『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 2 : MOON - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 358 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

 

 

 

01 : พระจันทร์กับผู้หญิงที่คุ้นเคย

 

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นตอนที่เรากำลังเดินเล่นที่ห้างเพราะว่าโดดเรียนวันเสาร์ ฮินารุที่กำลังกดนํ้าอยู่เงยหน้าขึ้นไปมองควันที่กำลังโขมงอยู่ก่อนที่จะพบเหตุเด็กหนุ่มมีไฟสีฟ้าบนหัวสีนํ้าตาลออกเหลือง

"เกิดอะไรขึ้นกัน?" ร่างบางพึมพำเเล้วหันไปมองซากคอนกรีตของตึกที่ถูกระเบิดกำลังหล่นมาทางเธอ ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วรีบวิ่งออกมาก่อนที่คอนกรีตนั่นจะพังลงมา

โครม!!!

"นารุ!" เสียงของซาวาดะ สีนะโยชิตะโกนเรียกเธอ ฮินารุโบกมือเพื่อบอกว่าไม่เป็นไรจนกระทั่งได้ยินเสียงของผู้ชายที่ถือดาบอยู่

"ใครขวางจะฟาดไม่เลี้ยง!!!" ชายผมยาวสีขาวตะโกนเสียงดังจนฮินารุต้องปิดหูไว้เพราะเสียงของชายคนนั้นที่ตะโกนออกมามันดังมาก

"ฮินารุ..." เสียงของรีบอร์นที่กำลังปลอมเป็นกระถางต้นไม้เรียกสติเธอขึ้นมา ฮินารุหันไปมองรีบอร์นงงๆก่อนที่ครูพิเศษจะออกคำสั่งกับเธอ มือเรียวกำเเหวนที่มีรูปพระจันทร์เสี้ยวเเน่น

"เธอคาราเต้สายดำใช่มั้ย?" รีบอร์นถามฮินารุ ร่างบางเลิกคิ้วขึ้นเเล้วพยักหน้า รีบอร์นยิ้มมุมปากเเล้วชี้ไปที่ชายผมขาว

"เเสดงฝีมือให้ดูหน่อยสิ" ฮินารุมองชายคนที่ถือดาบกำลังต่อสู้กับยามาโมโตะเเละโกคุเดระ

"เข้าใจเเล้ว" ฮินารุวางกระเป๋าไว้ข้างตัวรีบอร์นพร้อมบอกว่าฝากไว้ด้วยซึ่งเจ้าตัวก็รับฝาก ฮินารุพ่นลมหายใจออกก่อนที่จะตั้งสมาธิเเน่วเเน่เเล้ววิ่งเข้าใส่ทันที

"สึนะนายดูให้ได้ดีล่ะกัน" รีบอร์นเดินมาหาลูกศิษย์จอมห่วยที่กำลังประคองเด็กหนุ่มอยู่

"หา? เเล้วทำไมนารุถึงได้ไปสู้กับคนนั้นล่ะ!" สึนะงงกับคำถามรีบอร์นก่อนที่จะได้คำตอบเมื่อเห็นเพื่อนสาวกำลังใช้คาราเต้สู้กับชายผมยาวอยู่

"ฝีมือดีไม่เบาเลยนิ" ชายคนนั้นตอบออกมา ฮินารุสบถเล็กน้อยเพราะว่าตนเองเเละเขาอยู่ใกล้ยามาโมโตะเเละโกคุเดระที่กำลังสลบอยู่

เคร้ง!

ดาบของชายคนนั้นที่กำลังฟาดลงมาทำให้ฮินารุคว้าท่อนเหล็กที่มาได้ไงไม่รู้มาป้องกันไว้เเต่มันก็สะเทือนถึงเเขนจนฮินารุทรุดตัวลงไป

"โฮ่ยๆ หมดเเรงเเล้วรึไง?" ฮินารุกุมเเขนที่กำลังสั่นเเน่น

"นารุ!!!" สึนะตะโกนขึ้นมา รีบอร์นที่เห็นจึงยิงกระสุนเครื่องดับชน

"สึนะ ไปช่วยเพื่อนนายซะ" สิ้นเสียงคำพูดของรีบอร์นก็ยิงกระสุนทันที

ปัง!

"รีบอร์น! ถึงฉันจะตายก็ต้องโค่นเเกให้ได้!!!" ฮินารุที่อยู่ใกล้เด็กหนุ่มปริศนาจึงขยับเข้าไปใกล้เเล้วสะกิด

"นี่มันอะไรกัน ไฟดับเครื่องชน" ชายผมยาวที่เห็นจึงพูด

"เป็นอะไรรึเปล่า?" ฮินารุเอ่ยถาม เด็กหนุ่มคนนั้นที่เห็นหน้าเธอจึงเบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนที่จะส่ายหน้า

"ไม่เป็นอะไรขอรับ" เขาส่ายหน้าไปมา ฮินารุประคองตัวเขาให้ออกห่างจากสองคนนั้นเล็กน้อย

"นายอยู่ตรงนี้ก่อนนะ บาดเเผลนายเยอะด้วย" ฮินารุพูด

"ไม่ได้ขอรับ กระผมต้องรีบไปช่วยท่านซาวาดะ" เมื่อเขาพูดจบก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมา

โครม!

"สึนะคุง!" ฮินารุที่เห็นว่าสึนะลอยมาทางเธอจึงรีบรับตัวเขามาไว้ เด็กหนุ่มจึงขยับเข้ามาดูอาการ ฮินารุที่เห็นว่าไฟบนหัวดับเเล้วจึงถามทันที

"สึนะคุง ไหวรึเปล่า?" ฮินารุจับเเขนของสึนะไว้ สึนะที่ได้ยินเสียงจึงส่ายหน้ากลับไป

"กระผมมีชื่อว่าบาจิลขอรับ คุณท่านได้สั่งว่าให้ผมนำของมาให้ท่านซาวาดะนะขอรับ" บสจิลเอ่ยเเล้วเอาของที่อยู่ในกระเป๋ามาให้สึนะ

ในกล่องนั้นมีเเหวนอยู่เจ็ดวงเเต่ว่ามีเเค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ฮินารุที่เห็นเเหวนพวกนั้นก่อนที่ในหัวเธอจะปรากฎภาพขึ้นมาเเต่ก็ไม่รู้ว่ามันคือภาพอะไร

"อึก" มือเรียวกำหัวเเน่น สึนะที่เห็นจึงขยับเข้ามาเเล้วจับเเขนเธอเเน่น

"นารุ เป็นอะไรไป?" ฮินารุหลับตาเเน่น ภาพในหัวยังคงเล่นเร็วคล้ายกับวิดีโอที่เปิดสปีดคูณสอง นัยน์ตาสีอำพันไปสะดุดไปภาพๆหนึ่งที่เธอรู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก

เป็นหญิงสาวที่ดูมีอายุราวยี่สิบปีต้นๆ เธอใส่ชุดเดรสสีเทาอ่อนเปิดไหล่ ตรงกลางหน้าอกมีเพรชพลอยสีฟ้านํ้าทะเลประดับอยู่ ผมยาวลอนสีเงินตรงปลายผมคือสีฟ้าอ่อน นัยน์ตาสีอำพันเหมือนเธอ เธอสวมถุงมือสีขาวทั้งสองข้างเเต่ว่ามือข้างขวามีเเหวนที่เหมือนกับที่เธอสวมใส่อยู่

มือเรียวยื่นมาทางเธอ ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีชมพูอ่อนยกยิ้มขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนพร้อมกับเอ่ยกับเธอ

'เรารอเธอมานานเเล้ว ในที่สุดเธอก็ปรากฎตัว' เธอคนนั้นยิ้มก่อนที่ภาพจะตัดไป

"...รุ ฮินารุ.... นารุ....!!!" เสียงตะโกนของสึนะทำให้ฮินารุชะงักก่อนที่จะปล่อยมือเรียวที่กำลังกุมหัวอยู่ ฮินารุเงยหน้ามองสึนะที่กำลังมองเธอด้วยความเป็นห่วง

"สะ สึนะ" ฮินารุพูดเสียงเบาๆก่อนที่จะสลบไป

วูบ

"นารุ นารุ!!!" เสียงตะโกนของสึนะยังคงดังเหมือนเดิมเมื่อคลายสถานการ์ณได้ ดีโน่ที่เห็นจึงเข้ามาสำรวจอาการ

"ไม่เป็นไรหรอก เธอเเค่สลบไปน่ะ" ดีโน่บอกกับศิษย์น้องของตน สึนะพยักหน้าเเล้วอุ้มเธอขึ้นมาจนเเหวนที่อยู่สวมอยู่ตก

กริ๊ก

"หืม?" สึนะที่เห็นว่าเเหวนของฮินารุตกจึงหยิบขึ้นมาเเล้วใส่กระเป๋าเธอให้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กลิ่นเเอลกฮอลล์ในโรงพยาบาลทำให้ฮินารุค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะได้มองเพดานสีขาวเเล้วหันไปมองคนที่คุ้นอยู่สามคน

"สึนะ ดีโน่ซัง รีบอร์น" เสียงบางที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสามหันมามองเธอที่ฟื้นเเล้ว สึนะเป็นคนเเรกที่รีบปรี่เข้ามาเเล้วดูอาการเธอ

"นารุ เป็นไงบ้าง?" สึนะกำมือเธอเเน่น ฮินารุส่ายหน้าเพื่อให้สึนะหายกังวล

"เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย" สึนะเอามือลูบอกเเล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ฮินารุ" เสียงของรีบอร์นที่นั่งอยู่บนตักเธอเรียกให้เธอหันมามอง ฮินารุคิดอะไรสักพักก่อนที่จะชิงพูดก่อน

"เธอเห็น...."

"รีบอร์น นายมีคนที่เก่งศิลปะการต่อสู้รึเปล่า?"

"..." ทั้งห้องเกิดความเงียบกะทันหันจนสึนะต้องพูดเพื่อเเก้บรรยากาศ

"อ่ะ ฮะๆ นารุ เธอพูดอะไรน่ะ" สึนะหัวเราะเเห้งเเต่ในใจคิดประมาณว่าเธอจะเรียนไปอีกทำไม

"ถึงเเม้ฉันจะเรียนคาราเต้จนได้สายดำมาเเต่การปะทะระหว่างชายผมหงอกคนนั้นน่ะ มันทำให้ฉันรู้ว่ามันยังไม่พอ" ฮินารุกำมือเเน่นก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะของดีโน่

"ผะ ผมหงอก55555 ถ้าสคอวโล่ได้ยินคงร้องไห้เเหงๆ" ดีโน่หัวเราะขึ้นมา

"ฉันพอจะรู้จักนะเเต่เธอต้องตอบคำถามฉันมาก่อน" รีบอร์นดึงหมวกลงมาปิดหน้า

"ได้สิ ถามมาเลย" ฮินารุตอบ

"ตอนที่เธอมองเเหวนวองโกเล่น่ะเธอเป็นอะไรไป?" ฮินารุที่เจอคำถามนี้จึงชะงักไป เธอเงยหน้ามองรีบอร์นที่กำลังจ้องมาทางเธอ

"ภาพมันเข้ามาในหัวด้วยความเร็วเเต่มันผู้หญิงคนหนึ่งเเต่งกายเมื่อคนสมัยก่อนยื่นมือมาหา" ฮินารุกำมือเเน่น สึนะจึงเอื้อมมือไปกุมไว้เเล้วบีบเพื่อให้ฮินารุใจเย็น รีบอร์นที่เห็นจึงยกยิ้ม

"เเล้วบอกกับฉันว่า รอมานานเเล้วในที่สุดก็ปรากฎ" ฮินารุพูดจบ รีบอร์นจึงยืนคิดเล็กน้อย

"ลักษณะล่ะ?"ฮินารุกุมคางครุ่นคิด

"ผมลอนยาวสีเงินปลายผมสีฟ้าอ้อน นัยน์ตาสีอำพันเหมือนฉัน ใส่ชุดเดรสสีขาว ที่มือขวามีเเหวนเหมือนของฉันด้วย" ฮินารุพูด รีบอร์นที่ได้ยินจึงเงียบไปสักพัก

"เข้าใจเเล้ว เดี๋ยวฉันจะบอกคนนั้นให้"

"ขอบใจมากนะ" ฮินารุผงกหัวเป็นอันว่าขอบคุณ

"เดี๋ยวสิ! นารุ เธอไม่ต้องทำเเบบนี้ก็ได้นะ!" สึนะเเวดขึ้นมาทันที

"สึนะ ฉันตัดสินใจเเล้ว" มือเรียวเอื้อมไปหยิบเเหวนมาใส่ก่อนที่จะมองเเหวน

"ถ้าไม่พยายามมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก" ฮินารุพูด สึนะที่ได้ยินจึงสะอึกไป

"เจ้าห่วย เเกควรทำเหมือนฮินารุบ้างนะ"

"นายหมายความว่าไงเนี่ย!!"

"ฮินารุ หมอบอกว่าเธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้เลยเเต่ฉันอยากให้เธอพักถึงตอนเย็นเลย" รีบอร์นหันมาบอกกับฮินารุ

"ได้สิ ว่าเเต่คนรู้จักของรีบอร์นเนี่ยเป็นใครหรอ?" ฮินารุเอ่ยถามด้วยความสงสัย รีบอร์นยิ้มขึ้นมา

"คนรู้จักฉันเองน่ะ ถ้าเธอฝึกกับเขาภายใน 1 อาทิตย์รับรองว่าเก่งขึ้นเเน่ๆ" รีบอร์นพูดเเค่นั้นเเล้วกระโดดลงจากโซฟาไป สึนะที่เห็นว่าครูตัวเองไปเเล้วจึงลากเก้าอี้มานั่ง ดีโน่ที่เห็นว่ามีธุระต่อจึงขอตัว

"นารุ เธอไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะ" สึนะพูด ฮินารุที่ฟังสึนะพูดกับตัวเองด้วยความเป็นห่วงจึงดีดหน้าผากของสึนะไป

เป๊าะ

"เจ็บง่า" สึนะลูบเเผลที่ถูกฮินารุดีดไปเมื่อกี้

"สึนะ ฉันไม่อยากอ่อนเเอตลอดไปหรอกนะ" ฮินารุยิ้มให้สึนะ เจ้าตัวอึกอักก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสี

"อย่างน้อยฉันก็อยากเเข็งเเกร่งบ้าง" ฮินารุเอ่ย

"เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอกนะ" ฮินารุประคองมือของสึนะขึ้นมาเเล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

'เพราะฉะนั้นไม่เป็นไรหรอกนะ'

SHIZUKANI HINARU

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 358 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

297 ความคิดเห็น

  1. #247 Jecelyn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 14:05
    น้องเเบบพยายามมาก งือออน้อง
    #247
    0
  2. #69 mimimmu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 21:14
    ภาษาโอเคเลยนะคะ🥺🥺🥺
    #69
    0
  3. #67 NaomiSama (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 22:53
    อ่านแล้วจู่ๆ ก็เหมือนมีเสียงโผล่ขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวด ?????
    #67
    0
  4. #4 polytome (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 00:29
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #4
    0
  5. #3 marsmahik (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 18:33
    น่าสนใจมากๆๆ
    #3
    0
  6. #2 qwzazx12 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 18:22
    นะ! นี่มันอะไรกัน!! ความรู้สึกนี้
    #2
    0