『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 20 : MOON - 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

 

18 : พระจันทร์กับความตาย

 

 

(ยังไม่เเก้คำผิดค่ะ)

ฮินารุกำลังฝันอยู่….ตัวเองที่อยู่กับพ่อเเม่ที่พวกเขาไม่ได้จากไป ทุกอย่างในชีวิตสนุกสนาน ฮินารุเป็นเพื่อนกับสึนะเเต่ไม่ได้เเอบชอบเขาเลย เธอเป็นเเค่เพื่อนที่สนิทมากที่สุดเท่านั้นเอง

เเต่ก็นะ…

มันก็เเค่ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง เพราะตอนนี้พ่อเเม่ของเธอตายไปเเล้ว เเม่ของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับวองโกเล่เเละทูรีนิเซตเเต่ก็ไม่ได้โกรธเเค้น เพราะว่าอาจจะเป็นอันตรายจากคนอื่น ส่วนของพ่อ ฮินารุไม่รู้อะไรเลย

วูบ

ร่างบางที่ล่องลอยไปตามสายลมพลางมองท้องฟ้าที่สดใส มันกำลังปรากฎเป็นภาพความทรงจำตั้งเเต่เด็กถึงปัจจุบัน

ภาพที่เธอกำลังเล่นกับพ่อเเม่

ภาพที่เธอนั่งอยู่หน้าหลุมศพพ่อเเม่ตั้งเเต่เด็ก

ภาพที่เธอกำลังสนุกสนานกับครอบครัวของสึนะ

ภาพของเพื่อนๆที่นามิโมริ

ภาพของการต่อสู้ศึกชิงเเหวน

ภาพการต่อสู้ระหว่างเบียคุรันเเละสึนะที่อนาคต

“เราผ่านมาหลายเรื่องเลยงั้นหรอ…” ฮินารุพึมพำกับตัวเองในใจก่อนที่จะเห็นภาพบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นเเม้เเต่ภาพอนาคตที่เห็นมาทั้งหมด

นัยน์ตาสีอำพันมองดูมันเเล้วเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ร่างกายของเธอจะค่อยๆลอยไปหาภาพนั้น

มันคือตัวเธอนั่นเอง…..ตัวเธอที่มีสภาพบาดเจ็บอย่างหนัก มีเลือดออกมาจากบริเวณท้องเเละปาก ดวงตาปิดสนิท เลือดสีเเดงฉานที่กำลังชุ่มไปไปบริเวณมือที่จับ ฮินารุที่อยู่ในภาพใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ขายาว 

“นั่นมัน…อะไรกัน?” มือเรียวปิดปากตัวเองเเล้วพูดด้วยนํ้าเสียงสั่น

‘นั่นคือภาพอนาคตของเธอยังไงล่ะ’ เสียงของใครไม่รู้ดังก้องขึ้นมมาในหัวของเธอ ฮินารุเบิกตากว้างพลางมองสึนะที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์วิ่งเข้ามาหาเธอเเล้วประคองเธอมาพร้อมเรียกชื่อเธอซํ้าไปมา

“นารุจัง! นารุจัง ได้ยินฉันมั้ย?!” สึนะกำลังเครียด เธอสัมผัสได้ มือของเขาประคองตัวเธออย่างเบามือพร้อมเขย่าเบาๆให้รู้สึกตัว ตัวเธอในนั้นลืมตาขึ้นมาเเล้วไอสองสามครั้งพลางยกมือเรียวเเตะที่ใบหน้าของสึนะเเล้วยิ้มออกมา

“อย่าทำหน้าเเบบนั้นสิ ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ” สึนะเบิกตากว้างพลางจับมือที่กำลังลูบเเก้มของเขา

“ไม่…ไม่เอาเเบบนี้สิ” สึนะส่ายหน้าไปมา ฮินารุผละออกเเล้วเอ่ยด้วยเสียงที่เเผ่วเบา

“นายไปจัดการเเจ็คเกอร์ซะ ถือว่าเป็นคำขอของฉันนะ” มือเรียวจับมือสึนะเเล้วถ่ายเทธาตุจันทรา

“นี่มัน”

“นายต้องเอาชนะเขาให้ได้นะ ฉันเชื่อใจนาย” ฮินารุพยายามเปล่งเสียงก่อนที่จะสลบไป

 

“เห็นเเล้วงั้นหรอ” เสียงที่คุ้นหูดังมาจากข้างๆ ฮินารุหันไปมองก็ต้องเบิกตากว้าง

“เธอ” คนข้างๆหันมามองเเล้วยิ้มบาง

“ใช่ ฉันก็คือตัวเธอนั่นเเหละ” ฮินารุอีกคนเอ่ย

“เเต่ทำไมกันล่ะ?”

“ตอนนี้เดม่อนกำลังพยายามสิงร่างเธออยู่”

“!!!”

“หมอนั่นน่ะ อยากให้วองโกเล่เเข็งเเกร่งเลยต้องทำเเบบนี้” ฮินารุอีกคนเอ่ยออกมาด้วยเเววตาที่เศร้าหมอง

“ถึงเเม้สุดท้ายเดม่อนจะตายลงเพราะการร่วมมือของพวกเขา” ฮินารุรับฟังก่อนที่จะถามตัวเธออีกคน

“ภาพเมื่อกี้คืออะไร ใครคือเเจ็คเกอร์?” ฮินารุเอ่ยถามขึ้นมา

“เวลาการตายของเธอ….”

“!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พูดถึงสาวคนนั้นอยู่หรอครับ? ถ้าเธอคนนั้นล่ะก็อยู่นี่ไงครับ” เดม่อนที่สิงร่างมุคุโร่ยกร่างของฮินารุที่กำลังสลบขึ้นมา สึนะเเละเอ็นมะที่เห็นจึงตกใจทันที

ทำไมพวกเขาถึงมาร่วมมือกันได้ คงต้องอธิบายก่อนล่ะนะ

ชิม่อนเเฟมิลี่ได้ท้าวองโกเล่ในการต่อสู้ตัวต่อตัวที่เกาะของชิม่อน ใครเเพ้ให้อยู่ในคุกวินดีเช่ตลอดไปซึ่งวินดีเช่ก็เป็นพยานในการตัดสิน พอใครคนหนึ่งชนะก็จะได้รับกุญเเจที่เกี่ยววองโกเล่เเละชิม่อนรุ่นที่หนึ่งว่ามันมีความเกี่ยวข้องอย่างไร

ทั้งวองโกเล่เเละชิม่อนต่างสลับกันเเพ้ชนะเเต่ เเต่ละคู่ที่ต่อสู้ก็ได้บาดเเผลเช่นกัน

เมื่อพวกวองโกเล่มาถึงปราสาทก็พบเจอเอ็นมะที่กำลังเสียสติอยู่ สึนะจึงรีบเข้าไปช่วยพร้อมเรียกสติของเอ็นมะ เเละเมื่อทำสำเร็จจึงไปช่วยโคลมที่กำลังโดนเดม่อนควบคุมอยู่กับเจอมุคุโรว สัตว์กล่องของโคลม ซึ่งคนที่สิงสถิตอยู่คือเดม่อน

วินดีเช่ได้เอ่ยบอกให้พวกเขาช่วยเหลือเพราะว่าเดม่อนได้เข้าสิงร่างมุคุโรที่คุกวินดีเช่เเละกำลังเเหกคุกออกมา สึนะจึงขอเเลกเปลี่ยน หากพวกเขาชนะศึกนี้ก็ขอให้พวกวินดีเช่ปล่อยพวกของเขาเเละชิม่อนที่อยู่ในคุก วินดีเช่เอ่ยรับปากเเละการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

มาถึงปัจจุบัน สึนะเเละเอ็นมะรวมพลังเพื่อโค่นเดม่อนเเต่ก็ไม่สามามรถทำได้ เพื่อนของพวกเขาทั้งสีนะเเละเอ็นมะก็ถูกจับเเยกไปอยู่ในสถานที่ที่มีภาพลวงตาร่ายไว้ รีบอร์นถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าร่วมการต่อสู้

เดม่อนที่ตอนนี้สิงอยู่ในร่างของมุคุโร่สามารถเเยกตัวได้ถึงห้าร่างรวมตัวเองด้วยเเละสามารถใช้อาวุธกล่องของพวกเขาได้

เมื่อสึนะเอ่ยถามถึงฮินารุ เดม่อนหัวเราะในลำคอก่อนที่จะยกมือขึ้นมาเเล้วกระดิกนิ้วครั้งเดียวก่อนที่ภาพลวงตาจะคลายพร้อมกับร่างของฮินารุที่ร่วงลงมา

ตุบ!

ร่างบางนอนเเน่นิ่งไป สึนะมองร่างบางที่ยังมีลมหายใจอยู่ก่อนที่จะกัดฟันถามเดม่อน

“นายทำอะไรกับเธอน่ะ” เดม่อนเลิกคิ้วขึ้นเเล้วยกตัวขึ้นมา

“เเค่ทำให้เธอเห็นเท่านั้นเองครับ”

“!!!”

“เห็นงั้นหรอ” เอ็นมะพึมพำ เดม่อนหัวเราะเเล้วเอ่ยออกมา

“เวลาการตายของเธอยังไงล่ะครับ”

“นายว่าไงนะ!” สึนะโพล่งถามทันที

“มันเป็นความลับของผู้ที่สืบทอดธาตุจันทรา คนที่สืบทอดจะมองเห็นอนาคตของตนเเละรู้เวลาในการตายของตัวเองโดยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้” สายตาของเดม่อนเปลี่ยนไปเมื่อพูดประโยคเมื่อกี้

“ทั้งๆที่เธอรู้เวลาอยู่เเล้วก็ดึงดันที่จะยิ้ม เพื่อไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้พอเธอตายไป ทุกคนถึงรู้” เดม่อนเอ่ย

“นั่นน่ะ หมายถึงเรเชลสินะ?” รีบอร์นเอ่ยออกมา

“คุณเรเชลก็เป็นหรอ รีบอร์น” สึนะหันมาถาม รีบอร์นดึงหมวกลง

“อัลโกบาเลโน่เเห่งนภาก็เป็นเหมือนกันเเต่ฉันไม่รู้สาเหตุที่ฮินารุก็เป็นเเบบนี้ไม่สิ ทุกคนที่สืบทอด” สึนะเบิกตากว้าง

“เเค่กๆ” เสียงไอค่อกเเค่กของใครบางคนที่ดังขึ้นมาเรียกความสนใจให้พวกสึนะหันไปมอง

“นารุจัง!”

“นารุ”

“สึนะ เอ็นมะ” ฮินารุเงยหน้ามองก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปด้านข้างเเล้วพึมพำเบาๆ

“เดม่อน…”

“นุฟุฟุ รู้ด้วยหรอครับ สมเเล้วที่เป็นคนที่มองเห็นอนาคตได้” เดม่อนเอ่ยออกมาเเล้วย่อตัวให้เท่ากับเธอ

“เป็นไงล่ะครับ เวลาการตายของเธอ…” ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วหันไปมองเดม่อนที่กำลังมองมาทางเธอ

“รู้…”

“เรเชลก็เป็นเหมือนเธอ ไม่สิทุกคนต่างหากล่ะ” เดม่อนเอ่ยพลางยื่นบางสิ่งให้เธอ

“ในฐานะที่ยัยนั่นเคยช่วยผมเอาไว้ นี่คือของตอบเเทนจากผม” มือเรียวหยิบสิ่งนั้นไปจากมือของเดม่อนก่อนที่จะเปิดดู

“ล็อตเก็ต…..รูปของวองโกเล่รุ่นเเรก” เดม่อนมองฮินารุที่กำลังมองรูปภาพเก่าๆอยู่

“ของเรเชลครับ” อินารุเงยหน้ามองเดม่อนที่กำลังมองมาทางเธอ

“เเต่…ทำไมล่ะ?” เดม่อนไม่ได้ตอบอะไรเพียงเเค่เดินหน้าเข้าไปสู้กับพวกสึนะเเละเอ็นมะ

“…” ฮินารุค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมาเเล้วมองล็อตเก็ตที่อยู่ในมือเธอ

 

 

 

 

“เวลาการตายของฉัน?” ฮินารุทวนคำตอบอีกครั้ง ฮินารุอีกคนผงกหัว มือเรียวของเขายื่นมาลูบเเก้มของฮินารุเเล้วบีบเบาๆ

“อ่า ผู้ที่สืบทอดธาตุจันทราในคราเเรกจะไม่สามารถมองเห็นอนาคตได้เเต่เมื่อได้ทำเงื่อนไขบางสิ่งจะสามารถเห็นได้” ฮินารุอีกคนเอ่ยพลางจูงมือของเธอมานั่งข้างๆเธอ

“เงื่อนไข?”

“อื้อ ในกรณีของฉัน เพราะว่าไปยุ่งกับหินบางอย่างที่เเม่ได้ให้เอาไว้” ฮินารุนึกย้อนหลับไปตอนที่ไปเจอหินบางอย่างในกล่องของขวัญที่เเม่ให้เธอ

“เเล้วเธอล่ะ?” ฮินารุอีกคนหันมาถาม ฮินารุคิดตอนที่เห็นภาพอนาคตก็ตอนที่เธออยู่ในโลกอนาคต ตอนนั้นกำลังหลบหนีซาคุโร่จนพวกเธอต้องไปอยู่ร้านของคุณลุงคาวาฮิระ

“จริงด้วย! คาวาฮิระจับข้อมือฉันเเล้วเหมือนมีบางอย่างปรากฎขึ้นในหัวของฉันทันทีเลย” ฮินารุอีกคนรับฟังเเล้วพยักหน้า

“คาวาฮิระสินะ เขาคนนั้นเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับทูรีนิเซตเเละเเม่ของเธอมากๆเลยล่ะ อ่อใช่ คุณเรเชลด้วย” ฮินารุที่ได้ยินก็เบิกตากว้าง

“เกี่ยวข้องงั้นหรอ” ฮินารุอีกคนลูบเเหวนของตนเเล้วเอ่ยออกมา

“เดิมทีทูรีนิเซตน่ะไม่ได้มีทั้งหมด 21 อันเเต่มากจากก้อนหินทั้งหมด 7 ก้อน”

“7 ก้อน?”

“ใช่เเล้วล่ะ ในอดีตตอนนั้นเหล่าผู้คนที่มีเผ่าพันธุ์เดียวกับคาวาฮิระมีสิบคน พวกเขาได้ใส่พลังไฟเข้าไปในหินเจ็ดก้อนนั้นเพื่อให้มันได้เริ่มทำงาน”

“…”

“เเต่ว่าผู้ร่วมอุดมการ์ณจองคาวาฮิระเริ่มตายไปทีละคนเหลือเพียงเเค่ห้าคนเท่านั้นเเต่พวกเขาต้องสร้างให้เสร็จด้วยพลังของพวกเขาเเละเมื่อตัดสินได้ พวกเขาจึงตกลงที่จะยืมพลังจากมนุษย์เผ่าพันธุ์ใหม่มาช่วย”

“เอ๊ะ มนุษย์?”

“อือ เดิมทีเผ่าพันธุ์ของคาวาฮิระเเละเผ่าพันธุ์ของยูนิได้ถือกำเนิดบนกำหนดโลกเพื่อปกป้องดวงดาว”

“ยูนิด้วยหรอ!?”

“ต่อนะ”

“…”

“จุกนมได้เกิดขึ้นจากการที่เเบ่งพลังออกมาจากก้อนหินทั้งเจ็ดเเละอัลโกบาเลโน่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นเพื่อสละชีวิตเเละปกป้องจุกนมนั้น มันดูโหดร้ายมากเลยเนอะ เเต่มันเป็นระบบชีวิตของทูรีนิเซต”

“เเต่พรรคพวกของพวกเขาก็ไม่สามารถหนีพ้นจากความตายไปได้จึงเหลือพรรคพวกเเค่คาวาฮิระเเละบรรพบุรุษของยูนิเท่านั้น พวกเขาสองคนเป็นคนที่คอยควบคุมพลังจากหินพวกนั้นเเละเมื่อต้องการพลังเพิ่มอีก จึงต้องพลังจากเผ่าพันธุ์ใหม่อีกครั้งเพื่อสร้างหินเหล่านั้นหรือก็คือเพื่อสร้างวองโกเล่ริง มาเร่ริงนั่นเอง”

“เเล้วธาตุจันทราที่คุณเรเชลสร้างขึ้นมาล่ะ?” ฮินารุเอ่ยถามเสียงสั่น ภายในใจเริ่มช็อคจากการที่ได้รับรู้

“นั่นคือจุดที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเเม้เเต่คาวาฮิระเเละบรรพบุรุษของยูนิ” ฮินารุอีกคนเอ่ยออกมา เเววตาของเธอดูสั่นระริกด้วยความเศร้า

“ตามเเผนการของบรรพบุรุษของยูนิ มันตรงข้ามกับจุกนมที่ไม่มีทางถอดมันออกได้เลยสร้างเป็นเเหวนเพื่อที่ผู้ใช้มันจะสามารถสวมใส่ได้ง่าย”

“เเหวนวองโกเล่ถูกมอบให้เด็กหนุ่มที่เป็นผู้นำของกลุ่มปกป้องตนเองโดยที่เธอเป็นคนเลือกเอง ส่วนเเหวนมาเร่ถูกมอยให้กับเเฟมิลี่ของเธอเพื่อดูเเลเเละได้รับสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น”

“เเต่ทว่า…การที่คุณเรเชลสามารถสร้างธาตุที่ไม่เคยมีมาก่อนภายในโลกเเละมีเพียงเเค่คนเดียว คาวาฮิระเเละบรรพบุรุษของยูนิจึงใช้หินที่ยังไม่ถูกสร้างมอบให้เรเชลเเละให้เธอเป็นศูนย์กลางของวองโกเล่”

“…”

“คุณเรเชลใช้พลังไฟธาตุจันทราเเล้วสามารถสร้างเเหวนเฉพาะของผู้ใช้ธาตุจันทราได้เเต่เมื่อเธอสร้างได้ไม่ถึงปี คุณเรเชลสามารถมองเห็นอนาคตได้รวมถึงเวลาการตายของเธอซึ่งก็คือตอนที่เธอดึงพลังทั้งหมดมาใช้ในการต่อสู้ใช่มั้ยล่ะ?” 

“อื้อ ตอนสืบทอดน่ะ” 

“หินที่เเม่เธอได้ใส่ไว้ในกล่องนั้นน่ะเป็นสิ่งที่บรรพบุรุษยูนิเเละคาวาฮิระได้ฝากหินอีกให้คุณเรชลเเละคุณเรเชลจึงผากให้คนรุ่นหลังสืบทอดหินเเเละเเหวนของเธอ”

“หินนั้นน่ะมีความหมายอะไรหรอ?” ฮินารุเอ่ยถามฮินารุอีกคน เธอหันมายิ้มให้ก่อนที่จะลุกขึ้นมาพร้อมลูบหัวฮินารุเเล้วค่อยๆเลือนรางหายไป

“มันไม่มีความหมายอะไรหรอก คาวาฮิระเเค่ผูกพันกับมันมากๆ เห็นว่าครั้งหนึ่งเคยเเอบหลงรักคุณเรเชลด้วยนี่นะ"

“เอ๊ะ!!!!”

 

 

 

 

 

 

 

“XX-BURNER!!!!” เสียงของสึนะที่ใช้ท่าไม่ตายโดยการที่ใช้สองมือในการจุดเอ็กซ์เบอร์เนอร์ใส่เดม่อนที่มีเอ็นมะล็อคตัวเอาไว้พร้อมกับโคลมที่ช่วยป้องกันเอ็นมะเอาไว้ ทำให้เดม่อนร่วงสู้พื้น สึนะหอบหายใจด้วยความเหนื่อยเเล้วรีบวิ่งเข้ามาหาเอ็นมะที่นอนอยู่บนพื้น

“สึนะคุง! นั่นไม่ใช่ฉัน!!!” เอ็นมะตัวปลอมเเสยะยิ้มออกมาก่อนที่จะตวัดมีดที่ติดตัวมาด้วยเเต่สึนะก็หลบได้

"นุฟุฟุ" เสียงหัวเราะของเดม่อนที่ก้องในหูของเธอทำให้เธอยกมือขึ้นกอดตัวเองอัตโนมัติ

"กลัวหรอครับ?"

"!!!"

"นารุจัง!"

ชั่วขณะหนึ่งฮินารุไม่รู้สึกตัวเลยอาจเป็นเพราะพึ่งฟื้นขึ้นมา เดม่อนประชิดตัวเข้ากับเธอก่อนที่จะเเสยะยิ้ม

"อ่ะ..." ฮินารุหลุดร้องออกมาชั่วครู่เนื่องจากความเจ็บที่ตนได้รับก่อนที่จะค่อยๆหลุบมองสิ่งที่เกิดขึ้น

ประกายเเสงเงินที่อยู่บริเวณท้องเธอ เดม่อนไม่รีรอเขากดนํ้าหนักเพื่อให้ของมีคมเเทงเข้าไปลึก

ใช่....มันคือมีด...

"ตัวตนของคุณคือสิ่งที่อันตราย ผู้สืบทอดจันทราทุกคนลงเอยชะตาเดียวกันคือการที่ถูกผมฆ่า"

"...อะ....อะ" ฮินารุมองเสื้อผ้าที่กำลังย้อมด้วยสีเเดงเลือด 

"เพราะพวกเขาสามารถมองเห็นอนาคตได้ เเละสามารถรู้ถึงทุกเหตุการ์ณ" นัยน์ตาสีอำพันเบิกตากว้างพลันนึกถึงอุบัติเหตุของพ่อเเม่

"ถะ..ถ้างั้น...พะ..พ่อ...เเม่...." เดม่อนยิ้มก่อนที่จะดึงมีดออกมาทำให้เห็นเลือดที่ติดอยู่ที่มีดเกือบทั้งเล่ม

ตุบ

ร่างบางทรุดลงเเล้วเงยหน้ามองเดม่อนที่มองเธอด้วยสายตาที่สมเพช

"ครับ ผมทำเอง" เดม่อนเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉย เขาเหมือนไม่มีการละอายใจในการทำคนตายไปหลายคน 

"เเค่กๆ" ฮินารุสำรอกเลือดออกมา พลันได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองมาเเต่ไกล

"นารุจัง!!!" สึนะในโหมดไฮเปอร์ตวัดให้เดม่อนออกห่างเเล้วประคองตัวเธอขึ้นมา มือที่สวมถุงมือของเขาเปื้อนเลือดของเธอ ดวงตาของสึนะเบิกตากว้างพร้อมด้วยอารมณ์ตกใจ โกรธเเละเป็นห่วง

"...สะ...สึ..นะ..." สึนะกระวนกระวาย ร่างหนาในตอนนี้รู้สึกถึงความเจ็บจากการบาดเจ็บของฮินารุ

"นารุจัง..." นัยน์ตาสีอำพันมองใบหน้าของคนที่ตนเเอบชอบ มือเรียวจับเเผลตัวเองเเล้วใช้พลังทันที

"ไปจัดการเดม่อนก่อนเถอะนะ" สึนะมองหน้าเธอนิ่งๆเเต่ภายในใจมีเเต่คำถาม ฮินารุหัวเราะเเห้ง เธอละมือจากการรักษามาจับเเก้มของสึนะทำให้เลือดของฮินารุเปื้อนใบหน้าของเขา

"ทำไมถึงทำหน้าเเบบนั้นล่ะ....สึนะ..."

"..."

"นายเป็นคนเดียวนะ ที่สามารถจัดการเดม่อนได้" มือหนาวางทับมือเรียวที่กุมเเก้มเขาอยู่ สึนะไม่รู้สึกตัวเลยว่าฮินารุกำลังถ่ายเทธาตุจันทราให้สึนะ

"..."

"ชนะนะ....ชนะให้ได้นะ...เราจะได้กลับ...บ้าน...." ฮินารุเปล่งเสียงออกมาก่อนที่จะสลบไปเพราะอาการเสียเลือด สึนะซบหน้ากับมือนั้นเเล้วประกบจูบหลังมือนั้นเบาๆก่อนที่จะวางตัวเธอพร้อมๆกับที่เอ็นมะเเละรีบอร์นวิ่งมาถึง

"เสียเลือดมากเกินไป ขืนเป็นเเบบนี้ไม่ถึงห้านาที" รีบอร์นตรวจอาการ เอ็นมะกัดฟันเเน่นก่อนที่จะยื่นเเหวนให้สึนะ

"เอ็นมะคุง?"

"ใช้มันสิ สึนะคุง" สึนะมองเเหวนชิม่อนในมือของเอ็นมะก่อนที่จะพยักหน้าเเล้วคว้ามันไปเพื่อเตรียมเผชิญหน้ากับเดม่อน

"จะทำยังไงล่ะครับ? วองโกเล่ ไม่ถึงห้านาทีเธอจะตายนะครับ" เดม่อนเอ่ย สึนะหันไปมองฮินารุที่นอนสลบอยู่ก่อนที่จะกำมือเเน่นเเล้วหันกลับมา

"ฉันจะไม่ให้นายเเตะเธอเเม้เเค่ปลายนิ้ว" เสียงของสึนะเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ

"เพราะเธอคือคนสำคัญของฉัน!!!"

____________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #126 Deil_B (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:03
    สึนะสู้ๆนะลูกกก ไรท์ก็สู้ๆน้าาา❤✌
    #126
    0
  2. #125 polytome (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 10:53
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #125
    0
  3. #124 Mynun9412 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 22:24
    สึนะ ช่วยด้วย ชนะ!!!!
    #124
    0
  4. #123 Onnalin- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 21:55
    น้อง!!!อย่าเป็นอะไรไปน้า!! ¶∆¶
    #123
    0
  5. #122 sehuno964 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 21:41
    กรี๊ดดดดด แม่คะ!หนูนารุห้ามตายนะลูกอยู่กับสึคุงก่อนนนน
    #122
    0