『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 27 : (BLUE) MOON - 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    17 ต.ค. 63

 

24 : พระจันทร์กับศึกครั้งสุดท้าย

 

 

 

 

เเละเเล้ววันต่อสู้ครั้งสุดท้ายของศึกคำสาปเเห่งสายรุ้งก็มาถึง ฮินารุลุกขึ้นจากเตียงเเล้วเหลือบมองไปที่โต๊ะข้างๆเตียง สิ่งของเหล่านั้นถูกเตรียมให้เธอจากใครบางคนที่ฮินารุไปขอร้องมาให้เขาช่วยเตรียมให้หน่อย ถึงเเม้เขาจะคัดค้านเพื่อไม่ให้เธอไปศึกนั้นเเต่เพราะความดื้อด้านทำให้เขายอม

ฮินารุเม้มปากเเน่น ความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาหาเธอมีเเต่ความรู้สึกผิดเเละกลัวเเต่ในเมื่อเธอได้เลือกเส้นทางนี้ไปเเล้ว จะถอยอีกไม่ได้เด็ดขาด มือเรียวกำผ้าปูทีี่นอนเเน่นก่อนที่จะยกเเหวนจันทราขึ้นมา ประกายของมันส่องเเสงเล็กน้อย 

นัยน์ตาสีอำพันสั่นระริกเล็กน้อยเมื่อสีของเเหวนเริ่มที่จะเเปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมฟ้า ฮินารุมองของที่อยู่บนโต๊ะอีกครั้งก่อนที่จะพึมพำกับตัวเอง

“ไหนๆก็มาถึงเเล้ว ชิสุคานิ ฮินารุ เธออย่ายอมเเพ้เด็ดขาดนะ”

‘เห็นว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเรเชลเเละก็เเม่ด้วยนะ’ ในครั้งนั้นระหว่างที่เธอสลบไปจากการต่อสู้ของชิม่อนเเละวองโกเล่ ตัวเธออีกคนได้กล่าวบอกเธอมาเเบบนั้น นั่นจึงทำให้เธอตัดสินใจไปรื้อประวัติครอบครัวของตนก่อนที่จะเจอเรื่องที่น่าตกใจ

เเม่ของเธอ ชิสุคานิ โฮชิระ มีพี่ชายหนึ่งคน…เขามีชื่อว่า ฮิรุกิ อาซะมุคุ เป็นน้องชายบุญธรรมหรือง่ายๆก็คือตาเเละยายของเธอเก็บเขามาเลี้ยง เเต่ที่น่าเเปลกก็คือ ฮิรุกิ อาซะมุคุคนนี้ตายไปเเล้วเเต่ดันไม่มีบอกว่าตายเพราะอะไร

เพราะความสงสัยของฮินารุจึงได้ไปถามนานะดูเเละคำตอบที่ได้มาทำเอาเธอเเทบช็อค

‘ฮิรุกิ อาซะมุคุจังหรอ? จ๊ะ เคยเจออยู่หลายครั้งเลยล่ะ ลักษณะของเขาที่โดดเด่นหรอเหมือนกับคุณคาวาฮิระที่ขายราเมงนั้นเปี๊ยบเลยล่ะ ผมสีขาว สวมเเว่น’

ฮินารุคิดไปในขณะที่กำลังสวมชุดอยู่ เธอถอนหายใจเพื่อผ่อนคลายอารมณ์เเต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่ดี

คาวาฮิระ ผู้ชายที่เราเจอในโลกอนาคตเขาดูเหมือนจะรู้จักเธอเเละยูนิดีเเต่ตอนที่เขาจับเเขนของเราจู่ๆก็มีภาพขึ้นมาในหัวถึงเเม้จะไม่เเจ่มเเจ้งเเต่ความคิดของเธอในตอนนั้นมันอยากจะร้องไห้มาก คาวาฮิระเอ่ยสั้นๆเเค่ว่าเจอตัวเเล้ว

ตอนที่เขาจ้องตาเธอพร้อมกับจับเเขนของเธอขึ้นมา ตอนนั้นเธอเห็นภาพซ้อนขึ้นมาเเต่ไม่ได้บอกใคร ภาพที่ซ้อนขึ้นมามันมาพร้อมกับผู้ชายวัยรุ่นคนหนึ่งที่ยิ้มให้เธออยู่ มือของเขากำลังจับเเขนเธออยู่เหมือนกัน เสียงทุ้มที่อ่อนโยนที่ฮินารุได้ลืมเลือนไปนานเเล้ว

‘ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ฮินารุจัง ผมชื่อว่าฮิรุกิ อาซะมุคุ เป็นน้องชายบุญธรรมของพี่โฮชิระ ฝากตัวด้วยนะ’ 

“!!!”

เพล้ง!

ฮินารุเบิกตากว้างพร้อมกับกุมหัวเมื่อเธอนึกอะไรออกมา มือเรียวที่ปัดเเจกันออกไปเรียกสติคืนมา ร่างนั้นเริ่มสั่น เธอค่อยๆเดินไปนั่งที่เตียงคนไข้เเล้วกอดตัวเอง

“เราเคยเจอเขาคนนั้น ฮิรุกิคนนั้นคือน้องชายของเเม่ที่คล้ายคุณลุงคาวาฮิระมากๆ” ฮินารุเสียงสั่นก่อนที่จะนึกบางสิ่งขึ้นมา เธอรีบคว้ามือถือมาค้นหาข้อมูลก่อนที่จะเบิกตากว้างกับข้อมูลที่เธอค้นหาไป

‘โคลนนิ่งมนุษย์’

การค้นหา 1,200,920 

'โรงพยาบาล XXX มีการโคลนนิ่งครั้งเเรกของประวัติศาสตร์เเละได้ทำสำเร็จ (คลิกเพื่อดูเพิ่มเติม)

‘มนุษย์โคลนนิ่งคนเเรกของญี่ปุ่น!!!’

‘[กระทู้] หมายเลขของคนที่ถูกโคลนนิ่งจะอยู่ตรงคอจริงหรอครับ?’

“ถ้าหากว่า….ถ้าหากว่า คาวาฮิระคนนั้นได้โคลนนิ่งฮิรุกิ อาซะมุคุขึ้นมาเหมือนกับตนเเล้วให้เขามาเป็นน้องชายของเเม่ล่ะก็…..เเต่ทำไมล่ะ”

“ดูเหมือนว่าเธอจะรู้เเล้วสินะ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ฮินารุหันไปมองเเต่ยังไม่ทันที่จะได้มองรูปร่างลักษณะก็มีมืออ้อมมาปิดปากเธอพร้อมโปะยาสลบไปด้วย ฮินารุดิ้นรนก่อนที่จะเหลือบมองคนที่อยู่ด้านหลัง

“ขอโทษนะ เเต่ฉันสัญญากับเรเชลเเละโฮชิระไว้เเล้ว” ฮินารุชะงักเเล้วพยายามรวบรวมสติเมื่อเธอทนไม่ไหวจึงสลบไปเพราะฤทธิ์ของยาสลบ 

“เพราะฉะนั้น อดทนเอาไว้นะ ฮินารุ”

เขาพูดอะไรของเขากัน….?

ตุบ

ฮินารุทรุดลงหลังจากที่ถูกทำให้สลบ ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะอุ้มร่างบางขึ้นมาเเล้วมองไปยังคนที่มาใหม่

“จะขัดขวางฉันหรอ เรเชล พรีโม่?” เรเชลเเละพรีโม่ปรากฎขึ้นมาหลังจากที่ฮินารุสลบไปเเล้ว พรีโม่มีใบหน้าที่นิ่งเเต่ในใจก็กังวล เรเชลเม้มปากเเล้วเอ่ยออกมา

“ทำเเบบนี้ทำไม?” เรเชลเอ่ยถามเขา ในฐานะที่เราเป็นคนรู้จักกัน เรเชลรู้สึกเสียใจกับฮินารุมาก พรีโม่มองฮินารุเล็กน้อย เขากระชับฮินารุไม่ให้ตกจากการที่เขากำลังอุ้มอยู่ก่อนที่จะเอ่ย

“เพราะว่ามันกำลังจะจบยังไงล่ะ” เรเชลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

“จบ…หรอ?”เขาพยักหน้าก่อนที่จะเอ่ยทิ้งท้ายเเล้วเดินออกไปทันที

“ทุกสิ่งทุกอย่าง” เรชลเเละพรีโม่มองเขาที่อุ้มฮินารุออกไป เรเชลทรุดตัวลง ดวงตาสั่นไหว พรีโม่ปลอบเรเชล

“เรเชล เจ้าอย่าคิดมากสิ เดซิโม่ต้องช่วยเธอได้เเน่ๆ” พรีโม่เอ่ย เรเชลหันไปพูดกับพรีโม่

“เเต่ว่านะ เขาน่ะไม่เคยผิดคำพูดเลยนะ!”

“…”

“คนอย่างเขาน่ะ พูดจริงทำจริง นายก็รู้ไม่ใช่หรอ?” เรเชลถาม พรีโม่ผงกหัวเเล้วเอ่ยต่อ

“นั่นก็จริงเเต่อย่าลืมสิว่าฮินารุเป็นคนที่สามารถเปลี่ยนเเปลงอนาคตได้เสมอ เดซิโม่ก็ด้วย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เจอกันนานนะ” เช็คเกอร์เฟสเดินเข้ามาในสนามรบ พวกสึนะหันมามอง

"เช็คเกอร์เฟส!!!" เขายิ้มในขณะที่วางตัวฮินารุลงบนพื้น

“นารุจัง? ทำไมเธอถึงอยู่กับนายล่ะ” สึนะเอ่ยกับเช็คเกอร์เฟสด้วยความโกรธ เช็คเกอร์เฟสยักไหล่พลางเอ่ย

“เพื่อจบทุกอย่าง” สึนะชะงัก เช็คเกอร์เฟสเอื้อมมาถอดหน้ากากของตนก่อนที่จะปรากฎใบหน้าที่ทุกคนคุ้นเคยขึ้นมา

“คะ…คุณลุงคาวาฮิระ!”

“เอ๊ะ ทำไมกันล่ะ!” ยามาโมโตะเอ่ย

“เรื่องนั้นน่ะ เธอน่าจะรู้ดีที่สุดนะ” คาวาฮิระเอ่ย พวกสึนะที่กำลังสงสัยว่าเขาพูดกับใครก็ต้องตกใจอีกครั้ง

“อ่า รู้อยู่เเล้วล่ะ” ฮินารุที่ฟื้นขึ้นมาเพราะฤทธิ์ยาสลบได้หมดเเล้ว มือเรียวกุมขมับเเล้วร้องเจ็บนิดๆ 

“เจ็บๆ” ร่างบางค่อยๆยันตัวขึ้นมาก่อนที่จะถอนหายใจเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายเเล้วกวาดสายตามองคนที่อยู่ที่นี่

“มาครบเเล้วสินะ” ฮินารุเอ่ย คาวาฮิระที่อยู่ด้านหน้าเธอหันมามองเเล้วเอ่ยบางอย่าง

“จะดีหรอ? ที่ทำเเบบนี้น่ะ” เขาถามเธอ ฮินารุส่ายหน้า

“ชะตามันชอบเล่นตลกกับฉันนี่คะ คุณอา”  

(25%)

 

ต่อตรงนี้ค่ะ

 

“คุณอาหรอ ฮินารุ?” รีบอร์นเอ่ยถามลูกศิษย์สาว ฮินารุผงกหัวเเล้วหยิบล็อตเก็ตออกมาเเล้วเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่เเผ่วเบาเเต่ทุกคนได้ยินหมด

“คุณเเม่มีน้องชายบุญธรรมหนึ่งคน เขามีชื่อว่าฮิรุกิ อาซะมุคุเเต่ว่าเขาตายไปโดยไม่ทราบสาเหตุจนฉันไปหาข้อมูลมาจนเจอ” ฮินารุกำล็อตเก็ตนั้นเเน่น 

“ฮิรุกิ อาซะมุคุไม่มีตัวตนตั้งเเรกเเล้ว”

“ว่าไงนะ?” รีบอร์นอุทานออกมา

“!!!”

“เขาคนนั้นน่ะคือร่างโคลนของคาวาฮิระที่สร้างขึ้นมาโดยเหตุผลบางอย่างเเต่ว่าเหตุผลนั้นฉันก็ยังไม่ทราบหรอกค่ะว่าเพราะอะไร” ฮินารุเดินไปหาสึนะที่กำลังเป็นกังวล เขาประคองตัวเธอก่อนที่จะหันไปหาคาวาฮิระเเล้วเอ่ยถาม

“นี่ ตอบหน่อยได้มั้ยคะ ว่าทำไม”

“…”

“ตัวตนอีกคนของฉันบอกว่าคุณน่ะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเเม่เเละคุณเรเชลด้วย” คางาฮิระชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่จะยิ้มมุมปาก

“งั้นหรอ กาลเวลาเริ่มบิดเบี้ยวเเล้วสินะ” คาวาฮิระเอ่ยเเล้วหันไปมองยูนิเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองฮินารุเหมือนเดิม เขาดันเเว่นขึ้นเล็กน้อย

“ตัวตนของเธออีกคนปรากฎออกมาตอนที่เธอสลบไปจากการที่ถูกเดม่อนเเทงใช่มั้ย?” ฮินารุผงกหัว คาวาฮิระจึงเอ่ยถามต่อ

“เห็นอนาคตได้ชัดขึ้น?”

“…”

“นายตั้งใจที่จะทำอะไรกันเเน่ เช็คเกอร์เฟส” รีบอร์นเอ่ยดักคาวาฮิระที่กำลังจะถามฮินารุต่อ คาวาฮิระกระตุกยิ้มก่อนที่จะดีนิ้วดังเป๊าะ

บรรยากาศรอบๆพวกเราเริ่มเปลี่ยนไปก่อนที่พวกเราจะมาอยู่ในเหมือนห้วงมิคิห้วงหนึ่ง ฮินารุกำเสื้อบริเวณอกเเน่นเเล้วทรุดตัวลงไปพร้อมกับความตกใจของสึนะ

“นารุจัง!” ยูนิหันมาเเล้วรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ มือเรียวเเตะที่ข้อมือเพื่อวัดชีพจรของฮินารุก่อนที่จะเอ่ยกับสึนะ

“ชีพจรเต้นเร็วขึ้นค่ะ ท่านลุงรีบอร์นคะ” ยูนิหันไปเรียกรีบอร์นที่กำลังจ้องคาวาฮิระเขม็ง

“โฮ่ย! มีคำอธิบายอะไรมั้ย”

“มีน่ะมีเเน่นอน” คาวาฮิระยกมือขึ้นอย่างยอมเเพ้ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ฮินารุเเต่รีบอร์นเเละอัลโกบาเลโน่ฏ้เข้ามาขวางเอาไว้ก่อน 

“คิดจะทำอะไร?” รัลเอ่ยถาม 

“ถ้าฉันไม่เข้าไปรักษาเธอตอนนี้ เธอจะไม่ไหวเอานะ”คาวาฮิระล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเอ่ยอย่างไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น

“'งั้นหรอ ทั้งหมดคือเเผนของนายสินะ คาวาฮิระ” เบอบิวด้าลอยตัวมาทางคาวาฮิระ เขาเลิกคิ้วเเล้วถาม

“โฮ่ รู้อะไรมาบ้างล่ะเนี่ย?” 

“เกือบทั้งหมด” คาวาฮิระหรี่ตาลงมาก่อนที่ฟังสิ่งที่เบอมิวด้าจะพูด

“เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเพราะว่าเรเชลใช่มั้ยล่ะ?” เบอบิวด้าเอ่ยด้วยความมั่นใจ สึนะที่ประคองฮินารุอยู่ชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะหันมามองเบอมิวด้า

การต่อสู้หยุดชะงักลงเพื่อรับฟังเรื่องราวความจริงของทูรีนิเซต อัลโกบาเลโน่เเละตัวของฮินารุเอง ถึงเเม้การจะใช้เวลานานในการเล่าเเต่เพื่อการต่อสู้ที่เเลกด้วยชีวิต พวกเขาจึงต้องรับฟังเเละจัดสินใจอีกทีว่าจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย

.

..

“400 ปีก่อน หรือวองโกเล่รุ่นเเรกได้เกิดขึ้นมา วองโกเล่พรีโม่มีเพื่อนสนิทอยู่สองคนหนึ่งในนั้นก็คือเรเชล หลังจากที่พวกเขาได้สร้างวองโกเล่ขึ้นมา รุ่นเเรกทั้งหมดได้รับเเหวนที่มาจากคาวาฮิระเเละบรรพบุรุษของยูนิ เเหวนทั้งเจ็ดวงนั้นมาจากหนึ่งหินทั้งหมดเจ็ดก้อน”

“เเต่ทว่าเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงขึ้นมา เรเชลคนนั้นให้กำเนิดธาตุจันทราซึ่งเป็นคนเเรกเเละคนเดียวในโลกที่มีธาตุนี้ ข่าวคราวได้กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว เพื่อความปลอดภัยของวองโกเล่เเละตัวเธอเอง นายเลยให้หินอีกก้อนที่เหลืออยู่สองก้อนกับเธอสินะ” เบอมิวด้าดูปฏิกิริยาของคาวาฮิระเเต่เจ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรจึงเล่าต่อ

“หลังจากที่เรเชลได้รับมันมาจึงได้สร้างออกมาเป็นเเหวนจันทราวงหนึ่งเพื่อกักเก็บเเละปรับความสมดุลของธาตุในร่างกายของตนเอง เเต่หินอีกก้อนไม่มีใครรู้”

“เวลาได้ผ่านไปจนเรเชลได้ให้กำเนิดลูกขึ้นมา นับตั้งเเต่วันนั้นที่เกิดการเปลี่ยนเเปลงครั้งใหญ่ขึ้นมา”

“เรเชลถูกปองร้ายจากเเฟมิลี่หนึ่ง เขาบุกเข้ามาในสวนของวองโกเล่เเละลอบทำร้ายเรเชลในขณะที่เธอกำลังฝึกตนอยู่ เรเชลเเละเขาสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย สุดท้ายทั้งเรเชลเเละเขาคนนั้นก็จากไปเเต่เรเชลได้ทิ้งสิ่งของพร้อมข้อความให้ไว้วองโกเล่รุ่นเเรกรับรู้เเละปฏิบัติตามที่เธอได้ขอร้องเอาไว้”

“…” ดวงตาของคาวาฮิระสั่นไหวเล็กน้อยเเต่ก็ไม่มีใครเห็น

“คนๆเเรกที่เจอจดหมายนั่นคือจี ผู้พิทักษ์เเห่งวายุคนเเรกของวองโกเล่ เขาเจอมันที่ลิ้นชักในห้องของเรเชล จีจึงนำไปให้พรีโม่ พรีโม่อ่านข้อความในจดหมายเเต่เขาก็ต้องตกใจมากเกี่ยวกับเนื้อหาในนั้น”

“ทำไมนายถึงได้รู้ขนาดนี้ล่ะ?” เวลเด้เเทรกขึ้นมา เบอมิวด้ามองมาที่เวลเด้เเละเอ่ยด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

“เพราะว่าฉันอยู่ในเหตุการณ์นั้นยังไงล่ะ”

(40%)

 

ต่อจาก 40 ตรงนี้ค่ะ

 

“ว่าไงนะ?” มาม่อนหันไปมองเบอมิวด้าที่พูด เบอบิวด้าเหลือบมองเเต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรจนกระทั่งได้ยินเสียงของใครบางคนไอขึี้นมา สึนะก้มมองฮินารุที่กำลังสำลักอยู่ มือที่สวมถุงมือเขย่าเล็กน้อยพร้อมเรียกชื่อ

“นารุจัง” คาวาฮิระหันหลับมามองฮินารุก่อนที่จะจิ๊ปากเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เท้าที่ใส่รองเท้าบูทเคาะกับพื้นเป็นจังหวะก่อนที่ร่างของฮินารุจะกลับมาหาคาวาฮิระ สึนะเบิกตากว้างเมื่อฮินารุหายตัวไปอยู่ต่อหน้าคาวาฮิระ

“คาวาฮิระ!!!” คาวาฮิระยกมือห้ามสึนะที่กำลังเดินเข้ามาด้วยความโกรธ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อก่อนที่จะใส่เข้าไปในปากของฮินารุ เเล้วถอยออกมาให้สึนะเข้ามาดูอาการ

“ที่ฉันใส่เข้าไปในปากของฮินารุเมื่อกี้คือยาถอนพิษ”

“ยาถอนพิษ?” รีบอร์นเอ่ยด้วยความสงสัยเล็กน้อย คาวาฮิระถอนหายใจเเล้วเล่าออกมาต่อจากเบอมิวด้าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“จดหมายที่พรีโม่ได้รับจากเรเชลมีข้อความดังต่อไปนี้”

 

'ถึงจีอ๊อตโต้ 

ตอนที่นายได้อ่านจดหมายฉบับนี้ฉันคงไม่ได้อยู่เคียงข้างนายอีกต่อไปเเล้วล่ะ เรื่องราวที่ฉันบอกต่อไปนี้ขอให้นายเก็บเป็นความลับเเละขอร้องให้นายทำตามที่ฉันบอกที

ตอนนี้ตำเเหน่งของฉันก็คือศูนย์กลางของวองโกเล่หรือก็คือเป็นคนที่เชื่อมทุกๆคนเพื่อหนึ่งเดียวกันเเต่เมื่อใดที่คนที่สืบทอดธาตุจันทราเสียชีวิตลง พรีโม่…นายต้องใช้หินที่มีสีเขียวคล้ายมรกตเเล้วหยดเลือดของพวกนายลงไป มันจะช่วยเเต่ก็ไม่สามรถเเบ่งเบาภาระได้หมด ผู้คุมกฎเเห่งโลกบอกกับฉันมาตอนที่ฉันให้กำเนิดธาตุจันทรา

เขาบอกว่าการที่ฉันสร้างธาตุนี้ขึ้นมาจะมีคนจับตามองพร้อมที่จะขโมยอยู่ตลอดเวลาเพราะงั้นอย่าให้ใครรู้เป็นอันขาด เขาเลยให้หินหนึ่งมาหนึ่งในเจ็ดก้อนเพื่อเอามาสร้างเป็นเเหวนเพื่อคุมธาตุจันทรา

พันธะสัญญาที่เราเคยทำเอาไว้ ผู้คุมกฎเเห่งโลกตั้งใจจะให้มีต่อไปจนกว่าความสงบสุขที่เรารอคอยจะมาถึง

เเน่นอนว่าฉันจะรอลูกหลานที่มีความคิดคล้ายกับฉันเเละพร้อมที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อพวกพ้องเหมือนที่นายเคยพูดเอาไว้ พรีโม่ 

ฉันรู้ว่าการที่ทำเเบบนี้มันอาจจะทำให้นายโกรธเเต่ว่าเพื่อทุกคนเเล้ว ฉันไม่เสียใจเลยล่ะ ฉันยินดีที่จะทำมัน 

อภัยให้ฉันด้วยนะ จีอ๊อตโต้'

 

“…” คาวาฮิระเล่าจบจึงมองเเต่ละคนที่มีสีหน้าที่ต่างกันไป

“เเล้วที่ฮินารุบอกว่าเตรียมใจเอาไว้เเล้วล่ะ?” รีบอร์นเอ่ยถาม คาวาฮิระยิ้มเเต่มันเป็นการฝืนยิ้ม เขารู้ดีการที่เฝ้ามองผู้หญิงที่ตนเเอบรักตั้งเเต่ 400 ปีก่อนมาจนถึงตอนนี้ ชิสุคานิ ฮินารุคือคนที่เขาหลงรักอีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะอุดมการ์ณของเธอก็ได้ 

“คำสาปของอัลโกบาเลโน่น่ะ” คาวาฮิระเอ่ยพร้อมล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเเล้วโยนไปอยู่ตรงหน้าพวกอัลโกบาเลโน่

“สิ่งที่ฮินารุเตรียมใจเอาไว้คือการตายของเธอน่ะ”

“!!!”

“นายว่าไงนะ!?” สึนะเสียงดังลั่นจนทำให้เอ็นมะเดินมาบีบไหล่สึนะเอาไว้

“เรเชลบอกกับฉันไว้ก่อนที่ตัวเองจะตาย”

 

‘ถ้าอัลโกบาเลโน่อยากที่จะถอนคำสาปคงมีการสูญเสียที่ใหญ่ที่สุด นี่ ถ้าใช้ธาตุจันทราเพื่อทำให้พวกเขากลับร่างเดิมจะได้รึเปล่า?’ เรเชลเอ่ยถามคาวาฮิระหรืออีกร่างหนึ่งก็คือเช็คเกอร์เฟส 

‘ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เธอก็รู้ดีนะ อัลโกบาเลโน่คือเด็กทารกทั้งเจ็ดที่เเข็งเเกร่งมากที่สุดเเละเป็นสมดุลของทูรีนิเซต ลำพังเเค่เธอมีธาตุจันทราขึ้นมา พวกเราก็เเย่จะตายอยู่เเล้วนะ’ เรเชลขมวดคิ้วพลางวิ่งมาขวางหย้าเช็คเกอร์เฟสเอาไว้

‘ถ้าเป็นเเบบนั้นก็ใช้ธาตุจันทราเติมเต็มเข้าไปในจุกนมของอัลโกบาเลโน่สักสิ ตราบใดที่จุกนมของพวกเขายังมีสีอยู่ สมดุลก็จะไม่พังทลายเเน่นอน’ เช็คเกอร์เฟสครางอืมในลำคอ

‘นั่นสินะ….เอ๊ะ- เดี๋ยวสิ การที่จะทำเเบบนั้นหมายความว่าเธอก็ต้องตายนะ!’ เขาเถียงเธอทันที เรเชลชะงักก่อนที่จะก้มหน้าลงเเล้วเงยหน้าขึ้นมา

‘เพื่อส่วนรวมฉันยอม!’

‘เรเชล! มันเป็นความคิดที่บ้าบิ่นมากเลยนะ’

‘เเต่การที่พวกเขาต้องมีอายุยืนนานเเบบนั้นมันไม่ยุติธรรมเลยนะ อีกอย่างธาตุจันทราเเบบนี้มันก็สร้างภาระให้ผู้คุมกฎไปเปล่า ฉันยอมเติมไฟให้จุกนมยังดีกว่าเลย’ 

‘ฉันไม่ยอมให้เธอทำเเบบนั้นเด็ดขาด!’ เช็คเกอร์เฟสเดินมาบีบไหล่เรเชลพร้อมจ้องหน้าเเต่เรเชลก็จ้องกลับ

‘…’

‘…’

‘สักวัน…ลูกหลานของฉันที่เห็นด้วยกับความคิดนี้ เธอจะต้องทำเเบบเดียวกับที่ฉันคิด’

‘ถึงคราวนั้นฉันก็จะขัดขวาง ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรก็ตาม’ เช็คเกอร์เฟสถอดหน้ากากออกเเล้วเอ่ย

‘ทำไมนาย…ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะ?’ เรเชลตั้งคำถามขึ้นมา เช็คเกอร์เฟสมองหน้าเรเชล มือที่สวมถุงมือสีขาวประคองมือของเรเชลขึ้นมาก่อนที่เขาจะคุกเข่าเเล้วบรรจงจูบที่มือเเล้วเอ่ยกับเธอ

‘ไม่มีใครอยากให้คนที่ตัวเองรักต้องตายหรอก’

‘!!!’

 

 

“นี่นายรักผู้หญิงคนนั้นเนี่ยนะ เช็คเกอร์เฟส?” เบอมิวด้าบินมาอยู่หน้าคาวาฮิระ คาวาฮิระดันเเว่นขึ้นพร้อมตอบกลับ

“เธอเป็นคนเเรกที่สอนให้ฉันรู้จักกับคำนี้ถึงเเม้มันจะทรมานเพราะการจากลาเเต่ฉันก็ยังลืมเธอไม่ลงหรอก ก็นะตั้งหลายร้อยปีมาเเล้ว” 

“จะทำยังต่อล่ะ อัลโกบาเลโน่ทั้งหลาย อยากคลายคำสาปมากไม่ใช่หรอ?” คาวาฮิระเอ่ยถาม ในเวลานั้นฮินารุก็ตื่นขึ้นมาพอดี

“ถ้าอยากคลายล่ะก็ได้นะเเต่เเลกกับชีวิตหนึ่งคน ชีวิตของคนที่พวกเรารักเเละเคารพมากที่สุด” อัลโกบาเลโน่นิ่งเงียบไปหมด ฮินารุที่เห็นภาพลางๆจึงเอ่ยออกมา

“อา….”

“นารุจัง!” สึนะมองคนที่อยู่ในอ้อมกอดฟื้นเเล้ว คาวาฮิระยิ้มบางให้เธอ 

“เป็นไงบ้าง ฮินารุ?” ฮินารุมองหน้าคาวาฮิระเเล้วกวาดสายตามองอัลโกบาเลโน่

“อืม ไม่เป็นไรเเล้วล่ะ” มือเรียวยกขึ้นมาตรวจเช็คสภาพร่างกายของตน คาวาฮิระเดินเข้ามาใกล้เธอพร้อมย่อตัวลง สึนะที่อยู่ข้างๆกระชับเธอเเน่น คาวาฮิระยกมือขึ้นมาวางที่ใบหน้าของฮินารุเเล้วใช้นิ้วเกลี่ยเเก้มเบาๆ

“เธอจะทำยังไงต่อไป? เธอเห็นเเล้วไม่ใช่หรอ จุดจบของเธอเเละสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน” ฮินารุสบตากับกวงตาสีเทาของคาวาฮิระก่อนที่จะเอ่ย

“เพื่อทุกคน…เพื่ออัลโกบาเลโน่ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีใครเปลี่ยนความคิดฉันได้เเล้วล่ะค่ะ” ฮินารุสังเกตเห็นว่าชั่วชณะหนึ่งสีหน้าของคาวาฮิระเปลี่ยนไปเล็กน้อย 

“เพราะว่าไม่ควรมีธาตุนี้ตั้งเเต่เเรก เพราะงั้นฉันก็จะทำให้คำสาปของอัลโกบาเลโน่คลายเองค่ะ”

“นารุจัง…” 

“รู้อยู่เเล้วล่ะ ว่าเธอต้องพูดเเบบนี้ ฮินารุ ไม่ต่างอะไรกับเรเชลกับโฮชิระเลยนะ” ฮินารุร้องเอ๊ะเล็กน้อยก่อนที่จะมองหน้าคาวาฮิระที่กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“เพราะรู้ว่าพวกเธอเหมือนกัน ฉันก็ต้องทำเหมือนเดิม” กล่าวจบคาวาฮิระก็ลุกขึ้นยืนเเล้วถอยห่างเเล้วยกมือขึ้นมา ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วเอ่ยเสียงสั่น

“นี่ คิดจะทำอะไร?” ฮินารุล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตนเเล้วหยิบหินที่มีสีเขียวมรกตออกมา คาวาฮิระเปลี่ยนสีหน้าเเต่ก็ค้างท่านั้นต่อไป 

“เธอก็น่าจะเห็นเเล้วนะ ฮินารุ จุดจบของเธอน่ะ”

“อะ….”

 

‘เเฮ่กๆ’

‘นารุจัง!!!’

‘ไปจัดการเขาซะ’

‘ขอร้องล่ะ ถ้าเป็นนายต้องทำได้เเน่ๆ’

 

“การตายของเธอเป็นเพราะว่าฉันไม่ใช่หรอ?”

“นี่คุณ…”

“ฮินารุ ถอยออกมาเร็วเข้า!!!!”

ตูม!!!

 

(100%)

_________________________________________________________________________

:ขออภัยที่มาช้าค่ะ พอดีติดตามข่าวที่เกี่ยวกับการเมืองเลยไม่สามารถเข้ามาเขียนได้ค่ะ

:ใครที่จะไปม็อบในวันนี้ขอให้เตรียมอุปกรณ์เพื่อป้องกันตัว ดูเเลรักษาตัวเองกันด้วยนะคะ สิ่งที่ตำรวจทำกันประชาชนเมื่อวาน เราโกรธมากเลยค่ะ ได้เเต่ดูข่าว ไถทวิต ให้กำลังใจทุกคนเพื่อที่จะได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย

:ขอให้สิ่งที่พวกเราประชาชนทำไม่สูญเปล่าค่ะ เพื่อเปลี่ยนเเปลงกฎหมาย รัฐบาล เราจะพยายามไปด้วยกันนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #218 wing999 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 17:21
    รอน้ะค่ะ
    #218
    0
  2. #217 Skawrat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2563 / 13:22

    มันค้างสุดๆค่ะฮ่าๆๆๆๆ
    #217
    0
  3. #216 icesupicha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 20:37

    ระเบิดแล้วว T^T //ช่วงนี้ไม่ดีเลย ทุกๆคนระวังตัวกันด้วยนะคะ

    #216
    0
  4. #214 ไอยรา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 21:20

    ไม่อยากขัดมูดนะ..แต่เบอบิวด้านี่นายอายุเท่าไหร่ฮึ

    #214
    0
  5. #213 TT ♡♤ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 17:04
    ค้างงงงง
    #213
    0
  6. #212 icesupicha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 14:40

    เอาแล้วๆ อยู่ในเหตุการ์ณด้วย

    #212
    0
  7. #211 polytome (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 07:39
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #211
    0
  8. #210 Pattamawan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 21:28
    ค้างเลยไร่ง่าาา
    #210
    0
  9. #209 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 21:26
    ว้าวววว กำลังเข้มข้นๆ รอค่าาา
    #209
    0
  10. #208 Miracle_Angel​ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 21:18
    มาต่ออีกนะคะ
    #208
    0
  11. #207 Ton2232 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 12:55
    ค้างงง!!
    #207
    0
  12. #206 wing999 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 23:01
    ค้างงงงงง
    #206
    0
  13. #205 icesupicha (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 20:57

    รอต่องับบบ

    #205
    0
  14. #204 Purple Rainbow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 20:38

    อ๊ากกกกกค้าง
    #204
    0
  15. #203 Pattamawan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 20:22

    ง่าาค้างเลยง่าาไรท์ขาา
    #203
    0