย?" ฮินารุเอ่ยถาม ผู้หญิงพยักหน้า

"ขอบคุณมากค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นขอบคุณเธอ

"ชัยชนะครั้งนี้เป็นของผู้พิทักษ์สายหมอกของซาวาดะ สึนะโยชิค่ะ คืนพรุ่งนี้เป็นศึกของเมฆาค่ะ" เชลเบคโลพูดขึ้นมาพร้อมกันก่อนที่วาเรียจะหายไป

นัยน์ตาสีเเดงมองฮินารุเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหายตัวไป

"เฮือก" มือลูบเเขนทั้งสองที่จู่ๆขนลุกขึ้นมาดื้อ

"ฮินารุ จะว่าไปทำเธอถึงมาอยู่ที่นี้ล่ะ?" รีบอร์นพูดขึ้นมาพลางกระโดดมานั่งบนไหล่ของเธอ

"ลางสังหรณ์น่ะ" ฮินารุเอ่ยขึ้นมา

"งั้นหรอ..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"งั้นจิตวิญญาณของเรเชลก็มาปรากฎต่อหน้าเธอเเล้วสินะ" รีบอร์นนั่งบนเตียงของเธอ เเล้วพูดออกมา

ฮินารุพยักหน้าพลางลูบเเหวน "คุณเรเชลเกี่ยวข้องกับวองโกเล่จริงหรอคะ?"

"อ่า เกี่ยวข้องเต็มๆเลยล่ะ" รีบอร์นเอ่ย

"เเต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าธาตุจันทรามันเป็นพลังยังไงกันเเน่" ฮินารุพูดเเต่ความคิดกับไปนึกถึงตอนที่ใช้พลังกับผู้หญิงคนนั้นโดยที่ตัวมันขยับไปเอง

"ธาตุจันทราถือเป็นธาตุที่หายากมากเเละเป็นที่ต้องการอย่างสูง" รีบอร์นพูดพร้อมอ่านข้อมูลในกระดาษ ฮินารุเลิกคิ้วเเล้วพูดในใจ

'ไปเอามาจากไหนเนี่ย?'

"รุ่นที่เก้าส่งมาให้น่ะ" รีบอร์นที่อ่านใจเด็กสาวได้จึงบอกไป ฮินารุทำหน้าเเหยๆ

"พลังของธาตุน่ะ ฉันกับรุ่นที่เก้าก็ไม่รู้หรอก เธอต้องเป็นคนที่ค้นหาเอง" รีบอร์นพูดออกมา

"เข้าใจเเล้ว"

"ว่าเเต่เรียกมาได้มั้ย?" รีบอร์นถาม ฮินารุงงเล็กน้อยก่อนที่ถามผ่านจิต

'คุณเรเชลคะ อัลโกบาเลโน่อยากคุยด้วยค่ะ' ฮินารุหลับตาพลางพูดในใจ

'ธาตุอะไรหรอ?' เรเชลเอ่ยออกมา ฮินารุถามรีบอร์นเเต่ก็หลับตาไปด้วย

"รีบอร์น ครอบครองจุกนมธาตุอะไรหรอ?"

"อรุณ"

'อรุณค่ะ'

'เข้าใจเเล้ว' เรเชลตอบฮินารุเสร็จเเล้ว เเหวนที่ฮินารุสวมใส่ก็ส่องเเสงขึ้นมา

วูบ

จิตวิญญาณของเเหวนเริ่มเเยกออกมาเป็นสองส่วนก่อนที่เเหวนนั้นจะเเปรเปลี่ยนเป็นร่างโปร่งใส

'สายัณสวัสดิ์ อัลโกบาเลโน่เเห่งอรุณ ฮินารุบอกกับเราว่าเธอมีเรื่องจะคุยกับเรา' ร่างโปร่งเอ่ย รีบอร์นที่เห็นจึงถามทันที

''ฉันอยากรู้ว่าธาตุจันทราที่เธอเป็นผู้ให้กำเนิดมันเป็นยังไง?" เรเชลชะงักไปเล็กน้อยเเต่ก็สงบนิ่งเหมือนเดิม

'เราบอกไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลา' เรเชลส่ายหน้า

"งั้นเรื่องที่เธอเกี่ยวข้องกับพรีโม่จริงมั้ย?" เรเชลพยักหน้า

"เกี่ยวข้องกับพรีโม่สถานะไหน?" รีบอร์นถามลึกลงไปอีก

เรเชลยิ้มอ่อนเเล้วตอบทันที "เราเป็นเพื่อนที่รู้ใจกันมากที่สุดน่ะ"

รีบอร์นที่ได้ยินจึงเงียบไปสักพัก ก่อนที่จะเอ่ยออกมา

"ขอบใจมาก พวกเราจะเรียกเธอออกมาได้อีกมั้ย?" รีบอร์นถามเรเชล

'เราเกรงว่าจะไม่ได้ ในการเรียกเราเเต่ละครั้งจะใช้ไฟดับเครื่องชนในร่างกายสูงมาก เเละจะมีผลกระทบกับฮินารุมาก' เรเชลมองฮินารุที่กำลังสัปหงกอยู่

'เเต่ว่าเราสามารถคุยผ่านจิตของฮินารุได้เพราะว่าเราสถิตที่เเหวนตลอดเพื่อดูเเลฮินารุ' ร่างโปร่งใสอุ้มตัวฮินารุให้อยู่บนเตียง

"เข้าใจเเล้ว" เรเชลพยักหน้าให้รีบอร์นก่อนที่จะเลือนหายไป

'ฝากบอกเดซิโม่ว่าดูเเลฮินารุด้วย' เรเชลเอ่ยออกมา

"อ่า ไว้ใจได้เลย"

 

เธอเป็นคนสำคัญของวองโกเล่

REBORN

 

_________________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #249 Jecelyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 14:29
    กำลังคิดว่าเรเชลอกหักจากพรีโม่หรือเปล่า? เพือนนี่เพื่อนจริงๆใช่ไหมไม่ใช่ว่ามีใครเเอบรักเพื่อนใช่ไหม ไม่งั้นโคตรเจ็บฮืออ
    #249
    0
  2. #219 พีพีเจ้าแมวน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 11:22
    ขอมโนว่า ราเชลกับพรีโม่ จะเป็นสถานการณ์เดียวกับ นารุและสึนะ ค่าาา จิ้นนนน
    #219
    0
  3. #12 04140606 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 22:23
    ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #12
    0
  4. #11 polytome (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:00
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #11
    0