『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 23 : (BLUE) MOON - 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

 

 

 

21 : พระจันทร์กับคำบอกเล่า….

 

“นารุจัง…นารุจัง!” 

“เฮือก!” ฮินารุสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนที่จะพบใบหน้าของคนที่เรียกชื่อของเธอ เป็นสึนะนั่นเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล เหงื่อของเขาไหลตามกรอบหน้า เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนที่จะใช้มือสากยื่นมาลูบหัวของเธอ

“สึนะ นายเป็นอะไรน่ะ” ฮินารุเค้นเสียงในลำคอเพื่อเอ่ยถาม มือเรียวยื่นไปจับมือของสึนะที่สวมวองโกเล่เกียรฺอยู่

“เธอกรีดร้องเสียงดังมากเลย ฉันเลยเป็นห่วง พอเข้ามาในห้องก็เห็นเธอร้องไห้อยู่เลยปลุกเธอน่ะ” สึนะเอ่ยด้วยความเป็นห่วงพร้อมบีบมือเธอเบาๆเป็นการตอบรับ

“กรีดร้อง…หรอ” สึนะพยักหน้าเเล้วพยุงตัวเธอขึ้นมา

“เธอพักก่อนนะ ฉันจะบอกเเม่ให้” สึนะเอามือทาบหน้าผากเเล้ววัดไข้

“ตัวรุ่มๆอยู่นะ”ฮินารุไม่ได้ตอบอะไรเเค่ล้มลงตัวนอนต่อ สัมผัสจี๊ดที่เกิดขึ้นในหัวของเธอทำเอาฮินารุปวดหัวมากๆ หูของเธอได้ยินเสียงบางอย่างที่คล้ายกับเข็มนาฬิกาที่กำลังเคลื่อนที่อยู่

ติ๊ก….ติ๊ก….ติ๊ก….

“นารุจัง?” สึนะที่กำลังออกจากห้องหันมามองร่างบางที่กำลังนอนกุมหัวอยู่บนเตียง ลางสังหรณ์ของเขาเอ่ยกับเขาว่าฮินารุกำลังตกอยู่ในอันตราย 

“สะ..เสียงนาฬิกา” ฮินารุเสียงสั่น สึนะเบิกตาโพลงก่อนที่จะวิ่งไปหารีบอร์นที่กำลังกินข้าวเช้าอยู่ พอสึนะกระซิบอะไรบางอย่างกับรีบอร์น เขาจึงรีบพาตัวครูมาหาฮินารุทันที

“ฮินารุ ได้ยินฉันมั้ย?” ฮินารุค่อยๆลืมตาเเล้วมองเเต่ก็ต้องตกใจเมื่อภาพตรงหน้าของเธอมันพร่ามัว

“เสียงนี้รีบอร์นหรอ?” รีบอร์นชะงักกับประโยคเมื่อครู่

“เมื่อกี้เธอพูดว่าเสียงนี้หรอ?” ฮินารุกุมหัวตัวเองเเน่นขึ้น นิ้วเรียวเเทบจะจิกเข้าไปในหัวของเธอ

“อึก…”

“สึนะ ไปตามยูนิซะ น่าจะยังไปได้ไม่ไกล” หันไปสั่งลูกศิษย์ตัวเองทันที

“อ่ะ…อืม”

“เป็นไปได้ เรียกหมอนั่นมาด้วย” สึนะที่กำลังวิ่งออกจากห้องหยุดอยู่กับที่เเล้วหันมามอง

“หมอนั่น?” 

“เออ เเน่นอนอยู่เเล้วสิ”

“เบียคุรันไง”

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊ก…ต๊อก ติ๊ก…ต๊อก

เสียงเข็มนาฬิกาที่ดังขึ้นเรื่อยๆเรียกสติให้ฮินารุที่กำลังอยู่ในวังวนเช่นเดิมหันไปมอง นัยน์ตาสีอำพันวูบวาบเล็กน้อย มือเรียวสั่นขึ้นมาทันทีก่อนที่จะยกขึ้นมาปิดปากด้วยความหวาดกลัว

ติ๊ก…ต๊อก

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือนาฬิกาทรายอันใหญ่ที่กำลังมีทรายเป็นจำนวนมากกำลังไหลสู่ด้านล่าง บนผนังก็มีนาฬิกาเข็มประดับไว้ เข็มวินาทีของมันทำหน้าที่ได้อย่างดีจนได้ยินเสียงติ๊กต๊อก

ซู่…

เสียงของทรายสีเหลืองออกขาวกำลังไหลลงสู่ด้านล่างที่มีเพียงน้อยนิด ฮินารุจ้องมันด้วยความตกใจ ก่อนที่เเหวนของเธอจะส่องเเสงออกมา

วิ้งๆ

“…” ฮินารุพยายามส่งเสียงเเต่ก็ส่งเสียงไม่ได้ มือเรียวจับลำคอที่เเห้งผาก พยายามเปล่งเสียงเเต่นู้สึกเจ็บกล่องเสียงเหลือเกิน

เเหวนจันทราที่สวมยังคงส่องเเสงประกายสวยงาม ประกายสีเหลืองอำพันของมันลอยไปที่นาฬิกาเข็มที่กำลังเคลื่อนที่ มันเข้าไปรวมกับเข็มวินาที สักพักเข็มวินาทีนั้นกลับเดินเร็วขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

“เมื่ออำพันส่องประกาย จุกนมทั้งเจ็ดจะถูกถอนคำสาป” 

ประโยคนี่อีกเเล้ว…เสียงคนเดิมเลย….. ฮินารุหันซ้ายขวาก่อนที่จะมองคนที่มาโผล่ตรงหน้าเธอ

“นภาจะเสียดวงจันทร์ไป เเต่หากพระจันทร์มีผลึกนั้นจะไม่เป็นไร”ชายคนนั้นยกยิ้มด้วยความอ่อนโยน

“สีใสของผลึกที่ตกสู่รุ่น ประกายเเสงที่เหมือนกับทะเลนํ้าใส”

คนนี้….พูดอะไรน่ะ

“เเต่ทว่า…มันกลับถูกย้อมไปเป็นสีเขียวมรกต” ฮินารุมองคนตรงหน้า

นารุจัง!

เสียงนี้…สึนะ

กลับมา…นารุจัง!!!!

ฮินารุจัง!!!!

ยูนิ….

“เฮือก!!!!” ฮินารุเบิกตาโพลงก่อนที่จะอ้าปากค้างเหมือนคนขาดอากาศ สักพักก็ค่อยๆปรับอารมณ์เเล้วหายใจเหมือนปกติพลางเอียงหัวมองคนที่มาใหม่

“ยูนิ เบียคุรัน….?” เบียคุรันที่ไม่มีมงกุฎสีม่วงควํ่าใต้ตาเเต่เขากลับมีปีกสีขาวสวยงาม มือหนาของเขาผละออกจากมือเรียวฮินารุเเล้วหันไปบอกรีบอร์น

“ดูเหมือนว่าจะถูกดึงจิตใจไปน่ะ”

“ดึงจิตใจหรอ?” เบียคุรันยิ้มรับเเล้วหันมาถามฮินารุที่กำลังกะพริบตาปริบๆ

“เห็นอะไรบ้างรึเปล่า?” ฮินารุครางรับในลำคอเเล้วเอ่ยออกมา

“นาฬิกาทรายที่มีทรายสีเหลืองออกขาว ด้านหลังมีนาฬิกาเข็มที่กำลังหมุนถอยหลังอยู่” เบียคุรันพยักหน้ารับพลางตอบรับบ้าง

“มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่ออกมา” ฮินารุเอ่ย 

“คนนั้นลักษณะเป็นไงหรอ?” เบียคุรันเอ่ยด้วยความสงสัย ฮินารุหลุบตามองตํ่า

“ตัวสูง ผมสีขาว สวมหน้ากาก สวมชุดสูทสีขาวมีลายคล้ายตัวตลกเเต่ไม่ใช่”

“…”

“คนนั้นเขาพูดด้วย”

“พูดหรอ?” สึนะเอ่ยขึ้นมาบ้าง ฮินารุผงกหัว

“ ‘เมื่ออำพันส่องประกาย จุกนมทั้งเจ็ดจะถูกถอนคำสาป นภาจะเสียพระจันทร์ไป เเต่หากพระจันทร์มีผลึกนั้นจะไม่เป็นไร สีใสของผลึกที่ตกสู่รุ่น ประกายเเสงที่เหมือนกับทะเลนํ้าใส เเต่ทว่า…มันกลับถูกย้อมไปเป็นสีเขียวมรกต’ ” ฮินารุเอ่ยออกมา

“!!!”

“จุกนมจะถูกถอนคำสาปงั้นหรอ?!” รีบอร์นเอ่ยขึ้นมาด้วยนํ้าเสียงปกติเเต่ก็เเฝงไปด้วยความตกใจ เบียคุรันขมวดคิ้วเล็กน้อย ยูนิเบิกตากว้างเช่นเดียวกับสึนะ

“มีอะไรอีกมั้ย ฮินารุจัง?” 

“เขาเรียกฉันว่าเด็กน้อยน่ะ” เบียคุรันที่ได้ยินจึงหัวเราะทันที

“55555 สึนะโยชิคุง เธอกำลังจะมีคู่เเข่งเเล้วนะ” เบียคุรันลูบหัวฮินารุเล็กน้อยเเล้วผละออก

“พูดอะไรของนายน่ะ เบียคุรัน!?” สึนะมีท่าทีกระวนกระวายใจ เบียคุรันไม่ได้สนใจเเต่เขาก็พูดกับรีบอร์นอะไรบางอย่างก่อนที่จะชักชวนให้ยูนิที่พัก 

“ฮินารุจัง ถ้ารู้สึกไม่ดีรีบมาหาฉันเลยนะคะ” ยูนิจับมือของฮินารุขึ้นมาเเล้วบอกกล่าว

“อะ…อืม” ยูนิคลี่ยิ้มด้วยความสบายใจพร้อมเขย่าสองสามครั้งพร้อมปล่อยมือ

“งั้นขอตัวก่อนนะคะ ท่านลุง คุณซาวาดะ”

“กลับดีๆล่ะ”

“โชคดีนะ” สึนะโบกมือบาย อินารุที่เห็นว่าทั้งคู่เดินออกไปจึงเอนตัวพิงไหล่สึนะด้วยความเหนื่อย

“นารุจัง?” มือหนาของเขาลูบหัวของฮินารุเพื่อให้เธอผ่อนคลาย

“สึนะ ฉันเห็นภาพน่ะ” สึนะเลิกคิ้วเเต่ก็ยอมฟังที่ฉันพูด

“ภาพอะไรหรอ?” 

“ตัวฉันมีเลือดที่ท้องเเละปาก นายในโหมดไฮเปอร์วิ่งเข้ามาอุ้มฉันไว้ เเล้วเรียกชื่อฉันไปมา”

“!!!”

“ฉันพูดให้นายสบายใจก่อนที่จะมีชื่อของคนหนึ่งที่เราไม่รู้จักโผล่ขึ้นมา” สึนะชะงักมือที่กำลังลูบผมรวมทั้งรีบอร์นที่เดินดุ่มๆมานั่งที่ตักของเธอ

“ชื่ออะไรฮินารุ?”

“…”

“…”

“…”

“….เเจ็คเกอร์เฟส….”

 

 

 

 

 

 

 

 

“อำพันเริ่มตื่นขึ้นมาเเล้วสินะ”เสียงทุ้มที่เเฝงไปด้วยความกังวลเอ่ยขึ้นมาพลางจ้องไปที่รูปถ่ายใบหนึ่งเเล้วใช้นิ้วลูบภาพนั้นเบาๆด้วยความคิดถึง 

“มันเริ่มขึ้นเเล้วล่ะ ขอโทษก่อนเลยนะ เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอคงไม่ชอบมากๆเลยล่ะ” เขาเอ่ยเเล้วเผยรอยยิ้มบางๆออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ” ร่างเล็กที่ดูเหมือนว่าบินได้ลอยมาหาร่างคนหนึ่งที่กำลังจ้องมาอย่างอยู่

“อา…พร้อมตลอดเวลา” ร่างเล็กพยักหน้าเเล้วมองไปที่ลูกเเก้วที่กำลังฉายภาพศึกคำสาปสายรุ้ง

“ใครจะชนะ…ใครจะเเพ้ ใครกันนะ? ที่จะสามารถทำให้ฉันสนใจได้”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“บองชู่วนะจ๊ะ เด็กๆทั้งหลาย” ทันทีที่เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่คุ้นหูดังขึ้นมา พวกสึนะที่กำลังไปเรียนอยู่ก็หันมามองเเล้วตะโกนออกมา

“พะ..พวกโกคุโยเเลนด์นี่นา!!!”สึนะเอ่ย

“M.M!”

“โกชิมะ เคน!”

“คามิโมตะ จิคุสะ!”

“มาทำอะไรที่นี้กันน่ะ” ฮินารุที่เดินตามหลังพวกสึนะก็ได้เห็นจึงเอ่ยถามออกไปโดยที่ไม่ได้ตกใจสักนิด

“นารุจัง ไม่ตกใจเลยหรอ?!” สึนะหันมาถามอย่างอึ้งๆ ฮินารุเลิกคิ้วเเล้วส่ายหน้า

“เจอกันอีกเเล้วนะครับ ชิสุคานิ ฮินารุ”มุคุโร่เอ่ยพลางเดินเข้ามาใกล้ฮินารุเเล้วยกมือลูบหัวฮินารุ

“ฉันไม่ใช่เด็กนะ มุคุโร่” มุคุโร่หัวเราะเล็กน้อยเเล้วผละมือออกจากหัว

“พวกนายมาทำอะไรที่นี้กันล่ะ?” ฮินารุเอ่ยถาม

“พวกเรามาประกาศสงครามครับ” มุคุโร่เอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉยก่อนที่จะคนมาใหม่เอ่ยขึ้นมา

“ซึ่งผู้นำในครั้งนี้ก็คือ ฉัน!” เมื่อพวกสึนะที่เห็นจึงเบิกตากว้างทันที

“เวลเด้!!!”

 

สถานะ : ยังไม่เเก้คำผิด

_______________________________________________________________

: น้อยมากๆค่ะ ขออภัย เนื่องจากที่โรงเรียนได้ประกาศให้นักเรียนไปเรียนทุกสัปดาห์เเบบไม่มีหยุดทำให้ไม่มีเวลาว่างเเละครูก็สั่งการบ้านมารัวๆค่ะ ใกล้สอบเเล้วด้วย อาจจะล่าช้าไปหน่อยนะคะเเต่จะพยายามลงหนึ่งตอนต่อาทิตย์ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

297 ความคิดเห็น

  1. #155 polytome (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 09:11
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #155
    0
  2. #154 Mynun9412 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 07:23
    เดม่อนเหรอ ไม่ใช่มุคุโร่อ้อ เดม่อนรุ่นที่หนึ่งนิ
    #154
    0
  3. #153 Mynun9412 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 07:19
    รอออ สนุกมากกกกก
    #153
    0
  4. #152 Pattamawan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 22:54

    ไรท์สู้ๆนะคะ
    #152
    0
  5. #151 Sayuri21 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 20:40
    เอิ่มมันสนุกนะ แต่ มันเกิดอะไรขึ้น???
    #151
    0
  6. #150 lemonade SWEETHEART (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 20:40
    สู้ๆนะค้า
    #150
    0