『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 15 : MOON - 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

 

 

14 : พระจันทร์กับศึกตัดสิน

 

เช้าของวันที่ตัดสินมาถึงเเล้ว วองโกเล่ได้วางเเผนเพื่อรับมือสี่ในหกบุปผาอาลัยโดยที่เเบ่งไปเป็นส่วนๆ ส่วนเเรกคือโกคุเดระ เเกมม่าเเละรัล ส่วนที่สองมีเรียวเฮ บาจิล เเรมโบ้เเละคู่หูพี่น้องซานุโร่เเละทาซารุ ส่วนที่สามคือต้องกลางหรือจุดที่เราพักมีสึนะ ฟูตะ เคียวโกะ ฮารุ อิริเอะ รีบอร์น ยูนิ ฮินารุเเละสึนะ

"งั้นหรอกหรอ" ฮินารุที่ฟังเเผนจากสึนะจึงพยักหน้า

"อือ เลยจะให้เธอกางบาเรียให้เราหน่อย" สึนะพยักหน้า ฮินารุจุดไฟขึ้นมาเเล้วตวัดเป็นเเนวนอนพร้อมกับที่บาเรียโผล่ขึ้นมา

"เอาล่ะ กางไว้เเล้วที่เหลือก็เเค่รอเวลาสินะ" ฮินารุยืนอยู่ข้างยูนิ พลางเคาะที่เครื่องมือสื่อสารสองสามที

ตูม!!

เสียงระเบิดดังมาจากฝั่งป่า คาดว่าพวกโกคุเดระกำลังสู้กันอยู่ ฮินารุมองเเล้วกำมือเเน่น

"โกคุเดระคุง..." สึนะพึมพำเบาๆด้วยความเป็นห่วง ความเป็นจริงเขาเป็นห่วงทุกคนเลย

"ไม่ต้องห่วงหรอก สึนะ โกคุเดระเเข็งเเรงจะตายไปอีกอย่างบาดเเผลพวกนั้นฉันก็รักษาให้เเล้ว" จับบ่าสึนะเเล้วบีบเบาๆ สึนะกุมมือนั้นก่อนที่จะรู้สึกได้ว่ามือนั้นกำลังสั่นอยู่ นัยน์ตาเปลือกไม้หันมามองเธอที่เธอกำลังยิ้มให้

เเข็งเเรงเอาไว้สิ สึนะ....นั่นคือสิ่งที่สึนะได้ยินจากการสื่อสารทางจิต

"ดูนั่นสิครับ" ฟูตะชี้ไปที่ควันที่กำลังลอยขึ้นมาจากป่า

"เล่นซะเอิกเกริกเลยหรอเนี่ย?" รีบอร์นที่อยู่บนไหล่ของฟูตะเอ่ย

"จะเป็นอะไรมั้ยนะ?" ฮารุเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นอะไรหรอก ใช่มั้ยสึนะคุง" เคียวโกะพูดปลอบฮารุพลางหันไปถาม

"อะ อืม"

"เเต่ว่าระเบิดลูกใหญ่มากเลยนะ คนที่ยิงมันออกมาคงจะจบไม่สวยเเน่ๆ" รีบอร์นเอ่ย

"รีบอร์น นายอย่าพูดเเบบนั้นสิ" สึนะหันไปหาครูตัวเอง

"ตอนนี้ก็มีเเต่ต้องเชื่อใจพวกโกคุเดระเเละคอยพวกเขาเท่านั้น" รีบอร์นเอ่ยด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง

"เเต่ว่ามันเงียบจังเลยนะคะ ถึงจะมีเสียงระเบิดก็เถอะ" ฮารุเอ่ยออกมา อิริเอะที่นอนพักอยู่จึงพยุงตัวขึ้นพร้อมเอ่ย

"เเย่ละสิ ถ้ายังมีการระเบิดเเบบนี้เเสดงว่ายังมีการต่อสู้อยู่เเต่ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับตัวไม่ได้เเน่ๆ"

"มะ...ไม่จริงน่า! ต้องรีบไปช่วยเเล้ว" สึนะตกใจเตรียมตัวที่จะเดินออกไปเเต่รีบอร์นก็เอ่ยเพื่อหยุดสึนะเอาไว้

"อย่าขยับตัวเชียวนะ"

"ตะ..เเต่ว่า"

"ถ้าเกิดอะไรขึ้นมานายนั่นเเหละคือคนที่จะต้องปกป้องทุกคนอย่าลืมซะละ" รีบอร์นทวนหน้าที่ที่สึนะต้องทำจนสึนะชะงักเเล้วยอมอยู่เฉยๆพร้อมภาวนาให้พวกเขาปลอดภัย

"เเต่ถ้าเกิดอะไรไม่ดีจริงๆ ฮินารุเตรียมชาร์จรอเลย" รีบอร์นหันไปบอกฮินารุ ฮินารุหันมามองหน้ารีบอร์นเเล้วพยักหน้า

"อ่า เข้าใจเเล้ว" ฮินารุจุดไฟดับเครื่องชนเเล้วเปิดกล่องเป็นธนูออกมา พร้อมสร้างลูกธนูที่มีพละกำลังมากไปเรื่อยๆ

"เตรียมพร้อมทุกสถานการ์ณ" ฮินารุเอ่ย รีบอร์นพยักหน้า

ผ่านไปสักพักก็มีการติดต่อเข้ามาหาสึนะจากโกคุเดระ

[ได้ยินรึเปล่าครับ รุ่นที่สิบ?]

"กะ..โกคุเดระคุง ฉันได้ยิน ทุกคนปลอดภัยดีมั้ย?" สึนะเอ่ยถามทันที

[ครับ ตอนนี้พวกเราได้รับการช่วยเหลือจากวาเรียน่ะครับ]

"วะ วาเรียงั้นหรอ!" สึนะเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจ ฮินารุก็เช่นกัน

[ครับ พวกมันมาช่วยเราเพื่อที่จะสู้กับบลูเบลเเละซาคุโร่ครับ]

[พวกมันจะสนับสนุนวองโกเล่ครับ ซันซัสบอกมา]

"ซะ..ซันซัสงั้นหรอ!"

"ยังเหมือนเดิมเลยนะ" ฮินารุเอ่ยเเล้วหัวเราะเเห้ง

[ทางนี้ไม่เป็นไรเเล้วล่ะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ] โกคุเดระยังเอ่ยต่อไป

"พวกซันซัสมาช่วยเรา"

"เท่านี้เราก็วางใจได้เเล้วล่ะ ที่เหลือก็..." ทุกคนหันไปทางเเม่นํ้าที่มีพวกเรียวเฮอยู่

"จะทางป่าหรือทะเลสาบ จะทางไหนก็น่าเป็นห่วงนะคะ" ฮารุเอ่ย ฮินารุที่เห็นจึงเอ่ย

"ไม่ต้องห่วงหรอก"

"เอ๊ะ"

"ถ้าไม่เเข็งเเกร่งเราคงไม่มาถึงจุดๆนี้หรอก"

"ตามที่ฮินารุบอกนั่นเเหละ" รีบอร์นเอ่ย

"นั่นสินะ" เคียวโกะเอ่ย

"เเต่ว่านะรีบอร์น จะดีจริงๆหรอที่ให้เเรมโบ้ไปอยู่ทัพหน้าน่ะ"

"เราน่าจะควรคุยกันจบเเล้วนิ" รีบอร์นหันมาเอ่ยกับสึนะ สึนะสะอึกไปชั่วครู่พลางนึกถึงบทสนทนาเมื่อคืนที่พวกเราวางเเผน

ตูม

"เสียงระเบิดดังใหญ่เลยนะ" ฮินารุหันไปมองพลางรวบรวมพละกำลังใส่ลูกธนูไปด้วย

"ไฟดับเครื่องชนเมื่อกี้คืออัสนี ของเจ้าวัวบ้านั่น สงสัยเรียวเฮคงใช้เเผนนั่นเเล้วก็ได้" รีบอร์นหันไปมอง

"เอ๊ะ งั้นหรอ" สึนะสะดุ้งเล็กน้อย

"ไม่คิดว่าจะงานเข้าเร็วขนาดนี้น่ะเนี่ย"

"เรื่องสวิตซ์ที่ว่า รีบอร์นนายทำอะไรกับเเรมโบ้น่ะ?" สึนะเอ่ยกับรีบอร์นด้วยความกังวล

"นั่นน่ะ เป็นการเเสดงพลังที่เเท้จริงของเจ้าวัวบ้านั่น ฉันเเค่บอกวิธีที่จะดึงออกมาได้เท่านั้นเอง"

"เเต่ถึงยังนั่นเเรมโบ้ก็เเค่เด็กนะ" สึนะเถียงโดยที่ขี้นเสียงเล็กน้อยเเต่รีบอร์นหาได้สนใจไม่

"เจ้าวัวบ้านั่นก็เป็นผู้พิทักษ์เเห่งอัสนีด้วยนะ"

"เเต่ว่า"

"ฮึ จุดนี้นี่เเหละที่พี่สึนะไม่เคยเปลี่ยนไปเลย" ฟูตะหัวเราะในลำคอเเล้วหันมามองสึนะ ฮินารุจึงเอ่ยขึ้นมา

"อ่อนโยนเเล้วก็เป็นห่วงน่ะหรอ?" ฟูตะพยักหน้า

"ก่อนหน้านี้พี่สึนะในอีกสิบปีข้างหน้ายังค้านเลย ไม่ให้เเรมโบ้ไปต่อสู้เพราะว่าเขายังเด็กเกินไป"

"ยังนั่นหรอ"

"ก็จริงอยู่" อิริเอะเอ่ย สึนะหันไปมอง

"ตอนที่ตัดสินใจเรียกพวกนายจากอดีตมาเมื่อสิบปีก่อนก็เหมือนกัน สึนะโยชิคุงลังเลจนวินาทีสุดท้าย พวกตัวเองในอีกสิบปีก่อนไม่เท่าไรเเต่ก็ไม่อยากให้ผู้พิทักษ์อัสนีที่เด็กอยู่มาที่โลกนี้ เเต่สุดท้ายก็ต้องทำ เพราะศึกในครั้งนี้ต้องใช้พลังของทุกคน"

"เเละอีกอย่างเเรมโบ้มันก็อยากจะช่วยเท่าที่ช่วยได้ด้วย" รีบอร์นเสริมอิริเอะที่พูด

"เเรมโบ้..."

ตูมๆ

เสียงระเบิดที่ดังขึ้นต่อเนื่องทำเอาฮินารุใจเสียเเต่ก็ต้องอดใจเอาไว้

"ทางนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะ" สึนะเอ่ย

"ใจเย็นก่อนสึนะ"

"ถ้าบอสวิตกกังวล คนอื่นๆก็พลอยเป็นห่วงไปด้วยน่ะสิ" รีบอร์นหันมาบอก สึนะหันไปหาฮารุเเละอี้ผิงที่กำลังปลอบเคียวโกะอยู่ ฮินารุมองเพื่อนสาวที่เป็นห่วงเรียวเฮอยู่พลางทำให้คันธนูหายไปเเต่ก็ยังชาร์จลูกธนูเอาไ้ว้เเล้วเข้าไปจับไหล่

"เคียวโกะจัง เชื่อใจรุ่นพี่ไว้นะ รุ่นพี่น่ะเเข็งเเกร่งจะตายไป" ฮินารุยิ้มออกมาเพื่อให้เคียวโกะหายกังวล ฮารุก็เสริมอีก

"ใช่เเล้วค่ะ เคียวโกะจังเชื่อใจตัวของเขาไว้เถอะนะคะ"

"อืม ขอบใจมากนะจ๊ะ" เคียวโกะหันมาขอบคุณ

"คุณซาวาดะ ฉันน่ะเชื่อนะคะ" ยูนิหันมาบอก

"ทั้งตัวเเกมม่าเเละทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่" ยูนิเอ่ย ฮินารุยิ้มกับคำพูดของเธอ

"!!!" จู่ๆทั้งเธอ ยูนิเเละสึนะก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง

"เมื่อกี้อะไรกันน่ะ?" ฮินารุเดินเข้ามาหาสึนะเเล้วเอ่ย

"อืม ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" สึนะเอ่ยก่อนที่จะจับหูฟังตัวเองเเล้วเอ่ย

"คุณพี่ครับ บาจิลคุง ตอบหน่อยสิ!!!"

"ไม่ไหวเลยอ่ะ" สึนะละมือจากหูฟัง

ตูม ตูม

เสียงระเบิดที่มาจากฝั่งวาเรียเริ่มรุ่นเเรงมากขึ้นเรื่อยๆ

วูบ

ความรู้สึกเเบบนี้มัน....ฮินารุเบิกตากว้างพลางหันไปทางเเม่นํ้า

"ผู้ใช้มายา....มุคุโร่..." ฮินารุพึมพำขึ้นมาด้วยเสียงที่เบาก่อนที่สึนะจะได้รับจากติดต่อจากเรียวเฮ

"เอ๋ มุคุโร่น่ะหรอครับ!!!"

[ใช่ตัวจริงเสียงจริงเลย ตอนนี้มุคุโร่ออกมาจากคุกวินดีเช่ได้เเล้วลูกศิษย์เจ้านั่นบอกมาน่ะ] เรียวเฮเอ่ยออกมา

[ซ่า]

"เสียงเมื่อกี้คืออะไรครับ?"

[ไม่เป็นไร การต่อสู้มันรุนเเรงเลยรบกวนสัญญาณน่ะ วางก่อนนะ]

"ครับ"

"สึนะคุง พี่ชายเป็นไงบ้างน่ะ?"

"เเรมโบ้ ปลอดภัยรึึเปล่า"

"ทุกคนเป็นยังไงบ้างคะ?" ทั้งเคียวโกะ อี้ผิงเเละยูนิเอ่ยถามขึ้นมา

"ไม่เป็นอะไรหรอก เเรมโบ้ปลอดภัยดี" ฮินารุที่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างจึงเสกคันธนูออกมาทันทีพร้อมใส่ลูกธนู

"นารุจัง! เป็นอะไรไป?!" สึนะหันไปถาม ฮินารุที่กำลังเล็งยิงไปทางเเม่นํ้า

"มีบางอย่างเเปลกๆ" ฮินารุขมวดคิ้วเเล้วเอ่ยออกมา

"เอ๊ะ โกส!!! หนึ่งในหกบุปผาอาลัยงั้นหรอ!!" สึนะเอ่ยด้วยความตกใจเมื่อได้ฟังการติดต่อจากเรียวเฮ ฮินารุจิปากไม่สบอารมณ์พร้อมง้างลูกธนูเตรียมพร้อมยิงสกัดมันไว้

[ใช่ มันดูดไฟจากเเหวนเเละอาวุธกล่องของเราไปหมดเลย รีบพายูนิเเละฮินารุออกไปจากที่นั่นเร็วเข้า!!!] เรียวเฮเอ่ยออกมา ฮินารุพ่นลมหายใจเพื่อปรับอารมณ์ก่อนที่จะบอกสึนะ

"สึนะ บอกรุ่นพี่ว่าให้พวกที่เหลืออยู่ห่างๆโกสซะ จะลองยิงดู" สึนะหันมามองเธอเเล้วพยักหน้า

"รุ่นพี่ครับ ฮินารุจะยิงธนูไปที่นั่น ให้ทุกคนออกห่างจากโกสหน่อยครับ!"

[เข้าใจเเล้ว]

 

 

"โฮ่ย!! ฮินารุจะยิงธนูมาที่นี่ ทุกคนออกห่างจากโกสเร็วเข้า!" เรียวเฮตะโกนบอกทุกคนก่อนที่ทุกคนจะทำตาม

"ยัยบ้านั่นน่ะหรอ? เเต่ยิงไปเเล้วจะได้อะไรขึ้นมาล่ะ?" โกคุเดระเอ่ย

"ยังไงก็ลองดูก่อนเถอะครับ" มุคุโร่เอ่ย เรียวเฮพยักหน้าพร้อมเอ่ยบอกสึนะ

"ซาวาดะ ยิงได้เลย"

 

 

"เข้าใจเเล้วครับ นารุจัง!" สึนะหันไปหาฮินารุที่ง้างธนูรอ เคียวโกะเเละฮารุออกห่างก่อนที่ฮินารุจะกำธนูเเน่น

"ได้โปรดเถอะ กักขังโกสเอาไว้สักนาทีสองนาทีหน่อยนะ" ฮินารุพึมพำพร้อมปล่อยธนูออกไปเสียงที่ดึงสายดังลั่นไปทั่วบริเวณ

ติ้ง!!!

ฟิ้ว!

ลูกธนูออกไปเเล้ว ฮินารุมองลูกธนูที่ออกไปก่อนที่จะชาร์จลูกธนูอีกลูกหนึ่ง

 

 

ตัดกลับมาทางของพวกเรียวเฮที่กำลังหลบการดูดไฟของโกสเลวี่ก็เอ่ยขึ้นมา

"มาเเล้ว!" ทุกคนเเหงนหน้าขึ้นมองลูกธนูที่พุ่งมาด้วยความเร็วก่อนที่มันจะเเตกออกมาเหมือนกระสุน

"ตะ...เเตกออกเป็นกระสุน!" โกคุเดระเอ่ยด้วยความตกใจ

ตูมๆๆ!

ลูกธนูลอยมาโดนรอบๆโกสก่อนที่ธาตุจันทราของฮินารุจะสร้างบาเรียขึ้นมาป้องกันไม่ให้โกสไปไหนได้รวมถึงเทเลพอร์ตด้วย

"กักขังเเล้ว" เรียวเฮเอ่ยออกมา

'ใครได้ยินตอบด้วยค่ะ!!!' เครื่องมือสื่อสารที่ติดมาจากลูกธนูเอ่ยดังลั่น

"เสียงนี้มัน ยัยนั่นนิ" โกคุเดระเอ่ย

"นั่นไง เครื่องสื่อสารติดมากับลูกธนู" รัลชี้ไปที่ลูกธนูดอกหนึ่งที่ปักเเต่พื้น

'ธาตุของฉันไม่สามารถกักขังโกสได้นานขนาดนั้น พยายามอย่าให้โดนสูบไฟนะคะ!!!' ฮินารุเอ่ยเเค่นั้นเเล้วตัดการติดต่อไปเลย

"เเต่ก็สุดยอดจริงๆนะครับ" มุคุโร่เอ่ยออกมา

กึกๆ

"โฮ่ยๆ บาเรียจะพังเเล้ว" เคนเอ่ยออกมา

"เเย่ละสิ" บาจิลเอ่ย

เพล้ง!

 

 

"อึก!" ฮินารุทรุดตัวลงเเล้วกำเสื้อตรงหน้าอกเเน่น สึนะรีบวิ่งมาหาเธอ

"นารุจัง!" สึนะประคองตัวเธอพร้อมถ่ายไฟดับเครื่องชนให้เธอทีละนิด

"มะ...ไม่เป็นอะไร" ฮินารุค่อยๆลุกขึ้นเเล้วหันมามองหน้าสึนะ

"สึนะ...ไปช่วยพวกนั้นสิ" ฮินารุจับเเขนของสึนะ สึนะเบิกตากว้าง

"พูดอะไรน่ะ จะให้ทิ้งด้านนี้ไปงั้นหรอ!" สึนะเอ่ยกับฮินารุ

"ทางนี้มีฉันเเละรีบอร์นอยู่อีกอย่างนายก็ห่วงทางนั้นอยู่ด้วย" ฮินารุมองสึนะด้วยเเววตาที่เเน่วเเน่

"ใช่เเล้วค่ะ คุณซาวาดะไปช่วยทางนั้นเถอะค่ะ" ยูนิเอ่ยขึ้นมา

"ยูนิ นารุจัง"

"ขอบคุณมากนะ" สึนะเอ่ย ฮินารุพยักหน้าเเล้วตบบ่าสองสามที

"เเต่ว่ามันอันตรายมากเลยนะครับ เหมือนกับการเอาชีวิตไปทิ้งเลยนะ!" ฟูตะเเย้งขึ้นมา

"อะ..เอ่อ"

"ตัดสินใจเอาเองสิ" รีอบร์นดึงปีกหมวกลงเเล้วเอ่ย สึนะก้มหน้าเเล้วตัดสินใจ ฮินารุที่เห็นจึงขัดใจเล็กน้อยจึงจับให้สึนะหันมาหาตัวเอง

"สึนะ นายอย่าลังเลสิ!" สึนะสะดุ้งโหยง

"ทางนี้มีฉันเเละรีบอร์นอยู่ นายไม่ต้องห่วงหรอก อีกอย่างนายเป็นคนรักพวกพ้องไม่ใช่หรอ พวกพ้องมีอันตรายนายก็จะไปช่วยทันที เพราะงั้น..."

"....นารุจัง..."

"เพราะงั้น...."

"เลิกลังเลซะทีสิ!!! ทุกคนเชื่อใจนายนะ!!!" ฮินารุเอ่ยบอกสึนะจนสึนะชะงักไปก่อนที่ฮินารุจะผละออก รีบอร์นยกยิ้มเล็กน้อยเช่นเดียวกับยูนิ สึนะสวมกอดฮินารุ

"เอ๊ะ?" ฮินารุอุทานเล็กน้อยก่อนที่จะกะพริบตาปริบๆ มือที่สวมถุงมืออยู่ลูบหัวเธอเเล้วผละออกเเต่ก่อนที่จะผละออก ใบหน้าของเขาก็เลื่อนมาที่ใบหูเเล้วกระซิบบอกเธอ

"ระวังตัวด้วยนะ" เสียงอ่อนโยนของสึนะเอ่ยบอกเธอ ก่อนที่เขาที่กลืนยาเม็ดดับเครื่องชนเข้าไป

"รอก่อนนะ ทุกคน ฉันกำลังไปเเล้ว" สึนะกำมือเเน่น

"ระวังตัวด้วยนะ เพราะว่ามันอันตรายมาก" รีบอร์นเอ่ยออกมา

"คุณซาวาดะ ฝากด้วยนะคะ" ยูนิเอ่ยออกมา

"ระวังตัวด้วยนะ" ฮินารุเอ่ยบอก สึนะหันกลับมาในโหมดไฮเปอร์เเล้วเอ่ย

"อืม"

"สึนะคุง ระวังด้วยนะ" เคียวโกะเอ่ยออกมาตามด้วยฮารุ

"คุณสึนะ ระวังตัวด้วยนะคะ"

"ขอบใจมากนะ งั้นไปก่อนละ นารุจัง ฝากด้วยนะ" สึนะทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะบินออกไป

"คุณซาวาดะ ได้โปรดปกป้องเเฟมิลี่ของคุณเเละทุกคนด้วยเถอค่ะ" ยูนิเอ่ย

"สึนะ พยายามเข้าล่ะ" ฮินารุยิ้มบางออกมา

.

.

.

วิ้ง

ฮินารุรู้สึกเหมือนมีกระเเสไฟฟ้าอะไรผ่านไปจนเธอสะดุ้งขึ้นมาเช่นเดียวกับยูนิ

"สึนะ..." ฮินารุเม้มปากเเน่นพลางยกลูกธนูขึ้นมา

ระวังตัวด้วยนะ

ถึงจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ก็เถอะ ในใจของเราก็เป็นห่วงสึนะมาก มือเรียวกำลูกธนูเเน่นก่อนที่จะใส่คันธนูพร้อมยิง

"ฮินารุ จะทำอะไรน่ะ?" รีบอร์นหันมา ฮินารุเเค่นยิ้มเเล้วเอ่ย

"ไม่มีเหตุผลหรอก...คนเราเวลาทำอะไรต้องมีเหตุผลด้วยหรอ?" ฮินารุหันมามองรีบอร์น รีบอร์นหัวเราะในลำคอเเล้วไม่พูดอะไรอีก

"นารุจัง" ยูนิเดินเข้ามาจับไหล่เธอ ฮินารุหันมามองเเล้วยิ้มให้

"ไม่เป็นไรหรอก ก็ฉันต้องปกป้องทั้งเธอเเละตัวเองนี่นา" ฮินารุเอ่ยจบจึงเล็งยิงทันที

"เบียคุรันคงโผล่มาเเล้ว" ฮินารุพึมพำพลางง้างธนูก่อนที่จะปล่อยออกไป

ติ้ง!

ลูกธนูลอยไปไกลก่อนที่มันจะไปอยู่ด้านบนหัวของสึนะเเละเบียคุรันเเล้วเเปรเปลี่ยนเป็นกระสุนสาดมาที่เบียคุรัน

ตูมๆๆ!

"อะ...อะไรกันน่ะ" รัลเอ่ยด้วยความตกใจ

"ธาตุจันทรา...นารุจัง" สึนะเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่จะมองเบียคุรันที่โดนกระสุนสาดใส่

ฮะๆ พลังเเค่นั้นคงไม่พอหรอก

"เธอเป็นอะไรรึเปล่า?" สึนะเอ่ยถาม

อืม ไม่เป็นอะไรหรอก

"..."

เบียคุรันน่ะ เเข็งเเกร่งมากนะเเต่คิดว่าคงไม่ต้องบอกนายก็คงรู้อยู่เเล้ว

"ของเเค่นี้น่ะ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ" เบียคุรันเอ่ยออกมา

"เเม้เเต่ธาตุจันทราของชิสุคานิ ฮินารุ" มุคุโร่เอ่ยออกมา

เพราะงั้นพยายามเข้าไว้นะ สึนะ

"อ่า..." สึนะตอบรับพลางเตรียมต่อสู้กับเบียคุรัน เขาต้องจบเรื่องนี้เเล้วพาทุกคนกลับไปในโลกอดีตเหมือนเดิม

อีกฝั่งหนึ่งของพวกฮินารุที่กำลังมองอยู่ก็เห็นเเรงดันอากาศที่กำลังเเยกตัวออก

"จากนี้ไปนี่เหละคือศึกที่เเท้จริง" รีบอร์นเอ่ย

"ค่ะ" ยูนิกอดตัวเองไว้เเน่น ฮินารุที่เห็นจึงกำสร้อยที่มีผลึกวิญญาณของยูนิเเละเเหวนไว้เเน่น

สึนะ....

ก๊อง.....

"เอ๊ะ!" ฮินารุสะดุ้งขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

ก๊อง....ก๊อง....ก๊อง

เสียงระฆังที่ดังขึ้นมาทำให้ฮินารุเเละยูนิรู้สึกไม่ดีจนกระทั่ง

เพล้ง!

เกราะที่ป้องกันจุกนมของยูนิเเตกออกมา ยูนิเบิกตากว้าง ส่วนฮินารุก็เบิกตากว้างเช่นกันเมื่อเห็นว่าเเหวนของเธอกำลังเปล่งเเสงมากขึ้นเรื่อยๆ

"นี่มันหมายความว่าอะไร?" ฮินารุพึมพำขึ้นมา เเสงจากเเหวนเริ่มก่อตัวขึ้นมาโอบล้อมทั้งเธอเเละยูนิ

"นี่มันเสียงอะไรกันน่ะ?" เบียงกี้ที่มาถึงทีหลังเอ่ยถาม

"ฉะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" ยูนิเอ่ย

"มาเร่ริงเเละวองโกเล่ริงเเห่งนภากำลังเรียกหากันเเต่ทำไมนารุจังถึงโดนด้วยล่ะ?" ยูนิเอ่ยขึ้นมา ฮินารุเบิกตากว้างพลางเห็นภาพทับซ้อนขึ้นมา นัยน์ตาสีอำพันเงยหน้ามองคนที่กำลังจ้องมาทางเธอ

คุณเรเชล...

เพราะเป็นศูนย์กลางของวองโกเล่เเละตอนนี้เดซิโม่ต้องการเธอ เธอจึงต้องไปด้วย เรเชลเอ่ยออกมา

"เเต่ว่าทูรีนิเซตที่มันเรียกหากันคือนภานะคะ" ฮินารุเอ่ยออกมา เรเชลยื่นมือมาลูบหัวเธอเเล้วเอียงคอพร้อมยิ้มบาง

เพราะเเบบนั้นล่ะ

"คะ?"

ผู้คุมกฎของโลกได้บอกกับฉันไว้ว่า เธอต้องเป็นศูนย์กลางของวองโกเล่เพื่อทำหน้าที่ปกป้องเเละโจมตีเพื่อไม่ให้ทูรีนิเซตต้องล่มสลาย

"ปกป้องเเละโจมตี.."

อืม ที่เหลือก็ให้โชคชะตาตัดสินเธอเถอะ

"ลอยไปเเล้ว!" ฟูตะเอ่ย เมื่อเห็นว่าทั้งเธอเเละยูนิกำลังลอยไปทางเบียคุรัน

"เรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย!?" ฮินารุขยี้ผมตัวเองอย่างเเรงก่อนที่จะเห็นว่าเบียคุรันเเละสึนะกำลังสร้างม่านพลังเหมือนกัน

"ยูนิกับฮินารุ!" เรียวเฮตะโกนดังลั่น

"มาหาเองเลยงั้นหรอ?" เลวี่เอ่ยออกมา

"เเบบนี้ไม่ดีเเน่ๆขืนปล่อยเอาไว้" โกคุเดระเอ่ย

"สกัดไว้เร็วเข้า!" ดีโน่เอ่ยออกมา โกคุเดระเเละซันซัสจึงยิงออกไปเเต่ไม่มีผล จนกระทั่งม่านพลังได้รวมตัวกันสมบูรณ์

"ยูนิ...นารุจัง..."

"...สึนะ..?" ฮินารุเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าสึนะกำลังโดนอะไรบางอย่างบีบเอาไว้อยู่ ฮินารุที่กำลังจะก้าวเข้าไปก็โดนเบียคุรันเอ่ยสกัดเอาไว้

"อยู่นิ่งๆจะดีกว่านะ ฮินารุจัง" ฮินารุกัดฟันเเน่นพลางบังตัวยูนิเอาไว้

"เเต่ว่าทำไมฮินารุจังถึงโดนเรียกมาด้วยล่ะเนี่ย?" เบียคุรันยังคงนํ้าเสียงที่ขี้เล่นเอาไว้เเต่ใบหน้ากับตรงกันข้าม

"เพราะว่าเป็นศูนย์กลางของวองโกเล่เธอเลยถูกเรียกมาด้วยยังไงล่ะครับ" มุคุโร่เอ่ยขึ้นมา ฮินารุหันไปมองมุคุโร่ในอีกสิบปีข้างหน้า

"ศูนย์กลางของวองโกเล่งั้นหรอ...ดีจังเลย เท่านี้ก็ได้ชิ้นส่วนครบหมดเเล้ว" เบียคุรันเอ่ย

"นายคิดที่จะทำอะไรกันเเน่ เบียคุรัน" ฮินารุตะคอกใส่เบียคุรัน

"อย่าอารมณ์เสียเเบบนั้นสิ ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ" เบียคุรันเอ่ย

"คิดจะทำอะไรน่ะหรอ? ครอบครองทูรีนิเซตเเล้วคุมพาราเวลเวิลด์ทั้งหมดยังไงล่ะ"

"นายมันโลภ!"

"ใช่ ฉันมันโลภ" ฮินารุรู้สึกว่าคิ้วตัวเองกระตุกเพราะความกวนส้นของเบียคุรัน

"อย่าพึ่งอารมณ์เสียสิครับ ชิสุคานิ ฮินารุ" มุคุโร่เอ่ยเตือนเธอ ฮินารุหันไปมองหัวสีนํ้าเงินที่เด่นอยู่

"เฮ้อ " ฮินารุพ่นลมหายใจออกเพื่อปรับความรู้สึกเเล้วบังตัวให้ยูนิเหมือนเดิม

"ที่นี่จะเป็นเวทีของพวกเราไม่มีใครเข้ามาห้ามได้เเล้ว" เบียคุรันเอ่ย

"จะว่าไปฉันไม่มีธุระกับสึนะโยชิคุงเเล้วล่ะ จากนี้ไปจะมีเวทีระหว่างฉัน ฮินารุจังเเละยูนิิเเทน" เบียคุรันเอ่ยพลางกำมือเเน่นขึ้นจนมือที่กำลังสึนะอยู่เเน่นขึ้นเรื่อยๆ ฮินารุที่เห็นจึงยกปืนขึ้นมาเเล้วยิงออกไปทันทีเเต่ปีกของเขาก็มาบังเอาไว้จนทะลุออกมา

ปัง!

"เเหมๆ เล่นทีเผลอเเบบนี้ จะไม่เป็นอะไรเเน่หรอ? ฮินารุจัง" เบียคุรันหันมามองฮินารุที่ยกปืนขึ้นมาเล็งใส่ตน

"ฉันจะเป็นอะไรไปก็ช่างเเต่ฉันไม่ให้นายยุ่งกับยูนิจังหรือสึนะเด็ดขาด!!!" ฮินารุตะโกนดังลั่น เบียคุรันหัวเราะเล็กน้อย

"ความกล้าหาญเป็นสิ่งที่ดีนะ ฮินารุจัง เเต่ว่า..." เบียคุรันกำมือเเน่นขึ้น

"อ๊ากก!"

"คุณซาวาดะ! หยุดนะ เบียคุรัน" ยูนิยกมือห้ามปราบเบียคุรัน

"ยังคิดที่จะห้ามฉันอีกหรอ ใครกันล่ะ ที่เริ่มก่อน" เบียคุรันหันมามองยูนิ ฮินารุกำมือเเน่น

"นายไง.."

"หืม?" เบียคุรันหันมามองฮินารุที่ลดปืนลงเเล้วก้มหน้ากำหมัดเเน่น

"ก็เพราะนายไง!!! ยูนิถึงได้หนีมาเเบบนี้ เพราะว่านายคิดจะครอบครองทูรีนิเซต!!" ฮินารุตวาดขึ้นมาเเล้วชี้หน้าเบียคุรัน

"เรื่องนี้ยูนิไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนด้วยซํ้า!!" ฮินารุตวาดใส่ต่อ

"นารุจัง"

"เเต่ยังไงคนที่ขอให้วองโกเล่ปกป้องเธอเเละฮินารุจังก็เป็นยูนิไม่ใช่รึไง? คนบาดเจ็บกันมากเพราะพวกเธอ เเถมยูนิจังก็น่าจะรู้อยู่เเล้วว่าวองโกเล่ไม่สามารถชนะฉันได้" ยูนิสะอึกไปเล็กน้อย ฮินารุจับมือยูนิเเล้วบีบเบาๆ ยูนิมองฮินารุที่กำลังมองเบียคุรันอยู่

"นายคิดจะทำร้ายยูนิไปถึงเมื่อไร?" ฮินารุตัวสั่นมากยิ่งขึ้น

"หืม ฉันไปทำร้ายยูนิตอนไหนล่ะ นารุจัง?" เบียคุรันเดินมาหาเธอเรื่อยๆเเต่ก็ยังกำมือเเน่นอยู่

"นายคิดจะทำร้ายจิตใจยูนิต่อไปหรือยังไง ยูนิควรมีอิสระเเละมีชีวิตที่เหมือนพวกเราไม่มาพะวงเรื่องทูรีนิเซตเเต่นายเป็นคงทำให้ยูนิต้องเป็นเเบบนี้!" ฮินารุเอ่ยออกมา

"นารุจัง" สึนะส่งเสียงเรียกเล็กน้อย

"ไม่คิดหรอว่ายูนิจังอาจจะให้คนมาวิ่งวุ่นเอาใจเท่านั้น" เบียคุรันเอ่ย

วิ้ง

"ไม่ใช่ตอนนี้นะ" ยูนิกอดตนเองเอาไว้หลังจากที่มีเเสงส่องขึ้นมา

"จุกนมของอัลโกบาเลโน่..." ฮินารุเอ่ยพลางมองจุกนมที่หล่นเเล้วมีอะไรหล่นออกมาด้วย

"พวกเขากำลังฟื้นคืนชีพน่ะ" รีบอร์นเอ่ย

"ถ้างั้นที่ท่านยูนิหนีมาตั้งตลอด" คิเคียว

"ครับ ถูกต้องเเล้ว เธอต้องการที่จะซื้อเวลาเลยให้ซาวาดะ สึนะโยชิปกป้องจุกนมของเธอเเละอัลโกบาเลโน่" มุคุโร่เอ่ย ยูนิเก็บขึ้นมาเเล้วกอดเอาไว้

"ก็จริงอยู่หรอกว่าถ้าอัลโกบาเลโน่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจะสามารถรวมมือกับสึนะเเล้วโค่นฉันได้เเต่ก็ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง" เบียคุรันเอ่ย ยูนิสะดุ้งตกใจ

"!!!"

"จี้ใจดำน่ะสิ เเต่ว่ามันไม่เป็นเเบบนั้นหรอก" เบียคุรันเอ่ยก่อนที่จะกำมือเเน่นขึ้นจนได้ยินเสียงกระดูกดังลั่น

กร๊อบ!

"อ่ะ!" สึนะเบิกตากว้างก่อนที่จะล้มลงไป ฮินารุเบิกตากว้าง

"สึนะ!"

"คุณซาวาดะ!"

"รุ่นที่สิบ!"

"สึนะ!" ฮินารุจิปากเเล้วจูงมือยูนิวิ่งมาหาสึนะเเล้วให้ยูนิยืนอยู่ด้านหลังของตนส่วนตัวเองเขย่าตัวสึนะ

"ไม่ว่าใครจะคืนชีพขึ้นมาก็ไม่มีใครโค่นฉันได้หรอก มันก็เเค่ซื้อเวลานิดหน่อย เพราะว่าม่านพลังเนี่ย ไม่มีใครทำลายมันได้" เบียคุรันเอ่ย ฮินารุเม้มปากพลางจับหัวใจของสึนะ

ตึก ตัก ตึก ตัก

ดังอยู่....ยังไม่ตาย.... ฮินารุคิดในใจจึงใช้พลังรักษาให้ทันที

"ไม่ได้ผลหรอก ฮินารุจัง ถึงรักษาไปก็ไม่มีประโยชน์" เบียคุรันเอ่ย ฮินารุกัดฟันเเล้วเงยหน้าเอ่ย

"ไม่ลองไม่รู้หรอก อย่าคิดว่ามันเป็นไปตามที่นายคิดนะ!!" ฮินารุเอ่ย

"ชิชิชิ ชักชอบเเล้วสิ" เบลเฟกอลเอ่ยออกมา

"เงียบปากไปหัวกองฟาง!" ฮินารุตวาดกลับไปจนเบลเฟกลอยืนนิ่งเเต่คนอื่นกลั้นขำเอาไว้

"กองฟาง...?"

"เเต่พลังของเธอก็เอาชนะฉันไม่ได้ เพราะฉะนั้นทั้งเธอเเละยูนิจังเป็นของฉันเเล้ว" เบียคุรันเอ่ย ฮินารุมองหน้าเบียคุรันนิ่งก่อนที่จะเหลือบมองยูนิที่อยู่ด้านหลังเเล้วเบิกตากว้างขึ้นมา

อะไรกัน...?

ภาพบางอย่างกำลังซ้อนทับยูนิอยู่ ยูนิกำลังร้องไห้พลางกอดจุกนมอัลโกบาเลโน่เเบบนี้ ไฟนภาโอบล้อมเธอสักพักมีเเกมม่าเข้ามากอดเธอเเล้วทั้งคู่ก็หายไปทันที

"จะเเหกปากร้องยังไงมันก็เท่านั้น อัลโกบาเลโน่ไม่มีทางปราบฉันได้หรอก" เบียคุรันเอ่ย ฮินารุหลุดจากภวังค์เเล้วหันไปมองเบียคุรันเหมือนเดิม

เมื่อกี้...ภาพอนาคตงั้นหรอ ยูนิต้องตาย...เพราะคืนชีพให้อัลโกบาเลโน่งั้นหรอ.... ฮินารุคิดในใจพลางฟังที่เบียคุรันพูด

"ยังที่เเกว่า" รีบอร์นเอ่ยเรียกความสนใจให้เราหันไปหารีบอร์น

"คนที่จะปราบเเกได้ไม่ใช่อัลโกบาเลโน่เเต่เป็นศิษย์ของฉัน สึนะ" รีบอร์นเอ่ย ฮินารุหัวเราะเล็กน้อย

"เอาจริงสินะ" หันไปมองรีบอร์นที่พูดออกมา เธอพอจะเดาได้เลยว่ารีบอร์นจะพูดอะไรต่อไป

"ยูนิจังกับนารุจังอยู่ตรงนั้นไง" พวกเคียวโกะรีบวิ่งเข้ามา เรียวเฮรีบห้ามเอาไว้

"เคียวโกะ อย่าเข้ามานะ!"

"คนที่นอนอยู่ตรงนั้นก็คือ..." ฮารุเอ่ยเสียงสั่น

"สึนะคุง.."

"คุณสึนะ.."

"คุณเบียคุรัน ทำไมถึงเป็นเเบบนั้นได้ล่ะ?" อิริเอะที่โดนเบียงกี้พยุงให้เอ่ยออกมา

"สึนะโยชิคุงเนี่ยนะที่จะปราบฉัน รีบอร์นคุง" เบียคุรันเอ่ยด้วยความรู้สึกที่ไม่เชื่อต่อรีบอร์น

"ใช่เเล้ว"

"ฝันกลางวันอยู่รึไง?" เบียคุรันเอ่ย

"ไม่ สึนะต้องกำจัดนายได้เเน่ๆ" ฮินารุที่กำลังใช้พลังรักษาให้สึนะอยู่เอ่ยขึ้นมา เบียคุรันมองเธอ

"หึๆ ฮินารุจังคิดเเบบนั้นงั้นหรอ? สึนะโยชิคุงน่ะ เเพ้ราบคาบไปเเล้วล่ะ" เบียคุรันขำออกมาอย่างสมเพช ฮินารุกำเสื้อคลุมของสึนะเเน่น

"คนที่ต้องราบคาบมันคือนายต่างหาก" ฮินารุเอ่ยด้วยความโกรธ

"อย่าดูถูกสึนะจะดีกว่านะ ที่สำคัญไม่ได้อยู่ที่ว่าจะชนะได้รึเปล่านะ สึนะ นายจะต้องเป็นคนปราบเบียคุรัน" รีบอร์นเอ่ยเเต่สึนะกลับนิ่งเงียบ ฮินารุถอนหายใจออกเเล้วปล่อยมือออกก่อนที่จะจับมือสึนะเเล้วเอามาเเตะที่หน้าผาก

"สึนะ...ขอร้องล่ะ ปกป้องยูนิจังเเละฉันด้วย" ฮินารุพึมพำเบาๆเเล้วค่อยๆเอาออก

"55555 ตกใจจังเลยนะ สึนะโยชิคุงเนี่ยนะจะปราบฉัน ขนาดเจ้าตัวยังนอนนิ่งขนาดนั้นเลยนะ" เบียคุรันหัวเราะทันที

"นายไม่เข้าใจหรอก..." ฮินารุเอ่ย เบียคุรันร้องหืมในใจเเล้วหันมามอง ฮินารุยันตัวขึ้นมาเเล้วตะโกนออกมา

"คนที่ไม่ได้อยู่กับเขาตั้งเเต่เด็กนะไม่มีทางเข้าใจได้หรอก!!!"

"ฉันน่ะ เชื่อมาตลอดว่าสึนะต้องเป็นคนปราบนายได้...."

"หืม คนที่เเอบชอบสึนะโยชิคุงอย่างเธอเนี่ย....เขารู้มั้ย?" ฮินารุชะงักไป

"เออ รู้สิ เเต่ยังไงก็ตามที่รีบอร์นบอก"

"ใช่เพราะมันคือวิธีสอนของฉัน" รีบอร์นเอ่ยตอบรับฮินารุ

"ฟังนะ สึนะ คนที่สู้ได้เเบบดับเครื่องชนน่ะ ไม่ได้มีเเต่นายนะ ยูนิเองก็ตั้งใจสละชีวิตตัวเองเพื่อให้พวกนายกลับไปที่โลกเดิมเหมือนกัน" รีบอร์นเอ่ยจบ ทุกคนก็ตกใจทันที

"เอ๊ะ! ท่านลุงรีบอร์น..." ยูนิหันไปถาม

"การคืนชีพให้อัลโกบาเลโน่ให้มีพลังนภาเเบบยูนิก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยเเต่นอกจากนี้ ฮินารุก็สามารถทำได้เช่นกัน ใช่มั้ยล่ะ?" รีบอร์นเอ่ย ทุกคนก็หันมาหาฮินารุที่กำลังยืนฟังอยู่

"อืม คุณเรเชลบอกมา" ฮินารุเอ่ย

"จำเป็นต้องเผาผลาญพลังไปของชีวิตที่เชื่อมวิญญาณเเละร่างกายจากจุกนม ทำให้ร่างกายถูกทำลาย ก็หมายความว่าอันตรายถึงชีวิตไงล่ะ" รีบอร์นเอ่ยจบ

"มะ ไม่จริงนา"

"ชีวิตเลยงั้นหรอ!" ยามาโมโตะเอ่ย

"เห อย่างงั้นเองหรอกหรอ" เบียคุรันหันมามองยูนิ

"ท่านลุงรีบอร์นรู้ด้วยหรอคะ?"

"ไม่น่าถามเลยนะ เเค่นี้ฉันเดาง่ายมาก เพราะเธอเหมือนลูเช่ยายของเธอที่ตายไปเเล้วมาก"

"เเบบนี้ฉันก็ต้องห้ามเธอไม่ให้ทำเรื่องเสี่ยงตายเเบบนั้นเเล้วล่ะสิ" เบียคุรันที่ได้ฟังข้อมูลเอ่ยออกมา

"เพราะว่าชีวิตของยูนิจังเเละฮินารุจังน่ะ เป็นของฉัน"

"พวกเราไม่ใช่ของเล่นของนายน่ะเบียคุรัน อย่าได้ใจมาก" ฮินารุเอ่ย

"เอาล่ะ....หืม?"

"เเค่กๆ" สึนะไอออกมาก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นมา ฮินารุที่เห็นจึงลูบหลังสึนะเเล้วตบบ่าเบาๆเเล้วเดินไปหายูนิ

"ยูนิจัง"

"คะ?"

"เธอตอบคำถามฉันได้มั้ย?" ยูนิเอียงคอสงสัยเเต่ก็พยักหน้า

"ถ้าเลือกได้เธออยากตายเพราะคืนชีพให้อัลโกบาเลโน่หรืออยากจะมีชีวิตอยู่ต่อล่ะ?" ยูนิเบิกตากว้าง ฮินารุยิ้มบางเเล้วจับมือยูนิ

"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ต้องใช้พลังชีวิตในการคืนชีพอัลโกบาเลโน่หรอก"

"ตะ...เเต่ว่า..."

"คิดถึงชีวิตตัวเองหน่อยสิ ยูนิจัง ถามตัวเองดีๆ" ฮินารุสบตากับดวงตาสีนํ้าเงินของยูนิ เธอก้มหน้าไปสักพักเเล้วเอ่ยออกมา

"ถ้าไม่มีหน้าที่หรืออัลโกบาเลโน่เข้ามาเกี่ยวฉันก็อยากมีชีวิตอยู่ต่อค่ะ" ยูนิเงยหน้าขึ้นมา ฮินารุพยักหน้าเพื่อเป็นการเข้าใจพลางกำผลึกที่ทำเป็นสร้อยคอเอาไว้

"นั่นมัน..."

"อืม เพราะงั้นถึงเธอจะเผาผลาญชีวิตเองไป ก็ไม่เป็นไร"

"ฉันจะต้องชนะ! การที่นายทำร้ายคนไปมากมาย นายจะต้องเสียใจ!!!" สึนะในโหมดไฮเปอร์กลับมาเเล้ว ฮินารุหันไปมองเเล้วยิ้มบาง

"เเบบนี้สิ ถึงจะเป็นสึนะ" ฮินารุเอ่ยออกมา

"คุณซาวาดะ"

"เปล่าประโยชน์ สึนะโยชิคุง สุดท้ายความต่างพลังของพวกเราทั้งคู่มันก็เหมือนกับต้องที่นายกำลังจะถูกฆ่าตายนั่นเเหละ" เบียคุรันเอ่ย ก่อนที่จะมีเสียงใครดังขึ้นมา

'ไม่เเน่เสมอไปหรอกนะ'

"ใครกัน?" ฮินารุเบิกตากว้างก่อนที่จะก้มมองที่เเหวนที่กำลังส่องเเสงพร้อมกับความร้อน

"ดูที่เเหวนสิ" ยามาโมโตะเอ่ย

"ร้อนมาก" เรียวเฮ

'หน้าตาเเย่ชะมัดเลย' จีเอ่ยออกมาพร้อมปรากฎเป็นเเบบโฮโลเเกรม

'เฮ้อ เพราะเเบบนี้ไงถึงไม่ชอบเด็ก' เเรมโพถอนหายใจด้วยความเอือมระอา

"ทำไมถึง?" ยามาโมโตะเอ่ย

'เพราะว่าพวกเราอยู่กับพวกท่านตลอดเวลาเลยไงล่ะขอรับ' อุเก็ทสึเอ่ย

'ยอมเเพ้เเบบนี้ไม่สมกับเป็นพวกนายเลยนะ' นัคเคิ้ลเอ่ย

"เฮ้อ เเล้วจะให้พวกเราทำยังไงล่ะ?" เรียวเฮถาม

"จะขยํ้าให้เเหลกเลย" ฮิบาริเอ่ยเเต่อเลาวดิ้พูดดักเอาไว้

'ไม่มีทางหรอก จะทำยังไงก็เป็นหมือนเดิมเเต่ผมไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะทำยังไง'

'เสียใจด้วยนะ เเต่ต่อให้ถูกบีบมาถึงจุดนี้เเต่ความคิดของฉันก็ไม่เปลี่ยนไปหรอก เพราะวองโกเล่เองก็ยังมีความอ่อนเเออยู่' เดม่อนเอ่ย

'เรื่องที่เดซิโม่พูดเหมือนกับบอสเลย' เเรมโพเอ่ย

'อื้ม ก็นะ' เรเชลปรากฎออกมา

"คุณเรเชล!" ฮินารุเบิกตากว้าง เรเชลหันมายิ้มให้เเล้วลูบหัวเธอเเละยูนิ

'สงสัยว่าคงจะคัดค้านไม่ได้เเล้วล่ะขอรับ'

'เป็นอันตกลงนะ'

'ยังไงก็ยอมรับเจ้าพวกนี้ไปเเล้วนี่นา ทำตามใจตัวเองซะสิ เหมือนกับที่นายทำประจำยังไงล่ะ' จีเอ่ย

'นั่นสินะ จี'

"คะ...ใครกันน่ะ ออกมานะ!" เบียคุรันหันซ้ายขวา ยูนิเบิกตากว้าง

'เดซิโม่ ฉันเองก็เห็นด้วยกับความคิดของนาย'

"อยู่ที่ไหน เสียงของใครน่ะ!"

'ฉันก็อยากจะมอบพลังให้กับผู้สืบทอดของฉันอยู่หรอกเเต่น่าเสียดายที่ทำไม่ได้' เเหวนของสึนะเริ่มส่องเเสงขึ้นมาเรื่อยๆ เรเชลยิ้มออกมาพลางพึมพำเบาๆ

'ขี้เก๊กชะมัดเเต่ก็เอาเถอะ พรีโม่ก็เป็นเเบบนั้นอยู่เเล้ว'

'เเต่จะทำเท่าที่ทำได้' ตราวองโกเล่ที่ติดอยู่กับสึนะโผล่ขึ้นมาก่อนที่พรีโม่จะปรากฎตัว

"ตะ..ตรานั้นมัน"

'จะปลดโซ่ตรวนให้ล่ะนะ'

 

"ใครกันน่ะ" เบียคุรันเอ่ยถาม

"บอสของวองโกเล่เเฟมิลี่รุ่นเเรก วองโกเล่พรีโม่ค่ะ" ยูนิเป็นคนตอบคำถามของเบียคุรัน

"พรีโม่? 555 จะล้อเล่นก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยนะ ภาพโฮโลเเกรมของบรรพบุรุษครํ่าครือขนาดนั้น รสนิยมเห่ยเป็นบ้าเลย" เบียคุรันเอ่ย

"ไม่ใช่โฮโลเเกรมนะคะ คุณเองก็น่าจะสัมผัสได้เหมือนกันนิคะ สิ่งนี้เองเเม้เเต่ทูรีนีเซต มาเร่ริงของคุณหรือจุกนมของฉันก็ไม่เคยเกิดเรื่องเเบบนี้ขึ้น เป็นปาฏิหาริย์กาลเวลาเเนวดิ่งของวองโกเล่เเฟมิลี่ค่ะ" ยูนิอธิบาย ฮินารุคิดตามเเล้วหันมามองเรเชล

"เหมือนของคุณน่ะหรอคะ?" เรเชลพยักหน้าพลางจับไหล่ฉันเเล้วถ่ายพลังไฟให้เพราะรู้ว่าฉันจะทำอะไร

"ตั้งเเต่จำความได้มีเพลงอยู่เพลงหนึ่งที่ฝังอยู่ในหัวของฉันทุกวันนี้"

"มหาสมุทรกว้างใหญ่ไร้จุดที่สิ้นสุด เปลือกหอยที่สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น สายรุ้งที่ปรากฎขึ้นมาในบางครั้งเเล้วหายไปอย่างรวดเร็ว มาเร่ก็คือทะเล วองโกเล่คือเปลือกหอย อัลโกบาเลโน่ก็คือสายรุ้ง เพลงนี้น่ะกล่าวถึงการดำรงอยู่ของฟากฟ้าเเต่ละเเบบของทูรีนิเซต"

"เหมือนที่ฮินารุเคยพูดตอนที่ยังไม่ได้สติไง" รีบอร์นเอ่ย สึนะจึงคิดย้อนไป

มหาสมุทร....เปลือกหอย...สายรุ้ง...

"มาเร่ริงก็คือทะเลกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดในห้วงเวลาหรือก็คือโลกคู่ขนานที่อยู่เรียงกันเป็นกาลเวลาเเนวนอน วองโกเล่ที่สืบทอดเป็นกาลเวลาเเนวดิ่งหรือก็คือพวกเขาสืบทอดอดีตสู่อนาคต เเละอัลโกบาเลโน่ที่ไม่ปรากฎอยู่ที่ไหนชัดจนจึงไม่ใช่เส้นเเนวทั้งสองเเต่เป็นจุดเวลาในห้วงเวลาเหล่านั้น นั่นเองค่ะ"

"เช่นเดียวกับคุณเบียคุรันที่สามารถรับรู้ตัวเองจากโลกคู่ขนานอื่น คุณซาวาดะเองก็มีความสามารถเฉพาะที่สามารถสืบทอดกาลเวลาของวองโกเล่ได้นั่นเองค่ะ" ยูนิอธิบาย

"กาลเวลา....จริงด้วยตอนนั้น" สึนะเอ่ยขึ้นมา

'เวลาของพวกเราถูกสลักจารึกไว้ในเเหวน' นั่นคือสิ่งที่พรีโม่เคยพูดก่อนที่จะสืบทอดให้สึนะ

"เพราะเเบบนั้น...."

"อือ"

"ยูนิจัง" เบียคุรันเอ่ย

"โทษทีนะ เรื่องเเบบนั้นจะทำใจให้เชื่อก็อยากอยู่ ก็ตอนที่ฉันรับรู้ถึงพลังมองโลกคู่ขนานอื่นของตัวเองเนี่ย ฉันไม่ได้ใส่มาเร่ริงสักหน่อยนี่นา" เบียคุรันว่าพลางยกมือที่สวมมาเร่ริงให้ยูนิ

"นั่นเป็นเพราะมาเร่ริงเลือกคุณตามสิทธิ์ยังไงล่ะคะ เหมือนกับที่วองโกเล่พรีโม่เลือกผู้สืบทอดของตัวเขาเอง" ยูนิตอบ ฮินารุจุบไหล่ยูนิเอาไว้

"..."

"เอาล่ะ ฉันจะปลดโซ่ตรวนให้" พรีโม่เอ่ยอีกครั้ง

"จริงด้วย เมื่อกี้เขาก็พูดเเบบนั้นนิ" ดีโน่เอ่ย

"เดซิโม่ เเหวนวองโกเล่ที่เจ้าสวมอยู่ตอนนี้ยังไม่ใช่รูปเเบบที่เเท้จริง"

"รูปเเบบที่เเท้จริงงั้นหรอ?" ซันซัสเอ่ย

"เพื่อให้การสืบทอดเป็นไปอย่างเคร่งครัด เเหวนวองโกเล่จึงถูกเเบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนเเรกอยู่กับบอสอีกส่วนอยู่กับผู้ดูเเลนอกเเก๊ง" พรีโม่เอ่ย

"หรือว่าจะหมายถึงฮาลฟ์วองโกเล่ริง!" โกคุเดระเอ่ย

"เเต่ว่าพลังไฟของเเหวนถูกทำให้ด้อยกว่าทูรีนิเซตอันอื่นเพื่อความสมดุลของมันเเต่ว่าตอนนี้มันไม่จำเป็นอีกต่อไปเเล้ว นายตอนนี้สามารถสืบทอดเจตนารมณ์ของฉันได้เเล้ว" พรีโม่เอ่ยก่อนที่จะประคบถุงมือของตัวเองเเละเดซิโม่ เเหวนของสึนะมีพลังไฟลอยออกมาเหมือนกับเเหวนของผู้พิทักษ์คนอื่นๆเช่นกัน

"นี่น่ะหรอ วองโกเล่ริงที่เเท้จริง" สึนะเอ่ยออกมา

"เดซิโม่...ซัดเจ้าเด็กมาเร่ริงให้กระจุยเลย" พรีโม่โอบไหล่เเล้วเอ่ยบอกก่อนที่จะหายไป

'พรีโม่ก็ยังเป็นพรีโม่อยู่ดีล่ะนะ' เรเชลยักไหล่ ฮินารุหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่เรเชลจะผละมือออกจากไหล่เเล้วเอ่ยกับยูนิ

"อัลโกบาเลโน่เเห่งนภาเอ๋ย"

"คะ!?"

"มีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ ฮินารุช่วยเจ้าได้" เรเชลลูบหัวยูนิเเล้วจางหายไป ฮินารุยกยิ้มพลางยกมือขึ้นมาจุดไฟดับเครื่องชน

"ขอบคุณมากนะคะ" ฮินารุเอ่ย

"555 เป็นบรรพบุรุษที่ขี้อำดีนะ" เบียคุรันเอ่ยเเต่ก็โดนสึนะใช้เอ็กซ์เบอร์เนอร์โจมตีเบียคุรันตอนเผลอจนกระเด็นไปอยู่ตรงม่านพลัง

"เร็วมากๆ" โกคุเดระเอ่ย ทั้งสองสู้กันไปมาจนไม่มีใครละสายตาได้อย่างที่สควอลโล่บอก สึนะหักปีกของเบียคุรันพร้อมเผามัน เบียคุรันลุกขึ้นมา

"เธอเป็นคนเเรกเลยนะเนี่ย ที่ทำให้ฉันสามารถใช้พลังได้มากขนาดนี้!!!" เบียคุรันเอ่ยพร้อมงอกปีกสีดำออกมาเเล้วปล่อยพลังไฟออกมาจนส่วนหนึ่งจะโดนพวกเรา

"ยูนิ! นารุจัง!" ฮินารุมองก่อนที่จะกางบาเรียเเล้วหันหลังไปมองยูนิที่กำลังจ่ายพลังไฟสู่จุกนมอัลโกบาเลโน่อยู่

"ทำหน้าที่ของเธอให้เสร็จก่อนเถอะนะ เรื่องที่เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อ ฉันจะจัดการเอง" ฮินารุจับบ่ายูนิ

"เข้าใจเเล้วค่ะ"

"คิดจะปลิดชีวิตตัวเองงั้นหรอ?" เบียคุรันเอ่ย

"ยังไงก็ตามเราต้องรีบพาทั้งสองออกมาให้เร็วที่สุด อยู่ในนั้นมันอันตรายมากเกินไป" มุคุโร่เอ่ย

"เออ ตามนั้นเเหละ" ดีโน่ตอบรับก่อนที่ทุกคนจะใช้อาวุธกล่องในการทำลายเเต่ฮินารุห้ามเอาไว้

"ไม่ต้องทำลาย!!!" ทุกคนเบิกตากว้าง

"ยัยบ้า!!! คิดจะทำอะไร?" โกคุเดระวิ่งไปเเล้วเอ่ย ฮินารุหันมามองเเล้วยิ้มบาง

"ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ยูนิไม่เป็นอะไรไปหรอก" ฮินารุชูนิ้วสู้ตายก่อนที่จะถอดสร้อยคอที่มีผลึกห่อหุ้มวิญญาณของยูนิอยู่

"ขัดคำสั่งของฉันเเล้วคิดเออเองว่าจะไปตายฉันไม่ยอมหรอกนะ!" เบียคุรันบินมาทางพวกเธอเเต่ฮินารุเปิดกล่องอาวุธขึ้นมาพร้อมยิงธนูออกไป

ติ๊ง!

เเต่ทว่ามันกลับเฉียดหน้าเบียคุรันไปสึนะรีบเข้ามาขวางเอาไว้

"ฝากด้วยนะ สึนะ" ฮินารุเอ่ย สึนะหันมามองเธอ

ฮินารุมองผลึกที่อยู่ในมือเเล้วกำเเน่น นัยน์ตาสีอำพันสั่นไหวไปมา เธอสังเกตุเห็นว่ายูนิตกใจเเล้วทรุดลงไปนั่ง ฮินารุรีบประคองเเล้วพยุงตัวเธอขึ้นมา

หมับ

"นารุจัง....ฉันกลัว กลัวว่าชะตาชีวิตของฉันจะหนีไม่พ้น" ยูนิร้องไห้มองหน้าฮินารุ มือเรียวปาดนํ้าตาให้เธอก่อนที่จะเอียงคอเเล้วพูดด้วยนํ้าเสียงร่าเริง

"ไม่เป็นไรหรอก ชะตาชีวิตของเธอฉันจะเป็นคนเปลี่ยนมันเอง" สองเเขนกอดยูนิที่กำลังใช้ไฟดับเครื่องชนจนมันดูดไฟดับเครื่องชนในตัวเธอมาด้วยเเต่ฮินารุลูบหัวยูนิเเล้วผละออกมา

"นารุจัง!!"

"ยูนิ"

"องค์หญิง!"

"ฮินารุ!"

"ขอบคุณมากนะค่ะ"

มือเรียวที่สวมเเหวนปรากฎธาตุจันทราขึ้นมาก่อนที่จะถ่ายมันเข้าไปในผลึกก่อนที่มันจะค่อยๆลอยขึ้นเเล้วไปอยู่บนหัวของยูนิที่กำลังใช้ไฟชีวิตธาตุนภาอยู่ เเสงเริ่มเปล่งมากขึ้นเรื่อยๆ

"เเสงอะไรน่ะ?" เรียวเฮเอ่ย

"นารุจัง!" เคียวโกะเเละฮารุร้องออกมา

วิ้ง

CR.https://www.pinterest.com/pin/673217844285590264/

ฮินารุลืมตาขึ้นมาอีกทีก่อนที่สีตาจะเปลี่ยนไป สีฟ้าของท้องฟ้สมีวงเวทย์อยู่ในตาก่อนที่มือเรียวจะประกบเข้าหากัน ผลึกก่อนนั้นจึงเเตกออกมาปรากฎให้เห็นของกลมๆสีเหลืองส้ม

"นั่นมันอะไรน่ะ?!" ทุกคนต่างตกใจเเละประหลาดใจรวมทั้งเบียคุรันเเละสึนะด้วย

"เเด่ผู้คุมกฎของโลก....เราขอภาวนาให้เปลี่ยนชะตาชีวิตของยูนิ บอสของอัลโกบาเล่โน่เเห่งนภา เราอยากให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป" ฮินารุพนมมือภาวนาก่อนที่ของกลมๆสีเหลืองส้มนั้นจะเปลี่ยนรูปร่าง

"เปลี่ยนรูปร่างเเล้ว!" ฟูตะเอ่ย

"นั่นมันยูนินิ!" รัลเบิกตากว้าง ฮินารุมองวิญญาณของยูนิที่โปร่งใสก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนลงมาเเล้วเข้าไปในร่างกายของยูนิที่เติมพลังไฟให้จุกนมเสร็จเเล้ว

วิ้ง

สีตาของฮินารุเปลี่ยนไปจากสีฟ้าใสกลับมาสีเหลืองเหมือนเดิม ยูนิลืมตาขึ้นมาเเล้วสำรวจตัวเองพลางมองจุกนมที่ได้รับการเติมไฟสมบูรณ์

"...นารุจัง...." ยูนินํ้าตาคลอ ฮินารุยิ้มก่อนท่ี่ยูนิจะเข้ามากอดเธอเเน่น

"ขอบคุณมากนะคะ" ฮินารุตบหลังยูนิดังปุๆ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ดีโน่เอ่ย

"ต่อชีวิตให้ยูนิค่ะ" ฮินารุผละออกพร้อมเอ่ย

"หา?"

"ตอนที่ฉันดึงวิญญาณมาให้ ฉันกับยูนิได้ตกลงกันว่าจะเเยกวิญญาณของเธอเป็นสองส่วน ส่วนเเรกในร่างกายของเธอ อีกส่วนฉันกักเก็บไว้เเล้วให้อยู่ในรูปของผลึก"

"ทำได้ด้วยหรอ?" รีบอร์นเอ่ย ฮินารุพยักหน้าเเล้วลูบเเหวน

"ต้องใช้พลังไฟมาก เพราะเเบบนั้นตอนที่คุณเรเชลโผล่เธอเลยถ่ายธาตุจันทราให้ฉัน ส่วนฉันก็เเค่ใช้ธาตุจันทราเพื่อเติมเต็มวิญญาณให้เธอ" ฮินารุเอ่ยเเล้วหันไปมองเบียคุรันที่กำลังยิ้มเหมือนได้ของเล่น

"น่าสนุกจริงๆ ฮินารุจัง กะเเล้วว่าเธอสุดยอดไปเลย" เบียคุรันเอ่ยเเต่สึนะก็โต้ตอบกลับ

"ฉันไม่ยอมให้เเกเเตะยูนิกับนารุจังหรอก!!!" สึนะกำมชหมัดเเน่นพร้อมปล่อยเอกซ์เบอร์เนอร์ออกมา ฮินารุคว้าข้อมือของยูนิเเล้วทันที

"ให้ตายสิ บาจิลใช้ท่าประสานเร็วเข้า!!!" บาจิลรับคำก่อนที่ทุกคนจะเปิดกล่องเเล้วให้บาจิลทำลาย

"Super nova ocean!!!" รอยร้าวเริ่มปริออกมาก่อนที่จะส่งตัวให้ขึ้นไปนั่งบนคิสุเนะที่กำลังกอดจุกนมอัลโกบาเล่ที่กำลังฟื้นขึ้นมา ฮินารุรีบนั่งซ้อนเเล้วให้คิสุเนะออกไปทันที

ตุบ!

"เเค่กๆ" ทันทีที่คิสุเนะถึงพื้นทุกคนรีบวิ่งมาหาพวกเธอ ฮินารุรู้สึกเเสบลำคอไปหมดจนไอออกมาอย่างเจ็บปวด

"ฮินารุ โฮ่ย ฮินารุ!" รีบอร์นกระโดดลงจากไหล่ฟูตะมายังไหล่ของเธอพลางตบเเก้มเธอ

"ม่านพลังกำลังจะเเตกเเล้ว!" โกคุเดระเอ่ยเมื่อเห็นว่าเบียคุรันกำลังใช้ท่าสุดท้ายในการโจมตีเเละสึนะใช้เอ็กซ์เบอร์เนอร์ในการตั้งรับ

"นารุจัง" ยูนิหันมาดูอาการของเธอก่อนที่ฮินารุจะส่ายหน้าไปมา

"มะ...ไม่เป็นอะไรหรอก เเค่กๆ" ฮินารุไอออกมาพลางมองไปที่สึนะที่กำลังใช้เอ็กซ์เบอร์เนอร์

เจ้าบ้า สึนะ ลืมไปเเล้วรึเปล่าเนี่ย? ว่าสามารถเเชร์ความเจ็บปวดกันเเละกันได้ตอนนี้ไฟจันทราของเธอเหลืออยู่น้อยนิดจึงสามารถรับรู้ได้ชัดเจน

"เลิกมองยูนิเเละนารุจังเป็นสิ่งของซักที!!!" สึนะเอ่ย

"เเหลกไปซะ!!!" เบียคุรันเอ่ย

"เอาไปกิน!!!" ทั้งสองปล่อยพลังก่อนที่ฮินารุจะกุมเเขนตัวเองเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด

"อึก"

เพล้ง!

เสียงเเตกของม่านพลังเรียกสายตาให้ทุกคนหันไปมองก่อนที่จะเห็นว่าสึนะชนะ ฮินารุยิ้มออกมาเเล้วพยุงตัวเองขึ้นเเล้ววิ่งไปหาสึนะที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์ เเขนเรียวคว้ากอดทันที สึนะเบิกตากว้างก่อนที่จะออกจากโหมดไฮเปอร์เเล้วเทนํ้าหนักใส่ตัวเธอทันที

"สะ...สึนะ" ฮินารุมองคนที่ยืนไม่ไหว ก่อนที่จะมองไปยังวาเรียที่กำลังควบคุมตัวของคิเคียว

"เอาล่ะ เรามาจัดการกันเถอะ" เลวี่เอ่ยเเต่สึนะห้ามเอาไว้

"คิดจะปกป้องสวะไปทำไมกัน สัตว์ประหลาดเเบบนี้น่ะ" เลวี่เอ่ย

"เปล่าหรอก เมื่อก่อนเขาเคยเป็นมนุษย์มาก่อน" อิริเอะเอ่ย คิเคียวจึงเล่าว่าในโลกอื่นๆพวกเขามีพรสวรรค์เเต่ในโลกนี้พวกเขากลับไร้ค่า เเต่เบียคุรันได้มาเจอพวกเราเเล้วเปลี่ยนความโกรธเป็นพลัง

"หุปปากไป!" ซันซัสใช้ปืนก่อนที่จะยิงไปที่คิเคียว

"ซะ....ซันซัส "

"สึนะ อย่าทะเลาะกับพวกกันเองเลย" ดีโน่เอ่ยห้ามปราบเอาไว้ ซันซัสจิ๊ปากไม่ชอบใจเเล้วเดินหนีออกไปทันที ลุซซุเรียจึงพยุงเเล้วบอกว่าจะรักษาให้

"อัลโกบาเลโน่..." ฮินารุหันไปมองอัลโกบาเลโน่ที่ฟื้นคืนชีพมาได้เเล้ว

"ทุกคน...." ยูนิเสียงสั่นเเล้วยิ้มออกมา

"พวกนายไม่เป็นอะไรเเล้วหรอ?" สึนะเอ่ยถาม โคโรเนโล่จึงตอบ

"อ่า ไฟชีวิตของยูนิบอกเรื่องราวเเล้ว เเถมเจ้าตัวยังมีชีวิตเพราะการช่วยเหลือของฮินารุ ขอบใจมากนะ" โคโรเนโล่เอ่ยพร้อมหันมาพูดกับเธอ

"ไม่เป็นไรหรอก เต็มใจทำ เเค่อยากให้เพื่อนมีชีวิตอยู่ต่อไปเท่านั้นเอง" ฮินารุเอ่ย ยูนิยิ้มบางก่อนที่พวกอัลโกบาเลโน่จะเอ่ยว่าไฟชีวิตของยูนิได้ทำการผนึกมาเร่ริงในยุกของพวกเราเอาไว้ การที่พวกเราปราบเบียคุรันได้ในโลกนี้ เหตุการ์ณที่เบียคุรันได้ทำไปจะไม่เคยเกิดขึ้นในโลกคู่ขนานอื่น รีบอร์นในอนาคตหรือพ่อของยามาโมโตะที่ถูกฆ่าตายก็จะไม่เกิดขึ้น

"ที่นี้พวกเราก็กลับอดีตได้เเล้วล่ะ" รีบอร์นกระโดดมานั่งบนหัวของสึนะเเล้วเอ่ยออกมา สึนะยิ้มออกมาพลางเเยกย้ายกันไปที่ฐาน

 

 

 

 

 

"หลับไปเเล้วหรอ?" สึนะหันไปถามเบียงกี้ที่เดินเข้ามาในห้องรับเเขก เบียงกี้พยักหน้า สึนะเอนตัวพิงโซฟาเเล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

หลังจากที่กลับมาที่ฐานฮินารุก็หลับคาเเขนของเขา รีบอร์นจึงสั่งให้พาเธอไปนอนให้เรียบร้อยเพราะว่าฮินารุใช้พลังไฟไปมาก

"คิดอะไรอยู่ เจ้าห่วย?" รีบอร์นเอ่ยถามศิษย์ตัวเอง สึนะเหลือบมองเเล้วพูดออกมา

"เเค่...ศึกในครั้งนี้นารุจังเป็นตัวหลักเลย" รีบอร์นที่ได้ยินจึงเห็นด้วยเล็กน้อย ทั้งความคิดเเละการกระทำทำให้เจ้าห่วยตรงหน้าเขาพัฒนาไปมาก เเถมยังช่วยต่อชีวิตให้ยูนิได้ใช้ชีวิตตามที่เธอปราถนา

"ขอบคุณเธอด้วยล่ะ" รีบอร์นเอ่ยเเค่นั้นเเล้วเดินไปที่อื่นทันที สึนะที่ได้ยินเสียงประตูที่ปิดเเล้วจึงเอาเเขนก่ายหน้าผากพลางพึมพำเบาๆ

"ไม่จำเป็นหรอก นารุจังก็รู้อยู่เเล้วล่ะ"

 

 

 

ฮินารุกำลังอยู่ในภวังค์ของตัวเอง ร่างบางสวมชุดเดรสสีขาว ก่อนที่เธอจะยืนมองเรื่อยเปื่อยก่อนที่จะมีภาพบางอย่างปรากฎขึ้นมาเป็นภาพสถานที่เเห่งหนึ่ง ฮินารุมองภาพนั้นเเล้วเบิกตากว้างก่อนที่ภาพนั้นจะดับไป

.

...

.....

"..." ดวงตาค่อยๆลืมขึ้นก่อนที่จะรู้สึกความรู้สึกที่บีบมือเธอด้านขวาอยู่พอหันไปก็เห็นว่าเป็นสึนะที่กำลังฟุบหลับโดยที่กุมมือเธอเอาไว้ ฮินารุจึงเรียกเขา

"สึนะ..." สึนะครางในลำคอเเล้วค่อยๆลุกขึ้นมาพลางยิ้มให้เธอ

"ตื่นเเล้วหรอ?" ฮินารุพยักหน้าเเล้วยันตัวขึ้นมา สึนะมองเธอก่อนที่จะลุกออกไปจากห้องโดยที่ลูบหัวเธอเล็กน้อย

"วันนี้เราจะได้กลับอดีตเเล้ว เธอเตรียมตัวเถอะ" ฮินารุพยักหน้าก่อนที่สึนะจะเดินออกไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าฮินารุมองตามสึนะด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"เอาล่ะ ช่วยวางกล่องด้วยนะ" อิริเอะเอ่ย ทุกคนวางกล่องวองโกเล่ไว้ที่นี้เเละรํ่าลาสัตว์กล่องของตน โดยที่ฮินารุพับกระดาษที่ตนได้เขียนไว้ให้ตัวเองในอนาคตก่อนที่จะยื่นไปให้อิริเอะ

"ฝากนี่ให้ตัวฉันในอนาคตด้วยนะ" อิริเอะรับมันมาเเล้วพยักหน้าให้เธอ

"เข้าใจเเล้วล่ะ โชคดีนะ" อิริเอะกล่าว

"ถ้ามัวเเต่รํ่าลากันคงไม่ได้กลับสักที เอาล่ะ ฝากด้วยนะ" อิริเอะบอกกับอัลโกบาเลโน่ทั้งหลายก่อนที่อิริเอะจะกดเครื่อง

วูบ

ตุบ

"อ้าว มาอยู่ที่นี่เองหรอ นึกว่าอยู่บนห้องน่ะเนี่ย?" เสียงของใครบางดังขึ้นมาเรียกให้เราหันไปมอง

"คุณเเม่/คุณน้า!" เเรมโบ้เเละอี้ผิงกระโดดกอดนานะก่อนที่ฮินารุจะยิ้มบางเเล้วเอนตัวนอนลงโดยมีสึนะมอง

"เป็นอะไรน่ะ?"

"ดีใจสิ ได้กลับมาเเล้ว" ฮินารุเอ่ย สึนะพึมพำว่านั่นสินะก่อนที่จะมองไปยังเเม่ของเขา ฟูตะ เเรมโบ้เเละอี้ผิง

 

 

 

"ตื่นเเล้วหรอ?" อิริเอะเอ่ยกับคนที่ตื่นเเรกๆก็คือฮินารุในอีกสิบปีต่อมา เธอพยักหน้าเเล้วลุกขึ้นยืน

"เป็นไงบ้าง?" ฮินารุเอ่ยถาม อิิริเอะพยักหน้าเเล้วยื่นกระดาษให้เธอ

"สำเร็จ อ่ะ ตัวเธอในอดีตฝากมาให้" ฮินารุรับมาก่อนที่จะคลี่กระดาษอ่าน

'ศึกในครั้งนี้ยาวนานมากๆเเต่ก็สำเร็จไปได้ด้วยดี ฉันสามารถดึงวิญญาณของยูนิมาได้ตอนนี้เธอน่าจะอยู่กับเเฟมิลี่ของเธอ ทุกอย่างสำเร็จเรียบร้อยดี' ฮินารุอ่านข้อความเหล่านั้นโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าคนรักของเธอจะยื่นหน้าข้ามไหล่เธอมา

"จดหมายตัวเธอในอดีตงั้นหรอ?" ฮินารุเกือบจะร้องกรี๊ดเเต่ก็ได้คนที่ยื่นหน้ามาปิดปากไว้ให้ก่อนที่จะขำเบาๆ

"โยชิ ตื่นเเล้วหรอ?" ฮินารุหันไปถามคนรัก สึนะอมยิ้มเเล้วพยักหน้าก่อนที่จะขอตัวเดินไปด้านนอกโดยที่มีฮินารุเดินตามไป

"จบเเล้วสินะ" ฮินารุเอ่ยออกมา สึนะพยักหน้าก่อนที่จะเดินมาถึงโลงศพที่มีตัวอักษรโรมันเลขสิบติดไว้

"โยชิ ตัวนายในอดีตจะเป็นยังไงต่อไปหรอ?" ฮินารุย่อตัวลงพลางใช้มือเรียวเเตะที่โลงศพเเล้วเอ่ยออกมา สึนะกุมคางเเล้วพูด

"ไม่รู้หรอก ฉันไม่ได้มีพลังเเบบเบียคุรันนะ" สึนะส่ายหน้าไปมา ฮินารุยันตัวขึ้นเเล้วเอ่ยออกมา

"นั่นสินะ"

 

 

 

 

"จีอ๊อตโต้...นายเอาจริงหรอ?" เรเชลเอ่ยถามเพื่อนสนิทของตน จีอ๊อตโต้หันมามองหน้าเธอเเล้วหยักหน้า

"ถึงเวลาเเล้วล่ะ" เรเชลถอนหายใจพลางกุมขมับ

"เเผนการของพวกนายมันจะลํ้าเกินไปเเล้วนะ โคซาร์ทก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยใช่มั้ยเนี่ย?" เรเชลชี้ถาม

"อ่า ใช่เเล้วล่ะ เราต้องฝากฝังให้รุ่นหลังๆของเราเป็นคนจัดการ" ชิม่อน โคซาร์ทเอ่ยออกมา

"อีกอย่างเธอก็เห็นดีงามด้วยไม่ใช่หรอ?" โคซาร์ทถามเรเชล เรเชลถลึงตาใส่เเล้วถอนหายใจ

"ก็นะ มันถึงเวลาเเล้วนี่นา"

 

 

 

 

ในห้องเเห่งหนึ่งมีคนรวมตัวกันถึงเจ็ดคนทั้งชายหญิงโดยที่มีชายผมเเดงคนหนึ่งยกเเหวนที่ตนสวมใส่ขึ้นมาดูก่อนที่จะกำหมัดเเน่น หญิงสาวร่างสูงเดินมาหาเขาเเล้วจับบ่าของเขา

"ใจเย็นๆไว้ก่อน"

"อ่า เข้าใจเเล้ว" เขาตอบก่อนที่จะปรับอารมณ์เเล้วบอกกับคนที่เหลือ

"ทุกคนอย่าลืมเด็ดขาดนะ...เราไปที่นั้นเพื่อจบเรื่องราวทั้งหมด" ชายผมเเดงเอ่ยขึ้นมา

"อ่า"

"เข้าใจเเล้ว" ทุกคนขานรับก่อนที่ชายผมเเดงจะมองออกไปนอกหน้าต่างเเล้วเอ่ยขึ้นมา

"วองโกเล่...ต้องถูกทำลาย"

The END Arc of The Future

NEXT : ภาคชิม่อนเเฟมิลี่(ในมังงะ)

_____________________________________________

TALK WITH WRITER

:ต่อจากนี้จะเป็นของมังงะเเล้วค่าาา

:คู่รักพระนางของเราจะมีซีนกันในภาคนี้เยอะหน่อยนะ เพราะว่าเป็นพระนางเนอะ

:ไรท์จะเขียนถึงคำสาปสายรุ้งเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #294 ชายผู้หลงผิด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:55
    หามังงะอ่านจากไหนครับ
    #294
    3
    • #294-2 ชายผู้หลงผิด(จากตอนที่ 15)
      15 มีนาคม 2564 / 17:26
      จบภาคอนิเมะเล่มไหนครับ
      #294-2
    • #294-3 Siriminn(จากตอนที่ 15)
      11 พฤษภาคม 2564 / 02:39
      30ค้าบ
      #294-3
  2. #260 Jecelyn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 21:09
    งืออออดีใจอ่า ทุกอย่างจบด้วยดี❤❤❤
    #260
    0
  3. #115 ¤เเสงสว่างสีดำ¤ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 01:30
    น้ำตาจะไหลค่ะ นานๆทีจะเจอไรท์ที่แต่งถึงภาคคำสาปสายรุ้งฮื่อออออ
    #115
    0
  4. #105 Deil_B (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 14:11
    เพิ่งเจอเรื่องนี้ จะติดตามนะคะ สู้ๆค่ะไรท์❤
    #105
    0
  5. #85 Mynun9412 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 00:45
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากกกอ่านซ้ำไปซ้ำมาตลอด จะรอภาคชิม่อนยันภาคสายรุ้งเลยย
    #85
    0
  6. #84 fugia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:24
    อยากให้หลังจบศึกสายรุ้งมีตอนพิเศษภาคลูกของสึนะกับฮินารุ
    #84
    0
  7. #83 polytome (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 20:41
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #83
    0
  8. #82 Leona_11.1 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:31

    เรื่องนี้จะทำถึงภาคศึกอัลโกบาเลโนเลยมั้ยคะ

    #82
    2
    • #82-1 Miharu_Tayone(จากตอนที่ 15)
      27 มิถุนายน 2563 / 19:56
      ถึงค่ะ จะเเต่งจนถึงตอนจบของมังงะเลยค่ะ
      #82-1
    • #82-2 0895144236(จากตอนที่ 15)
      27 มิถุนายน 2563 / 20:05
      ยอดเยี่ยมค่าาา
      #82-2
  9. #81 NaomiSama (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 18:37
    ลุ้นๆๆๆ ไม่ค่อยเห็นคนแต่งภาคชิม่อนแฟมิลี่เท่าไร หรือไม่เห็นเอง?
    #81
    0
  10. #80 lemonade SWEETHEART (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:26
    เชื่อว่ามันต้องมีฉากหวานซักฉากที่ทำให้พวกเอ็นมะอิจฉา ตอนจบการต่อสู้กับชิม่อนแล้วแน่ๆ
    #80
    0
  11. #79 Pattamawan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:24

    สนุกมากกเลยคะรออ่านภาคชิมก่อนแฟมิลี่ต่อ รอให้มีฉาก

    มุ๊งมิ๊งๆอยู่นร้าา
    #79
    0
  12. #78 soping506 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:19

    สนุกมากกกคะ
    #78
    0