『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 22 : (BLUE) MOON - 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

 

 

20 : พระจันทร์กับศึกครั้งใหม่

 

เเละในวันถัดมาของการพักฟื้นของฮินารุ เธอกำลังมองคนที่กำลังยกมือขอโทษเธอ ฮินารุเเก้มป่องด้วยความงอนคนตรงหน้าเเล้วสะบัดหน้าหนีด้วยความงอน 

เพราะที่สึนะทำไปเมื่อคืน ถึงเเม้เขาจะไม่ได้มีอะไรกับเธอเเต่การที่เขาทำรอยไว้ทั่วเเบบนี้มันก็ไม่ใช่ ฮินารุอุตส่าห์กำชับหนักหนาว่าอย่าทำ ถ้าจะทำให้ทำใต้ร่มผ้าหรือที่ๆไม่สามารถมองเห็นเเต่นี่เขาเล่นทำรอยที่คอจนรีบอร์นต้องยื่นนํ้าเเข็งที่ถูกใส่ไว้ในถุงเย็น

“ขอโทษนะ นารุจัง” สึนะยังเอ่ยขอโทษ ฮินารุมองคนตรงหน้าเเล้วหรี่ตาลงเเล้วดูรอยที่สึนะทำโดยการเช็คที่กระจก

“…” นัยน์ตาสีอำพันมองรอยพวกนั้นเเล้วเหลือบมองคนที่ทำก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

“ให้อภัยล่ะกัน เเต่ครั้งหน้าอย่านะ” สึนะผงกหัวรัวๆ ฮินารุรับผ้าพันเเผลจากรีบอร์นก่อนที่จะพันคอโดยที่มีสึนะช่วย

“ขอโทษนะที่ทำเกินไปน่ะ” สึนะเอ่ยเสียงเเผ่วเบา ฮินารุมองด้วยหางตาเเล้วส่ายหน้า

“อืม ไม่เป็นอะไรหรอก เเค่นายไม่ทำเเบบนั้น ฉันก็ไม่ว่าหรอก” ฮินารุเอ่ยพลางมองหน้าสึนะ เขายกยิ้มบางเเล้วพยักหน้าเเล้วกระซิบกับเธอเเล้วผละหน้าออก

‘เเต่ถ้าเรียนจบเเล้วขอนะ’

ฉ่า-----

“สึนะโยชิเจ้าเล่ห์!!!!” ฮินารุเอ่ยออกมา สึนะหัวเราะเล็กน้อย

รีบอร์นที่มองสองคนนี้พูดคุยกันอยู่ก่อนที่จะยกยิ้มพลางมองจดหมายที่ถูกส่งมาให้เขา มันเป็นข้อความจากใครบางคนที่บอกถึงการถอนคำสาปของอัลโกบาเลโน่ เขาไม่รอช้ารีบส่งจดหมายที่พึ่งเขียนส่งให้เลออนเพื่อทำหน้าที่ส่งไปให้อัลโกบาเลโน่คนอื่น

“รีบอร์น?”

“อ่า มีอะไร” รีบอร์นตอบรับเเล้วมองฮินารุที่เรียกเขา เธอทำหน้าไม่สบายใจเเล้วเอ่ยออกมา

“ฉันกังวลเกี่ยวกับครั้งต่อไป….กลัวว่ามันจะอันตรายกว่าในครั้งไหนๆ” รีบอร์นรับฟัง ก่อนที่จะพวกเขาจะกลับโลกจากอนาคต ยูนิได้เข้ามาพูดคุยกับรีบอร์น

 

‘ท่านลุงคะ หนูคิดว่าฮินารุจังมีพลังที่สามารถมองเห็นอนาคตได้มากกว่าหนูอีกค่ะ’

‘หมายความว่าไง?’ รีบอร์นเอ่ยในขณะที่ตนจิบกาเเฟเอสเปรสโซ่ของโปรดอยู่

‘คุณเรเชลที่ผู้กำเนิดมองเห็นอนาคตมาตั้งเเต่เธอกำเนิดธาตุมาเเล้ว หนูคิดว่าทุกคนที่มีธาตุจันทราก็มองเห็นได้’

‘พลังมากกว่าลูเช่ อาเรียเเละเธออีกหรอ ยูนิ?’ รีบอร์นถามยูนิที่กำลังเบนสายตาไปทางอื่น มือเรียวของเธอกำเข้าหากันด้วยความกังวล

‘ค่ะ หนูได้ยินมาจากคุณเเม่ว่าคุณเรเชลสามารถมองเห็นอนาคตได้ไกลมากๆ เเละทุกสิ่งที่เห็นล้วนเป็นจริงเสมอ’ รีบอร์นก้มหน้านิ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา

‘เเล้ว…ทำไมถึงกังวลล่ะ?’ ยูนิมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเเล้วเอ่ยออกมา ประโยคของเธอทำเอารีบอร์นกังวลไปสักพักเกี่ยวกับศิษย์คนนี้

‘เธอสามารถรู้เวลาการตายได้เหมือนหนู นี่เป็นเเค่ข้อสันนิษฐานของหนูเเต่ฮินารุจังอาจจะตายตอนที่มีอายุน้อยเหมือนหนูก็ได้’ 

 

“เล่ามาสิ สึนะ เเกออกไปก่อน” สึนะร้องห๊ะเเต่เมื่อรีบอร์นชักปืนออกมา สึนะจึงยอมออกไปโดยดี เมื่อเขาออกไปรีบอร์นก็จัดการล็อคประตู

“เธอเห็นอะไรบ้าง?” รีบอร์นเอ่ย ฮินารุกำผ้าปูที่นอนเเน่นเเล้วก้มหน้าเอ่ย

“ขอเล่าพร้อมอัลโกบาเลโน่ทุกคนได้มั้ย?” รีบอร์นสงสัยเล็กน้อยเเต่ก็ยอมเเต่โดยดี

“หลังจากที่เธอหายดี ฉันจะเรียกพวกนั้นรวมตัวที่ห้องของเธอล่ะกัน” รีบอร์นเอ่ย

“อ่า เข้าใจเเล้วล่ะ” ฮินารุพยักหน้า

วูบ

อ่า…เอาอีกเเล้ว

ภาพตรงหน้าเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนที่จะปรากฎภาพหนึ่งขึ้นมา

ผู้ชายรูปร่างเด็กตัวผอม รอบๆมีผ้าสีดำพันตามตัว มือของเขากำลังถืออะไรบางอย่างอยู่ สึนะกำลังประจันหน้ากับเขาในโหมดไฮเปอร์ พอเธอเพ่งสายตามองก็พบว่ามันคือผลึกสีฟ้าใสที่คุณเรเชลเคยได้รับจากวินดีเช่

วูบ

“…” ฮินารุกลับมาที่ปัจจุบันอีกครั้งเธฮเหม่อลอยไปเรื่อยก่อนที่จะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

ถ้าเราบอกอนาคตให้ทุกคนฟังเเล้วมันจะเปลี่ยนเเปลงได้มั้ยนะ?

‘อย่าดีกว่านะ’ เสียงของใครคนหนึี่งดังขึ้นมาในหัวของเธอ ฮินารุหันซ้ายขวาไปมาเเต่ไม่มีใครเเต่เสียงนั้นก็พูดต่อ

‘เรื่องของอนาคต หากเอ่ยไปเเล้วอาจทำให้เปลี่ยนเเปลงเหตุการ์ณทั้งหมด เพราะผู้คนจะหลีกเลี่ยงสิ่งนั้น เธออย่าทำดีกว่านะ ฮินารุ’

‘ยิ่งเราเปลี่ยนเเปลงมันมากเท่าไร ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมันจะร้ายเเรงมากกว่าครั้งเก่า’ เสียงนั้นหายไป ฮินารุกะพริบตาปริบๆ

“…” ฮินารุครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะผงกหัวเบาๆเเล้วเบนสายตาออกไปด้านนอก

“ฝนกำลังตก” รีบอร์นที่คิดอะไรอนู่หันไปตามคำพูดของเด็กสาวเเละมันก็เป็นเเบบนั้นจริงๆ ฝนเริ่มลงเม็ดดังเปาะเเปะให้ความรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

“ขอเข้าไปนะ” สึนะเคาะประตูอยู่สองสามครั้งก่อนที่จะเข้ามาเมื่อรีบอร์นอนุญาติ

“คุยอะไรกันหรอ?” ฮินารุบอกว่าเปล่าก่อนที่จะพิงหมอนเเล้วค่อยๆนอนลงพร้อมมองหน้าต่างที่กำลังฝนตก สึนะเดินมานั่งข้างเธอเเล้วจับมือเธอไว้พร้อมลูบเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษที่ให้คอยค่ะ ชาค่ะ” ฮินารุใช้หลังเปิดประตูเข้าห้องตัวเองเเต่ยูนิเดินมาเปิดให้พร้อมยกเครื่องดื่มไปเเทนเธอ

“ให้ฉันช่วยนะคะ” ฮินารุเอ่ยขอบคุณก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะ พลางมองอัลโกบาเลโน่ที่มากันครบ รีบอร์นจึงเอ่ยเปิดเรื่อง

“ฉันเล่าเรื่องลงจดหมายไปเเล้ว ฮินารุรมีบางอย่างที่จะมาบอกพวกนายน่ะ” 

"มีอะไรรึเปล่าครับ?" ฟงจิบชาพลางมองศิษย์ตัวเองที่มีสีหน้าลำบากใจ

“ค่ะ คิดว่าพวกคุณคงได้คุยกันไปเเล้วเรื่องคำสาปสายรุ้ง”

“!!!” ทุกคนมีทีท่าตกใจเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะว่ารีบอร์นเคยเอ่ยเอาไว้

‘ฮินารุ มีพลังที่มองเห็นอนาคตมากกว่าลูเช่อีก’

“เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะหนักหนามากๆ” ฮินารุเอ่ยออกมาพร้อมจับปอยผมตัวเอง มือเรียวเท้าคาง

“หนักหนายังไง?” รัลถามขึ้นมา ฮินารุพึมพำว่านั้นสินะ

“ถึงเเม้เขาจะเสนออะไรมาเเต่ก็ไม่จริง พวกเขาทำเเค่หาตัวเเทน” ฮินารุเปรยๆ เวลเด้ที่ได้ยินจึงขยับเเว่น

“เธอเห็นอนาคตของศึกนี้งั้นหรอ?” ฮินารุผงกหัว

“ค่ะ เเต่มันไม่ใช่ทั้งหมด ฉันเห็นเเค่พวกคุณมีทีมคือใครบ้าง การต่อสู้เเละการต่อสู้ครั้งสุดท้าย” ฮินารุเอ่ยออกมา

“งั้นหรอ” เวลเด้ตอบรับ

“การต่อสู้ครั้งสุดท้ายมันคืออะไรล่ะเว้ยเฮ้ย!” โคโรเนโล่โพล่งขึ้นมา ฮินารุมองหน้าเขาเเล้วตอบออกมาด้วยนํ้าเสียงวิตกกังวล

“การต่อสู้นั้นจะเป็นเรื่องราวการเกิดทูรีนิเซต คนที่พวกคุณเคยเจอกันมาเเล้วจะปรากฎตัวที่นั่น ผู้คนจะบาดเจ็บ จะมีคนตายในเหตุการณ์นั้น” อัลโกบาเลโน่ทั้งหมดมองหน้าเด็กสาวที่กำลังพูดอยู่

“ใครจะตายกันล่ะครับ?” ฟงเอ่ยถาม มือเรียวผละจากการจับปอยผมเเล้วหลับตาลง

“นั่นสินะ คนนั้นๆจะตายเพราะปกป้องใครบางคน พวกคุณต้องปกป้องเขา เพราะถ้าเขาตายจากไป โลกจะปั่นป่วน ฉันบอกได้เเค่นี้ค่ะ" ฮินารุเอ่ย

“คนนั้นน่ะ ทีมใครกัน?” สคัลเอ่ยถาม

“คนนั้นไม่มีทีมค่ะ เขาเป็นคนมองดูเหตุการณ์โดยที่ไม่สามารถเปลี่ยนเเปลงอะไรได้เลย” เเววตาของฮินารุฉายเเววความเศร้า ยูนิที่เห็นจึงเอ่ยถาม

“คนนั้นๆเป็นคนที่ฮินารุจังรู้จักดีหรอคะ?” ฮินารุผงกหัวเเล้วเบนสายตาไปทางอื่น

“อื้ม รู้จักดีเลยล่ะ” ฮินารุตอบด้วยเสียงที่เเผ่วเบา

“…” รีบอร์นมองฮินารุที่ดูเงียบลงอย่างเห็นได้ชัดเจน เขาเบอกให้อัลโกบาเลโน่คนอื่นออกไปเพราะธุระที่ฮินารุพูดมีเเค่นี้ เมื่อทุกคนออกไปหมดเเล้วจึงเหลือเเค่รีบอร์นเเละยูนิที่มาค้างคืนด้วยเพราะว่ามันดึกเเล้ว

“จะทำยังไงดีล่ะคะ ท่านลุง” ยูนิที่เห็นว่าฮินารุอยู่ในภวังค์ของตัวเองจึงเอ่ยถาม รีบอร์นไม่ได้ตอบอะไร ยูนิที่เห็นจึงมองฮินารุที่กำลังพึมพำอะไรบางอย่างเเต่ไม่มีเสียงออกมา

“หนูไปเรียกคุณซาวาดะนะคะ” รีบอร์นผงกหัว 

.

..

“นารุจัง เป็นอะไรหรอ ยูนิจัง?” สึนะที่กำลังคุยกับยามาโมโตะเเละโกคุเดระหันมาเอ่ยถาม

“เธอคุยกับอัลโกบาเลโน่คนอื่นเเล้วเงียบลงผิดปกติค่ะ” ยูนิมีสีหน้าที่กังวล สึนะลุกขึ้นเเล้วเดินไปที่ห้องของฮินารุ

“ขอโทษทีนะ ยามาโมโตะคุง โกคุเดระคุง”

“ไม่เป็นอะไรหรอก สึนะ เดี๋ยวพวกเราก็กลับกันเเล้ว” ยามาโมโตะยิ้มตามอารมณ์เจ้าตัว

“ใช่ครับ รุ่นที่สิบไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ” โกคุเดระเอ่ย สึนะยิ้มบางเเล้วเดินตามยูนิไปที่ห้องของฮินารุ

“ท่านลุงคะ พาคุณซาวาดะมาเเล้วค่ะ" รีบอร์นะที่ได้ยินจึงเอ่ยเรียกสึนะทันที

“สึนะ มาเรียกสติฮินารุสิ” สึนะเอียงคอด้วยความงงเเต่ก็ยอมทำตาม สึนะเดินมานั่งอยู่ข้างหน้าฮินารุที่กำลังก้มหน้างเียบเเถมพึมพำอะไรไม่รู้ สึนะจับไหล่ของฮินารุเเล้วเขย่าเบาๆพร้อมเรียกชื่อ

“นารุจัง…นารุจัง…” สึนะเริ่มรู้สึกไม่ดีจึงจับใบหน้าของฮินารุให้เงยหน้าขึ้นก่อนที่จะเบิกตากว้างพร้อมๆกับรีบอร์นเเละยูนิที่ตกใจมากๆ

จากสีเหลืองมันเปลี่ยนเป็นสีเทา….!!!

“สีตามัน….” สึนะเบิกตากว้างก่อนที่จะตะโกนเพื่อเรียกฮินารุ

“นารุจัง! ฮินารุ!” มือเขย่าไหล่ของฮินารุเเต่ไม่มีท่าทีตอบรับ สึนะกัดปากเเเล้วเอ่ยว่าขอโทษนะก่อนที่จะใช้มือที่ไม่ได้สวมเเหวนวองโกเล่เกียร์ตบหน้าเธอทันที

เพี๊ยะ!

เสียงตบที่ดังกึกก้องทั่วห้องทำให้สึนะรู้สึกผิด เเววตาของเขามองฮินารุที่ชะงักไปพักหนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองสึนะ นัยน์ตาของเธอกลับมาเป็นสีเหลืองอำพันเหมือนเดิม ริมฝีปากของเธอขยับเบาๆ

“สึ…นะ…?” ว่าจบเเค่นั้นเเล้วก็โถมใส่ตัวของสึนะทันทีเเต่เขาก็รับไว้ทันก่อนที่จะหันไปหารีบอร์นเเละยูนิ

“รีบอร์น เมื่อกี้…” 

“ฉันก็สงสัยเหมือนเเกนั่นเเหละ เจ้าห่วย” เขาถอนหายใจออกมาก่อนที่จะไหว้วานให้ยูนิฝากดูเเลฮินารุ

“เข้าใจเเล้วค่ะ” ยูนิพยักหน้ารับคำตกลงของรีบอร์นก่อนที่สึนะจะอุ้มเธอเเล้ววางไว้ที่เตียงนุ่มพร้อมห่มผ้าให้ มือหนาลูบไล้เเก้มขาวที่ขึ้นรอยเเดงเเล้วผละออก

“ขอโทษทีนะ”

 

 

 

 

 

 

 

ฮินารุกำลังฝันอยู่ในตอนนั้น ในตอนที่เธออยู่ในภวังค์ของตน

ร่างบางเดินอยู่ในทุ่งเเห่งหนึ่งที่มีทั้งดอกไม้ ต้นไม้เเละทะเลสาบที่ให้กลิ่นชื้นที่โชยออกมา มือเรียวทั้งสองข้างอ้ารับอากาศเเล้วหมุนตัวไปมา ฮินารุฮัมเพลงในลำคก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้

นัยน์ตาสีอำพันทอดมองทะเลสาบที่มีคลื่นเล็กน้อย ลมที่พัดเบาๆให้ความรู้สึกเย็นๆเเต่ก็สบายทำให้ฮินารุอยากนอนมาก

“ชิสุคานิ ฮินารุสินะ” เสียงทุ้มของใครบางคนที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ฮินารุหันไปมองเเล้วเอียงหน้าด้วยความสงสัย

“ใครน่ะ?” ชายคนนั้นสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า เเต่ฮินารุกลับรู้สึกว่านํ้าเสียงของใครอ่อนโยนเเละคุ้นเคยมากๆ 

“เมื่ออำพันส่องประกาย จุกนมทั้งเจ็ดจะถูกถอนคำสาป” ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมเดินเข้ามาใกล์ฮินารุเเล้วย่อตัวลงให้อยู่ในระดับที่เท่ากัน ฮินารุกลืนนํ้าลายเเล้วมองชายตรงหน้า มือที่สวมถุงมือสีดำของเขายื่นมาลูบใบหน้าของเธอ 

“นภาจะเสียดวงจันทร์ไป เเต่หากพระจันทร์มีผลึกนั้นจะไม่เป็นไร”

“คุณพูดอะไรของคุณน่ะ?” ฮินารุปรับเสียงที่สั่นๆให้คงที่ เขาหัวเราะด้วยความขบขันก่อนที่จะผละมือออกเเล้วลุกขึ้นยืนเหมือนเดิม

“เธอรู้จักฉันดี เด็กน้อย” ฮินารุทำหน้างง

ดะ..เด็กน้อยงั้นหรอ?

“เเล้วเจอกัน” ชายคนนั้นหันหลังให้เธอเเล้วทิ้งประโยคหนึ่งให้เธอตกใจ หัวใจของเธอเต้นเเรงด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆเริ่มไหลตามกรอบหน้า นิ้วที่สวมถุงมือของเขาดีดนิ้วหนึ่งครั้งก่อนที่ฮินารุจะได้ยินเสียงคล้ายๆเเก้วเเตกดังขึ้นมาในหัวของเธอ

“ถ้าเธอยังไม่ตายล่ะก็นะ” 

เปาะ!

เพล้ง!

__________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #149 autumn morning^^ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 17:42
    รอค่าาาา
    #149
    0
  2. #146 Deil_B (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:55
    ตื่นเต้นๆ จะรอนะคะไรท์
    #146
    0
  3. #145 polytome (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 17:10
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #145
    0
  4. #144 Pattamawan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 06:49
    สึนะมันร้าย
    #144
    1
    • #144-1 Pattamawan(จากตอนที่ 22)
      2 สิงหาคม 2563 / 06:50
      แต่นารุจังก็รัก555
      #144-1
  5. #143 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 22:38
    แงงงง เกิดไรขึ้นๆๆ ต่อทีค่าาาา
    #143
    0
  6. #142 lemonade SWEETHEART (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 19:51
    รู้สึกไม่ดี
    #142
    0
  7. #141 pchumuam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 19:43
    อ่านง่ายขึ้น แล้วก็น่าอ่านขึ้นมากจากตอนแรกๆมากเลยครับ พัฒนาต่อไปนะครับ เอาใจช่วยครับ
    #141
    1
    • #141-1 Miharu_Tayone(จากตอนที่ 22)
      2 สิงหาคม 2563 / 18:18
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ จะพัฒนาต่อไปค่ะ
      #141-1