『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 21 : MOON - 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    27 ก.ค. 63

 

 

19 : พระจันทร์กับนภา

 

โรงพยาบาล

“เสียเลือดมากเกินไป ร่างกายเหนื่อยล้า บาดเเผลสาหัส ถ้าพาไม่ทันเเม้เเต่นิดเดียวเธอคงตายไปเเล้วล่ะโชคดีมากๆเเต่จะเรียกว่าปาฎิหาริย์ดีกว่า”

“….”

“เด็กคนนั้นน่ะ หัวใจหยุดเต้นไปตั้งหนึ่งครั้ง”

“!!!”

“เเต่ยังไงอาการเธอก็จะดีขึ้นตามลำดับล่ะนะ” ชามาลเอ่ย รีบอร์นที่ได้รับฟังเบนสายตามองไปที่ประตูที่มีฮินารุนอนหลับให้นํ้าเกลืออยู่ข้างๆก็มีสึนะคอยกุมมือเอาไว้

“สภาพจิตใจล่ะ ชามาล?” รีบอร์นเอ่ย ชามาลส่งเสียงอือในลำคอเเล้วเอ่ย

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เด็กคนนั้นสภาพจิตใจดี” รีบอร์นดึงหมวกลงเเล้วถอนหายใจ

“งั้นหรอ” ชามาลมองเข้าไปในห้องที่มีสึนะเคร่งเครียดอยู่

“ขอตัวก่อนล่ะกัน” ชามาลเดินออกไป รีบอร์นมองตามก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของฮินารุ

“เจ้าห่วย…”

“รีบอร์น” สึนะมองครูตัวเองที่กระโดดมาอยู่บนเตียงของฮินารุเเล้วมองหน้าสึนะ

“ไปกันได้เเล้ว เดี๋ยวหม่าม้าก็จะมาเเล้วล่ะ” สึนะผงกหัวรับคำก่อนที่จะลุกออกไป มือหนาบีบมือบางเบาๆเเล้วเดินออกจากห้องไป

การต่อสู้ของเดม่อนเเละสึนะจบลงไปได้ด้วยดี สึนะใช้พลังจากเเหวนชิม่อนของเอ็นมะรวมกับพลังนภาของตัวเองจึงสามารถเอาชนะไปได้ วินดีเช่ได้มอบกุญเเจสุดท้ายที่สามารถรับรู้ถึงเรื่องราวของพรีโม่เเละชิม่อนได้

 

 

‘นายจะทำข้อตกลงงั้นหรอ จีอ๊อตโต้ โคซาร์ท’ เรเชลเดินมาหาทั้งคู่ที่กำลังทำข้อตกลงกับวินดีเช่อยู่ทั้งคู่กันมามองเเล้วพรีโม่ก็เอ่ยก่อน

‘เราต้องเชื่อใจเด็กๆ เด็กพวกนั้นต้องได้เเน่’ เรเชลก้มหน้าเเล้วเงียบไปสักพักก่อนที่จะเงยหน้าเเล้วยิ้มขึ้นมา

‘นั่นสินะ ในอนาคตเด็กพวกนั้นจะต้องปราบเดม่อนได้เเน่ๆ’ เรเชลเอ่ย ทั้งสองยกยิ้มขึ้นมาก่อนที่วินดีเช่จะเดินเข้ามาหาเรเชลเเล้วยื่นบางอย่างให้

‘อะไรน่ะ?’ เรเชลรับมันมาเเล้วมองลักษณะของมัน 

ผลึกใสสีฟ้าอ่อน เรเชลมองมันก่อนที่วินดีเช่จะเอ่ยขึ้น

‘เก็บมันไว้’ พูดจบวินดีเช่ก็หายไปทันที เรเชลเก็บผลึกนั้นเเล้วเดินเข้ามาหาโคซาร์ทเเละพรีโม่

‘งั้นฉันต้องไปล่ะนะ’ โคซาร์ทเอ่ยพร้อมโบกมือลา พรีโม่เเละเรเชลมองเพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหันหลังเดินออกมา

‘จะไม่เป็นอะไรเเน่หรอ จีอ๊อตโต้’ พรีโม่หันมามองเรเชลที่กำลังมองไปข้างหน้า

‘เด็กพวกนั้นน่ะ’ พรีโม่ส่ายหน้าเเล้วเอ่ยขึ้นมา

‘ไม่เป็นไรหรอก ตราบใดที่พวกเขาเชื่อใจกันเเละกัน คราวหน้าที่เราได้พบกัน คงเป็นเวลานั้นล่ะมั้ง?’ พรีโม่เอ่ย เรเชลหันมามองเขาบ้าง นัยน์ตาสีฟ้าของพรีโม่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ

‘เวลาที่เราจะได้ยิ้มกันพร้อมหน้าน่ะ’ เรเชลหัวเราะหึๆ

‘อ่า นั่นสินะ’

 

 

“นี่มันก็ผ่านมา 5 วันเเล้วนะ” สึนะเอ่ยขึ้นมาพร้อมมองร่างบางที่กำลังหลับไหลอยู่ เอ็นมะที่อยู่ข้างๆตบไหล่ของสึนะ

“อย่ากังวลเลย สึนะคุง” เอ็นมะพูดให้กำลังใจก่อนที่จะบอกสึนะว่าขอตัวออกไปก่อน

สึนะมองเอ็นมะที่เดินออกไปจากห้องเเล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงพร้อมกุมมือที่อุ่นของฮินารุขึ้นมาทาบกับหน้าผากของเขา

“นารุจัง ฟื้นขึ้นมาได้มั้ย ฉันจะบ้าตายอยู่เเล้วนะ” สึนะเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆ มือหนาลูบหัวของฮินารุ นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองร่างบางที่กำลังนอนหลับอยู่

“ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดน่ะ ฉันรู้เเล้วนะว่าเธอชอบฉันน่ะ” สึนะเอ่ยออกมา

“…”

“ตอนนี้ฉันรู้ใจตัวเองเเล้วนะ” สึนะวางมือนั้นลง

“เพราะเเบบนั้น…ฟื้นขึ้นมาได้มั้ย กลับมาหาฉันได้มั้ย”

“….”

“ขอร้องล่ะ นารุจัง”

ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายระหว่างเขาเเละเดม่อนมีชั่วขณะหนึ่งที่เหมือนว่าเหตุการ์ณตรงหน้าหยุดเวลาไป สึนะเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในที่ไหนสักเเห่งก่อนที่จะปรากฎเป็นภาพของเเละฮินารุในช่วงมัธยมปลาย

“อ๋า! นายทำอะไรอยู่น่ะ สึนะ รีบมาเร็วเข้า” ฮินารุดูมีชีวิตชีวา เธอดูมีความสุข มือเรียวของเขามาเอื้อมจับมือของเขาตอนอยู่มัธยมปลายเหมือนกันเเล้วดึงไปที่ไหนสักเเห่งเเต่ภาพนั้นก็ตัดไป

มืด….เขารู้สึกได้อย่างเดียวคือความมืด

สึนะหันซ้ายขวาก็เหมือนมีเเต่ความมืด เขาเรียกชื่อเพื่อนของเชาทุกคนเเต่ไม่มีใครตอบรับ

สึนะ….

เสียงนี้นารุจัง!

ช่วยฉันด้วย…..

ขอร้องล่ะ….

ฉับพลันก็มีเเสงสว่างโผล่ขึ้นมา สึนะวิ่งตามเเสงนั้นไปก่อนที่จะพบเห็นดอกซากุระที่กำลังร่วงหล่น มือของเขายื่นออกไปรับกลีบดอกซากุระเเล้วก็มีคนสะกิดไหล่ของเขาพอสึนะหันไปมองก็เบิกตากว้าง

ฮินารุอยู่ในชุดนักเรียนมัธยมปลายหก ในมือมีกระบอกที่ใส่ใบจบการศึกษา นัยน์ตาสีอำพันมองเขาด้วยความสุข

“ทุกคนรอนายอยู่นะ รีบมาเร็วเข้า!” ฮินารุเอ่ยเเล้วคว้ามือของสึนะให้วิ่งมาหาเพื่อนๆที่กำลังยืนรอถ่ายรูป

“รุ่นที่สิบ” 

“อ่า นายมาจนได้นะ สึนะ”

“บอส…”

“สึนะคุง”

“คุณสึนะ!” ทุกคนโบกมือทักทายเขา สึนะหันกลับไปมองฮินารุที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่

“รออะไรอยู่ล่ะ รีบไปเร็วเข้า” ฮินารุวิ่งไปรวมตัวเเล้วกวักมือให้สึนะมาถ่ายรูปโดยที่มีรีบอร์นที่โตประมาณเด็กประถมกำลังยืนรอถ่าย

“เจ้าห่วยสึนะ รีบไปเร็วเข้าสิ”

“รีบอร์น….” สึนะมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อ ภาพตรงหน้าคือทุกคนจบการศึกษาด้วยรอยยิ้ม เพื่อนๆของพวกเขาคุยหยอกล้อกันโดยปราศจากความทุกข์ สึนะมองฮินารุที่กำลังคุยเล่นกับพวกผู้หญิงอยู่

ดีใจ….ดีใจที่เห็นเธอมีความสุข

สึนะค่อยๆยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินเข้าไปรวมกลุ่ม เขาเลือกที่จะอยู่ใกล้ฮินารุ ฮินารุกุมมือเขาขึ้นมาเเล้วหันมามองสึนะด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสุขเเละความรัก

“ยินดีด้วยนะที่จบการศึกษา” ฮินารุเอ่ยออกมา 

เเชะ!

ทันทีที่รีบอร์นกดปุ่มถ่ายภาพเขาก็กลับมาต่อสู้เหมือนเดิม ความรู้สึกของเขาในตอนนั้นคืออยากให้ทุกคนมีอนาคตที่ดีไม่ต้องทุกข์ เขาต้องการที่จะได้จบการศึกษากับเพื่อน กับฮินารุ ใช้ชีวิตที่มีความสุขกับทุกคน ถึงเเม้จะเจออุปสรรคเเบบไหน ขอเเค่มีพวกพ้อง พวกเขาก็พร้อมที่จะฝ่ามันไปได้

สึนะขอเเค่นั้นจริงๆ

นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองร่างบางที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมา เขาหลุบตาลงเเล้วไม่พูดอะไรอีก

……เเล้วฉันจะมีความสุขได้ไงล่ะ ถ้านารุจังยังไม่ฟื้นขึ้นมา

กึก

“….นารุจัง?….” สึนะรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังขยับอยู่พอมองดีๆก็พบว่านิ้วของฮินารุกำลังขยับอยู่มันเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังฟื้น สึนะเบิกตากว้างด้วยความดีใจก่อนที่จะส่งเสียงร้องเรียกฮินารุ 

ดวงตาของฮินารุค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างช้าๆเเล้วหันมาตรงข้างเตียงเเล้วพึมพำออกมาด้วยเสียงเบาๆ

“สึ…นะ?” ฮินารุพยายามเปล่งเสียงออกมา สึนะดีใจ เขารีบกดปุ่มเรียกหมอเเล้วเอานํ้าให้เธอกิน อึกเเรกที่เธอกินนํ้าไปเธอเเสบคอมากๆเเต่เมื่อกินต่อไปเรื่อยๆก็ปกติดี 

“หมอขอตรวจคนไข้หน่อยนนะ” หมอเดินเข้ามาเเล้วเช็คอาการของฮินารุโดยที่สึนะถอยออกมาพร้อมส่งข้อความให้เพื่อนเเละเเม่รู้

“อาการของคนไข้เริ่มทรงตัวขึ้นมาเเล้วพักอีกสองสามวันก็กลับบ้านได้ครับ” หมอเอ่ยเเค่นั้นเเล้วก็ขอตัวออกมา สึนะโค้งตัวให้ก่อนที่จะเดินกลับมานั่งเหมือนเดิม

“เป็นไงบ้าง?” ฮินารุมองสึนะเเล้วเบนสายตาไปทางอื่น สึนะเอียงคองงเเล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ฮินารุ

“นารุจัง?”

“!!!”

“ยะ…อย่าเข้ามาใกล้ได้มั้ย?” สึนะงงนิดหน่อยเเต่ก็ยอมถอยออกมาเเต่โดยดี

“ทำไมหรอ?”

ฮินารุยกมือปิดปากอาการของตัวเอง ใช่..ตัวเธอกำลังเขินอยู่ เขินเพราะคำพูดของสึนะ ตอนที่เธอสลบไปเพราะบาดเเผลของเดม่อนน่ะ เสี้ยววินาทีนั้นเธอได้ยินเสียงของสึนะอยู่

‘ฉันจะไม่ให้นายเเตกเธอเเม้เเต่ปลายนิ้ว’

‘เพราะเธอเป็นคนสำคัญของฉัน’

ฉ่า

“เอ๊ะ!? นารุจัง?” สึนะมองฮินารุที่กำลังเอามือปิดหน้าเเล้วส่ายหน้าไปมา

“อือออ สึนะ ทำไมนายถึงพูดอะไรเเบบนั้นเนี่ย” สึนะมองท่าทีของฮินารุออกมาก่อนที่จะขบขันเล็กน้อย

“อ่อ ที่บอกว่าเธอเป็นคนสำคัญน่ะหรอ?” สึนะเอ่ยถาม ฮินารุตาโตที่เขาพูดออกมาได้ง่ายๆ

“สึนะ นายเปลี่ยนไปนะ” ฮินารุลดมือลงเเล้วเอ่ย

“อย่างงั้นหรอ? เพราะเธอล่ะมั้ง เเล้วว่าไงล่ะ เธอชอบมั้ยล่ะ?” สึนะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฮินารุ

“อะ.. ดะ…เดี๋ยว…!” ใบหน้าของสึนะเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆจนจมูกของพวกเขาชนกัน ดวงตาประสานกันเเละกัน ก่อนที่จมูกของสึนะจะคลอเคลียบริเวณเเก้มสีซีดของเธอเเล้วจูบเบาๆ

“เอ๊ะ….” ฮินารุร้องออกมาพร้อมๆกับที่สึนะผละใบหน้าออก เขายิ้มบางเเล้วขยี้หัวของเธอด้วยความเอ็นดู

“…” มือหนาของสึนะยกขึ้นมาลูบไปตามกรอบหน้าของเธอเเล้วดึงเเก้มทั้งสองของเธอด้วยความหมั่นไส้

ยืดดด

“งื้ออออ อึอะ อายอำอะไออองอาย (สึนะ นายทำอะไรของนาย)” สึนะส่ายหัวเเล้วลดมือลง

“เปล่าหรอกเเค่คิดว่าเธอน่ารักดี”

“นะ…น่ารัก” ฮินารุยกมือขึ้นทาบบริเวณที่สึนะหอมเเก้มเธอไปก่อนที่จะก้มหน้า

โครม!

“ฮินารุ!”

“นารุ!”

“นารุจัง!” เสียงของเพื่อนๆของสึนะ ชิม่อนเเฟมิลี่ดังขึ้นมาพร้อมกันเเทบไม่ทันให้ตั้งตัว

“เอ๊ะ ทุกคน!” พวกเขาปรี่มาหาเธอ ไถ่ถามอาการรัวๆจนฮินารุฟังไม่ทันเเต่ก็ได้รีบอร์นตวาดไปทีหนึ่ง ทุกคนจึงค่อยๆถามไล่เลี่ยกันเเละในขณะเดียวสึนะก็ย่องออกไปด้านนอกโดยที่มีรีบอร์นเเอบมองอยู่

สึนะออกมาซื้อเครื่องดื่มก่อนที่จะเลือกเครื่องดื่ม รีบอร์นจึงกระโดดใส่สึนะทันที

“โอ๊ย!” สึนะร้องออกมาเเล้วดูครูตัวเองที่กำลังผิวปากไม่รู้ไม่ชี้ออยู่

“ไม่รู้ตัวเลยรึไง เจ้าห่วย” สึนะอยากจะเถียงเเต่ก็ต้องยอมรับเลยไม่ได้เถียงเขาไป

“ชอบฮินารุเเทนเเล้วรึไง?” รีบอร์นเอ่ย สึนะยั้งมือที่กำลังกดเลือกเครื่องดื่ม เขาหันมามองรีบอร์นเเล้วเลิกคิ้ว

“ท่าทางเเกมันบอกหมดเเล้ว” สึนะร้องอ่อเเล้วกดเลือกเครื่องดื่ม

“อ่า ความรู้สึกที่ชอลนารุจังกับเคียวโกะมันต่างกันน่ะ ตอนนี้ฉันรู็สึกชอบนารุจังมากกว่า” รีบอร์นร้องหึในลำคอก่อนที่จะเอ่ยบางอย่างขึ้นมา

“ลองทำตามที่ฉันบอกหน่อยมั้ยล่ะ?”

“หืม อะไรหรอ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้อ ได้พักสักที” ฮินารุเอนตัวพิงกับหมอนของตัวเอง วันนี้เธอต้องตอบคำถามเพื่อไม่ให้เพื่อนเป็นห่วงพลางมองสึนะที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมเครื่องดื่มในมือ

“นายหายไปนานเลยนะ” ฮินารุเอ่ย สึนะดื่มเครื่องดื่มเเล้ววางบนโต๊ะ

“เธอฟื้นทั้งทีนะ นารุจัง ต้องให้ทุกคนมาเยี่ยมเธอบ้างสิ” สึนะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียงของเธอ

“เเต่ว่านะ มันดึกเเล้วนะเนี่ย” พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีเเสงพระจันทร์ส่องเเสงมาทางหน้าต่าง ห้องพักของฮินารุปิดไฟอยู่จึงมีเเต่เเสงจันทร์ที่พอจะเป็นเเสงสว่างได้

“จ้าจังเลยเเฮะ” ฮินารุพึมพำออกมา สึนะหันไปมองเเล้วปิดผ้าม่านให้ฮินารุ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในความมืดเเต่ก็มีเเสงจันทร์เล็ดลอดออกมาเล็กน้อย ฮินารุมองไปรอบๆเพราะมืดมิด

หมับ

“สึนะหรอ?” ฮินารุเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะถูกดึงเข้าไปใกล้ๆสึนะ ลมหายใจอุ่นๆของเขาทำให้ตัวเธอร้อนรุ่มไปหมด มือหนาของโอบเอวของเธอเเล้วดึงเข้ามาใกล้

“ถ้าไม่นับตอนสืบทอดเเหวนของรุ่นเเรกคงเป็นครั้งเเรกสินะ” สึนะเอ่ยออกมา ในระหว่างที่ฮินารุกำลังสงสัยอยู่ ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่นุ่มหยุ่นของปาก ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วพยายามผละออกเเต่สึนะก็ล็อกตัวของเธอเอาไว้

ใจของเธอเริ่มร้อนรุ่มเเละเต้นไปมาด้วยความตกใจ ฮินารุตัวเเข็งไป ดวงตาเบิกกว้างมองสึนะที่กำลังมองเธออยู่เหมือนกัน 

เขาเเช่ไว้เเบบนั้นก่อนที่จะผละออกมา สึนะมองร่างบางที่กำลังหน้าเเดงอยู่ เธอเบนสายตาไปทางอื่น ผมสีดำยาวปกปิดใบหน้าของเธอเอาไว้ 

"รู้ความหมายที่ฉันทำเเบบนี้ใช่มั้ย?" สึนะเอ่ยพร้อมจับใบหน้าเธอให้หันมาสบตากับเขา ฮินารุเม้มปากเเล้วส่ายหน้า

"..." สึนะทำสีหน้าอ่อนโยน มือหนาลูบผมของเธอก่อนที่จะจับปอยผมขึ้นมาดม

"เพราะชอบเธอไงล่ะ"

"!!!"

"เอ๊ะ....." ฮินารุอุทานออกมาเเล้วหันมามองหน้าสึนะที่มองหน้าเธออยู่ 

"ทำไมล่ะ...." 

เราสองคนจ้องตากันเเละกัน เเสงสลัวๆจากพระจันทร์ทำให้ฮินารุเห็นสีหน้าของสึนะเเค่ครึ่งเดียว

“นาย…ชอบเคียวโกะจังไม่ใช่หรอ?” ฮินารุเอ่ยขึ้นมา สึนะจึงฑูดเเทรกขึ้นมา

“นั่นคืออดีต ปัจจุบันฉันชอบเธอ” ฮินารุไม่รู้ว่าจะรู้สึกเเบบไหนหรือจะพูดเเบบไหน 

คำพูดของเขาที่ไม่มีการโกหกเเม้เเต่น้อย เเววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเขาทำเอาฮินารุยิ้มขึ้นมาเเล้วเอ่ย

“สึนะ นายรู้อะไรมั้ย”

“…”

“การที่ชอบนายตั้งเเต่เด็กๆ ตั้งเเต่เราอยู่ด้วยกัน เมื่อโตขึ้นนายไปชอบเคียวโกะจัง ฉันเจ็บสุดๆไปเลยล่ะ” สึนะมองฮินารุที่กำลังพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาอยู่

“นายทำดีกับเธอมากๆ ทุกๆครั้งเลยนะที่ฉันเห็นนายมองเคียวโกะจัง รีบอร์นยังเคยถามฉันเลยว่าทำไมถึงไม่ตัดใจจากนาย”

“…”

“ฉันทำไม่ลงหรอก เพราะนายเป็นคนที่ฉันชอบ ฉันทำไม่ได้จริงๆ นายมาบอกชอบฉันเเล้วตัดใจจากเคียวโกะจังเเบบนี้ ฉันไม่รู้เลยว่าจะรู้สึกเเบบไหน”

“เเต่ว่ายังไงมันก็เป็นอดีตเหมือนที่นายบอกไปเเล้ว” ฮินารุเงยหน้ามองสึนะเเล้วยิ้มบางออกมา มือเรียวยื่นออกไปสวมกอดสึนะเเล้วซุกที่อกของเขา

“ขอบคุณมากนะ…ที่รับความรู้สึกของฉัน” สึนะมองร่างบางที่เข้ามากอดก่อนที่จะสวมกอดเธอกลับเเล้วลูบหัวเบาๆ

“ฮึก….” เสียงสะอื้นของฮินารุเรียกความสนใจให้สึนะ เขาตกใจจนต้องจับเธอออกมาเเล้วปาดนํ้าตาให้เธอ

“นะ..นารุจัง!?” ฮินารุร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ สึนะมองร่างบางที่กำลังร้องไห้อยู่เเล้วดึงเข้ามาจูบในขณะที่เธอกำลังร้องไห้อยู่

“อือ!” ฮินารุชะงักเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร มือเรียวกำเสื้อบริเวณอกของสึนะเอาไว้เเล้วรับสัมผัสจากผู้ชายคนนี้

เขากำลังทำให้เธอถอนตัวไม่ได้ อาจเป็นเพราะสัมผัสของเขาหรอ? ความอ่อนโยนของเขาหรอ? เธอไม่รู้เลยว่าจะรู้สึกเเบบไหน ในหัวของเธอมันขาวโพลนไปหมด ริมฝีปากของเขาที่กำลังละเลงไปทั่วริมฝีปากเธอทำเอาฮินารุเเทบเป็นบ้า

ฮินารุหยุดร้องไห้ตอนไหนไม่รู้ เธอมารู้สึกตัวอีกทีตอนที่สึนะกำลังคร่อมเธออยู่ ฮินารุหน้าเเดงไปหมด การกระทำของสึนะคนนี้เหมือนไม่ใช่เขาเลย ราวกับสิงโตที่กำลังเตรียมตัวเขมือบเหยื่อน่ารักที่อยู่ตรงหน้าเขา 

“สึนะ! ดะ…เดี๋ยวสิ ถ้ามีใครเข้ามา….!” ฮินารุพยายามดิ้นให้หลุดจากการกุมตัวของสึนะเเต่ก็ไม่เป็นผลเพราะว่าสึนะล็อคเเขนของเธอไว้ด้านข้างเเล้วกดเเน่น สึนะในตอนนี้เจ้าเล่ห์มากจนเธอไม่สามารถหยุดเขาได้

เเค่ประโยคที่เขาพูดออกมาก็ทำให้ฮินารุหน้าเเดงเเล้ว

“ฉันล็อกไว้เเล้ว เธอคงรู้ใช่มั้ย? ว่าฉันจะทำอะไร” ฮินารุอ้าปากค้าง สึนะขบขันเล็กน้อยกับท่าทางของเธอ

“เอ๊ะ…นายจะทำอะไรของนายเนี่ย?!!” ฮินารุสลัดความอายไปให้หมดเเล้วเอ่ยถามคนที่คร่อมเธออยู่ สึนะไม่ได้ตอบเธอเลย เขารวบเเขนของเธอให้อยู่ในมือของเขาข้างเดียวเเล้วใช้มืออีกข้างจับปอยผมของเธอเเล้วจูบเบาๆ

“อึก!” นัยน์ตาสีอำพันวูบวาบเล็กน้อย สึนะลูบหูเธอเบาๆพลางเอนตัวลงมาเเล้วกัดหูของเธอ

“อือ!” ฮินารุร้องออกมาเบาๆ เธอเคยบอกสึนะเอาไว้ตอนเด็กๆว่าหูคือจุดอ่อนของเธอ เเล้วสึนะก็รู้ดี เขากัดเบาๆก่อนที่จะผละออกมา สึนะใช้จมูกสูดกลิ่นหอมของเธอตามซอกคอที่เปียกชื้นเพราะฮินารุกำลังตกใจ สึนะยกยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะทำรอยไว้

“…สึ…” ฮินารุเม้มปากเอาไว้เมื่อสึนะก้มลงมาประกบจูบเธออีกที คราวนี้เขาใช้ลิ้นอุ่นเเทรกเข้าไปในโพรงปากของเธอ เก็บเกี่ยวความหวานจากปากของเธอ สัมผัสของสึนะเริ่มรุนเเรงมากขึ้น 

ปึด! 

มือที่ว่างของสึนะกระชากสายนํ้าเกลือออกไป ก่อนที่จะใช้ผ้าบางมัดเเขนของเธอรวบไว้เเล้วผูกที่หัวเตียงคนไข้

“อือๆ” ฮินารุร้องในลำคอเพราะหายใจไม่ออก มือทั้งสองก็ขยับไม่ได้เพราะว่าคนตรงหน้ามัดเอาไว้ สึนะกวาดความหวานในโพรงสักพักก่อนที่จะถอนออกไม่วายกัดริมฝีปากเธฮจนเลือดออก สึนะมองร่างบางที่หน้าเเงดหอบหายใจด้วยความเหนื่อย

“เเฮ่กๆ สึนะ นายจะทำอะไรกันเเน่…..” เสียงตํ่าปนเเหบของฮินารุทำให้อารมณ์ของสึนะถึงขีดสุด เขาใช้มือสอดเข้าไปในเสื้อของฮินารุเเล้วบีบสะโพกเบาๆ

“อือ” ฮินารุหลับตาเเล้วเบนสายตาไปทางอื่น

“ขอโทษนะ นารุจัง เธอเล่นพูดด้วยเสียงเเบบนั้น ฉันหยุดไม่ไหว” สึนะเอ่ยออกมาเสียงตํ่า ฮินารุร้องเอ๊ะออกมาก่อนที่จะหันมามองสึนะเเล้วเอ่ยทันที

“เดี๋ยวนะ นายเป็นคนเริ่มก่อนไม่ใช่หรอ?” ฮินารุเอ่ยนิ่งๆ สึนะร้องอืมในลำคอก่อนที่จะบีบสะโพกของฮินารุหนักขึ้น

“โอ๊ย!” มือสากของสึนะเริ่มไล้ตามที่ขาอ่อนของเธอ อีกข้างก่อนเลื่อนมาที่หน้าอกเเต่ยังไม่ได้ทำอะไร เขามองตาเธอเล็กน้อยเเล้วเอ่ยมาเเค่ประโยคเเต่มันกับทำให้เธอต้องเบนหน้าไปทางอื่น

“ได้มั้ย?”

“เเต่ว่า…เราเเค่มัธยมสามเองนะ จะดีหรอ” สึนะใช้หน้าผากของเขาชนกับของเธอเเล้วเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเเหบๆ

“ฉันไม่ทำอะไรหรอกนอกจากเเบบนี้” ฮินารุเม้มปากเเล้วเบนสายตาไปอื่น

“ห้ามนะ” เเค่ประโยคนั้นของฮินารุทำให้สึนะยิ้มออกมาเขากระซิบด้วยเสียงที่เเผ่วเบา

“ครับ จะไม่ทำเด็ดขาด”

ฮินารุขัดสึนะไม่ได้อีกต่อไป เพราะเธอรู้ว่าถ้าขัด สึนะจะใช้เล่ห์เหลี่ยมต่างๆเพื่อให้เธอตอบรับ เเต่ตราบใดที่เขาไม่ทำเเบบนั้นกับเธอ เธอก็ยอม

เพราะทั้งเขาเเละเธอดันชอบกันเเละกันไปซะเเล้ว

“ฉันรักเธอนะ นารุจัง” 

“อือ” 

 

(สถานะ:ยังไม่เเก้คำผิดนะจ๊ะ)

___________________________________________________________________

: ค่าาาา มดขึ้นค่าา เอาจริงๆนะคะ ที่เเต่งไปนี้บิดตัวเเล้ว วันนี้ดีดค่ะ อารมณ์ดีเเถมให้อีกหนึ่งตอน กรุบกริบไปกับพระนางของเราที่มีฉากหวาน ไรท์ไปศึกษาจากนิยายเรื่องอื่นเเล้วนำมาปรับค่ะ ตามที่ไรท์สัญญาว่าจะมีฉากหวานของพระนาง

: สามารถ Q&A ได้ค่ะ เดี๋ยวไทร์จะรวบรวมเเล้วตอบรีดเอง

: อาทิตย์หน้าไรท์ไม่รู้ว่าจะลงได้รึเปล่า เพราะว่ามีเรียนค่ะ เเต่จะพยายามปั่นเรื่องนะคะ ตอนหน้าเป็นบทนำของศึกคำสาปสายรุ้งของอัลโกบาเลโน่เเละความจริงของธาตุจันทราค่ะ

: เอาจริงๆ ฉากของสึนะเเละนารุจังอยากให้มันเป็นเอ็นซีนะคะ เเต่ด้วยไรท์มองเป็นเเบบความจริงด้วย พวกเขามีอายุเพียงเท่านี้ยังไม่ควรที่จะมีเพศสัมพันธ์กัน ตอนนี้จึงให้สึนะของเราเล้าโลมฮินารุไปก่อนเเต่ยังไม่มีเพศสัมพันธ์ 

: อนาคตของทั้งคู่นี่ไรท์ก็อยากให้มีเอ็นซีนะ เเต่ว่ามันอาจจะยากเพราะด้วยความเเต่งเป็นครั้งเเรกด้วย จะพยายามคิดอีกทีนะคะว่าจะเเต่งดีมั้ย

: สุดท้ายนี้ขอบคุณรีดที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะ ยังไม่จบค่ะ เหลืออีกศึกหนึ่ง สามารถให้กำลังใจ คอมเม้นเเล้วถามคำถามมาได้นะคะ จะพยายามตอบค่ะ

ศึกคำสาปเเห่งสายรุ้ง ได้เริ่มขึ้นเเล้ว!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #173 หนูนากับหมาข้างบ้าน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 20:45

    จะบอว่าตอนเล้าโลมกันใจนี่เต้นตุบตับๆ ยกมือปิดปากั้นยิ้ม ตัวก็บิดไปมา แบบ...งื้ออออ ทำม๊ายยยย โอ๊ยเขิน กรี๊ดฉันชอบ สึนะนายมันร้าย

    #173
    0
  2. #140 Mynun9412 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 00:00
    สึนะหลัวมากกผัววววว อุแง้ รอตอนต่อปัยยนน
    #140
    0
  3. #139 Ammilina (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 16:56

    รอนะค๊าาา
    #139
    0
  4. #138 Deil_B (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 13:24

    สู้ๆน้าาาไรท์ รออ่านจ้าา
    #138
    0
  5. #137 Pattamawan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 23:39
    สึนะะะ ร้ายมากกได้ครูสอนมาดีอะดิ ปล.รอฉากอ่าน nc อยู่นร้า
    #137
    0
  6. #136 wing999 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:52
    รอnc ชอบสึนะเเบบนี้55
    #136
    0
  7. #135 JARU18 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 19:01
    ร้าย!สึนะร้ายมาก!!
    #135
    0
  8. #134 Onnalin- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 16:40
    สึนะ ร้ายกาจ!!! ทูน่าน้อยที่ไม่รู้อะไรเลยของเค้าไปหนายยย~
    #134
    0
  9. #133 Sayuri21 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:53
    สึนะช่างเมะ อะไรเช่นนี้ฉันล่ะอยากเป็น ฮินารุจังเลย~~~
    #133
    0
  10. #132 Tatanabi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:51
    สึนะแอบแซ่บ ไม่ไหว นายมันร้ายกาจ
    #132
    0
  11. #131 Rimurulight2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:47

    ฟินมักๆเลอ
    #131
    0
  12. #130 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:44

    โอ๊ยยยย ฟินจนละลายเลยค่าาา
    #130
    0
  13. #129 Ploy Parita (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:25
    สึนะ นายมันร้ายกาจ
    #129
    0
  14. #128 polytome (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:18
    ส...สึนะร้ายกาจจจจจ จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #128
    0
  15. #127 lemonade SWEETHEART (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 14:00

    อยู่ๆก็พูดไม่ออก-////-
    #127
    0