『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 12 : MOON - 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 206 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

 

 

11 - พระจันทร์กับบททดสอบของวองโกเล่เเฟมิลี่รุ่นเเรก (1)

 

"จะให้รับการทดสอบงั้นหรอ?" ฮินารุเอ่ยกับรีบอร์นระหว่างที่เดินมาที่ห้องที่มีเครื่องขนส่งย้ายเวลาอยู่

"อ่า เเต่ในกรณีของเธอคงไม่ต้องเเหละ" รีบอร์นพูดก่อนที่จะกระโดดมาอยู่ที่ไหล่ของเธอ ฮินารุมองรีบอร์นเเล้วเดินต่อไปจนพบสปาน่าอยู่

"สปาน่า มาเริ่มกันเถอะ" สปาน่าหันมามองเเล้วพยักหน้าให้ เเล้วกดเครื่องเพื่อส่งเราไปเมื่อสิบปีก่อน

วูบ

"ศาลเจ้านามิโมริสินะ" ฮินารุพึมพำ รีบอร์นกระโดดลงจากไหล่เธอ

"อยู่ที่นี่ก่อนล่ะกันนะ ฉันจะไปหาครูพิเศษให้เจ้าพวกนั้นก่อน" ฮินารุผงกหัวเเล้วเดินไปนั่งที่ศางเจ้านามิโมริเพื่อรอเวลา

ในอีกไม่กี่ชั่วโมงถัดมาพวกสึนะก็ได้วาบมาอยู่ที่ศาลเจ้า ฮินารุปัดกระโปรงที่ตนสวมใส่อยู่เเล้วเดินไปทัก

"ว่าไง สึนะ" สึนะหันมามองเธอเเเล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ค่อยยังชั่วหน่อย" สึนะพึมพำเล็กน้อยก่อนที่รีบอร์นจะเปิดตัวด้วยการเหยียบหัวสึนะ

"ดีจ้า" คำทักทายสุดเเสนประจำตัวของรีบอร์นเอ่ยขึ้นมา

"ระ รีบอร์น!!!"

"ตามคาดเลยพวกนั้นก็มาถึงพอดี" รีบอร์นเอ่ยก่อนที่ฮิบาริจะดึงท่อนฟาออกมาพร้อมไปโจมตีพุ่มไม้ที่มีคนอยู่ก่อนที่จะปรากฎให้เห็นว่าเป็นโคโรเนโล่เอง

"อุตส่าห์มาช่วยเเท้ๆ ต้อนรับโคตรดีเลยโว้ยเฮ้ย!"

"ไม่ใช่เเค่นั้นน่ะ ฉันก็มาเหมือนกัน" สกัลกระโดดมาจากต้นไม้เเล้วมายืนเคียงข้าง อัลโกบาเลโน่ทุกคนมารวมตัวกันก่อนที่เวลเด้จะหายไปไหนไม่รู้

"ไม่เรียกรัลกับคุณอาเรียมาด้วยหรอ?" สึนะเหลือบมองครูของตน

"อ่า ก็มียูนิอยู่เเล้ว" รีบอร์นตอบ

"เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้เป็นประวัติศาสตร์อันต้องห้ามของวองโกเล่ที่ไม่เคยมีใครสัมผัสมาก่อน จะเป็นหรือตายก็ตรงนี้เเหละ" รีบอร์นปรับนํ้าเสียงให้จริงจัง

"ถ้าพลาดก็จบเห่"

"อะไรกันน่ะ"

"ไม่ต้องห่วงหรอก" ฮินารุเอ่ยพร้อมเดินเข้ามา

"เพราะว่ายังไงเรื่องที่เราต้องทำนั้นมันสำคัญมากเลย"

"เอาเเหวนออกมา สึนะ" สึนะทำตามที่รีบอร์นเอ่ยบอกก่อนที่ยูนิจะพนมมือภาวนา

วิ้ง

จุกนมของอัลโกบาเลโน่ส่องเเสงขึ้นมาก่อนที่เเหวนของสึนะจะเรืองเเสงเป็นสีส้มเเล้วฉายไปยังข้างหน้าพร้อมปรากฎด้วยไฟธาตุนภาก่อนที่จะปรากฎใครบางคนขึ้นมา ฮินารุมองคนตรงหน้าเล็กน้อยเเล้วอมยิ้มบาง

"ท่าทางจะเป็นไปด้วยดีนะ ไม่คิดเลยว่าวันที่ต้องทำเเบบนี้จะมาถึง ฉันยังไม่อยากเชื่อเลย" รีบอร์นเอ่ย

"คะ คุณคือ..." สึนะตะกุกตะกัก

"ขอเเนะนำนะ คนที่อยู่ตรงหน้าพวกนายก็คือผู้ก่อตั้งวองโกเล่ วองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง วองโกเล่พรีโม่!"

"เจอกันอีกเเล้วนะ วองโกเล่เดซิโม่" ชายวัยรุ่นประมาณยี่สิบกว่าเอ่ย ผมสีเหลืองอร่ามยุ่งฟู ดวงตาสีส้มเหลือบเเดงถุงมือที่มีเลขหนึ่งสลักไว้พร้อมไฟนภาที่ลุกไหม้ ผ้าคลุมที่คลุมรอบตัวพร้อมกับออร่าที่เงียบสงบเเต่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน

"พะ พูดได้ด้วย" ยามาโมโตะเอ่ย

"ผีหรอ?" เรียวเฮเอ่ย

"ปรากฎการ์ณเหนือธรรมชาติ?" โกคุเดระเอ่ยด้วยความตกใจ

"เธอสินะที่เป็นคนเรียกมา" พรีโม่หันไปมองยูนิที่อยู่ด้านหลังพวกสึนะ

"ตามตำนานเล่าว่าในวองโกเล่ริงนั้นมีจิตวิญญาณอันมุ่งมั่นของวองโกเล่รุ่นที่หนึ่งสิงสถิตเหมือนกับตอนที่เจ้าตัวยังมีชีวิตอยู่ เลยปลุกวิญญาณนั้นโดยการทำสัญญาพิเศษกับพลังจุกนมของอัลโกบาเลโน่"

"ทำได้ด้วยหรอ?" สึนะเอ่ยถามรีบอร์น

"การปรากฎตัวด้วยพลังของอัลโกบาเลโน่ไม่เคยมีเเละจะไม่มีอีก เพราะครั้งนี้ยอมรับข้อเสนอของนภาที่เป็นบอสของอัลโกบาเลโน่ จึงจะยอมฟังเเค่ครั้งเดียวเท่านั้น" พรีโม่เอ่ยก่อนที่จะยิ้มบางเหมือนเจอคนที่รู้จักอยู่เเต่ก็เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว

"ท่าทางจะมีกำเเพงที่ข้ามไม่ได้อยู่สินะ วองโกเล่เดซิโม่" พรีโม่เอ่ย

"ทำไมถึงรู้ล่ะครับ?"

"จับสัญญาณอันตรายของวองโกเล่จากจิตสำนึกของนายที่เป็นรุ่นที่สิบ" รีบอร์นเอ่ย พรนีโม่กวาดสายตามองก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

"พวกนายคือผู้พิทักษ์ของเดซิโม่งั้นหรอ?" ทุกคนเงียบไปพักหนึ่ง

"..."

"..."

"..."

"พวกนายยังไม่ได้สืบทอดพลังที่เเท้จริงของวองโกเล่เลย" พรีโม่เอ่ย

"พลังที่เเท้จริงหรอ?" ยามาโมโตะเอ่ย

"ต้องทำให้วองโกเล่รุ่นเเรกทำการยอมรับเเละสืบทอดให้พวกนายซะก่อนโดยการที่วองโกเล่รุ่นเเรกจะสามารถสืบทอดได้ก็ต่อเมื่อมีพลังธาตุจันทราจากคุณหนูท่านนั้น" พรีโม่เอ่ย ฮินารุพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ

"ฮะ ฮินารุน่ะหรอ?" ยามาโมโตะหันมามองเธอ ฮินารุยิ้มกว้าง

"เเล้วจะต้องทำยังไงล่ะครับ?!" โกคุเดระเอ่ยถาม

"นั่นสิ!"

"จะสามารถเเสดงต่อหน้าที่เหล่านั้นได้หรือมีความพร้อมมากเพียงใด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าสิ่งนี้" พรีโม่พูดจบก่อนที่จะมีไฟธาตุนภาโอบล้อมอีกครั้งเเล้วหายไป

'จีอ๊อตโต้ ไม่เปลี่ยนไปเลย' เรเชลเอ่ยขึ้นมา ฮินารุผงกหัวเห็นด้วยก่อนที่รีบอร์นจะเอ่ยเรียกเธอ

"ฮินารุ เรียกเรชลออกมาได้รึเปล่า?" ฮินารุพยักหน้าเเล้วยกเเหวนขึ้นมาก่อนที่ไฟธาตุจันทราจะปรากฎเเล้วเลือนลางเป็นร่างของเรเชลขึ้นมา

'เรียกเรามีอะไรรึ? ถ้าเป็นการทดสอบของพวกพรีโม่เรารู้อยู่เเล้ว' เรเชลเอ่ย

"ถ้างั้นรู้ลำดับใช่มั้ยครับ? ว่าใครก่อน" สึนะเอ่ย เรเชลยิ้มบางเเล้วพยักหน้า

'เเน่นอนว่าเรารู้ ไม่งั้นเราจะเป็นเพื่อนสนิทของพรีโม่ได้หรอกหรือ?' เรเชลเอ่ยเเล้วหายไปทันที

"เดี๋ยวฉันจะประกาศครูพิเศษของเเต่ละคนก่อนละกัน" หลังจากที่รีบอร์นได้ชี้เเจงเรื่องบกททดสอบเเละครูพิเศษของเเต่ละคนเเล้วก็เเยกย้ายกลับบ้านซึ่งยูนิต้องมาอยู่กับพวกเรา

"ยูนิจัง ทำตัวตามสบายเลยนะ" ฮินารุเอ่ยกับคนที่อยู่ข้างๆ เธอรับคำก่อนที่สึนะจะเปิดประตู นานะทักทายก่อนที่จะทักถามว่ายูนิคือใครซึ่งรีบอร์นก็เอ่ยตอบไปเเบบมั่นใจ

"งั้นให้ยูนิจังพักกับนารุจังนะ"

"ค่ะ คุณน้า" ฮินารุพยักหน้ารับ

.

.

.

.

ช่วงกลางดึกคืนนั้น ฮินารุนั่งอยู่บนโต๊ะเพราะกำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ก่อนที่จะปิดสมุดเเล้วหันไปมองยูนิที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงของเธอ ช่วงเเรกยูนิก็ปฏิเสธในการนอนเตียงเเต่เพราะเธอคะยั้นคะยอเธอ

พรึบ!

จู่ๆไฟธาตุนภาก็ปรากฎในห้องของเธอ นัยน์ตาสีอำพันมองไฟธาตุนภานั้นก่อนที่มันจะเเปรเปลี่ยนเป็นวองโกเล่พรีโม่

"ชิสุคานิ ฮินารุสินะ" พรีโม่เอ่ย ฮินารุพยักหน้า

"มีอะไรรึเปล่าคะ?" ฮินารุเอ่ยขึ้นมา พรีโม่ยิ้มบางเเล้วส่ายหน้าไปมา

"เปล่าหรอก เเค่อยากมาทักทายเท่านั้นเพราะว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้พวกเดซิโม่ผ่าน"

"ค่ะ"

"เเต่ว่าคล้ายกันจริงนะ" พรีโม่เดินเข้ามาใกล้เธอเเล้วลูบหัว ฮินารุมองหน้าพรีโม่ที่กำลังลูบหัวเธออยู่ ความอบอุ่นที่อยู่บนหัวของเธอนั้นให้ความรู้สึกเหมือนพี่ชายน้องสาว

"ทั้งเธอเเล้วก็เรเชล ทั้งนิสัย หน้าตา เเล้วก็ความสัมพันธ์ระหว่างข้าเเละเรเชลเอง" ดวงตาของพรีโม่สั่นระริกช่วงครู่เเต่ก็ดึงกลับมาได้

"ความสัมพันธ์หรอคะ?" ฮินารุถามคนตรงหน้า พรีโม่ชักมือเเล้วพยักหน้า

"ใช่เเล้วล่ะ เมื่อก่อนทั้งข้าเเละเรเชลต่างชอบกันเเละกัน"

"..."

"เเต่ทว่าด้วยความรู้สึกชอบที่ยาวนานเกินไปจนเรเชลตัดสินใจตัดใจเเล้วหันไปรักคนอื่นเเทน" ฮินารุที่ฟังเรื่องราวจากพรีโม่จึงเบิกตากว้าง

"ข้าเลยอยากมาเตือนเธอ อย่าเป็นเหมือนพวกเรา หากเจ้าชอบเดซิโม่จงบอกเขาเสีย ก่อนที่จะไม่มีโอกาสให้พูดเเละข้าก็มั่นใจเหมือนกันว่าเดซิโม่ก็ชอบเธอเเต่ด้วยความรู้สึกบางอย่างทำให้เดซิโม่ยังไม่เเน่ชัด" พรีโม่ยิ้มครั้งสุดท้ายก่อนที่จะหายไปพร้อมกับไฟธาตุนภาที่ยังมีความอบอุ่นให้อยู่

ฮินารุยกมือเเตะที่หัวตรงที่พรีโม่ลูบไปก่อนที่จะเหลือบไปมองสมุดที่เธอจดกำลังจะพัดปลิวไปตามลมที่เข้ามาในห้อง

'คนที่เข้มแข็งไม่ใช่คนที่ไม่เคยร้องไห้แต่คือคนที่ยังยิ้มได้ ถึงแม้จะผ่านเหตุการณ์ที่ทำให้ร้องไห้มาแล้วนับไม่ถ้วน'

'มือที่บอบบางของเรานั้นไม่สามารถคว้านภาที่กว้างใหญ่นั้นได้ยกเว้นจะมีนภาที่เห็นใจจึงยื่นมือมาหา'

"ไม่มีโอกาสให้พูดงั้นหรอ....นั่นสินะ" ร่างบางปิดสมุดเเล้วคางบนโต๊ะ นิ้วชี้เรียวเคาะตามจังหวะก่อนที่จะมองดวงดาวบนท้องฟ้า

.

.

.

.

วันต่อมาที่โรงเรียนนามิโมริเเละเป็นวันเเรกของการสืบทอดพลังของวองโกเล่พวกเราก็รอคอยการสืลฃบทอดตามปกติเเต่ทว่าฮินารุกลับไม่มีสมาธิเลยเเม้เเต่น้อย

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะโต๊ะทำให้ฮินารุดึงสติกลับมาได้ก่อนที่จะมองหน้าคนที่เคาะ

"สึนะ?" นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองหน้าเพื่อนสาวที่จ้องมาทางตนอยู่ก่อนที่จะลากเก้าอี้จากที่ตัวเองมานั่งอยู่ข้างๆเธอ

"เป็นอะไรรึเปล่า วันนี้เธอดูเหม่อลอยมากเลยนะ" สึนะเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ฮินารุส่ายหน้าเเล้วฟุบโต๊ะ

"เเค่...คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเท่านั้นเอง" ฮินารุบ่น

"..."

"สึนะ ถ้ามีคนมาบอกนายว่าชอบนาย นายจะทำยังไงหรอ?" ฮินารุหันหน้าไปมองวิวนอกห้อง สึนะที่ได้ยินคำถามจึงอุทานเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้ถามเธอ

"ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จักก็รับความรู้สึกไม่ได้หรอก เเต่ถ้าคนที่รู้จัก ฉันอาจจะตกใจไปบ้างน่ะนะ" สึนะเอ่ย

"ทำไมหรอ?" ฮินารุถอนหายใจเเล้วพิงพนักเก้าอี้พลางมองหน้าสึนะที่กำลังมองมาทางเธอด้วยความสงสัย

"สมมุตินะ ถ้ามีคนเเอบชอบนายเเต่นายไปชอบคนอื่นเเล้วคนนั้นมาสารภาพรักกับนาย คิดว่าไง?" สึนะอึ้งไปสักพักเเต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร

"ไม่รู้สิ" สึนะตอบออกมา ร่างบางกระตุกยิ้มเล็กน้อยเเล้วลุกจากเก้าอี้พร้อมคว้ามือของสึนะ

"ไปกินข้าวเถอะ สึนะ" ฮินารุหันมาบอกสึนะด้วยรอยยิ้ม

"อะ อืม" สึนะมองเเผ่นหลังของฮินารุที่อยู่ด้านหน้าตัวเอง

ทำไมกันนะ....ทำไมคำถามที่นารุจังถามเราถึงเปี่ยมไปด้วยความเศร้าเหลือเกินหรือว่าเราทำอะไรผิดงั้นหรอ?

.

.

.

.

.

ตอนเย็นระหว่างทางกลับบ้านผู้พิทักษ์เเห่งพิรุณรุ่นเเรก อาซาริ อุเก็ตสึก็ปรากฎตัวต่อหน้าพวกเราพร้อมให้พวกเราไปที่ศาลเจ้านามิโมริเวลาทุ่มหนึ่ง เราจึงต้องเเยกย้ายกันไปเพื่อเตรียมตัวโดยเฉพาะยามาโมโตะ

"งั้นเจอกันที่ศาลเจ้านะ" เรียวเฮเอ่ย

เวลาหนึ่งทุ่มพวกเราทุกคนมาที่ศาลเจ้านามิโมมิริก่อนที่ผู้พิทักษ์จะปรากฎตัวต่อหน้าพวกเราพร้อมกับเสียงดนตรีที่คล้อยมา

"ขออภัยที่ให้คอยนะขอรับ ข้าคือผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นเเรกของวองโกเล่พรีโม่ นามว่าอาซาริ อุเก็ตสึขอรับ เรามาทดสอบพลังของท่านกับพลังพิรุณของข้า" อุเก็ตสึเอ่ยออกมา

"อะ รอเดี๋ยวก่อนนะ" ยามาโมโตะเอ่ยออกมาก่อนที่จะหันมาทางพวกเราพร้อมวงล้อมเพื่อปลุกกำลังใจ ฮินารุที่อยู่ด้านนอกวงยิ้มบางเเต่ก็ปรับเปลี่ยนสีหน้าไปอย่างรวดเร็ว

"การมีสหายเป็นสิ่งที่ดีนะขอรับ" อุเก็ตสึเอ่ยด้วยความภูมิใจกับวองโกเล่รุ่นที่สิบ

"เเล้วต้องทำอะไรบ้างครับ?"

"ไม่มีอะไรมากครับ ข้าก็เเค่อยากเห็นการเตรียมใจในการเป็นผู้พิทักษ์พิรุณของท่านเท่านั้นเองขอรับ" ว่าเเล้วก็เก็บขลุ่ยเเล้วหยิบดาบสั้นสามเล่มขึ้นมา

"ให้สู้สินะ! กำลังรออยู่เลย!" ยามาโมโตะเปลี่ยนสีหน้าเเล้วเอ่ยออกมา อุเก็ตสึผงะไปเล็กน้อยกับคำพูดของยามาโมโตะ ฮินารุมองภาพข้างหน้าเเล้วเลิกคิ้วขึ้น

เขาไม่ได้บอกว่าให้เราสู้นิ ทำไมยามาโมโตะคิดงั้นล่ะ? ฮินารุคิดในใจพลางมองเหตุการ์ณด้านหน้า

ยามาโมโตะเปิดกล่องวองโกเล่ของตัวเองก่อนที่จะมีจิโร่เเละโคจิโร่พร้อมด้วยดายสั้นสามเล่มในอีกมือ อีกข้างก็ถือดาบยาว

"โห นั้นคืออาวุธของท่านสินะขอรับ คล้ายกับสี่ดาบพิสดารของข้าเลย" อุเก็ตสึเอ่ย

"อ่า ผมได้ยินเรื่องของคุณจากสคอวโล่เเล้วล่ะ"

"ถ้าเช่นนั้นเรามาเริ่มกันเถอะขอรับ" เมื่ออุเก็ตสึกล่าวจบยามาโมโตะก็พึ่งเข้าใส่ทันทีพร้อมปล่อยกระบวนท่าต่างๆ

ฝั่งอุเก็ตสึก็เช่นกัน ฮินารุมองการต่อสู้ของทั้งคู่เเล้วกะพริบตาปริบๆ

ยามาโมโตะไม่เหมือนตัวเองเลย

"หยุดเดี๋ยวนะ ยามาโมโตะ!!!" โคโรเนโล่เอ่ยพร้อมกระโดดเข้าไปขวางในจังหวะที่ยามาโมโตะกำลังจะเอาชนะอุเก็ตสึได้เเต่ก็ไม่ทัน ถึงโคโรเนโล่จะขวางยามาโมโตะไม่ได้เเต่เขาก็ชนะไป

พรึบ

อุเก็ตสึปรากฎขึ้นต่อหน้ายามาโมโตะพร้อมเอ่ย

"ท่านไม่ผ่านขอรับ" ฮินารุเกาเเก้มตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปหายามาโมโตะที่นั่งอยู่กับพื้น

"..." มือเรียวของฮินารุลูบหลังของยามาโมโตะ

"ทำไมยามาโมโตะถึงไม่ผ่านล่ะครับ?" สึนะเอ่ยถาม อุเก็ตสึหันมามองสึนะ

"เรื่องนั้นท่านรู้ดีขอรับ วองโกเล่รุ่นที่สิบ" อุเก็ตสึเอ่ย

"พรุ่งนี้ข้าจะให้ท่านทดสอบอีกหนึ่งครั้ง เวลาเดิม" กล่าวจบก็หายไปเลย พวกเรามองยามาโมโตะที่กำลังโทษตัวเองอยู่ก่อนที่ฮินารุจะโพล่งขึ้นมา

"นายไม่ควรมาโทษตัวเองเเบบนี้นะ ยามาโมโตะ" สึนะพยายามห้ามปราบเธอเเต่ฮินารุส่ายหน้าเเล้วจับมือสึนะพร้อมบีบเบาๆ

"..."

"โทษตัวเองไปนายก็ไม่รู้สึกดีขึ้นหรอก ที่นายเป็นเเบบนี้เพราะโทษตัวเองว่าเป็นเหตุให้ช้อยส์ต้องเเพ้สินะ" ยามาโมโตะสะดุ้งเฮือก

"เดี๋ยวสิยัยบ้า!" ฮินารุตวัดสายตาไปหาโกคุเดระที่กำลังโวยวาย

"การที่นายโทษตัวเองไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาเพราะว่าทั้งสึนะเเล้วก็โกคุเดระต่างก็คิดว่าช้อยส์เเพ้เพราะตัวเองเหมือนกัน"

"เเต่ว่า..."

"เราต่อสู้กับหกบุปผาอาลัยโดยที่ไม่รู้ข้อมูลก็ไม่เเปลกหรอก เเต่ว่านะ"

"ถ้านายเดินไปข้างหน้าพร้อมตัวที่เป็นตัวนายเอง คงจะเหมาะกว่านะ"

"ตัวนายในตอนนี้น่ะ ยังไม่ใช่ยามาโมโตะที่ฉันรู้จักเลย" ฮินารุตบบ่าเบาๆพร้อมหันไปกล่าวกับสึนะ

"เรากลับกันเถอะสึนะ"

"เอ๊ะ...อะ....อืม" สึนะพยักหน้าเเล้วเดินตามเธอมา

"นารุจัง ดีหรอที่ไปพูดเเบบนั้นน่ะ?" สึนะเอ่ยถามเธอ ฮินารุหันมามองสึนะเเล้วกล่าว

"อย่างน้อยเขาก็ควรที่จะรู้ไว้นะ" ฮินารุเดินลงจากศาลเจ้า

"อืม"

.

.

.

.

วันต่อมาของการทดสอบยามาโมโตะ ทั้งวันมานี้ยามาโมโตะไม่พูดกับใครเลยเเละยังเงียบอีกด้วย พอพยายามชวนคุยเขาก็ขอตัว ที่ศาลเจ้านามิโมริอุเก็ตสึปรากฎตัวอีกครั้งพร้อมเสียงดนตรีที่กำลังเป่าอยู่

"ยามาโมโตะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมนายถึงทำหน้าเศร้าขนาดนั้น" สึนะเอ่ยกับยามาโมโตะที่ตกใจไปเล็กน้อย

"เเต่ว่านะ ฉันไม่อยากให้นายเศร้าอีกต่อไปเเล้วนะ" ยามาโมโตะยกยิ้มก่อนที่จะหันหน้าไปเผชิญกับอุเก็ตสึ

"ยามาโมโตะ ทาเคชิ พร้อมรึยังขอรับ?"

"อ่า"

ตึก ตึก

"ขอโทษที่มาช้านะ" ฮินารุเดินขึ้นบันไดมาก่อนที่จะพบเห็นว่ายามาโมโตะเเละอุเก็ตสึกำลังสู้กันอยู่

"นารุจัง" สึนะหันมาเรียกเธอ

"โคจิโร่ เเคมบิโอ ฟอร์มม่า!!!" โคจิโร่พุ่งมาทางดาบยางของยามาโมโตะก่อนที่อุเก็ตสึจะพูดขึ้นมา

"พวังนํ้าตก" อุเก็ตสึวาดดาบโค้งเพื่อให้สะท้อนตัวของเขาเองเเละทำให้ยามาโมโตะสับสน

"กระบวนท่าที่สอง พิรุณโปรยสาด!" ยามาโมโตะตวัดดาบเพื่อชะล้างธาตุพิรุณที่กำลังสะท้อนอยู่ อุเก็ตสึขว้างดาบเล่มสั้นสามเล่มพร้อมใช้ธาตุพิรุณเสริม ยามาโมโตะตวัดดาบอีกครั้งพร้อมพุ่งเข้าหาอุเก็ตสึโดยใช้ดาบสั้นทั้งสามเพื่อส่งตัวขึ้นไป

"..." ฮินารุมองการต่อสู้ที่กำลังจะจบลง รอยยิ้มเผยออกมาบางๆก่อนที่จะมองยามาโมโตะที่หยุดชะงักในการต่อสู้ อุเก็ตสึที่เห็นจึงเอ่ยกับเขาซึ่งมันก็เป็นบทสนทนาที่เราไม่ได้ยิน

"ผ่านเเล้วละ" ฮินารุเอ่ย ทั้งสึนะ โกคุเดระเเละเรียวเฮหันมามอง

"จริงดิ ทำไมล่ะ?" เรียวเฮเอ่ย

"อุเก็ตสึจงใจเปิดช่องให้ยามาโมโตะไง เพราะเเต่เดิมทีเขาก็ไม่ได้บอกนิว่าให้ต่อสู้ เขาเเค่อยากรู้ว่าจะโจมตีใส่คู่ต่อสู้ที่ไม่ได้ป้องกันรึเปล่าเเค่นั้นเอง" ฮินารุเอ่ย

"จริงด้วย"

"ยามาโมโตะ ทาเคชิ กระผมยอมรับท่านให้เป็นผู้สืบทอด"

"จะดีหรอครับ?"

"ผู้พิทักษ์พิรุณ หากเป็นท่านล่ะก็ข้าก็สบายใจเเล้วล่ะขอรับ" ฮินารุยกยิ้มพร้อมยกมือขึ้นมาก่อนที่จะปรากฎธาตุจันทราที่เป็นไฟดับเครื่องชน อุเก็ตสึเเปรเปลี่ยนจิตวิญญาณให้เป็นไฟดับเครื่องชนธาตุพิรุณก่อนที่จะรีบอร์นเอ่ย

"ยามาโมโตะ เอากล่องวองโกเล่ออกมาสิ" ฮินารุเดินเข้าไปใกล้อุเก็ตสึก่อนที่จะรวมพลังไฟเข้ากับของอุเก็ตสึก่อนที่มันจะถูกดีดไปหากล่องวองโกเล่ของยามาโมโตะ

"มันสามารถช่วยเหลือท่านได้ในเวลาคับขันเเน่นอนขอรับ" กล่าวเสร็จจึงหายไปทันที ฮินารุกำมือหนึ่งครั้งเเล้วไฟดับเครื่องชนธาตุจันทราจึงหายไป

"สำเร็จเเล้วนะ ยามาโมโตะ" สึนะรีบวิ่งเข้ามาเอ่ยบอก

"อ่า"

"ให้ตายสิ ใช้เวลาตั้งสองวัน" โกคุเดระพึมพำเล็กน้อย

"เเต่ก็ดีเเล้วล่ะสุดขั้ว" เรียวเฮเอ่ย ฮินารุเดินไปหาอัลโกบาเลโน่ทั้งสาม

"ทำได้ดีมากเลยนะ" รีบอร์นกระโดดมาอยู่บนหัวของอินารุ ฮินารุส่ายหน้าไปมา

"ไม่หรอก"

 

 

"เเต่ว่านะ เหมือนกันจริงๆนะขอรับ" อุเก็ตสึที่อยู่บนศาลเจ้านามิโมริเอ่ยบอกกับมือขวาของวองโกเล่รุ่นที่หนึ่ง ผู้พิทักษ์วายุรุ่นเเรกจี

"เออ เหมือนยัยนั่นไม่มีผิดเพี้ยนเลยล่ะ" อีกฝ่ายตอบพร้อมมองสายสัมพันธ์ของวองโกเล่รุ่นที่สิบ

 

 

 

ที่บ้านของสึนะ ฮินารุของตัวไปนอน ร่างบางหอบร่างตัวเองไปที่เตียงเเต่ยังไม่ทันไรก็มีคนพรวดพราดเปิดประตูซะก่อน

"นารุจัง!!!" ฮินารุสะดุ้งตื่นตัวขึ้นมาพร้อมมองหน้าสึนะที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับรีบอร์น

"สึนะ? เเล้วก็รีบอร์นด้วยหรอ?" ฮินารุนั่งบนเตียงเเล้วสาวผมเล็กน้อย

"เมื่อกี้เเรมโพ ผู้พิทักษ์อัสนีรุ่นเเรกปรากฎตัวเเล้วล่ะ"

"อืม เเล้วบททดสอบล่ะ?" ฮินารุพยักหน้าก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้ากับสิ่งที่สึนะพูด

"สะสมเเสตมป์สวนสนุกเพื่อไปให้ถึงปราสาทน่ะ"

นี่คือการทดสอบหรอคะ เเรมโพ?

นั้นจึงเป็นให้ฉัน ยูนิจัง สึนะ อี้ผิง โกคุเดระ ยามาโมโตะ ฟง โคโรเนโล่เเละเเรมโบ้ต้องมาที่สวนสนุกในวันรุ่งขึ้น

"เเต่ว่าการมาเล่นเครื่องเล่นเนี่ยมันง่ายเกินไปรึเปล่า?" ฮินารุเอ่ยถามสึนะที่ยืนอยู่ข้างๆเพราะว่ากำลังรอยามาโมโตะเเละโกคุเดระอยู่

"ฉันเองก็คิดเเบบนั้นเหมือนกันนะ"

"เเต่ฉันคิดว่าเราอย่าไปคิดมากเลยค่ะ" ยูนิเอ่ยพร้อมเเรมโบ้เเละอี้ผิงที่กำลังวิ่งไล่จับกันอยู่ ฮินารุถอนหายใจเเล้วเรียกทั้งสอง

"อี้ผิง เเรมโบ้ มานี่" นํ้าเสียงกดตํ่าทำให้ทั้งคู่ชะงักเเล้วกลับมา

"วันนี้อนุญาติให้ซนได้หนึ่งวันเเต่ห้ามทำให้คนอื่นเดือดร้อน อี้ผิงช่วยคุมเเรมโบ้ด้วยนะ" อี้ผิงรับคำ

"เย้ๆ" เเรมโบ้กระโดดด้วยความดีใจ

"เดี๋ยวสิ นารุจัง!" สึนะหันมาเอ่ยกับเธอ ฮินารุยักไหล่

"มีความสุขตอนไหนได้ก็มีไปเถอะ ก่อนที่จะไม่มี" ฮินารุเอ่ย สึนะชะงักไปเล็กน้อยเเล้วยิ้มบาง

เป็นห่วงคนอื่นเสมอเลยนะ

"รุ่นที่สิบ!"

"สึนะ" พวกเราหันไปมองโกคุเดระเเละยามาโมโตะที่มาใหม่ก่อนที่จะเข้าไปในสวนสนุกซึ่งเราก็เริ่มจากถ้วยหมุนก่อน 

"ฉันต้องเล่นด้วยหรอ?" ฮินารุชี้ตัวเองพลางถามรีบอร์น เขาพยักหน้า ฮินารุถอนหายใจเเล้วเดินเข้าไปนั่งกับสึนะที่มีเเรมโบ้อยู่ด้วย 

เมื่อเครื่องเล่นเริ่มหมุน เเรมโบ้ก็หมุนอย่างเเรงจนฮินารุต้องห้ามปราบเเต่ทว่าถ้วยหมุนที่เราเล่นเริ่มหมุนเเรงขึ้นเรื่อยๆจนพวกเราไม่ไหวกัน

"เครื่องมาพังอะไรตอนนี้ล่ะเนี่ย!!!!!" ฮินารุตะโกนออกมา เมื่อเครื่องเล่นนั้นหยุดลง ฮินารุถูกประคองโดยยูนิซึ่งยูนิก็พาเธอไปที่ห้องนํ้าเพื่ออาเจียนเพราะว่าเวียนหัวอย่างหนัก

เเหวะ 

"ไหวมั้ยคะ?" ยูนิลูบหลังฮินารุเพื่อให้เธออาเจียนให้หมด ฮินารุชูนิ้วโอเคก่อนที่จะล้างหน้าล้างตาพลางเดินออกมาจากห้องนํ้าด้วยสภาพคนที่หมดเเรง

"อันต่อไปขอไม่เล่นนะ" ฮินารุเอ่ย รีบอร์นพยักหน้า

"พักก่อนมั้ยนารุจัง?" สึนะที่หายจากอาการมึนเดินเข้ามาจับใบหน้าของเธอ ฮินารุส่ายหน้าพลางกอดคอสึนะจากด้านหลังเเต่สึนะไม่ได้ยกตัวเธอเเบกหลังเพราะฮินารุขอเอาไว้ก่อนที่จะเดิน

"เวียนหัว..." สึนะยิ้มรับเเล้วลูบหัวเธอเบาๆ พลางเดินมาถึงการเล่นรถคาร์ทหรือเเสตมป์อันที่สองที่ต้องประทับ

"ไปรอกับพวกเรา ฮินารุ" รีบอร์นเอ่ย ฮินารุพยักหน้าพลางเอาเเขนออกจากการกอดคอของสึนะพลางเท้าคางมองพวกสึนะที่กำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่

"รู้สึกเเปลกๆนะ เวลเด้ไม่ปรากฎเเบบนี้คงมีเเผนอะไรอีกเเน่เลย" ฮินารุพูด อัลโกบาเลโน่ทั้งสามหันมามองเธอ

"นั่นสินะ เจ้าเวลเด้ก็ทำอะไรที่คาดไม่ถึงอยู่เเล้วน่ะโว้ยเฮ้ย!" พูดจบรอที่เเรมโบ้กำลังขับอยู่ดันมีไฟฟ้าขึ้นมา ฮินารุมองรถคันนั้นเเล้วขยี้ตาเล็กน้อย

"ไฟฟ้าหรอ? ตาฝาดรึเปล่านะ" ฮินารุเอ่ย 

"เปล่าหรอก เจ้าเวลเด้นั่นเเหละ" รีบอร์นเอ่ย พวกเราจึงรีบเข้ามาในสนามเเต่ทว่ากระสุนไฟฟ้ามาโดนต้นไม้จนหักเเละกำลังมาทางยูนิรีบอร์นที่เห็นเลยยิงกระสุนออกไป

"เป็นอะไรมั้ยยูนิ?"

"ขอบคุณมากนะคะ ท่านลุง" 

โกคุเดระเเละยามาโมโตะขับรถคาร์ทเข้ามาขนาบทั้งสองทำให้ทั้งคู่โดนไฟฟ้าไปด้วยเเต่ยามาโมโตะก็ดึงตัวเเรมโบ้ออกมาได้สำเร็จก่อนที่จะขับออกห่างจากรถคนนั้น

"อืม....ไปรอที่ปราสาทเลยได้มั้ยนะ" ฮินารุพึมพำ

"ก็ลองดูสิ" รีบอร์นกระโดดมาอยู่บนหัวของเธอเเล้วปล่อยจิตสังการออกมาเเต่ฮินารุก็ยักไหล่ไม่ใส่ใจ

"เป็นอะไรมั้ยคะ?" ยูนิลูบหัวเเรมโบ้ที่โดนไฟฟ้าทำร้ายเต่ก็ทนได้เเต่สักพัก

"เเรมโบ้ยังเล่นได้อยู่!" เเรมโบ้ดีดตัวขึ้นมาพร้อมทำตัวตามปกติ

"เเรมโบ้นี่มันเหลือเกินจริงๆ" สึนะคอตกเพราะปลงกับท่าทีของเเรมโบ้อย่างหนัก

"ฮะๆ" ยามาโมโตะก็หัวเราะต่อไป

"ลางไม่ดียังไงยังนั้นเเฮะ" สึนะเอ่ยเมื่อเราเดินมาถึงสถานที่ต่อไปเป็นเรือที่ต้องนั่งเเล้วพร้อมด้วยหุ่นยนต์ที่ประดับอยู่ข้างทาง

"นายควรรู้ตั้งนานเเล้วนะ" ฮินารุเอ่ย

"นารุจังอ่า" สึนะหันมาโวยวายเเต่ก็ไม่ทันไร รีบอร์นก็ถีบสึนะเข้าเรือไปเเล้วก็กระโดดเข้ามาในเรือตาม

ระหว่างการล่องเรือ เเรมโบ้ดูสนุกคนเดียวต่างจากคนอื่นที่ระเเวงไปว่าเวลเด้จะโจมตีเมื่อไรเเต่ก็โจมตีจริงๆจากหุ่นยนต์ที่อยู่ข้างทางมันทำงานพร้อมพุ่งมาทางพวกเรา

ตูม!

ฮินารุที่รู้สึกตัวไวกว่าใครจึงเเบมือพร้อมกางบาเรียป้องกันไว้ 

"รีบออกไปเร็วเข้า" ฮินารุหันมาตะโกน ทุกคนรีบออกจากเรือเเล้ววิ่งไปที่ทางออก สึนะอุ้มเเรมโบ้ไปที่ประทับตราก่อนที่จะจะเอ๋กับหุ่นยนต์เเต่ก็ได้โกคุเดระยิงทำลายมันได้

"ได้ครบเเล้ว รีบไปที่ปราสาทเถอะ" รีบอร์นเอ่ย สึนะพยักหน้า ฉัน ยูนิจึงรีบวิ่งไปที่ปราสาทเเต่ไม่วยโดนหุ่นยนต์ที่เวลเด้บังคับขวางได้ ก่อนที่จะมาถึงหน้าปราสาทเเละมีลาสบอสอยู่ข้างหน้าพวกเรา

ลาสบอสที่ว่าก็คือหุ่นยนต์ตัวใหญ่ที่มีเวลเด้บังคับอยู่ข้างใน

"ขอรับตัวผู้พิทักษ์อัสนีไปก็เเล้วกัน" พูดจบก็ใช้ลวดเข้ามารัดตัวของเเรมโบ้เอาไว้เเต่ทว่า

"เเล้วทำไมฉันต้องโดนด้วยเนี่ย!!!" ฮินารุที่ถูกรัดตัวอยู่เอ่ยขึ้นมาเสียงดัง

"นารุจัง! เเย่ละ ถ้าเป็นเเบบนี้" สึนะตะโกนเรียกฮินารุพร้อมหยิบยาเม็ดดับเครื่องชนขึ้นมาเเต่เวลเด้ก็ใช้ลวดเข้ามารัดตัวสึนะจึงทำให้มือที่จับกล่องยาอยู่หล่น

"ตัวทดลองอีกตัวยังไงล่ะ" เวลเด้เอ่ย ฮินารุกัดฟันเเน่น 

"เเงๆ" เเรมโบ้ร้องไห้ก่อนที่จะปล่อยกระเเสไฟฟ้าจากเขาของเเรมโบ้ออกมาทำให้หุ่นยนต์เกิดความขัดข้องก่อนที่มันจะระเบิด

ตูม

"นารุจัง!"

"กรี๊ด!!" ฮินารุที่กระเด็นมาพร้อมเเรงระเบิดร้องทันทีเเต่สึนะก็คว้าตัวเธอพร้อมกอดเธอไว้เเน่นเพื่อไม่ให้มีอะไรมากระเเทกได้

เพล้ง!

ร่างของพวกเราพร้อมเเรมโบ้กระเเทกหน้าต่างเเตกก่อนที่จะเข้าไปอยู่ในปราสาท ฮินารุค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะยันตัวขึ้น

"คราวหน้าคราวหลังช่วยเข้ามาทางประตูได้มั้ย?" เเรมโพที่ยืนมองวิวอยู่หันมาบอกพวกเรา ฮินารุร้องเอ๊ะพร้อมมองตัวเอง สึนะเเละเเรมโบ้

"เข้ามาได้เเล้ว" สึนะเอ่ย

"ไหนล่ะ เเสตมป์" เเรมโพเดินเข้ามาใกล้

"หืม? ไม่ครบนิ" เเรมโพย่อตัวลงพร้อมพูด

"เอ๊ะ ไม่จริงนา ก็ประทับตราเเล้วนะ" สึนะร้องออกมาก่อนที่จะนึกอะไรออกจึงเปิดกางเกงของเเรมโบ้ก่อนจะพบว่าบริเวณก้นของเเรมโบ้มีตราประทับอยู่

"นี่มันไม่ใช่นะ" เเรมโพเอ่ย

"เเล้วกัน"

"เเต่ว่าเจ้าเด็กนี่ก็ช่วยปกป้องปราสาทของฉันไว้ เห็นว่ามีใครพยายามโจมตีด้วยนี่นา ผู้พิทักษ์อัสนีน่ะต้องรับการโจมตีจากคนที่มาโจมตีเเฟมิลี่เป็นดั่งสายล่อฟ้าเเหละ เเล้วก็ยังเป็นสายฟ้าที่ซ่อนความรุนเเรงเอาไว้ ฉันได้เห็นเเล้วละ" เเรมโพเอ่ยเเล้วยิ้มก่อนที่จะลุกขึ้น

"จะสืบทอดให้ล่ะกัน เอ้า เตรียมตัวสิ" เเรมโพหันมาพูดกับเธอ ฮินารุพยักหน้าพร้อมยกมิอขึ้นมาเเล้วปรากฎธาตุจันทรา เเรมโพก็เปลี่ยนจิตวิญญาณของตัวเองเป็นไฟธาตุอัสนีพร้อมดีดมาผสมกับธาตุของเธอเเล้วเข้าไปในกล่องวองโกเล่ของเเรมโบ้

"เท่านี้ก็เสร็จเเล้ว ขอตัว" เอ่ยเสร็จจึงหายไปทันที ฮินารุถอนหายใจด้วยความเหนื่อย

"เฮ้อ เมื่อกี้ขอบใจมากนะ สึนะที่เอาตัวมารับเเทนน่ะ" สึนะที่อุ้มเเรมโบ้ขึ้นมามองเธอเเล้วเอ่ย

"ไม่เป็นอะไรหรอก เเค่เธอปลอดภัย ฉันก็ดีใจเเล้วล่ะ" ฮินารุชะงักไปกับคำพูดของสึนะก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเธอเองเต้นเเรงมากขึ้น ใบหน้าเรียวก็เริ่มขึ้นสีเรื่อยๆจนมือเรียวต้องลูบหน้าพร้อมพ่นลมหายใจเพื่อปรับอารมณ์

"อย่าเข้ามานะ!!" ฮินารุหันไปมองเเรมโบ้ที่กำลังดิ้นไปมาจึงหยิบระเบิดออกมาสองลูก มือเรียวดึงตัวเเรมโบ้เเล้วขว้างออกไป

ตูม!

"อะ เอ่อ....เฮ้อ" สึนะตกใจนิดๆเเล้วตั้งสติได้

"กลับบ้านกันเถอะ" ฮินารุเอ่ยกับสึนะ

"อื้ม"

.

.

.

.

.

"เเต่ว่ามันน่าหงุดหงิดจริงๆนะครับ" โกคุเดระเอ่ยขึ้น

"น่าๆ ใจเย็นก่อนสิ เดี๋ยวต่อไปคงเป็นของโกคุเดระเเหละ"

"เดี๋ยวของเเกเนี่ย มันนานเกินไปนะ!!!" โกคุเดระตะโกนดังลั่นห้อง สึนะจึงรีบสะกิดทันที

"โกคุเดระคุงเบาเสียงหน่อยสิ นารุจังไม่ชอบเสียงดัง" สึนะเอ่ย โกคุเดระจึงกลับมาสงบเหมือนเดิม

"ฮินารุ หลับไปเเล้วหรอ?" รีบอร์นเอ่ย

"ค่ะ เมื่อกี้ที่หนูเข้าไปดู เธอหลับไปเเล้วค่ะ" ยูนิเอ่ยตอบรีบอร์น

"โธ่เว้ย! ดูอยู่ใช่มั้ย!!! ออกมาเเล้วทดสอบฉันได้เเล้ว!!!" โกคุเดระตะโกนขึ้นมา

โครม!

ทุกคนยกเว้นโกคุเดระเงียบเพราะมีเสียงดังขึ้นมาจากห้องของฮินารุ สึนะกลืนนํ้าลายอึกใหญ่

"กะ โกคุเดระคุง...." 

"ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"

ปัง!!!

ฮินารุถีบประตูของสึนะเเต่ไม่ถึงกลับพัง มือเรียวสางผมสีดำเล็กน้อยก่อนที่จะมองคนที่ทำตัวเสียงดัง

"โฮ่ย...เสียงดัง เจ้าบ้า คนกำลังนอนอยู่ ทำอะไรเกรงใจบ้างเเล้วก็หัดใจเย็นซะบ้าง" ฮินารุเดินเข้ามาเเล้วเอ่ยบอกโกคุเดระ

"ยุ่งอะไร?" โกคุเดระหันมาเอ่ยกับเธอ 

"..." ฮินารุจ้องตากับโกคุเดระก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องโดยที่ทิ้งท้ายคำพูดเอาไว้

"มือขวาที่ดีควรรู้สิ่งที่ตัวเองจะทำ....ไม่ควรเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง ถ้านายยังหัวร้อนเเบบนี้ระวังเอาไว้ล่ะ"

ปัง

"เฮ้อ...พรุ่งนี้โดนนารุจังบ่นใส่เเน่ๆเลย" สึนะถอนหายใจด้วยความเหนื่อย

"ทำไมล่ะ สึนะ?" ยามาโมโตะเอ่ยถาม สึนะเกาเเก้ม

"ก็นะ ปกติถ้าเสียงดังในเวลาที่นารุจังกำลังหลับอยู่ เช้าวันต่อมานารุจังจะบ่นฉันน่ะสิ" สึนะคอตก

"เเต่ที่ฮินารุพูดมาก็ถูกนะ นายควรใจเย็นๆ" รีบอร์นหันมาพูดกับโกคุเดระ

"เข้าใจเเล้วครับ" โกคุเดระเอ่ย

 

 

 

 

 

 

 

วันต่อมา

"นะ นารุจัง โกคุเดระคุงเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก" ตลอดทางในการมาโรงเรียนสึนะพนมมือไหว้ฮินารุที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่โดยที่มียูนิมองภาพตรงหน้าเเล้วหัวเราะเเห้งๆ

"รู้อยู่หรอกว่าไม่ได้ตั้งใจเเต่ที่เขาเป็นเเบบนั้นเพราะอารมณ์ด้วยเเหละ ช่างเถอะ" ฮินารุเอ่ยออกมา สึนะยิ้มกว้างก่อนที่จะเดินไปที่ห้องพร้อมกับที่ยามาโมโตะเดินออกมาพอดี

"อรุณสวัสดิ์" ยามาโมโตะเอ่ยทักทาย

"ยามาโมโตะ อรุณสวัสดิ์" สึนะเอ่ยกลับ

"อรุณสวัสดิ์"

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

"เอ๊ะ เเล้วโกคุเดระล่ะ?" ยามาโมโตะเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเพื่อนอีกคนที่มาพร้อมสึนะ

"เมื่อเช้าก็ไม่ได้มาที่บ้านด้วยน่ะ" สึนะเอ่ย

"อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ทุกคน" เคียวโกะเดินมาพร้อมเอ่ย

"โอ๊ส"

"เคียวโกะจัง อรุณสวัสดิ์" สึนะหันไปทักทายต่อด้วยเธอเเละยูนิ

"จริงสิ เคียวโกะ มีอะไรเกิดขึ้นกับพี่ชายบ้างรึเปล่า?" สึนะเอ่ยถาม

"พี่น่ะหรอ? ไม่นิ วันนี้รีบอร์นคุงก็มาที่บ้านเเล้วทานข้าวเช้าด้วยกันเหมือนเดิม" เคียวโกะเอ่ย

"อรุณสวัสดิ์ครับรุ่นที่สิบ" โกคุเดระเอ่ยในขณะที่กำลังเดินมา

"อ้าว โกคุเดระคุง"

"ขออภัยที่มาสายนะครับ" โกคุเดระไหว้ ฮินารุเลิกคิ้วเล็กน้อย

เเปลก....

"เป็นอะไรรึเปล่า โกคุเดระคุง เสียงดูเปลี่ยนไปนะ" สึนะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ฮินารุขอโทษสำหรับเมื่อวานนะ" โกคุเดระเอ่ยกับเธอ ฮินารุเบิกตากว้างเล็กน้อยกับคำขอโทษของเขา

"กินยาผิดขวดรึเปล่านายน่ะ?" ฮินารุลูบเเขนตัวเองเล็กน้อยเพราะขนลุกกับสิ่งที่โกคุเดระพูด

ตลอดทั้งวันมานี้โกคุเดระดูเเปลกไปสำหรับฮินารุ ตอนที่อยู่บนดาดฟ้าก็ช่วยกันสกัลไม่ให้โดนสึนะช่วงก่อนคาบเรียนก็ช่วยสึนะโดยการสอนการบ้าน คาบพละก็ส่งลูกให้เเทนที่จะขวางคนอื่นไม่ให้ทำเเต้ม

"อึ๋ย เเต่ยังไงก็ขนลุกอยู่ดี จู่ๆโกคุเดระดันพึ่งพาได้ซะงั้น" ฮินารุที่กำลังเดินไปที่ตู้กดนํ้าลูบเเขนตัวเองเล็กน้อย

"ฮินารุ" ฮินารุหันไปมองเสียงเรียกก่อนจะพบว่าเป็นโกคุเดระที่กำลังวิ่งมาหาเธอ

"มีอะไรหรอ?" เอ่ยถามออกไป

"เธอลืมนี่น่ะ" มือของโกคุเดระยื่นกระเป๋าตังค์มาให้ ฮินารุร้องเอ๊ะออกมาเเล้วเช็คกับตัวเองก็พบว่าไม่มี

"อ๋า ขอบใจมากนะ" มือเรียวคว้ามาเเล้วเอ่ยขอบคุณ โกคุเดระส่ายหน้าเล็กน้อยเเล้วเดินออกไปพร้อมทิ้งท้ายคำพูด

"รุ่นที่สิบกำลังรอเธออยู่ เร็วๆล่ะ" 

"บอกให้กลับบ้านไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป"

"เข้าใจเเล้ว" 

มือเรียวหยอดเหรียญเเล้วเลือกเครื่องดื่มเเต่กระนั้นก็ยังคาใจอยู่เกี่ยวกับโกคุเดระ

ฉึก

นิ้วเรียวเจาะกล่องนมพร้อมกินอย่างสบายใจเเล้วเดินไปที่ห้องพร้อมคว้ากระเป๋ามาสะพายเเล้วเดินกลับบ้าน

"เเต่จะว่าไปเเล้ว...มันเป็นการทดสอบรึเปล่า.....นะ" ฮินารุที่กำลังพูดอยู่กับตัวเองชะงักไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

กะ โกคุเดระสองคน!

"โกคุเดระ?" เสียงของฮินารุเรียกความสนใจให้ทั้งสึนะ โกคุเดระอีกสองคนที่หันมามองเธอ

"ใครคือตัวจริง...?" ฮินารุเดินเข้าไปใกล้

"ฉันนี่เเหละ" โกคุเดระที่อยู่ข้างฟงเอ่ยพร้อมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง 

"เเล้วคนนี้?" นิ้วเรียวชี้โกคุเดระที่อยู่พวกเธอมาทั้งวัน เขากระตุกยิ้มเเล้วเเปรเปลี่ยนร่าง

"ผู้พิทักษ์วายุรุ่นเเรก จี?" ฮินารุเอ่ยออกมา เขาพยักหน้า

"เดซิโม่ ฉันที่อยู่กับนายมาทั้งวันคิดว่าไง?"

"ยังไงน่ะหรอ ดูพึ่งพาได้มากเลยล่ะ" สึนะที่โดนถามตอบออกมา เเต่คำตอบนั้นทำให้โกคุเดระยื่นนิ่งไปเลย ฮินารุที่ได้ยินจึงพยักหน้าตามคำตอบของสึนะ

"บอกว่าไม่เหมือนทุกทีใช่มั้ย?" จีหันมาเอ่ยกับสึนะ

"มือขวาจะต้องทำหน้าที่ให้ดีนั่นก็หมายความว่าเขาล้มเหลวในหน้าที่ยังไงล่ะ" จีเอ่ยบอก ฮินารุกะพริบตาปริบๆก่อนที่จะหยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลงพลางเปิดเสียงให้พอที่จะไม่ได้ยินทั้งสามคุยกัน

ภาพที่เธอเห็นคือสึนะโวยใส่จี โกคุเดระพูดเเต่คอตกเเต่สึนะก็พูดเเทรกขึ้นมาทำให้ฟงเอ่ยกัยจึยิ้มออกมาเเล้วเอ่ยกับโกคุเดระ ฮินารุที่คิดว่าพวกเขาคุยจบเเล้วจึงดึงหูฟังออก

"ขอสืบทอดผู้พิทักษ์วายุ ณ บัดนี้" ฮินารุทำเช่นเดิมก่อนที่จะมองสึนะเเละโกคุเดระที่กำลังคุยกัน

"ความสัมพันธ์ที่เเน่นเเฟ้น....หรอ?" ฮินารุยิ้มบางกับภาพตรงหน้าก่อนที่จะคิดในใจ

เหลืออีกสี่คน.....

___________________________________________________


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 206 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #257 Jecelyn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 18:58
    สึนะยอมรับความรู้สึกของตัวเองได้เเล้ววว พรีโม่ก็เตือนน้องด้วยความหวังดี เข้าใจเเหละว่าไม่อยากให้ซ้ำรอย เเต่สึนะมันซื่อมากอ่ะค่ะ!
    #257
    0
  2. #55 Benz2666 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 22:03
    โอ้ยยยยยย สึนะหนูควรฟังเสียงหัวใจตัวเองและมองการกระทำของหนูนะลูกว่าที่ผ่านมาหนูทำเหมือนคนรักกับฮินารุมากแค่ไหน
    #55
    0
  3. #54 payang2394 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 21:28

    รออยู่ค่ะ•_•
    #54
    0
  4. #53 Mynun9412 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 23:30
    เย้ๆมาต่อแล้ว รอค่าบบบบบ
    #53
    0
  5. #52 Pattamawan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:37
    รวดเร็วมากอีกไม่กี่คนก็ครบแล้ง ปล.เมื่อไหร่ซึนะจะยอมรับความรู้สึกตัวเองสักที นารุจังก็ด้วยรีบสารภาพรักสักทีจะได้รู้ๆกันไปเลย5555
    #52
    0
  6. #51 polytome (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:31
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #51
    0
  7. #50 Sunshine_Miew (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:26
    ชอบมากค่ะ
    #50
    0
  8. #49 230351 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:21
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #49
    0
  9. #48 N-StAnG-W (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:20

    สู้ๆนะคะ
    #48
    0