『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 18 : MOON - 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

 

 

 

16 - พระจันทร์กับนภาที่อ่อนโยน

 

 

‘มันคือหลักฐานว่านายคือบอสของชิม่อนเเฟมิลี่’

ในความฝันของฮินารุ เธอเห็นอเดลไฮล์เอ่ยกับเอ็นมะที่กำลังยกเเหวนดูพร้อมกับสีตาที่เปลี่ยนไป

“เฮือก!” ฮินารุสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนที่จะหอบหายใจด้วยความหวาดกลัวต่อความฝัน หลังจากที่อเดลไฮล์พูดเสร็จภาพก็ตัดไปมา เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาวทำให้ฮินารุปิดหูเพื่อไม่ให้ได้ยินอะไรเเต่ก็ไม่ได้ผลเพราะมันส่งเสียงอยู่ในหัว

“ไม่ไหว” ฮินารุส่ายหน้าเพื่อสะบัดความคิดออกไปก่อนที่จะพยุงตัวเองเเล้วเหลือบมองปฎิทินที่เเสดงวันที่ที่ถูกวงกลมสีเเดงเอาไว้อยู่

27/xx/xxxx 

“วันนี้เเล้วหรอ….” ฮินารุพึมพำเบาๆเเล้วเดินไปที่โต๊ะเพื่อดูรูปครอบครัวของเธอที่ใสกรอบรูปเเล้วตั้งโต๊ะเอาไว้ นิ้วเรียวจับกรอบเเล้วมองด้วยเเววตาที่เศร้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องเเล้วเดินไปที่ห้องสึนะพร้อมเปิดประตูก่อนที่จะพบเห็นสึนะที่กำลังเเต่งตัวอยู่

“อ่ะ นารุจัง” สึนะที่สวมเสื้อยืดเสร็จหันมามองเธอเเล้วเอียงคอเล็กน้อยพลางมองสภาพของเด็กสาวที่ยังอยู่ในชุดนอนสีฟ้าอ่อน 

“…..สึนะ…” ฮินารุเดินเข้าไปใกล้เเล้วเอาหัวพิงไหล่ของสึนะ นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองร่างบางที่ดูเศร้าเเต่เมื่อวานเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นา

“นารุจัง ไม่เป็นไรนะ เธอมีฉันอยู่” มือสากลูบหัวของฮินารุอย่างอ่อนโยน ฮินารุพยักหน้าเเล้วซุกต่อไป สึนะลอบยิ้มเล็กน้อยเเต่ก็ปล่อยเธอไปจนกระทั่งถึงเวลาที่พวกเราต้องลงไปทานข้าวซึ่งสึนะก็ต้องลากหญิงสาวให้ลงไปด้วย

“อื้อ ไม่ไปอ่า” สึนะเบนสายตาไปทางอื่นเมื่อได้ยินเสียงร้องงอเเงของฮินารุ 

“อ้าว สึคุง นารุจัง เพื่อนมาหานะจ๊ะ” สึนะชะงักก่อนที่จะตะโกนลั่นบ้านเมื่อเห็นคนที่กำลังกินข้าวเช้าอยู่

“มาทำอะไรที่นี้!!!” ฮินารุขมวดคิ้วเพราะเสียงดังก่อนที่จะลืมตาขึ้นมา

“อ้าว เอ็นมะคุง อรุณสวัสดิ์” เอ็นมะเงยหน้าจากข้าวเช้าของนานะเเล้วผงกหัวเล็กน้อย

“มาทำอะไรที่นี้กัน?” ฮินารุนั่งลงก่อนที่จะลงมือทานข้าว

“เราจะปกป้องนายจากศัตรูไงล่ะ” อเดลไฮล์เป็นคนตอบ ฮินารุที่กำลังทานข้างอยู่ไปเห็นบาดเเผลบนใบหน้าของเอ็นมะจึงเอ่ยถาม

“เอ็นมะคุง ไปได้บาดเเผลจากไหนอีกล่ะ?” เอ็นมะตอบออกมา

“ซุ่มซ่ามน่ะ” ฮินารุหัวเราะเเห้งเเล้วหันไปหานานะ

“คุณน้า เดี๋ยวหนูจะออกไปข้างนอกก่อนนะคะ” นานะที่ได้ยินจึงมองดูวันที่เเล้วเอ่ยออกมา

“งั้นหรอ ถึงเเล้วสินะ ไปสิจ๊ะ เเม่ฝากทักทายด้วยนะ” ฮินารุยิ้มบางเเล้วลุกออกไปทันที

“นารุจัง ไปไหนหรอ?” สึนะหันไปถามเเม่ของตน นานะทำสีหน้าเศร้าเเล้วเอ่ย

“วันครบรอบวันตายของพ่อเเม่นารุจังไง สึคุง” สึนะชะงักเเล้วมองปฎิทินเเล้วร้องออกมา

“จริงด้วย….” สึนะก้มตํ่าเเล้วเดินไปหาฮินารุที่กำลังใส่รองเท้าอยู่

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนมั้ย นารุจัง?” ฮินารุเคาะรองเท้าเพื่อให้พอดีเเล้วหันมามองสึนะเเล้วยิ้มบางเเต่เเฝงไปด้วยความเศร้า

“อือ ไม่เป็นอะไรหรอก” ฮินารุเปิดประตูออกจากบ้านไปทันที

“เจ้าห่วย” รีบอร์นเรียกสึนะสั้น 

“รู้เเล้วล่ะน่า” สึนะตอบเเล้วเดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเปลี่ยนชุด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'ชิสุคานิ โฮชิระ มรณะ xx/xx/xxx

ชิสุคานิ ฮิโรโตะ มรณะ xx/xx/xxx'

ตุบ

ฮินารุคุกเข่าต่อหินอ่อนสีเทาที่สลักชื่อของพ่อเเละเเม่ของเธออยู่ ร่างบางในชุดเดรสสีดำวางดอกเบจญมาศสีขาวลงไปบนเเจกันที่ตั้งเอาไว้ข้างหินอ่อนนั้นเเล้วพนมมือ

“พ่อคะ เเม่คะ ผ่านมาห้าปีเเล้วนะ คุณน้าเขาฝากมาให้ทักทายด้วย”

“…”

“สบายดีรึเปล่าคะ? หนูสบายดีนะ ได้เจอเพื่อนเยอะเเยะเลย มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายไปหมด ทั้งเรื่องของคุณเรเชล วองโกเล่ เรื่องของอนาคต” ฮินารุเเค่นยิ้มออกมาพลางใช้นิ้วเรียวเเตะที่หินอ่อนเเล้วลูบเบาๆ

“….นี่….เเม่น่าจะบอกหนูนะ ว่าทำไมถึงมีธาตุจันทราได้ ทำไมหนูถึงเป็นคนสืบทอด” ฮินารุพูดออกมาพลางกำมือที่สมเเหวนเเน่น

“บางครั้งหนูรู้สึกเหนื่อยมาก..จนอยากฆ่าตัวตายเเต่เพราะมีเพื่อนๆเเละคนที่หนูชอบถึงไม่ยอมตายเเละอยู่ต่อไป” 

“เเม่ก็มีเหมือนกันใช่มั้ยคะ? พลังเห็นอนาคตเหมือนคุณลูเช่ คุณอาเรียเเละยูนิจัง”

“ถึงไม่เคยบอกหนูเลยก็ช่างเถอะ เพราะมันเป็นชะตากรรมใช่มั้ยคะ?” นัยน์ตาสีอำพันมองชื่อของพ่อเเม่ที่สลักเอาไว้อยู่ก่อนที่จะร้องไห้ออกมา

“คิดถึงเหลือเกิน…ฮือๆ คิดถึงมากเลยนะ” ฮินารุเริ่มร้องไห้ออกมา

หลังต้นไม้ต้นหนึ่งมีร่างหนาคอยยืนมองฮินารุที่กำลังร้องไห้อยู่ มือสากกำมือเเน่นเเล้วทุบต้นไม้เบาๆ นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองภาพตรงหน้าด้วยความห่วงใย

เป็นห่วงเธอ

ในหัวของเขามีเเค่คำพูดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวอย่างไม่หยุดหย่อน สึนะมองฮินารุที่กำลังพูดความในใจเเล้วร้องไห้ไปเรื่อยๆ

เด็กสาวที่อายุได้เพียงสิบปีพ่อเเม่ก็จากเธอไปเเล้ว เธอมีเเค่เขาเเละเพื่อนๆที่อยู่เคียงข้าง 

สึนะเม้มปากเเน่นเเล้วสาวเท้าเข้าไปหาฮินารุเเล้วโอบกอดจากทางด้านหลัง

“ร้องออกมาให้หมดนะ” สึนะโอบเเน่นขึ้นจนรับรู้ได้ถึงร่างกายของฮินารุที่กำลังตัวสั่นอยู่ วงเเขนที่โอบกอดคอของเธอรู้สึกถึงนํ้าตาของฮินารุที่ตกกระทบกับเเขนของเขา ฮินารุจับเเขนของเขาเเน่นเเล้วร้องไห้ออกมา

“ฮือ ฉันคิดถึงพวกเขา” ฮินารุเอ่ยออกมาระหว่างที่ร้องไห้อยู่ สึนะรับฟังเเล้วเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้

“ฮือๆ” ฮินารุรํ่าไห้โดยไม่หยุด สึนะกอดเธอเเน่นขึ้นเพื่อซึมซับความเศร้าจากเธอมายังเขาเเล้วเผื่อเเผ่ความอบอุ่นไปให้ฮินารุ

“เธอยังมีพวกเรา นารุจัง” สึนะกระซิบข้างหูของเธอด้วยนํ้าเสียงที่อบอุ่นเเละอ่อนโยน ฮินารุชะงักเเล้วหันหน้ามาหาสึนะที่กำลังมองหน้าเธออยู่

“เรากลับไปเเก้ไขอดีตไม่ได้หรอก อดีตคืออดีต ปัจจุบันคือปัจจุบัน อนาคตคืออนาคต” 

“…”

“มันเกิดไปเเล้วให้มันเกิดไป นารุจัง เธอมีฉันอยู่นะ” สึนะมองหน้าเธอด้วยเเววตาที่อ่อนโยน ฮินารุที่ได้ยินจึงกัดฟันเเล้วร้องไห้ออกมา

“ฮึก ฮือๆ ภาระมันหนักเกินไปสำหรับฉัน ฉันไม่อยากเข้ามาเกี่ยวข้องเลยสักนิด สึนะ เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้” สึนะที่ได้ฟังจึงโอบกอดเเน่นขึ้น

“บางครั้ง…ก็ทนไม่ไหว เเต่เพราะมีพวกนายฉันถึงไม่ทำ ฮือๆ”

“ชู่วๆ ไม่เป็นไรเเล้วนะ เธอพยายามได้ดีมากเเล้วนะ” สึนะปลอบโยนเธอ ฮินารุสะอื้นเล็กน้อยก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงสัมผัสบางอย่างที่เปียกชื้นบริเวณใบหู พอหันกลับไปมองก็พบว่าสึนะกำลังงับใบหูข้างซ้ายของเธออยู่ สึนะค้างไว้สักพักก่อนที่จะผละออก

“กลับมาเเข็งเเกร่งได้เเล้ว” สึนะเอ่ย ฮินารุนิ่งไปเเล้วพิงไหล่ของสึนะ

“อื้อ ฮึกๆ” ฮินารุเอ่ยเสียงเบาๆเเล้วมองสุสานของพ่อเเม่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของพวกเธอ

 

 

 

 

 

 

2 วันก่อนการสืบทอด

“คุณปู่! เอ๊ะ”

“คิๆ” ฮินารุเอามือปิดปากกับคำเรียกของสึนะที่เรียกรุ่นที่เก้าเมื่อครู่ สึนะหน้าขึ้นสี

รุ่นที่เก้าทั้งหมดมาที่ญี่ปุ่นเพื่อมาหาสึนะที่กำลังจะสืบทอดวองโกเล่

“สวัสดีค่ะ” ฮินารุโค้งตัว

“ฉันดีใจที่เธอเรียกฉันเเบบนั้นน่ะ ขอบคุณมากสึนะโยชิคุง เอาล่ะไปดื่มนํ้าชากันเถอะ นารุด้วยนะ” โนโน่จับไหล่เธอเเล้วตบเล็กน้อย

“ค่ะ”

“เอ่อ…คือ รุ่นที่เก้าครับ”

“ทำตามที่ตัวเองต้องการเถอะ มันเป็นชีวิตของเธอนะ สึนะโยชิคุง” โนโน่เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้ม สึนะร้องเอ๊ะออกมา ฮินารุนั่งข้างสึนะพลางฟังบทสนทนาโดยที่มีรีบอร์นนั่งอยู่บนตักของเธอ

“อ้าว? เธอไม่ได้จะมาพูดคุยเรื่องพิธีสืบทอดมรดกของวองโกเล่หรอกหรอ”

“คะ..คือว่า ผม”

“ฉันรู้มาจากรีบอร์นว่าเธอไม่ได้อยากเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบ อัลโกบาเลโน่เเห่งนภาก็บอกฉันหมดเเล้วเกี่ยวกับเรื่องของอนาคต”

“ยูนิ!/ยูนิจัง! หรอคะ?!/ครับ!?”สึนะเเละฮินารุตะโกนพร้อมกันด้วยความตกใจ

“ฉันได้ฝันในคืนที่มีเเผ่นดินไหวไปทั่วทุกพื้นที่ ได้ฝันถึงการต่อสู้อันยาวนานของเธอเเละเบียคุรัน” โนโน่หลับตาเเล้วเอ่ยออกมา

“ฝันหรอคะ?”

“อ่า ฉันรู้สึกถึงพลังไฟอันอบอุ่นของยูนิ ซึ่งทำให้ฉันรู้ความจริง” โนโน่ลืมตาขึ้นมามองสึนะเเละฮินารุ

พลังไปชีวิตของยูนิสินะ สึนะคิดในใจ

“การต่อสู้ที่มีเเต่ความสูญเสีย ฉันเข้าใจว่าซาวาดะ สึนะโยชิเป็นที่ได้รับให้เป็นบอสของวองโกเล่เเต่มันก็ไม่ได้หมายความเขาเป็นบอสมาเฟีย”

“…”

“…”

“เขายังเด็ก ยังไม่มีความเด็ดขาดพอ มีจิตใจที่อ่อนโยนราวกับนภาที่โอบอุ้มทุกสิ่งเป็นห่วงเพื่อนพ้องเป็นอย่างมาก” โนโน่เอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย

“เขาไม่ได้ชมเเกนะ” รีบอร์นเอ่ยดักสึนะที่กำลังคิดว่ารุ่นที่เก้ากำลังชม ฮินารุที่ได้ยินจึงกลั้นขำทันที

“เห้ย!”

“อย่างไรก็ตาม นั่นเเหละเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคนที่สามารถเปลี่ยนเเปลงวองโกเล่ที่กำลังเหม็นเน่านี้ให้กลับเป็นเหมือนเดิมได้ถึงมีเเค่เธอที่ทำได้เท้านั้น สึนะโยชิคุง” โนโน่มองสึนะที่กำลังมองตน

“กลับเป็นเหมือนเดิม?” สึนะเอ่ยเสียงสูง

“เดิมทีวองโกเล่เเต่งตั้งขึ้นมาเพื่อปกครองบ้านเมืองน่ะ รุ่นที่หนึ่งทั้งหลายก็ไม่ใช้พลังในด้านที่ผิดเลย” ฮินารุเอ่ยออกมา

“อืม ใช่เเล้วล่ะ” โนโน่พยักหน้า

“ที่เธอทำก็คล้ายกับพวกเขามากๆเเต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเพราะรุ่นที่สอง” โนโน่เอ่ยต่อ

“เอ่อ…”

“อ๊ะ จริงด้วยสิ ฉํนขอดูเเหวนเเบบใหม่ที่พรีโม่มอบให้เธอได้รึไม่?” โนโน่ยิ้มออกมา สึนะรับคำเเล้วยื่นให้โนโน่ดู

“เธอได้รับเเหวนเเบบที่ไม่มีใครได้มาก่อนดูท่าพรีโม่จะคิดเเบบเดียวกับฉันสินะ เขาต้องการที่จะทำลายวองโกเล่ในยุคปัจจุบัน” โนโน่เอ่ยออกมา

“!!!”

“ทำลาย?” ฮินารุพึมพำ

จะเลือกความรุ่งโรจน์หรือความพินาศก็เเล้วเเต่เจ้าเถอะ เดซิโม่ นั่นคือสิ่งที่พรีโม่เคยพูดไว้กับสึนะในการสืบทอด

‘เป็นไปได้ ข้าอยากให้เดซิโม่เลือกที่จะทำลายวองโล่ในปัจจุบันเเล้วกลับมารุ่งโรจน์เพราะการช่วยเหลือคน’ เสียงของพรีโฒ่ดังเข้ามาในหัวของฮินารุ นัยน์ตาสีอำพันเบิกตากว้าง

‘เดิมทีวองโกเล่ที่ข้าสร้างมาเพราะอยากช่วยเหลืือผู้คนที่โดนกดขี่หรอทำร้าย เเต่น้องชายต่างเเม่ของเเม่ ริคคาโด่หรือวองโกเล่รุ่นที่สองนั้นได้เปลี่ยนวองโกเล่ให้ดำมืดมิด นั่นคือสิ่งที่ข้ายอมรับไม่ได้เลย เดซิโฒ่มีความคิดเหมือนกับเรามาก’

“นารุ” 

“คะ?!” ฮินารุสะดุ้งขึ้นมาเเล้วสบตากับโนโน่

“พรีโม่บอกอะไรกับเธอบ้าง?” ฮินารุเอียงคอสงสัยเเต่ก็ยอมตอบ

“เดิมทีพรีโม่สร้างวองโกเล่เพื่อปกป้องผู้คนที่โดนทำร้ายเเละกดขี้ เเต่น้องชายต่างเเม่ของเขาหรือวองโกเล่รุ่นที่สอง สึนะน่ะมีเจตนารมณ์เดียวกับเขาคืออยากช่วยเหลือผู้อื่นเเเละปกป้องพวกพ้อง” ฮินารุเอ่ยออกมา

“อย่างที่ฉันพูดเเบบเดียวกันเลยสินะ” โนโน่หัวเราะเล็กน้อย

“นารุ”

“คะ?”

“โฮชิระฝากมาให้เธอน่ะ” โนโน่ยื่นกล่องสีขาวให้ฮินารุ มันมีขนาดเท่าตัก ฮินารุมองกล่องที่เเม่ของตัวเองฝากเอาไว้กับโนโน่

“ขอบคุณมาก…ค่ะ” มือเรียวลูบที่การ์ดที่ผูกทติดไว้กับโบว์โดยที่ไม่ได้ฟังบทสนทนานั้นอีกเลย

‘นารุจังลูกเเม่ กล่องของขวัญอันนี้คือของขวัญย้อนหลังของลูก พ่อกับเเม่ช่วยกันเลือกมากเลยนะ ตอนที่หนูได้กล่องนี้พ่อเเม่คงตายไปเเล้ว สิ่งที่ลูกคิดน่ะ คือสิ่งที่ถูกหมดเลยนะ อย่าย่อท้อต่ออุปสรรคนะ รักลูกนะ’

สึนะเเละโนโน่มองฮินารุที่กำลังอ่านข้อความ สึนะที่คุยธุระกับโนโน่เสร็จเเล้วจึงสะกิดฮินารุ ร่างบางสะดุ้งขึ้นมาก่อนที่จะโค้งตัวให้รุ่นที่เก้าเเล้วเดินตามหลังสึนะออกไปโดยที่มีรีบอร์นเกาะไหล่ฮินารุเดินตามออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ห้องของฮินารุ 

ร่างบางเดินเข้ามาในห้องด้วยความอ่อนล้าทางจิตใจเเละกายจากการที่ได้ไปสุสานเพื่อเคารพศพของพ่อเเม่เเละได้กล่องของขวัญจากเเม่ของเธอ

มือเรียวเเกะกล่องของขวัญก่อนที่จะมีทั้งรูปถ่ายคริบครัว การ์ดอวยพรของพ่อเเละเเม่เเละของอีกสองสิ่ง ฮินารุเลิกคิ้วเเล้วหยิบมันขึ้นมาเเล้วดูของที่เเม่ของเธอห่อเอาไว้เป็นอย่างดี

“…” ฮินารุเเกะกระดาษที่ห่อหุ้มของบางสิ่งอยู่ก่อนที่จะเอียงหน้างง

เเร่อะไรเนี่ย? 

คิดในใจเเล้วหยิบกระดาษที่มีรูปถ่ายของใครบางขึ้นมาดูพร้อมพลิกหน้าไปด้านหลังเพื่ออ่านข้อความ

เก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ ฉันฝากด้วย - F -

“F? ใครกันน่ะ” ฮินารุสงสัยมันอยู่สักพักก่อนที่จะเก็บเข้ากล่องเหมือนเดิมพลางหยิบรูปของครอบครัวขึ้นมาเเล้วเดินไปที่เตียงเเล้วชูรูปให้ตัวเองที่กำลังนอนมองเห็นมัน

ในรูปภาพนั้นมีทั้งพ่อ เเม่เเละเธอในวัยสิบขวบก่อนที่ทั้งคู่จะเสียชีวิต

"พ่อคะ เเม่คะ" 

ฮินารุจ้องรูปนั้นครู่หนึ่งก่อนที่จะหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว 

เเอด

เสียงเปิดประตูห้องเธอดังขึ้น ร่างหนาเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ มองดูร่างที่กำลังนอนหลับมือซ้ายถือรูปอยู่ มือหนาหยิบรูปนั้นเเล้วไปวางบนโต๊ะพร้อมหาอะไรมาทับไว้ 

นัยน์ตาสีเปลือกไม้ฉายเเววความเป็นห่วงก่อนที่จะใช้หลังมือลูบเเก้มของร่างบาง 

"อือ" 

ร่างหนายกยิ้มบางก่อนที่จะจัดท่านอนเเล้วห่มผ้าให้เธอ เเล้วเดินออกจากห้องไป 







ตุบ!

เสียงกระทบของพื้นทรายเเละกระเป๋านักเรียนของร่างบางหล่นลงด้วยความตกใจ

วันนี้เป็นวันที่ไม่มีใครคาดคิด นัยน์ตาสีอำพันสั่นระริกพลางมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจปนความกลัว เธออ้าปากค้าง ลำคอที่พยายามจะเเผเสียงกรีดร้องเเต่กลับไม่มี

ราวกับมีอะไรมากลั้นที่คอเอาไว้

ภาพในอนาคตบางส่วนเริ่มทับกับภาพปัจจุบันจนฮินารุไม่สามารถเอ่ยได้ว่ามันคือความจริง....

เลือดสีเเดงฉานที่กำลังไหลออกมาจากร่างสูงของเพื่อนที่กำลังนอนบนพื้น มันกำลังย้อมหมวากสีขาวที่เขาสวมเป็นสีเลือด มือซ้ายที่กำลังกำของที่เขารักมากที่สุด 

มือเรียวยกมือปิดปากเเล้วทรุดตัวลงพร้อมร้องไห้ออกมาพลางเรียกชื่อเพื่อนคนนั้นซํ้าไปมาจนพวกสึนะมาถึง

"ยามาโมโตะ!!!!!"

__________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #263 Jecelyn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 21:58
    เรายังไม่เคยอ่านภาคชิม่อนดูถึงเเค่ในอนิเมะเท่านั้น เลยไม่รู้จะมีใครเป็นอะไรมั้งฮือออ กลัวใจ
    #263
    0
  2. #114 ChLoE. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 00:53
    รอค่ะๆๆๆๆๆๆๆ
    #114
    0
  3. #113 wing999 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 10:14
    ค้างสุดๆๆรอน่ะค้ะไรท์
    #113
    0
  4. #112 polytome (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 09:40
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #112
    0
  5. #111 Deil_B (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 08:32

    สู้ๆค่าาไรท์✌✌
    #111
    0
  6. #110 kantichacharoen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 06:34

    รอตอนต่อไปน้า~
    #110
    0
  7. #109 Mynun9412 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 06:14
    โอ้ยยย เห็นตอนยามาโมโตะโดนละเจ็บปวดดดดดด ไม่อยากให้โดนเลย ฮือออ
    #109
    0
  8. #108 Pattamawan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 23:04
    อัพแล้ววเย้ๆๆๆ
    #108
    1
    • #108-1 Pattamawan(จากตอนที่ 18)
      12 กรกฎาคม 2563 / 23:10
      สงสารนารุอ่าา แต่นารูยัง สึนะอยู่นร้าสู้ๆนารุ
      #108-1