『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 16 : MOON - 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

 

 

15 : พระจันทร์กับเพื่อนใหม่(?)

 

CR.https://www.pinterest.com/pin/780741285392466224/

"จะมีการสืบทอดวองโกเล่?" ฮินารุที่กำลังเตรียมตัวไปโรงเรียนอยู่เอ่ยขึ้นมาเมื่อรีบอร์นเดินเข้ามาในห้อง

"อ่า รุ่นที่เก้ารู้เรื่องศึกที่อนาคตน่ะ" รีบอร์นยื่นจดหมายให้เธออ่าน ฮินารุกวาดสายตาอ่านข้อความเเล้วเลื่อนสายตามองรีบอร์นที่กำลังยิ้มให้เธออยู่

"เเล้ว...ทำไมถึงมาบอกฉันล่ะ หรือว่าฉันได้ตำเเหน่งอะไรอีก?" ฮินารุเลิกคิ้ว รีบอร์นหัวเราะเเล้วเอ่ย

"ใช่เเย้ว" ฮินารุรู้สึกว่าเท้าเธอตอนนี้อยากถีบใครบางคนโคตรๆ

"เฮ้อ เเล้วรุ่นที่เก้าจะให้ฉันไปสืบทอดด้วยสินะ ตำเเหน่ง....ไรเนี่ย?" ฮินารุมองข้อความในจดหมายเเล้วอุทานออกมา

"ตำเเหน่งที่ปรึกษาของวองโกเล่รุ่นที่สิบ!?" ฮินารุเผลอทำจดหมายร่วงเเต่รีบอร์นก็เดินมาเก็บเเล้วเอ่ย

"ตกใจทำไม เรเชลที่เป็นผู้ที่ให้กำเนิดธาตุจันทราก็มีตำเเหน่งเเบบนี้เหมือนกันเห็นว่าเฉพาะพรีโม่ด้วย" รีบอร์นเอ่ย

"ฮะๆ ล้อฉันเล่นเเน่ๆ----เอ๊ะ...." ฮินารุหลุดคำพูดไปเเวบหนึ่งก่อนที่จะเห็นภาพบางอย่างโผล่ขึ้นมาในหัว

ชายผมเเดงอายุเท่าเราหน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนกำลังยกเเหวนขึ้นมาเเล้วสีตาก็เปลี่ยนไป

'นายน่ะคือบอสของชิม่อนเเฟมิลี่' เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ย

วูบ

"ฮินารุ!" ฮินารุตั้งสติอีกครั้งก่อนที่จะเห็นว่ารีบอร์นกำลังลอยอยู่ด้านหน้าของเธอโดยให้เลออนเเปลงร่างเป็นลูกโป่ง

"..รีบอร์น..." ฮินารุพึมพำ

"เป็นอะไรไป?" รีบอร์นเอ่ย

"อ่ะ...อ่อ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" ฮินารุส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเเล้วเดินออกจากห้องเพื่อทานข้าวเช้า

มีบางอย่างเเปลก…รีบอร์นคิดในใจ

"อิ่มเเล้วค่ะ" ฮินารุเอ่ยก่อนที่จะเดินไปหน้าบ้านเพื่อใส่รองเท้าเเล้วเดินออกไปทันที

"ไปก่อนนะคะ"

ระหว่างทาง มือเรียวกุมคางครุ่นคิดบางอย่างที่เห็นมาตั้งเเต่ศึกโลกอนาคตเเล้วชายผมเเดงคนนั้นเหมือนกับวันนี้เลยเเถมเขาบอกว่าเป็นชิม่อนเเฟมิลี่ด้วย

'ชิม่อนเเฟมิลี่....พันธมิตรของวองโกเล่ตั้งเเต่รุ่นเเรกใช่มั้ยคะ? คนก่อตั้งคือเพื่อนสนิทของพรีโม่เเละจีที่มีชื่อว่าชิม่อน โคซาร์ท' ฮินารุเอ่ยถามในใจ

'อื้อ ใช่เเล้วจ๊ะ' เรเชลเอ่ยตอบกลับมา

'เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ เจ้าควรทำใจด้วยนะ' เสียงของพรีโม่นิ!!! ฮินารุตกใจพลางกุมหัว

'คะ..คุณมาได้ไงคะ?' ฮินารุเอ่ยออกไป

'เราสามารถสื่อสารกับเจ้าได้ล่ะกัน เจ้าไม่ต้องรู้หรอก' พรีโม่เอ่ยในหัวก่อนที่จะมีเสียงใครบางคนเเทรกมา

'เราได้คุยกันเป็นครั้งเเรกสินะ ข้าชื่อชิม่อน โคซาร์ทเป็นเพื่อนของสองคนนี้น่ะ' ภาพของชิม่อน โคซาร์ทเข้ามาในหัวของเธอก่อนที่จะหายไป

'เอ๊ะ เหมือนกับชายคนนั้นเลยนิ' ฮินารุร้องออกมา

'ใครหรอ?' เรเชลเอ่ยถาม ฮินารุจึงเอ่ยกลับไปในใจ

'ภาพที่ฉันเห็นตอนอยู่อนาคตค่ะ ชายผมเเดงคล้ายคุณโคซาร์ทเเล้วก็หน้าตาเหมือนกันด้วยค่ะ' ทั้งสามเงียบไปเเต่ฮินารุก็ยังคงเล่าต่อ

'มันเหมือนเป็นภาพอนาคตล่ะมั้งคะ? ชายผมเเดงพร้อมกลุ่มของเขาประจันหน้ากับพวกสึนะก่อนที่เขาจะพูดอะไรบางอย่างทำให้พวกสึนะตกใจเป็นอย่างมากเลยล่ะค่ะ' ฮินารุเอ่ยจบ โคซาร์ทจึงเอ่ยทันที

'เริ่มเเล้วสินะ'

'คะ?'

'อ่า มันกำลังจะเริ่มขึ้นเเล้ว' พรีโม่เอ่ยตอบ

'เดี๋ยวสิคะ หมายความว่ายังไง?' ฮินารุเอ่ย

'ระวังผู้ใช้มายาเอาไว้นะ ฮินารุ' เรเชลเอ่ยก่อนที่พวกเขาจะหายไป ฮินารุเรียกเท่าไรก็ไม่ตอบรับ

"ให้ตายสิ" ฮินารุสบถเบาๆเเล้วเดินเข้าโรงเรียน

"นารุจางงงง!" เสียงของสึนะวิ่งผ่านเธอไปเเต่ไม่วายคว้าข้อมือเธอไปด้วย

"เเฮ่กๆ"

"ลากฉันมาด้วยทำไมกัน" ฮินารุเเละสึนะยืนหอบอยู่หน้าห้องโดยที่มีเคียวโกะเเละฮานะพัดลมให้เธอ

"เเต่อีกเดี๋ยวมันก็เข้าเรียนเเล้ว ดีออก" ฮานะเอ่ยพลางขยี้หัวของเธอด้วยความเอ็นดู

"ถ้าอย่างนั้นก็เเล้วไป" ฮินารุเดินเข้าไปในห้องเเล้วเดินไปนั่งตรงริมหน้าต่างก่อนที่ครูจะเข้ามาพอดี

"อย่างที่รู้ๆกันนะ ว่าจะมีนักเรียนเข้ามาใหม่ เอ่อ...มีโคซาตะ เอ็นมะ...ซิ...ซิท" ครูตะกุกตะกักก่อนที่จะมีคนเปิดประตูเข้ามาเเล้วกล่าวคำเเนะนำตัว

"ชื่อของฉันคือซิทพี! เรียกฉันว่าชิโทปิจังเถอะ!" ผู้หญิงที่มีเหมือนวงล้ออะไรสักอย่างไขว้อยู่สองอันเเต่มันซ้อนอยู่ตัวของเธอ สวมเเว่นสีดำ ฮินารุที่เห็นจึงนึกขึ้นได้ทันทีว่ามาจากไหน

ภาพที่เธอเห็นในอนาคต!!!

"ของที่ฉันชอบกินคือยะ..ยะ...ยาเม็ด..!!!" ชิทพีเอ่ยขึ้นมาซึ่งกิริยาของนักเรียนก็เเปลกไปเป็นเเต่ละอย่าง

"อาหารโบราณเรอะ!"

"อาหารฝรั่งเศส?"

"...ไม่ มันคือรหัสลับ" ฮินารุมองโกคุเดระที่สวมเเว่นเเล้วเตรียมจดข้อมูลเเล้ว

"นายมันบ้า โกคุเดระ" ฮินารุหันไปบอกคนที่นั่งเยื้องด้านหน้ากับเธอ โกคุเดระหันมามองเเล้วเขม็งใส่

อะไรกันเนี่ย อาการบ่งบอกถึงความบ้า สึนะคิดในใจ

ชั้นไม่ยุ่งกับเธอเเน่'

สติไม่ดีชัว'

เธฮน่ากลัว'

เเละอืีกหลายความเห็นเเต่นักเรียนไม่ได้พูด

"เอาล่ะ ดีมากชิทคุง ต่อไปตาเธอนะ" ครูพูดก่อนที่เขาจะพูด

"ผมชื่อโคซาตะ เอ็นมะ"

"หา? ดังๆหน่อยสิ" 

"โคซาตะ เอ็นมะ"

"นี่---"

"จารย์ เค้าก็บอกว่าโคซาตะ เอ็นมะนะ จะทำให้เขาอับอายตั้งเเต่วันเเรกเลยรึไงคะ?" ฮินารุโพล่งไป ครูหันมามองเเล้วซับเหงื่อเล็กน้อยก่อนที่จะให้พวกเขาไปนั่งที่ ระหว่างที่เอ็นมะกำลังเดินผ่านเขาก็พูดขึ้นมาเบาๆ

"ขอบใจเธอมากนะ" ฮินารุสะดุ้งเเล้วเงยหน้ามองเอ็นมะที่กำลังยิ้มให้เธออยู่

"อื้ม ไม่เป็นไรหรอก" มือเรียวโบกไปมาอย่างไม่คิดมาก

เลิกเรียน

“ทำไรดีอ่ะ?” ฮินารุพูดขึ้นมาลอยๆ สึนะที่เดินอยู่ข้างๆหันมาบอกเธอ

“รู้เรื่องการสืบทอดเเล้วใช่มั้ย?” สึนะเอ่ยถามฮินารุ 

“อื้อ รู้อยู่เเล้ว” ฮินารุพยักหน้าพลางเหลือบไปเห็นคนที่กำลังโดนกระทืบอยู่

“นั่น เอ็นมะคุงไม่ใช่หรอ?” นิ้วเรียวชี้ไป สึนะหันไปมองตามก่อนที่จะเบิกตากว้างเเล้วเอ่ย

“ชะ..ใช่จริงๆด้วย ทำไงดีล่ะ?” สึนะโวยวายเเล้วหันซ้ายหันขวาไปมา

“เเกก็ไปช่วยสิ เจ้าห่วยสึนะ” ไม่วายก็ถีบสึนะเข้าไปในเเก๊งนักเลง ส่วนฮินารุก็กะพริบตาปริบๆเเล้วมองรีบอร์นที่กระโดดขึ้นมานั่งบนไหล่ของเธอ

“เอาจริงดิ” รีบอร์นไม่ตอบอะไร ฮินารุถอนหายใจเเล้วดูเหตุการ์ณต่อไป สุดท้ายสึนะก็โดนพวกนั้นต่อยอยู่พอพวกเขาไปทั้งคู่ถึงค่อยๆลุกขึ้นมา สึนะช่วยเก็บข้าวของให้เอ็นมะก่อนที่เเหวนของทั้งคู่จะส่องเเสง สึนะเเละเอ็นมะตกใจมากเเต่ฮินารุกลับรู้อยู่เเล้วว่าจะเกิด 

‘เริ่มเเล้วหรอ?’ เรเชลเอ่ยขึ้นมา ฮินารุพยักหน้า

‘ค่ะ เเหวนของพวกเขาส่องเเสงเเล้ว’ 

‘ถ้าเป็นเเบบนี้อีกไม่กี่วันคงจะเริ่มเเล้วล่ะ’ โคซาร์ทเอ่ย

‘อ่า’ พรีโม่ขานรับ

“เป็นอะไรรึเปล่า ทั้งคู่?” ฮินารุเดินเข้าไปถามทิ้งความสงสัยให้รีบอร์นที่กำลังสงสัยในตัวของเอ็นมะ

“อะ…อืม ไม่เป็นอะไรหรอก” สึนะเงยหน้าบอกส่วนเอ็นมะเดินไปเเล้ว

“อะ..เอ๊ะ เดี๋ยวสินาย!”สึนะร้องเรียกเเต่เขาก็ไม่หันกลับมา รีบอร์นจึงเอ่ยออกไป

“สึนะ เอาสมุดไปคืนเอ็นมะสิ” รีบอร์นเอ่ย สึนะร้องห๊ะเเต่ก็ยอมทำตามโดยดีส่วนฮินารุก็กลับบ้านไปฟังเพลง

 

 

 

 

 

 

 

ตอนดึก

“กลับมาเเล้วคร้าบ” เสียงยานคางของสึนะที่ดังมาจากด้านล่างเรียกให้ฮินารุเด้งตัวจากเตียงจากการที่นอนฟังเพลงเพลินๆอยู่

“สึน้าาา!!! เล่นนักฆ่ากานนน!!” ชัดเจนค่ะ เเรมโบ้ตะโกนขนาดนี้ ฮินารุพ่นลมหายใจออกพลางขยี้หัวเเล้วเดินเปิดประตูเเล้วเข้ามาในห้องของสึนะ

“ไปทำอะไรมาน่ะ?” ฮินารุเอ่ยถาม สึนะเเละเอ็นมะหันมามองเธอ สึนะเลิกลั่กเล็กน้อยก่อนที่จะพูด

“พอดีว่าเอาสมุดไปคืนเเล้วเผลอตกเเม่นํ้าน่ะ” สึนะเกาเเก้ม ฮินารุเลิกคิ้วเเล้วเอ่ย

“เอาจริงดิ?”

“อ่า?”

“พวกนายนี่โชคร้ายเเพ็คคู่เลยนะเนี่ย” ฮินารุเอ่ย

“เล่นนักฆ่ากัน!” เเรมโบ้ไม่ว่าเปล่าหยิบระเบิดออกมาเเล้วคว้าใส่พวกเรา ฮินารุกางบาเรียเเต่ก็ไม่ทันจนมีเเต่สึนะที่ลอยไปอยู่ตรงลิ้นชักของโต๊ะ กระดาษข้อสอบของสึนะปลิวว่อน ฮินารุหัวเราะเเห้งๆเเล้วเอ่ยถามเอ็นมะ

“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?” เอ็นมะส่ายหน้า

“เห็นมั้ย…ก็ฉันบอกเเล้วว่า…ห่วยสุดๆ” สึนะที่อยู่ในกองคะเเนนสอบเอ่ยขึ้นมา ฮินารุลุกขึ้นไปหาสึนะเเล้วจับมือพยุงขึ้นมา

“ฮะๆ” เสียงหัวเราะของเอ็นมะที่ดังขึ้นมาทำให้สึนะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนใหม่หัวเราะได้

“ฮะๆ” สึนะหัวเราะไปด้วยเเต่กับฮินารุนั้น…

“เเรมโบ้…ฉันเคยบอกว่าไง?” หันไปถามวัวบ้าที่กำลังตัวสั่นอยู่

“กะ…เก๊า ขอโทษ” เเรมโบ้เอ่ยเเค่นั้นเเล้ววิ่งออกไปทันที ฮินารุเกาหัวเเล้วเดินออกจากห้องของสึนะ

“งั้นฉันไปนอนก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” ฮินารุโบกมือ สึนะพยักหน้า

“เธอเป็นใครหรอ?” หลังจากที่ฮินารุเข้าห้องไปเเล้วเอ็นมะเอ่ยถามขึ้นมา สึนะที่สำรวจตัวเองว่ามีอะไรติดอยู่มั้ยเสร็จจึงให้คำตอบ

“ชิสุคานิ ฮินารุ เพื่อนสนิท(คนที่ฉันชอบ)ของฉันเอง เธอเป็นคนเงียบๆเเต่ถ้าอยู่กับคนที่รู้จักจะไม่ใช่เเบบนี้น่ะ” 

“ทำไมเธอถึงพักที่บ้านนายล่ะ?” เอ็นมะถามขึ้นอีก สึนะเบนสายตาไปทางอื่นเเล้วเอ่ย

“พ่อเเม่ของนารุจังประสบอุบัติเหตุ คุณเเม่ที่เป็นเพื่อนกับเเม่ของนารุจังเลยรับมาเลี้ยงตั้งเเต่เก้าขวบน่ะ”สึนะเอ่ย

“อ่ะ ขอโทษทีนะ” เอ็นมะก้มหัว สึนะโบกมือไปมา

“ไม่เป็นไรหรอก”

 

 

 

 

 

 

วันต่อมา

“พวกรุ่นพี่ทำอะไรกันอยู่หรอคะ?” เสียงใสเเต่เเฝงไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดปะปนเอ่ยขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงดาดฟ้าเรียบร้อย

“นะ..นารุจัง?” สึนะที่อยู่บนดาดฟ้าก่อนอยู่เเล้วหันมามองฮินารุที่กำลังกอดอกอยู่ในหูของเธอมีหูฟังที่เสียบอยู่

“เธอเป็นใครน่ะ?” ชายผมเเว่นเอ่ย ฮินารุมองก่อนที่จะเบนสายตาไปหาคนที่กำลังต่อสู้อยู่

“รุ่นพี่กับนักเรียนใหม่?”

“เธอชื่อว่าอเดลไฮล์น่ะ” เอ็นมะเดินเข้ามาบอก ฮินารุร้องปากเป็นรูปตัวโอเเล้วโยนมือถือไปให้สึนะ

“ห้ามทำพังเชียวนะ” ฮินารุหันไปยิ้มอาบยาพิษให้สึนะ สึนะพยักหน้ารัวๆก่อนที่ฮินารุจะตั้งท่าเเล้วพ่นลมหายใจเเล้วพุงไปหยุดทั้งสองโดยการที่เตะอาวุธของทั้งคู่ไปทางอื่นเเล้วจับทั้งคู่ทุ่มลงพื้น

ตึง! ตึง!

“เอาล่ะ ทีนี้ก็บอกได้ยังคะ? ว่าต่อสู้ทำไม?” ยืนคํ้าหันพวกเขาทั้งคู่ที่นอนมองเธอด้วยสีหน้าที่เจ็บใจต่างจากพวกที่เหลือที่มองการต่อสู้เมื่อกี้

“สะ…สุดยอดไปเลย…” ยามาโมโตะเอ่ย

“คาราเต้สายดำนี่น่ากลัวจริงๆ” สึนะเอ่ยพลางตัวสั่น

“ยัยนี่น่ะหรอครับ รุ่นที่สิบ?!” โกคุเดระเบิกตากว้างไม่อยากจะเชื่อ สึนะพยักหน้ารับคำ

“เป็นผู้หญิงที่สุดยอดสุดขั้ว” เรียวเฮเอ่ย

“ยัยนี่เเค่เกะกะตาฉัน” ฮิบาริเอ่ยต่อ

“เเต่ถึงเเบบนั้นก็ไม่ควรนะคะ เธอเป็นเเขกของเรา” ฮินารุถอยหลังเพื่อให้ทั้งคู่ยืนขึ้นมา

“เเขกหรอ? นารุจัง?” สึนะถามพลางเดินเข้ามาใกล้เธอพร้อมยื่นมือถือให้

“อ้าว นายไม่รู้หรอ พวกเอ็นมะคือชิม่อนเเฟมิลี่ที่ถูกเชิญมาในพิธีการสืบทอดของพวกนายไง” ฮินารุเอ่ยหน้านิ่งซึ่งปฏิกิริยาของเเต่ละคนก็ต่างกันออกไป

“ชักงงๆเเล้วสิ” ยามาโมโตะโพล่งออกมา

“เดี๋ยวนะ” โกคุเดระอยู่ในอาการสตั้น

“สืบทอด?” เรียวเฮเอ๋อกิน

“รู้ดีจริงนะ” รีบอร์นโผล่ขึ้นมา

“เด็กทารก?” เอ็นมะหันมามอง

“พูดได้ด้วย” อาโอบะ โกยะเอ่ย

“รีบอร์นหมายความว่ายังไงน่ะ?” สึนะถาม

“ตามที่ฮินารุได้เกริ่นไปเมื่อครู่ พวกนี้คือชิม่อนเเฟมิลี่เป็นเเก๊งค์มาเฟียที่ถูกเชิญมาในการสืบทอดตำเเหน่งอย่างเป็นทางการของวองโกเล่เเฟมิลี่” รีบอร์นชูจดหมายที่มีสัญลักษณ์ของวองโกเล่อยู่

“อะรายยยยน้าาาาา!!!” สึนะที่ได้ยินจึงตะโกนดังลั่น

“ว่าไงนะ?” โกคุเดระคิ้วกระตุก

“โห”

“หมายถึงทั้งเจ็ดคนนี้ นักเรียนใหม่ทั้งหมดนี่เลยหรอ?!” สึนะชี้ไปที่พวกเขา

“เออสิ ตรงตามที่ฉันสืบเป๊ะ” 

“เอ็นมะคุงด้วยหรอ?” สึนะหันไปถามเพื่อยืนยันคำตอบ

“ก็สึนะไม่เคยถามนี่นา” เอ็นมะตอบหน้านิ่ง

“อุ๊บ! คิๆ” ฮินารุหันหน้าไปทางอื่นเเล้ววปิดปากเอาไว้

“นารุจัง อย่าหัวเราะฉันสิ” สึนะหงอยลง ฮินารุจึงหยุดขำเเล้วขยี้หัวของสึนะ

“ความสัมพันธ์ของชิม่อนเเฟมิลี่มีมาตั้งเเต่ในอดีตกาลเเล้ว สมัยวองโกเล่รุ่นเเรก พรีโม่เลย ถึงตอนนี้จะเป็นเเค่เเฟมิลี่เล็กๆก็เถอะ ฉันเองก็ไม่เคยได้ยิน” รีบอร์นเอ่ย เอ็นมะ อเดลไฮล์ดูชะงักไปทันที ฮินารุที่สังเกตปฏิกิริยานั้นออกจึงเอ่ยบอกรีบอร์น

“นายไม่ควรพูดเเบบนั้นน่ะ ชิม่อนเเฟมิลี่จะใจเสียนะ” ฮินารุเอ่ย

“ว่าเเต่ทำไมเธอถึงรู้ล่ะ?” เอ็นมะหันมาถาม

“อ่อ มีคนบอกฉันน่ะ” ฮินารุเอ่ย รีบอร์นจึงเอ่ยถาม

“ใคร ฮินารุ” 

“อ่า คุณเรเชล พรีโม่เเล้วก็ชิม่อน โคซาร์ทน่ะ” ฮินารุชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว พวกชิม่อนตกใจเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“พรีโม่ด้วยหรอ?” สึนะเอียงคอ ฮินารุพยักหน้า

“ใช่ พวกเขาบอกมาในฝันน่ะ” ฮินารุยิ้มให้สึนะเเล้วหันไปทางฮิบาริ

“งั้นรุ่นพี่คงไม่ต่อสู้เเล้วใช่มั้ยคะ เพราะว่าฉันอยากได้ความสงบนะค่ะ” ฮินารุหันไปหาฮิบาริ เจ้าตัวมองหน้าฉันนิ่งเเล้วหัวเราะในลำคอ

“หึ ได้สิ” เขาเอ่ยเเค่นั้นเเล้วก็เดินออกไปทันที

“นี่” ฮินารุหันไปมองอเดลไฮล์ที่เรียกเธอไว้ พวกชิม่อนมองมาทางเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

“มีอะไรหรอ?”

"ทำไมถึงรู้จักกับชิม่อน โคซาร์ทด้วยล่ะ?" ฮินารุมองหน้าพวกชิม่อนที่มองเธอเเบบนิ่งๆ

“ก็เขามาบอกไว้น่ะ”

“บอกไว้?”

“อื้ม เขาบอกว่าจะได้เจอชิม่อนเเฟมิลี่เเละบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น เขาบอกมาเเบบนี้” ฮินารุเอ่ยพลางหมุนตัวหันหลังหลับ

“อ่อ ใช่ๆ” ฮินารุที่นึกอะไรได้จึงหันไปมองอีกครั้ง

“???” 

“คุณโคซาร์ท เขาบอกว่าโชคดีนะเเล้วก็ระวังสายหมอกไว้ด้วย” ฮินารุเอ่ยเเค่นั้นเเล้วก็เดินจากไป ทิ้งไว้เพียงพวกชิม่อนที่กำลังมองไปทางเอ็นมะที่กำลังกำเสื้อตรงอกเเน่น

“นายจะเอายังไง เอ็นมะ….” อเดลไฮล์เอ่ย เอ็นมะเงยหน้าขึ้นมาเเล้วเอ่ย

“ไม่ต้องกำจัดเธอ เธอไม่เกี่ยวข้อง” ทุกคนดูมีสีหน้าที่ตกใจมากๆ

“ทำไมล่ะ เอ็นมะ! เธอเป็นพวกวองโกเล่เเฟมิลี่นะ!” คาโอรุเอ่ยออกมา เอ็นมะส่ายหน้าเเล้วชูเเหวนขึ้นมา

“เธอสามารถเห็นชิม่อน โคซาร์ทได้ ถ้าจับตัวเธอมาเเล้วให้เธอสื่อสารกับชิม่อน โคซาร์ท อาจจะได้อะไรมากขึ้นก็ได้” เอ็นมะเอ่ย

“ก็จริงอยู่หรอก” โกโยะพึมพำ เอ็นมะนำเเหวนที่ร้อยสร้อยเก็บเข้าไปในเสื้อเหมือนเดิมเเล้วเดินออกไป หกคนที่เหลือจึงได้เเต่มอง สายลมที่พัดปลิวทำให้เครื่องเเบบเเละทรงผมของพวกเขาปลิไปตามลม

“อีกอย่าง…”

“…”

“เธอเป็นคนเเรก…..ที่ไม่เห็นฉันเป็นตัวห่วย”

“…”

“ฉันนับถือเธอ ในฐานะเพื่อน” เอ็นมะเดินจากไปก่อนจะทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบกับผู้พิทักษ์ทั้งหลาย

 

 

 

 

 

“สึนะ หายไปไหนอ่ะ?” ฮินารุหันไปถามเอ็นมะที่พึ่งเดินเข้ามาในตึกหลังจากที่เลิกเรียนเเล้ว เอ็นมะหันมาหาเธอเเล้วเอ่ย

“ฉันไม่รู้หรอก ล่าสุดที่เห็นอยู่ที่ศาลเจ้าล่ะมั้ง?” ฮินารุร้องเอ๊ะออกมาเเล้วเปิดดูเเผนที่ในมือถือ

“โรงเรียนกับศาลเจ้ามันอยู่คนละขั้วเลยนะโว้ยย!!!” ฮินารุเอ่ยดังลั่นโดยที่ไม่เกรงกลัวท่อนฟาของฮิบาริ

“เธอดูมีอารมณ์ขันดีนะ” เอ็นมะยิ้มบางๆออกมา ฮินารุหันมามองเอ็นมะเเล้วชกไปที่ไหล่เบาๆ

“คนเราถ้าไม่มีอารมณ์ขันมันก็ไม่สนุกหรอกนะ” 

“!!!” เอ็นมะที่มองใบหน้าของร่างบางที่ยิ้มออกมาก็เหมือนกลับว่ามีภาพบางอย่างซ้อนขึ้นมา

เด็กหญิงดูอายุประมาณเท่าๆพวกเขา นัยน์ตาสีอำพันเหมือนฮินารุ ผมสีควันบุหรี่ปลายผมเหลือบฟ้าเข้ม ใส่ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเเขนยาว มือเรียวของเธอทัดผมที่ยาวเพราะว่าเธอกำลังยื่นหน้าเข้ามาด้านข้างของเขาเหมือนกับฮินารุ

‘ไม่เอาน่า นายควรมีอารมณ์ขันในชีวิตมากกว่านี้สิ โคซาร์ท มัวเเต่ทำหน้าเศร้า จี จีอ๊อตโต้เเล้วก็ฉันเป็นห่วงนายนะ’

‘ไปกันเถอะ โคซาร์ท….’

ความทรงจำของใครกัน? ผู้หญิงคนนั้นเรียกว่าโคซาร์ทด้วย….เอ็นมะได้เเต่เก็บความสงสัยนั้นต่อไป

“โฮ่ย!!! เด็กใหม่ มีงานให้เเกทำเเล้ว!” โกคุเดระที่มาจากไหนไม่รู้ได้กระโดดใส่เอ็นมะจนตัวเขาปลิวไปเลย ฮินารุมองเเบบเงิบกินเเล้วหันไปเลิกคิ้วกับโกคุเดระ

“ทำอะไรของนาย?” ฮินารุเอ่ยถามคนผมสีควันบุหรี่

“รุ่นที่ 10 โดนลอบทำร้าย! เลยจะให้เด็กใหม่มันรวมตัวป้องกันรุ่นที่ 10!”

“อ่อ งั้นหรอ….ห๊ะ?! สึนะโดนลอบทำร้าย?!”

“ความรู้สึกช้าเกินไปเเล้ว หล่อน” โกคุเดระเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดเเล้วเดินออกไปโดยที่ไม่ลืมที่จะกระชากข้อมือเธอไปด้วย

“ไปไหนน่ะ?” ฮินารุเอ่ยถามพร้อมกับโดนยอมให้โกคุเดระลากตัวเธอไป

"รวมตัว" เอ่ยเเค่นั้นเเล้วก็สั่งเอ็นมะให้โทรหาพรรคพวกทันที

.

..

….

…..

“นี่ตูสั่งขี้มูกหรืออะไรฟะเนี่ย!!!”ฮินารุอุดหูตอนที่โกคุเดระโวยวายอยู่ข้างหูของเธอ ใบหน้ายู่ลงด้วยความไม่สบายใจเเล้วขยับไปหาสึนะซึ่งเจ้าตัวก็เอามือโอบเอวเธอเเบบไม่ให้ใครเห็น

“นายเงียบก่อนได้มั้ย มันรบกวนคนอื่นนะ” ฮินารุกระตุกชายเสื้อของโกคุเดระ

“หา? เงียบไปเลย ยัยบ้า!”

“อ่า….รู้สึกว่าคิ้วกระตุกเเล้วสิ” ฮินารุพึมพำเบาๆเเต่ก็ชะงักไปดื้อๆเเล้วเหลือบไปทางสึนะที่กำลังพูดคุยเรื่องสมาชิกที่มาไม่ครบเเต่มือของเขาน่ะสิ ลูบหลังเธอคล้ายปลอบเธอให้ใจเย็นลง

ฟู่

เสียงพ่นลมหายใจของฮินารุที่ดังขึ้นเรียกสายตาให้คนทั้งโต๊ะหันมามองโดยที่เอ็นมะเอ่ยถามเป็นคนเเรก

“เป็นอะไรรึเปล่า?” ฮินารุส่ายหน้าเเล้วจับคอเสื้อโกคุเดระ

“นี่….สงบปากสงบคำหน่อยมั้ยคะ?” ฮินารุเอ่ยเสียงหวานก่อนที่จะโยนโกคุเดระออกจากโต๊ะไปจากที่นั่งด้านในไปอยู่นอกโต๊ะทำให้มีคนมองเราเยอะขึ้นทั้งลูกค้าเเละพนักงาน ฮินารุขอทางออกจากเรียวเฮ ยามาโมโตะเเละสึนะเพื่อเดินไปหาโกคุเดระ

“ขอโทษด้วยนะคะ ที่เพื่อนคนนี้ส่งเสียงดัง” พนักงานส่ายหน้าไปเชิงว่าไม่เป็นไร

“เอาล่ะ ฉันรู้ว่านายไม่สลบ” สิ้นสุดเสียงโกคุเดระจึงลืมตาขึ้นมาเเล้วหัวเราะในลำคอ

“เฮอะ” 

“เข้าเรื่องได้เเล้ว เจ้าหัวปลาหมึก” โกคุเดระที่ได้ยินจึงเตรียมที่จะว้ากใส่เเต่ฮินารุก็ดันยกเก้าอี้ด้วยมือเดียวรออยู่ โกคุเดระจึงสงบปากเเล้วเอ่ยเข้าเรื่อง

“เเข็งเเกร่งเป็นบ้า” สึนะเอ่ยพร้อมกลืนนํ้าลายอึกใหญ่

"ชิ เออ รุ่นที่สิบโเfนลอบทำร้ายเลยจะให้พวกเเกคุ้มครองจนกว่าจะถึงวันสืบทอด" โกคุเดระเอ่ย ฮินารุเเค่นหัวเราะเล็กน้อย

“หัวเราะไร?” โกคุเดระเอ่ย

“นายนี่ท่าจะบ้าเเล้วนะ” นิ้วเรียวจิ้มที่ขมับของตัวเอง

“ทำไมนายถึงให้ชิม่อนเเฟมิลี่มาปกป้องล่ะ ผู้พิทักษ์ของวองโกเล่ก็มีอีกอย่างสึนะก็มีีลางสังหรณ์” ฮินารุเอ่ยเเต่โกคุเดระก็พูดต่อไปโดยที่ไม่ฟังเธอ

“เราจะทำการเเบ่งเเฟมิลี่ทั้ง 2 ตามความชำนาญในเเต่ละพื้นที่ โดยเราจะเเชร์พื้นที่ที่พวกเราถนัดเพื่อปกป้อง คำสั่งก็คือปกป้องวองโกเล่รุ่นที่สิบยังไงล่ะ?!” โกคุเดระชูกระดาษเเผ่นหนึ่งขึ้นมา ฮินารุกำมือเเน่นเเล้วตัวสั่น

ปึดๆ

ไอบ้านี่….อารมณ์ร้อนจนอยากจับหัวเขกกับโต๊ะชะมัด

เส้นขมับบนหัวของเธอเริ่มกระตุกถี่ๆเป็นลางที่ฮินารุอยากใช้กำลังเป็นอย่างมากเเต่ก็หยุดเอาไว้เเล้วลุกพรวดออกไปทันทีโดยที่ไม่ฟังโกคุเดระ

“จะไปไหนน่ะ?” เเน่นอนว่าโกคุเดระก็ตะโกนเรียกเธอเอาไว้ นัยน์ตาสีอำพันหันไปมองโกคุเดระด้วยเเววตาเย็นชา

“ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น สึนะ ไม่ต้องให้เจ้าหัวปลาหมึกเข้าใกล้ฉันเด็ดขาดนะ” พูดจบก็เดินออกไปทันที

ปัง!

เสียงประตูที่ถูกปิดอย่างเเรงโดยฝีมือของฮินารุทำให้สึนะถอนหายใจด้วยความลำบากใจเเล้วส่ายหน้าไปมา

“เธอเป็นอะไรไป?”เอ็นมะเอ่ยถามสึนะ สึนะเท้าคางเเล้วพูดออกมา

“อืม นารุจังน่ะเป็นคนที่ถ้าตักเตือนไปเเล้วไม่รับฟังก็จะไม่ฟังคนที่ตัวเองตักเตือนเหมือนกัน เพราะว่านารุจังมันจะมองออกตลอดเลยล่ะ ว่าเราจะทำอะไร” สึนะเอ่ยพร้อมกับมองไปด้านนอกที่ร่างบางกำลังหยิบหูฟังขึ้นมาใส่เเล้วเปิดเพลงในมือถือที่มีสายหูฟังเชื่อมต่อ

“เเต่ก็นะ….นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ฉันชอบ” สึนะเอ่ยเเล้วยิ้มบางออกมา

_________________________________________________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #261 Jecelyn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 21:35
    เอ็นมะจะเเย่งน้องไหมอ่า? เอ็นมะเเลดูชอบน้องนะ อีกอย่างสึนะกับน้องก็ยังไม่ได้คบกัน เสียบได้~//กรี๊ดดดดดดดสึนะอย่าฆ่าหนุ!!!!
    #261
    0
  2. #107 kantichacharoen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:13

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะ
    #107
    0
  3. #106 kantichacharoen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:13

    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะ
    #106
    0
  4. #100 Mynun9412 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:23
    ชอบเหมือนกานนะสึนะคุงงงง55555 ช่วยเอ็นมะให้ได้นะ ตอนวองโกเล่โดนทำลายแหวนสะเทือนใจไปหมด
    #100
    0
  5. #99 wing999 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 21:48
    เอ็นมะจะเเย่งฮินารุไหมหนอ
    #99
    0
  6. #98 91250 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 21:27
    เอ็นจางงงงง!! มาแล้วสินะรอมาตลอดเลยย
    #98
    0
  7. #97 Pattamawan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 20:59
    เอ็นมะมาแล้วว ปล.ได้ดูแต่อนิเมะไม่ได้อ่านมั้งงะจะรู้เรื้องไหมหนอเราภาคนี้ เศร้าา
    #97
    1
    • #97-1 NaomiSama(จากตอนที่ 16)
      3 กรกฎาคม 2563 / 21:43
      มีสรุปเนื้อเรื่องมังงะของภาคนี้อยู่ลองไปหาดูนะคะ
      #97-1