『FIC REBORN/KHR』赤い月 - จันทราสีอำพัน

ตอนที่ 11 : MOON - 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

 

 

10 - วองโกเล่กับการเเข่งช้อยส์

 

 

วันต่อมาของการเเข่งช็อยส์หรือเกมส์ทางเลือกที่เบียคุรันเเละอิริเอะสร้างมันขึ้นมาในตอนที่พวกเขาอยู่มหาวิทยาลัย ตอนนี้พวกเธอก็อยู่ที่ศาลเจ้านามิโมริตามที่เบียคุรันได้บอกเอาไว้

"เเต่ว่ายามาโมโตะกับคุณฮิบาริยังไม่มาเลย" สึนะเอ่ยออกมา ฮินารุที่อยู่ในชุดคล้ายนักเรียนเเต่เสื้อคลุมเเขนยาวเป็นสีเเดงเเทน ผมสีดำยาวก็รวบเเทนเพื่อไม่ให้เกะกะก็เอ่ยขึ้นมา

"อย่ากังวลไปเลยนา สึนะ กังวลไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก" ถึงเเม้ในใจเธอก็กังวลเหมือนที่เขากังวลนะ เเต่เเค่ไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงเท่านั้น

กังวลตั้งเเต่เรื่องเมื่อตอนนั้น อยากจะหาที่ระบายเหลือเกินเเต่ก็ไม่อยากลงไม้ลงมือกับสิ่งของ เเค่อยากได้คนที่จะมาช่วยรับฟังเธอเท่านั้นเอง

'อย่ากังวลไปเลยค่ะ ฮินารุซัง' เสียงของยูนิดังขึ้นมาในหัวของเธอ ฮินารุกำผลึกเเน่น

'ยูนิ...'

'ถ้าคุณมาที่นี่ได้เมื่อไรฉันยินดีรับฟังนะค่ะ'

'ขอบคุณมากนะ'

วูบ

เสียงของยูนิหายไปเเล้ว ฮินารุตั้งสติก่อนที่จะมีพายุสีดำอยู่บนหัวเราเเล้วก็ปรากฎเครื่องขนส่งอยู่บนฟ้าเเล้วปรากฎใบหน้าของเบียคุรันที่เป็นโฮโลเเกรมออกมา เเสงสว่างออกมาจากเครื่องเเล้วลงล้อมพวกเราเอาไว้

"ไง"

"อึ๋ย นั่นมันอะไรกันน่ะ!?" สึนะอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

"ดูสบายดีนิ สึนะโยชิคุง"

"บะ เบียคุรัน?!"

"เบียคุรันเป็นใหญ่ไปเเล้ว!" เรียวเฮตะโกนขึ้นมา ฮินารุหัวเราะเเห้งเล็กน้อย

"ปะ ปีศาจ!!" เเรมโบ้ที่อยู่ในอ้อมกอดของเคียวโกะร้องขึ้นมา

"โอ๊ะ ฉันพูดว่าให้พาทุกคนมาให้หมด เเต่นี่ขาดคนไปนิ" เบียคุรันที่เห็นว่ายามาโมโตะเเละฮิบาริไม่อยู่จึงเอ่ยทันที

"เอ๊ะ คะ คือว่า...."

"เเต่ยังไงก็ช่างเถอะคนที่เดือดร้อนก็คือพวกเธออยู่ดี เอารีบๆอัดพลังไฟมาตรงนี้ได้เเล้ว" พูดจบก็ปรากฎค่าวัดของเครื่องที่มีค่ากำหนดไว้

"อีกไม่นานก็จะเที่ยงเเล้ว ถ้าเกิดว่าเเสงที่ฉายออกมาจากฉันมันดับไปล่ะก็เท่ากับเกมโอเวอร์นะ" เเสงเริ่มค่อยๆจำกัดวงเข้ามาเรื่อยๆเเต่สึนะยังคงเชื่อว่าทั้งคู่จะมาทัน

"อ้าว รีบๆอัดเข้ามาสิ เป็นอะไรไป?" เบียคุรันยังคงพูดด้วยอารมณ์ที่ร่าเริง

"กลัวหรอ?"

"ก็คนยังมาไม่ครบ" สึนะตอบกลับ

"เห ตกใจเหมือนกันนะ ที่รักษากฎเป็นด้วย เเต่สำหรับฉันเเล้วมันก็เเค่ข้ออ้างที่รวมพลังยิงมาเพื่อให้ได้ห้าล้านเฟียร์ม่าโวเทตไม่ได้"

"จะต้อง...จะต้องมาอย่างเเน่นอน" สึนะพูดด้วยความมั่นใจ

"ตอนนี้ก็หมดเวลาเเล้ว" ฮินารุมองต้นไม้ด้านข้างทั้งสองฝั่งเเล้วอมยิ้มขึ้นมา

"ไม่หรอก พวกเขามาเเล้วล่ะ" ฉับพลันก็มีไฟเครื่องดับชนธาตุเมฆาเเละพิรุณปรากฎขึ้นมา

"นี่พวกคุณมัวทำอะไรกันอยู่" ฮิบาริเอ่ยถาม

"โย่ว รอนานกันมั้ย?"

"ทุกคน..."

"สึนะ รีบๆยิงพลังเร็วเข้า!" ฮินารุหันไปตะโกนเพื่อเรียกสติกลับคืนมา

"รุ่นที่สิบ!"

"ซาวาดะ!"

"บอส!"

"อะ อื้ม เข้าใจเเล้ว ทุกคน กล่องวองโกเล่ เปิดกล่อง!!!" ทุกคนเปิดกล่องวองโกเล่ออกมาก่อนที่จะยิงพลังพลังใส่เครื่องวัดพลัง

"สิบล้านเลย" ฮินารุเงยหน้ามองเเล้วเบิกตากว้างนิดๆ

"กะเเล้วเชียว พวกเขาคือเเสงเเห่งความหวังที่จะสามารถเอาชนะคุณเบียคุรันได้!" อิริเอะเอ่ยออกมา

"รุ่นที่สิบวัยเด็กวองโกเล่เเฟมิลี่!" ฮินารุมองภาพตรงหน้าก่อนที่จะมีภาพๆหนึ่งผุดขึ้นมาซ้อนอีกครั้ง

"!!!" มันคือภาพของวองโกเล่เเฟมิลี่รุ่นที่สิบในยุคอนาคตก่อนที่ภาพนั้นจะเลือนรางหายไป นัยน์ตาสีอำพันสั่นไหวเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

"ทะลุได้อย่างสวยงาม ถ้างั้นพวกเราก็มาเริ่มช้อยส์เลยดีกว่า" เบียคุรันเอ่ย

"อ่า"

"ก่อนอื่นเราก็ต้องเลือกสถานที่กันก่อน" ไพ่ทั้งสามเเถวปรากฎมาจากใบหน้าของเบียคุรันก่อนที่จะเเถวของพวกนั้นจะวิ่งมาทางพวกเรา

"ฉันจะให้สิทธิ์ของพวกเธอในการเลือก"

"ไพ่?" ฮินารุมองตามไพ่ที่วิ่งผ่านหน้าเธอไป

"รู้กติกาจากโชจังเเล้วสินะ ช้อยส์คือเกมทางเลือกต้องเลือกสนามกับทหารรบก่อนที่จะสามารถเริ่มเกมส์ได้ ใช้ชะตากรรมของเราที่มีอยู่ เอาล่ะ ดึงไพ่ออกมาจากในนั้นสิ สึนะโยชิคุงเล้วนั่นก็จะเป็นทางเลือกที่เธอเลือก"

"ตะ เเต่ว่าถ้าเป็นไพ่ที่ศัตรูทำขึ้นมา" จางนินิเอ่ย

"ไม่เป็นไรหรอก เกมส์ช้อยส์เท่านั้นที่คุณเบียคุรันจะไม่มีทางโกงเด็ดขาด" อิริเอะเอ่ย

"จะเลือกเเล้วนะ" สึนะเอ่ยก่อนที่จะหยิบไพ่ใบหนึ่งขึ้นก่อนที่บนไพ่ใบนั้นจะเขียนไว้วาดรูปสายฟ้าฟาดเอาไว้

"งั้นเราก็ไปกันเถอะ" พูดจบร่างของพวกเราทุกคนก็ค่อยๆลอยขึ้นมา ฮินารุเริ่มลอยขึ้นมาเล็กน้อย

"เป็นอะไรรึเปล่า?" หันไปถามเคียวโกะเเละฮารุ

"อะ อืม ไม่เป็นไรจ๊ะ"

"เช่นกันค่ะ"

.

.

.

ตึง

"เจ็บๆ" ฮินารุบ่นก่อนที่จะลูบหน้าผากตัวเองที่เมื่อกี้ดันเอาหน้าลง เเต่ยังดีที่เธอมีผมบังอยู่เลยไม่เป็นไร

"ทุกคนปลอดภัยรึเปล่า?" สึนะเอ่ยถาม

"ไม่เป็นไร"

"ไม่มีใครบาดเจ็บใช่มั้ย?" สึนะลุกขึ้นมาจากการล้มไปเเนบกับพื้น

"ครับ"

"ทางนี้ก็เหมือนกันขอรับ"

"ปลอดภัยมั้ย เคียวโกะ?"

"อืม หนูไม่เป็นไรค่ะ พี่"

"ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่เป็นไรนะ" รีบอร์นเอ่ย

"บอส มีอะไรฝังอยู่ตรงนี้ด้วย" โคลมเอ่ยเมื่อเห็นว่ามีอะไรสีดำๆยุ่งอยู่ข้างหน้าเธอ สึนะร้องเอ๊ะออกมาเเล้วเอ่ยออกมา

"นั่นเเรมโบ้..." โคลมมองตักตัวเองที่ไม่มีตัวของเเรมโบ้อยู่

"โอ๊ย เจ็บง่า!"

"ขอโทษนะ" โคลมอุ้มเเรมโบ้ที่กำลังร้องไห้อยู่

"อมยิ้มเเตกหมดเลย!" เเรมโบ้มองอมยิ้มที่อยู่บนพื้น ฟูตะรีบวิ่งเข้ามาเเล้วเอาลูกอมให้เเรมโบ้กิน

"เเต่ว่าโดนดูดไฟไปซะเกลี้ยงเลย" โกคุเดระเอ่ย ฮินารุมองโกคุเดระเเต่ในขณะเดียวกันก็ช่วยพยุงเคียวโกะกับฮารุเเล้วอยู่ใกล้ๆเอาไว้เพื่อป้องกันไว้ก่อน

"ไง...ยินดีต้อนรับสู่สนามเเข่งช้อยส์"

"เบียคุรัน" สึนะหันไปมองตามเสียงที่ได้ยินก่อนที่หมอกหนาๆจะจางลงปรากฎให้เห็นตัว

"ถึงเเม้เราจะเจอกันหลายครั้งเเล้ว เเต่นั่นในโลกอื่น เพราะฉะนั้นนี่เป็นครั้งเเรกสินะที่พวกเราพบกัน" เบียคุรันพร้อมกับหกบุปผาอาลัยที่เเท้จริง

"เอ๊ะ?'' ฮินารุร้องออกมาเมื่อเห็นว่าที่ที่เราอยู่ตอนนี้ก็คือตึกเเห่งหนึ่งที่สูงมากๆอีกอย่างรอบๆตัวก็มีเเต่ตึกเเต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลยสักคนนอกจากพวกเรา

"ใจกลางย่านตึกระฟ้านิ" สึนะพูด

"เป็นโลเคชั่นที่ไม่เลวเลยนิ" เบียคุรันเอ่ย สึนะมองรอบๆ

"ที่นี่น่ะ ไม่มีใครอยู่เลย" เบียคุรันเอ่ย

"หมายความว่ายังไงกัน?"

"Battle field ที่สร้างมาเฉพาะเกมช้อยส์" อิริเอะเอ่ย

"นี่คือเกมช้อยส์ก่อนอื่นก็ต้องเลือกตัวอื่นก่อน" เบียคุรันหยิบรูเลตขึ้นมา เมื่อเห็นว่าฮิบาริยกท่อนฟาขึ้นมารอเเล้ว

เเสงจากใจโรมรูเลตของเบียคุรันปรากฎเป็นภาพสองภาพของฝั่งเราเเละฝั่งเบียคุรันซึ่งมีธาตุเเต่ละธาตุพร้อมจำนวนเลขที่เป็นศูนย์พร้อมกับสี่เหลี่ยมที่ฮินารุไม่รู้ความหมายอีกด้วย

"เเนบมือที่มีเเหวนไว้ที่เฟืองสิ สึนะโยชิคุง" เบียคุรันยกมืออีกข้างที่ถือเเหวนขึ้นมาเเล้วเนบกับมัน สึนะมองก่อนที่จะเเนบมือเช่นกัน

"พอฉันพูดว่าช้อยส์ก็ไห้หมุนรูเลตไปทางขวาเลยนะ"

"เอ๊ะ..."

"ช้อยส์" ยังไม่ทันที่สึนะจะได้ตั้งตัว เบียคุรันก็หมุนไปก่อนที่สึนะจะหมุนมันเเต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"เท่านี้ก็เรียบร้อย" เลขจำนวนปรากฎขึ้นไนเเต่ละฝั่ง

"เลือกผู้เข้าเเข่งขันไง" เบียคุรันเอ่ย

"ฝั่งวองโกเล่ นภาหนึ่งคน พิรุณหนึ่งคน วายุหนึ่งคนเเละคนที่ไม่มีธาตุสองคน"

"ฝั่งฉันเมฆาหนึ่งคน อรุณหนึ่งคนเเละสายหมอกสองคน"

"เเตกต่างกัน" สึนะดูผลลัพธ์

"นั่นเเหละคือความสนุกของช้อยส์ "

"เดี๋ยวก่อนสิ ไอสี่เหลี่ยมนี่คืออะไร?" โกคุเดระเอ่ย

"ไม่มีธาตุไงล่ะหรือก็คือคนที่ไม่ได้ครอบครองเเหวน..." ฮินารุพูดออกมา ทุกคนหันมามองเธอที่กำลังขมวดคิ้วอยู่

"สมเเล้วที่เป็นฮินารุจัง" เบียคุรันเอ่ย

"เพราะงั้นก็เลยให้ทุกคนมารวมกันที่นี้สินะ" รีบอร์นเอ่ย ฮินารุกะพริบตาครั้งเดียวก่อนที่จะมีใครบางคนมาโผล่อยู่ข้างหน้าเรา

"กรี๊ด!" เคียวโกะร้องออกมาด้วยความตกใจ ฮินารุจิปากเเล้วเอาตัวบังทั้งคู่ไว้พร้อมเปิดกล่องเเล้วยกปืนขึ้นมาเล็งเข้าที่หัวทันที

"เคียวโกะจัง!"

"เคียวโกะ!"

"ถอยออกไปซะ.." ฮินารุกดเสียงเเล้วเผยจิตสังหารออกมาอ่อนๆ

"ผมชื่อเดย์ซี่ นี่..ดอกไม้" บุปผาอาลัยคนหนึ่งยื่นดอกไม้ให้เธอเเต่มันเป็นดอกไม้ที่เหี่ยวๆ เคียวโกะกับฮารุกอดกันเเน่น ฮินารุเตรียมเหนี่ยวไกเเต่ไม่ทันไรคนตรงหน้าก็ถูกดึงไปโดยคิเคียว

"ขออภัยด้วยนะครับ เผลอละสายตาไปนิดเดียวก็ไปซะเเล้ว เดย์ซี่เป็นคนที่ชอบผู้หญิงสวยๆกับคนที่กำลังจะตายน่ะครับ" คิเคียวเอ่ย ฮินารุยกปืนขึ้นมาเเล้วยิงทันที

ปัง!!!

"นะ นารุ!" สึนะหันมามองฮินารุที่ลั่นไกออกไป กระสุนนั้นผ่านเบียคุรันไปนิดเดียว เเต่ถึงกระนั้นเบียคุรันก็ยังคงยิ้มเหมือนเดิม

"โหดเอาเรื่องเลยนะ ฮินารุจัง เเต่ว่าไม่เป็นไรหรอก" เบียคุรันเอ่ยด้วยความอารมณ์ดี ฮินารุมองเบียคุรันก่อนที่จะเก็บปืนลงเเล้วหันไปถามอาการพวกเคียวโกะ

"ไม่เป็นไรนะ"

"อะ อื้ม"

"ปรึกษาเเล้วประกาศสมาชิกมาเลยนะ" เบียคุรันพูด

"คุณเบียคุรันตัวผมที่ไม่มีเเหวนเเล้วนับว่าไม่มีธาตุใช่มั้ยครับ?"

"อื้ม"

"ถ้างั้นสึนะโยชิคุงเราได้ทีมเเล้วล่ะ นภาคือสึนะโยชิคุง พิรุณคือยามาโมโตะคุง วายุคือโกคุเดระคุงส่วนคนไม่มีธาตุคือฉันกับสปาน่า"

"เดี๋ยวสิ อิริเอะต้องให้รุ่นที่สิบเป็นคนเลือกเองสิ" ฮินารุคิ้วกระตุกเมื่อโกคุเดระเอ่ยเเทรกขึ้นมาจึงทำการขว้างรองเท้าไปทันที

โป๊ก

"โอ๊ย! ยัยบ้านิ!!"

"บางเรื่องก็ใช่ว่าสึนะต้องตัดสินใจนะ นายควรใจเย็นมากกว่านี้โกคุเดระ" ฮินารุเดินไปรับรองเท้าจากยามาโมโตะเเเล้วหันไปบอกโกคุเดระ

"อึก ชิ"

เบียคุรันกล่าวถึงกฎทาเก็ตก่อนที่จะชี้ตัวทาเก็ตเเล้วปรากฎว่าทาเก็ตของวองโกเล่คือเดย์ซี่ ทาเก็ตของมิลฟิลโอเล่คืออิริเอะ อีกทั้งยังมีไฟออกมาจากทาเก็ตทั้งสองซึ่งจะทำให้พลังงานหมดไปเรื่อยๆ เบียคุรันจึงเอาอันนั้นมาตั้งว่าถ้าไฟใครดับก่อนคือเเพ้ ส่วนกรรมการคือเชลเบคโลสังกัดมิลฟิลโอเล่

คิเคียวจับจิตสังการที่ออกมาจากฐานทัพได้จึงได้อธิบายก่อนที่คนที่เดินออกมาก็คือสคอวโล่ ซึ่งเจ้าตัวเเค่มาอาละวาดเฉยๆ

"ยัยหนู" สคอวโล่ตะโกนหาเธอ ฮินารุหันมามองเเล้วเลิกคิ้ว

"อ่านจดหมายที่บอสบ้านั่นเขียนไว้ยัง?" ฮินารุส่ายหน้าก่อนที่จะหยิบกระดาษมาอ่านเเล้วหัวเราะเเห้งๆ

"อ่า ซันซัสเขียนถึงสึนะเเละก็สคอวโล่น่ะ" ฮินารุที่กวาดสายตาอ่านข้อความเเล้วจึงเอ่ยออกมา

"ถึงฉันด้วยหรอ?" สึนะเอ่ย

"อืม ของสึนะเขียนว่า อย่าทำให้ฉันผิดหวัง ส่วนของสคอวโล่นี่ อ่านเองเถอะค่ะ" ฮินารุยื่นกระดาษให้สคอวโล่ก่อนที่เจ้าตัวจะกำกระดาษเเน่นเเล้วฉีกเป็นชิ้นๆ

"ไอ้บอสสวะ!!!!" ฮินารุหัวเราะเเห้งเล็กน้อย

"คนที่ไม่ได้เข้ารัวมการเเข่งขันเรามีที่ให้รับชมอยู่ค่ะ โดยมีกระจกกั้นอยู่สามารถรองรับการโจมตีได้ทุกรูปเเบบ เเละทั้งสองฝ่ายจะไม่สามารถติดต่อกับอีกฝ่ายได้ค่ะ เเละเราไม่ให้ผู้ชมเข้าร่วมการต่อสู้เด็ดขาดค่ะ" เชลเบคโลเอ่ย

"ขอให้ทั้งสองฝ่ายไปเตรียมตัวค่ะ ในอีกสามนาทีเราจะเริ่มช้อยส์" เชลเบคโลเอ่ยเเล้วหายไปทันที

"งั้นเราไปกันเถอะ" รีบอร์นเอ่ย ทุกคนยกเว้นคนที่เข้าเเข่งพยักหน้า ฮินารุหันหลังเเล้วเดินออกไปเเต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเดินก็มีเสียงเรียกเธอซะก่อน

"นารุจัง!" สึนะตะโกนเรียกเธอเเล้วรีบวิ่งเข้ามา

"จัง? นายเเปลกๆรึเปล่าเนี่ย สี่ปีที่ผ่านมานายไม่เคยเรียกฉันลงท้ายคำว่าจังเลยนะ" ฮินารุบอกสึนะที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ รู้สึกว่าเขาสูงกว่าเธอนิดหน่อยเเต่ก็ไม่มาก เธอสูงประมาณหูเขาเอง

"ฉันอยากเรียกเธอเเบบนี้ ได้ใช่มั้ย?" สึนะเกาเเก้มเล็กน้อย

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เเต่นายเรียกฉันไว้ทำไมหรอ?" ฮินารุหันไปมองคนอื่นที่เเยกย้ายไปหมดเเล้ว ตอนนี้เหลือเเค่เธอเเละเขาที่ยืนอยู่บนตึก

"..."

"..."

"..." สึนะเงียบไปสักพักราวกับว่าพูดออกมาไม่ได้ ฮินารุที่เห็นเเววตาของสึนะที่โหยหายบางสิ่งจึงหัวเราะ

"คิๆ"

"???"

"นายเป็นเด็กหรอ ถึงอยากได้กำลังใจ?" จบประโยคสึนะก็หน้าเเดงฉับพลัน

"มะ ไม่ใช่นะ!" สึนะปฎิเสธทันที มือเรียวเอื้อมไปหยิกเเก้มของสึนะเเล้วยืดออกอย่างสนุกเเล้วปล่อยออกเเล้วลูบหัวสีเปลือกไม้ที่ยุ่งฟู

"นายทำได้เเน่ สึนะ ฉันเชื่อใจนายนะ" คลี่ยิ้มเเล้วตบบ่าเบาๆก่อนที่จะเดินออกไป ทิ้งให้สึนะมองตามหลังเธอออกไป

ตึก ตัก ตึก ตัก

เสียงหัวใจของสึนะที่กำลังสั่นระรัวเพราะคำพูดเเละการกระทำของฮินารุ นัยน์ตาสีเปลือกไม้มองร่างบางที่เดินออกไปเเล้ว นี่เขากำลังใจเต้นกับฮินารุหรอ เเต่คนที่เขาชอบคือเคียวโกะนะ อย่าบอกนะว่าเขากำลังตกหลุมรักฮินารุอยู่

.

.

.

.

.

"ทำอะไรนานเชียว?" ดีโน่เอ่ยถามร่างบางที่พึ่งเข้ามา ฮินารุเดินออกมาจากประตูเเล้วลืมตาบอกด้วยอารมณ์ที่ขี้เล่น

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" ฮินารุเอ่ย ดีโน่มองเธออย่างไม่เข้าใจก่อนที่ช้อยส์จะเริ่มขึ้น

"ถ้าทั้งสองฝั่งพร้อม ช้อยส์สตาร์ท!!!" เชลเบคโลเอ่ย

ทางฝั่งวองโกเล่เอง สึนะ โกคุเดระเเละยามาโมโตะก็ขี่เเอร์ไบค์เเยกกันโดยที่สึนะเเละยามาโมโตะเป็นฝ่ายบุก โกคุเดระเป็นฝ่ายโจมตี

อิริเอะเเละสปาน่าก็ใช้ไฟทาเก็ตใส่เข้าไปในตัวล่อหลายๆเครื่องเพื่อให้มิลฟิลโอเล่สับสน

"ยอดเลยยังกับว่าท่านอิริเอะเห็นได้ทั้งสนามเลย" บาจิลเอ่ย

"อาศัยเเค่การอ่านไฟดับเครื่องชนที่ปรากฎในคอมเอง" ฮินารุพึมพำ

"ฉายาเเม่ทัพนี่ไม่ได้มาเล่นๆนะเนี่ย" ดีโน่เอ่ย

"พออิริเอะเอาจริงเเล้ว น่ากลัวมากเลยล่ะ" รีบอร์นที่นั่งอยู่บนไหล่ของดีโน่พูดออกมา

ทั้งสามประจำตำเเหน่งก่อนที่จะมีศัตรูมาทางฝั่งสึนะจากด้านขวา

"เตรียมตัวปะทะในอีกห้าวินาที" อิริเอะพูดพลางเหงื่อตกด้วยความกังวล สึนะก็เช่นกัน

"5...4...3...2..1" โทริคาบูโตะหันไปมองสึนะที่อยู่ในโหมดไฮเปอร์ก่อนที่จะทำลายไปเเต่ทว่ากลับปลอม

"ชักช้า" สึนะที่โผล่มาจากข้างหลังจึงต่อยโทริคาบูโตะไปชนกับกำเเพง

"ฮาฮิ! บินได้ด้วยค่ะ" ฮารุเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ฮินารุหรี่ตามองพลางใช้จิตสื่อสารกับสึนะ

'สึนะ ระวังตัวด้วย โทริคาบูโตะไม่ธรรมดา' สึนะในหน้าจอพยักหน้าสองสามครั้งก่อนที่จะเห็นว่าโทริคาบูโตะติดอยู่กับกำเเพงเเต่ตึกไม่พังเลย

เชลเบคโลจึงบอกว่าเพราะว่าตึกคลุมไปด้วยไฟอัสนีสูงจึงทำให้เวลาไปชนจะทำให้ไม่พังเเต่จะเจ็บราวกับว่าตกตึกประมาณ20ชั้นเลย

"..." ฮินารุมองจอที่กำลังฉายงูที่เป็นภาพลวงตาของโทริคาบูโตะซึ่งกำลังโจมตีสึนะก่อนที่จะมีกรงขังสึนะไว้เเล้วค่อยๆบีบตัวเข้ามา สึนะจึงใขเไฟจุดกล่องเพื่อนัตสึออกมาช่วย

ก๊าววว!!

ทันที่นัตสึร้องกรงก็ทำลาย สึนะจึงโดดออกมาเเต่ไม่วายโดนงูของโทริคาบูโตะโจมตี

"นัตสึ เเคมบิโอฟอร์มม่า โหมดดิเฟสซ่า" เอ้ยจบนัตสึก็เปลี่ยนรูปเเบบเป็นรูปเเบบป้องกัน

"สัตว์กล่องวองโกเล่นะถ้าให้มันเป็นโหมดป้องกันเเล้วอาวุธที่จะได้ใช้นั่นจะเป็นของวองโกเล่เเฟมิลี่รุ่นเเรก" รีบอร์นเอ่ยออกมา ดีโน่ที่ได้ยินจึงพึมพำ

"หรือว่า...."

"อ่า ใช้เเล้ว ราวกับนภาที่โอบล้อมทุกสิ่ง"

"ผ้าคลุมของวองโกเล่รุ่นเเรก เมเทลโล ดิ วองโกเล่พรีโม่" 

"ผ้าคลุมของวองโกเล่พรีโม่!" บาจิลเอ่ยด้วยความาตื่นเต้น

"ใช้ความเข้ากันของธาตุนภาทำให้งูทะเลนั้นเปลี่ยน การโจมตีจึงไร้ผล" รีบอร์นเอ่ย 

นัตสึกลับคืนร่างก่อนที่สึนะจะพุ่งเ้ขาไปต่อยโทริคาบูโตะเเต่ว่าเขากลับบินไปอีกทาง สึนะยันตัวด้วยตึกก่อนที่จะถีบตัวเองเพื่อส่งเเรงไปสับคอ

"คนโง่เขลา..."

"เเกนั่นเเหละ" สึนะเอ่ยก่อนที่จะต่อยไปที่หน้าอีกหมัดจนทำให้ร่างของโทริคาบูโตะทะลุตึกไปอีกฟากหนึ่ง สึนะลดระดับเเล้วดูว่าโทริคาบูโตะสลบไปรึยัง

"ทะลุตึกอีกฝั่งเลยหรอ... ไม่เลวนิ" ฮินารุกุมคางเเล้วพึมพำ 

"ทำได้เเล้วนะ สึนะโยชิคุง" อิริเอะบอกทางหูฟัง มือที่ใส่ถุงมือจับไมค์เเล้วพูดออกไป

"เเต่ว่าถ้าโค่นทาเก็ตไม่ได้ก็ไม่ชนะ" สึนะเอ่ย อิริเอะชะงักไปเเล้วยกยิ้มออกมา

"ถูกต้องเเล้วค่ะ" เชลเบคโลเอ่ย

"ตอนนี้สัญญาณไฟทั้งสองยังคงอยู่ ช้อยส์จะดำเนินต่อค่ะ"

"ฉันจะเหาะไปที่ฐานของศัตรูเลยเเล้วกัน"

"อย่าพึ่งดีกว่านะ ตราบใดที่ยังเหลือศัตรูมากกว่าสองคนก็เสี่ยงที่จะถูกประกบโจมตี ดับไฟก่อนเเล้วใช้เเอร์ไบค์เเทน" สึนะเอ่ยตอบรับเเล้วบินลงไปเพื่อขับเเอร์ไบค์

"คิดเเผนเพื่อรองรับสถานการ์ณที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้ โชอิจิก็ไม่เลวเหมือนกันนิ" รีบอร์นพูดขึ้นมาด้วยความชื่นชม

"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ..." ฮินารุคิดอะไรขึ้นมาได้ รีบอร์นหันมาหาเธอเเล้วเอ่ยถาม

"มีอะไรรึเปล่า ฮินารุ?" ฮินารุพยักหน้าเเล้วชี้ไปที่หน้าจอ ที่กำลังฉายภาพยามาโมโตะที่กำลังชักดาบอยู่

"ศัตรูกำลังมา..." พูดจบรีบอร์นก็หันไปทางจอที่มีรากพืชมาจากด้านล่างเเล้วจับขาของยามาโมโตะพร้อมปัดดาบให้ไปไกลๆ

"เเย่เเล้ว" ยามาโมโตะเอ่ยด้วยความกังวลเเล้วหลบรากพืชที่พยายามจะปิดกั้นทางหนีจึงทำให้ยามาโฒโตะนอนเเผ่กับพื้น

"หลบได้เก่งนิ เเต่ก็ไปไม่รอดหรอก" ผู้ใช้มายาอีกคนเอ่ยขึ้นมาเเล้วเปิดเผยตัวตน

"นายคือซารุสินะ" ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วเอ่ยออกมา

"นี่รีบอร์น..." รีบอร์นหันมาหาเธอเเล้วทำหน้าสงสัยเล็กน้อย

"ฉันคิดว่าเราคงเจออริเก่าของยามาโมโตะเเล้ว" ฮินารุพูด 

"หมายความว่ายังไง?" ดีโน่หันมาถามเธออีกคน นัยน์ตาสีอำพันวูบขึ้นมาเล็กน้อยเพียงเเป๊ปเดียว

"ซารุก็คืออัศวินมายายังไงล่ะ!" สิ้นสุดเสียงของฮินารุ ซารุก็คลายมายาทำให้ยามาโมโตะเห็นเป็นอัศวินมายา

"ดึงเจ้าตัวเเสบมาด้วยงั้นหรอเนี่ย?" รีบอร์นที่เห็นจึงเอ่ยขึ้นมา

"เจ้าคนโง่เขลา" อัศวินมายาตวัดดาบใส่ยามาโมโตะที่กำลังนอนนิ่งอยู่ เเต่เขาก็หยิบกล่องวองโกเล่ขึ้นมาเเล้วเปิดกล่องทันที สคอวโล่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"คนที่ดักดานน่ะ มันเเกต่างหาก" 

ควันเริ่มหายไปก่อนที่จะปรากฏสัตว์กล่องที่กำลังคาบดาบไว้ ยามาโตะก็ถือดาบอีกสองเล่มไว้ในมือ ดาบที่มีธาตุพิรุณเป็นรูปร่างดาบ

"ฉันรอเวลาที่จะได้ล้างเเค้นเเบบนี้มานานเเล้ว" ยามาโมโตะเอ่ย

"นั่นคือกล่องวองโกเล่ของเเกงั้นหรอ" อัศวินมายาเอ่ย

"ก็อะไรทำนองนั่นเเหละ" ยามาโมโตะตอบ ก่อนที่ดาบของยาโมโตะจะค่อยๆดับลง

"มันชื่อจิโร่เป็นหมาพันธุ์อาคิตะ ช่วยดูเเลดาบสั้นสามเล่มให้ฉันน่ะ ฮะๆ" ยามาโมโตะเอ่ยพร้อมกับที่จิโร่เข้ามาคลอเคลียกับเขา

"น่ารักมากเลยน่ะ"เคียวโกะเอ่ย

"มันดูขี้อ้อนมากเลยนะคะ" ฮารุพูด

"ไอ้เจ้าเด็กบ้านั่น เสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระซะได้" สคอวโล่กุมขมับ ฮินารุหันไปมองเเล้วถาม

"เขาเล่นกับหมาไปเยอะเลยหรอคะ?" 

"เออ" 

"เเต่ว่าตอนนี้ฉันใช้ดาบสี่เล่มเหมือนกับที่นายใช้เมื่อตอนนั้นเเหละ" ยามาโมโตะหันมาบอก

"สี่เล่มงั้นหรอ?"

"นั่นไง อีกเล่ม ขอไปเอาก่อนล่ะกัน" ยามาโมโตะหันไปมองดาบที่รากพืชปัดมันออกไปทำให้ไปปักกับพื้น

"ยามาโมโตะ ทาเคชิถึงเเม้เเกจะพัฒนาขึ้น หลบการโจมตีได้ครั้งเดียว อย่ามาทำเป็นปากดี!" อัศวินมายาเอ่ยเเล้วใช้ภาพมายาที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น

ยามาโมโตะยกยิ้มก่อนที่จะใช้ดาบสั้นเพื่อเป็นเเรงส่งให้ถอยหลังพร้อมหยิบดาบที่ปักอยู่ขึ้นมาถือก่อนที่ดาบสั้นในอีกมือจะโยนไปอีกมือหนึ่ง พร้อมใช้ธาตุพิรุณเพื่อเป็นการส่งตัวไปด้านหลังเพื่อเตรียมความพร้อมเเล้วพุ่งเข้ามาฟันที่อัศวินมายาเเต่เขาก็เอาดาบมายันไว้ 

ยามาโมโตะโดดลงพื้น อัศวินมายาทำให้รากพืชครอบคลุมยามาโมโตะคล้ายโดมก่อนที่เขาจะหายตัวไป ฮินารุเห็นว่ายามาโมโตะจุดไฟที่เเหวนเเล้วอยู่นิ่งๆสักพักก่อนที่จะหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย

ยามาโมโตะมองไปที่เเหวนที่กำลังไฟธาตุพิรุณบอกอีกครั้งก่อนที่จะหลบการโจมตีที่ทำให้ไปโดนโดมเเทน ซึ่งเขาก็หลบไปเรื่อยๆจนท้ายที่สุดก็ขว้างดาบเล่มสั้นสองเล่มเพื่อไปปักกับเขาของเกราะที่หัวของอัศวินมายา ทำให้ภาพมายาคลายลงทำให้ปรากฎให้เห็นอัศวินมายา

จิโร่ส่งดาบเล่มสั้นอีกเล่มให้ยามาโมโตะเพื่อใช้เป็นเเรงส่งให้ตัวเองไปฟันอัศวินมายาจนทะลุโดมไปอยู่ด้านนอก ฮินารุหันไปมองสคอวโล่ที่ยกยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

"ดูภูมิใจดีนะคะ" ฮินารุเอ่ย สคอวโล่ที่โดนทักจึงปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม

"ใครภูมิใจ!?" ฮินารุคิดในใจพลางสคอวโล่ที่เปลี่ยนสีหน้า

 เขาเรียกว่าซึนค่ะ ชมยามาโมโตะหน่อยก็ได้

"มัวเเต่สนใจจิโร่จนไม่ได้สนใจด้านบนเลยสินะ" ยามาโมโตะเอ่ย อัศวินมายาชะงักเเล้วเงยหน้ามองด้านบนที่มีนกบินอยู่

"อ่อ ส่วนเจ้าหนูนี่ชื่อโคชิโร่นะ" ยื่นนิ้วเพื่อให้นกมาเกาะ ฮินารุเกาหัวด้วยความสับสน

โคจิโร่กับจิโร่ มันมีเเค่คำว่าโคเพิ่มเข้ามาเองนะ คิดชื่ออื่นไม่ออกเลยเรอะ!?

"คุณไปฝึกอะไรให้เขามาหรอคะ?" ฮินารุหันไปถาม

"การเตรียมใจในคมดาบไงล่ะ" สคอวโล่กอดอกเอ่ย ทำให้ทุกคนหันมามอง

"เจ้าสวะนั่นอาจจะคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นนักดาบอันดับหนึ่งเเต่ว่าก็ยังมีจุดอ่อนอยู่อย่างหนึ่ง" 

"จุดอ่อนหรอ?" ดีโน่เลิกคิ้วกับคำพูดของเพื่อน

"ใจอ่อนจนดาบไม่หนักเเน่นพอยังไงล่ะ" สคอวโล่เอ่ย

"มีทางให้เลือกให้สองทางคล้ายกับวองโกเล่รุ่นเเรกเลย" รีบอร์นเอ่ยจนทำให้บาจิลสงสัย

"วองโกเล่รุ่นเเรกน่ะหรอครับ" 

"อ่า ผู้พิทักษ์รุ่นเเรกดาบของเขาได้ชื่อว่าไร้เทียมทานเเห่งศตวรรษทั้งพรสวรรค์ที่ไม่ว่าใครก็ยอมรับ เเต่เข้ารักดนตรียิ่งกว่าใครจึงไม่ยอมมีดาบเป็นของตัวเองสักเล่ม" ฮินารุฟังเรื่องราวที่รีบอร์นเอ่ย

"เเต่ว่าตอนที่พรีโม่เกิดปัญหาที่ต่างถิ่นเขาก็ไม่ลังเลเลยที่จะขายเครื่องดนตรีที่รักยิ่งกว่าชีวิตเพื่อช่วยเพื่อนเเละไม่รังเกียจที่จะทิ้งทุกสิ่งเพื่อเพื่อนด้วย"

"อาวุธที่สร้างขึ้นนั้นมีดามสั้นสามเล่มเเละดาบยาวหนึ่งเล่ม"

"ของวองโกเล่รุ่นเเรกสินะ" ฮินารุเอ่ย รีบอร์นพยักหน้า

"โคจิโร่ เเคมมิโอ ฟอร์มม่า!!!" โคจิโร่บินมาที่ดาบของยามาโมโตะเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้กับดาบ

"นั่นคือดาบยาวของวองโกเล่ของยามาโมโตะก็คือดาบที่ถูกเรียกว่ามุราซาเมะเเห่งความกรุณาาี่ดาบพิสดารที่จะชำระล้างทุกสิ่ง 'อาซาริ อุเก็ตสึ'!!!"

"สึนะโยชิคุง ได้โอกาสเเล้ว ไปโจมตีทาเก็ตเลย" อิริเอะเอ่ย

"อืม เข้าใจเเล้ว"

ติ๊ง!

จู่ๆฮินารุรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเข้ามาหาสึนะเเต่มันกลับเลือนลาง มือเรียวจึงพนมมือเเล้วกุมไว้คล้ายขอพร

"ท่านฮินารุครับ?" บาจิลเอ่ยเรียกเธอ 

'สึนะ ได้ยินฉันมั้ย?' สึนะที่ขับเเอร์ไบค์อยู่ได้ยินเสียงฮินารุจึงเอ่ยในใจ

'อ่า มีอะไรหรอ?'

'ระวังตัวด้วยนะ ฉันรู้สึกไม่ดีอีกเเล้ว' ฮินารุหลับตาเเน่น

'เเต่ว่าใครจะโจมตีได้ล่ะ เดย์ซี่อยู่ที่ฐาน คิเคียวกำลังตามหาโชอิจิคุง อัศวินมายาก็ต่อสู้กับยามาโมโตะคุงอยู่ โทริคาบูโตะ....เอ๊ะ' สึนะเอ่ยไปสักพักก่อนที่จะสะดุด

'สึนะ ทำไมนายถึงซื่อบื้ออย่างนี้เนี่ย เเทนที่นายควรจะดูก่อนว่าโทริคาบูโตะสลบไปรึยัง?' ฮินารุเอ่ยในใจด้วยความเอือมระอา

'ขอโทษทีนะ ฉันจะระวังตัว' 

'อ่า'

เปลือกตาค่อยๆลืมขึ้นมาก่อนที่จะได้ยินเสียงขอบาจิลที่เรียกเธออยู่

"ท่านฮินารุครับ เป็นอะไรรึเปล่าครับ"

"อื้อ ไม่มีอะไรหรอก" เธอส่ายหน้าพลางมองอัศวินมายาที่กำลังพล่ามเรื่องที่ทำไมตนเองถึงไม่ได้คนที่คุ้มครองพระเจ้าอย่างเบียคุรัน

"พระเจ้า?? เบียคุรันน่ะหรอ ปีศาจซะมากกว่า" ฮินารุเอ่ยออกมา

"อันนี้ฉันเห็นด้วย" รีบอร์นเอ่ย ดีโน่ก็พยักหน้า

"เพลงดาบชิงุเระ โซเอ็นกระบวนท่าที่สิบเอ็ด รวมมิตรกระบวนท่า!!" ยามาโมโตะกล่าวออกมาก่อนที่จะมีเเสงของดาบพุ่งเข้าใส่ เพลงดาบของอัศวินที่กำลังพุ่งมาทางยามาโมโตะมากมาย

"เอ๊ะ มันหยุดหรอ?" บาจิลเอ่ยเมื่อเห็นว่าการโจมตีทั้งหมดของอัศวินมายาถูกหยุดด้วยธาตุพิรุณของยามาโมโตะ

"ไม่ใช่หรอก ถ้ามองดูใกล้ๆจะเห็นว่ามันเคลื่อนไหวช้าลง" รีบอร์นเอ่ย

"จริงด้วย!" 

"เเต่ว่าทำได้ขนาดนั้นเลยหรอ?"

"พูดอะไรน่ะ" เสียงของใครที่เงียบมานานได้พูดขึ้นมาเรียกให้ทุกคนหันไปมอง

"นั่นคือยามาโมโตะ ทาเคชินะ" ฮิบาริเอ่ย ก่อนที่ทุกคนจะหันไปดูต่อ

ยามาโมโตะตวัดดาบเพื่อทำลายการโจมตีของอัศวินก่อนที่ตะทำลายภาพมายาที่เเยกตัวอัศวินมาสี่คนเเต่เพราะการเเยกตัวทำให้การต่อสู้ของเขาช้าลง จึงเป็นโอกาสของยามาโมโตะ

"จบสักที" หลังควันจางลงปรากฎให้เห็นอัศวินมายาที่นอนติดพื้นอยู่ ส่วนยามาโมโตะก็ลอยโดยดาบสั้นที่ปล่อยธาตุพิรุณ

"ทำได้ดีมาก ยามาโมโตะคุง ตอนนี้เธอไปโค่นทาเก็ตได้เลย" อิริเอะเอ่ยบอก ยามาโมโตะพยักหน้า

กึกๆ 

จู่ๆก็มีรากพืชโผล่ขึ้นมาบริเวณเกราะทั้งหมดของอัศวินมายา เราทุกคนตกใจกันมาก

"นั่นเป็นคำสั่งของท่านเบียคุรันน่ะครับ" คิเคียวเอ่ย รากพืชนั่นเเตกดอกก่อนที่จะมีไฟดับเครื่องชนธาตุเมฆา

"เมฆา...คิเคียว?" ฮินารุพูดออกมา

"หมากที่เดินในกระดานเป็นเบี้ยไปซะเเล้ว" ฮินารุเอ่ยบอกก่อนที่ดีโน่จะบอกเบียงกี้อยากได้อะไรดื่ม เบียงกี้เลยลากเคียวโกะเเละฮารุไปด้วยเพื่อไม่ให้ดูภาพไม่ดี 

"เป็นอะไรไปน่ะ?" ยามาโมโตะเอ่ยถาม

"อึก...." ฮินารุมองอัศวินมายาที่กำลังคิดว่าเบียคุรันต้องมาช่วยเเต่ครั้งนี้ไม่ใช่

ตูม!

"!!!"

ฉับพลันร่างของอัศวินมายาก็เเตกสลายไปหมด ฮินารุเบิกตากว้างเเล้วจิปาก

"อัศวินมายา!!!" ยามาโมโตะตะโกนออกมาจนทำให้สึนะเเละโกคุเดระตกใจออกมา

'นารุจัง....' เสียงของสึนะดังขึ้นในหัวของเธอ ฮินารุตอบกลับทันที

'ร่างของเขามีรากพืชของคิเคียวโผล่ขึ้นมาก่อนที่จะเเตกสลาย' 

'งั้นหรอ...' 

เสียงของสึนะเงียบไปก่อนที่ภาพจะฉายสึนะที่ติดอยู่ในภาพมายาของโทริคาบูโตะ 

ส่วนโกคุเดระก็โดนคิเคียวโจมตีโดยการที่รากพืชของคิเคียวพันรอบกล่องของเขาทำให้คิเคียวสามารถบินไปที่ฐานทัพได้

"เเย่เเล้ว" ดีโน่เอ่ยออกมา ฮินารุขมวดคิ้วเเล้วมองสึนะที่กำลังโจมตีโทริคาบูโตะอยู่

"รอก่อนนะ โชอิจิคุง" สึนะที่กำจัดได้เเล้วจึงเอ่ยออกมา ส่วนทางด้านยามาโมโตะก็กำลังโจมตีทาเก็ตคือเดย์ซี่อยู่

'นารุจัง' เสียงของยูนิดังขึ้นมาในหัวของเธอ ฮินารุเบิกตากว้าง

'ยูนิจัง?' 

'ขอโทษนะคะ พอดีว่าฉันมาที่สนามเเข่งขันของช้อยส์เเล้วหลงทางนะค่ะ'

"เอ๊ะ!" รีบอร์นหันมาทางเธอ ฮินารุผงกหัวเพื่อขอโทษ

'รู้อยู่เเล้วหรอ?' เหลือบมองเชลเบคโลที่กำลังตรวจเช็คไฟที่อยู่บนหน้าอก

'ค่ะ'

"พวกเราไปกันเถอะ" รีบอร์นเอ่ย ฮินารุเม้มปากเเน่นพลางรอให้คนอื่นเดินออกไปให้หมดก่อน

"ยูนิจัง อยู่ตรงไหน?"

'ใกล้ๆเครื่องส่งย้ายด้วยไฟค่ะ'

"เข้าใจเเล้ว" ฮินารุวิ่งออกจากตึกเเล้วรีบวิ่งอ้อมเพื่อไปหาเเต่เธอพึ่งนึกอะไรจึงจุดไฟที่เเหวนเเล้วเปิดกล่องเพื่อเอาเเอร์ไบค์ที่เป็นสเก็ตบอร์ดออกมาใช้เเทน

"ไหนๆเมื่อฝึกเเล้วก็ลองเอามาใช้ล่ะกัน" เท้าขึ้นไปเหยียบเเล้วออกตัวทันทีโดยที่ไม่มีเสียงเครื่องยนต์

ฟิ้ว~

นัยน์ตาสีอำพันมองร่างบางที่สวมชุดสีขาว ใส่หมวกสีขาวเเต่ใหญ่โตกำลังยืนหันหลังอยู่

"ยูนิจัง" ยูนิหันมามองเเล้วยิ้มให้พร้อมโค้งตัว

"สวัสดีค่ะ นารุจัง" ยูนิวิ่งเข้ามาหาเธอเเล้วสวมกอด ฮินารุก็กอดตอบเช่นกัน

"ขอบคุณมากเลยนะคะ" 

"ไม่เป็นไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนะ" ยูนิเบิกตากว้างเเล้วยิ้มตาหยี ก่อนที่ฮินารุจะคว้าข้อมือของยูนิ

"มาเถอะ"

"ค่ะ!" เราทั้งคู่ขึ้นสเก็ตบอร์ดก่อนที่จะขี่มาถึงระยะที่มองเห็นพวกสึนะเเละเบียคุรัน ฮินารุเเละยูนิจึงลงจากสเก็ตบอร์ด 

"ฉันขอคัดค้านค่ะ" ยูนิเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเบียคุรันกำลังจะเอาวองโกเล่ริง

"นี่เธอ..." รีบอร์นหันมาทางพวกเธอเพราะว่าจุกนมกำลังส่องเเสง

"ในการที่ฉันเป็นบอสของมิลฟิลโอเล่ฉันก็มีสิทธิ์ตัดสินเหมือนกัน" ฮินารุพยักหน้ากับคำตอบเเล้วอยู่ข้างยูนิ

"ยูนิ นี่เธอ" เบียคุรันเอ่ย

"นารุจัง?!" สึนะเอ่ยขึ้นมาด้วยความตกใจ ฮินารุคลี่ยิ้มเเล้วพูดออกมา

"ตามนั้นเเหละนะ เบียคุรัน"

"รุ่นที่สิบที่คอของเด็กคนนั้น" โกคุเดระเอ่ยจนสึนะมองเเล้วตกใจ

"เอ๊ะ จุกนมนี่เเถมสีส้มด้วย...รึว่า?"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ วองโกเล่เเฟมิลี่ทุกท่าน" ทันทีที่ยูนิกล่าวคำทักทายพร้อมรอยยิ้มทุกคนก็หน้าเเดงทันที

"โตขึ้นเยอะเลยนิ ยูนิ" รีบอร์นเอ่ย

"ค่ะ คุณลุงรีบอร์น"

"คะ คุณลุง อย่างนายเนี่ยนะ!!!" สึนะเอ่ยเเล้วชี้รีบอร์น

"หนวกหู" พูดจบก็หักนิ้วสึนะไปหนึ่งนิ้ว

"เจ็บง่า....เเล้ว..."

"ลูกของคนรู้จักฉันเอง"

"เเหมๆ ดีใจนะที่เธอฟื้นขึ้นมาเเล้วน่ะ เเต่อย่าลืมน่ะว่าเธอเเค่ที่สองฉันคือที่หนึ่ง" เบียคุรันเอ่ย

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอออกจากมิลฟิลโอเล่ค่ะ"ยูนิเอ่ย

"เอ๊ะ!" วองโกเล่ทุกคนตกใจทันที

"เเต่ก็น่าเเปลกใจนะที่เธอหายเเล้วน่ะ" เบียคุรันเอ่ย

"หาย?" สึนะเอ่ยขึ้นมา

"คุณเบียคุรันน่ะทำลายจิตวิญญาณของเธอไปครับ" อิริเอะที่บาดเจ็บอยู่เอ่ย

"ทะ ทำลาย?!" 

"นั่นก็หมายความเธอไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองเลย" ยามาโมโตะเอ่ย

"ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ" ยูนิเอ่ยขึ้นมา

"เพราะว่าตอนนี้วิญญาณของฉันอยู่ในที่ๆเเสนไกลค่ะ เเถมคนที่เรียกวิญญาณให้ฉันคือนารุจังด้วย" 

"นารุจังหรอ!?" สึนะเอ่ย ฮินารุพยักหน้า

"เห ไม่เลวนิฮินารุจัง" เบียคุรันเอ่ยด้วยความสนใจ

"คุณซาวาดะคะ ฉันมีเรื่องจะขอร้องค่ะ" ยูนิเอ่ย

"ช่วยปกป้องฉันทีค่ะ!!!"

"เอ๊ะ เเต่ว่าเธอ..."

"ไม่ใช่เเค่ฉันนะคะ เเต่ยังมีเหล่าจุกนมของพวกพ้องด้วย" มือเรียวของยูนิยกให้ดูถึงจุกนมของอัลโกบาเลโน่

"นั่นคือ"

"เเหมๆ เเย่งมาเลยหรอ ฉันอุตส่าห์สะสมไว้เชียวนะ ยูนิจัง" เบียคุรันเอ่ยเเล้วพยายามเดินเข้ามาใกล้

"ฉันยอมให้คุณเก็บวิญญาณของเราไม่ได้หรอกค่ะ"

"นั่นก็เพราะ...." จุกนมเริ่มมีเเสงส่องสว่างจนเเสบตา ฮินารุมองการกระทำของยูนิ เบียคุรันเบิกตากว้าง

"น่าสนใจจริงๆ" เบียคุรันเอ่ย

"กะเเล้วเธอยังมีประโยชน์อีกทั้งฮินารุจังก็มีความสามรถด้วย" 

"เลิกเล่นเเล้วกลับมาหาฉันเถอะ" เบียคุรันเอ่ยเเล้วเดินเข้ามาใกล้พวกเธอ ฮินารุจิปากเเล้วดันให้ยูนิอยู่หลังเธอพร้อมยกปืนยิงใส่ทันที

ปัง! ปัง!

"เอ๊ะ?" ฮินารุอุทานออกมาเพราะนัดเเรกที่เธอเฉี่ยวใบหูของเบียคุรันไปส่วนนัดที่สองรีบอร์นเป็นคนยิง

"คุณลุงคะ!?" ยูนิรีบวิ่งไปหา ฮินารุจึงวิ่งตามเเต่ไม่วายโดนเบียคุรันจับได้ 

"เดี๋ยวสิ ฮินารุจัง" ฮินารุเปรยตาเเล้วจัดการยิงใส่หัวไหล่อีกหนึ่ง

ปัง!

"ท่านเบียคุรัน!!!"

"ฮะๆ" ฮินารุรีบวิ่งกลับเเล้วกางบาเรียขึ้นมา

"ให้ตายสิ" สบถเล็กน้อยก่อนที่จะกางบาเรีย เบียคุรันเอ่ยชักชวนยูนิอีกครั้งโดยบอกว่าถ้าเธอยอมกลับไปจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเเหวน ยูนิกำลังจะก้าวเดินเเต่สึนะรั้งไว้พร้อมบอกให้ทุกคนปกป้อง

เบียคุรันยกยิ้มก่อนที่คิเคียวจะเริ่มโจมตีเพื่อชิงตัวกลับมาเเต่ทว่าบาเรียของฮินารุก็ป้องกันได้ คิเคียวจึงโจมตีอีกครั้งเเต่สคอวโล่ก็ออกโรงพร้อมฮิบาริ

"เรากลับไปที่ฐานก่อนเถอะ ที่นั่นเครื่องขนย้าย" ฮินารุเอ่ยบอกทุกคนพยักหน้้า

"โกคุเดระฝากซื้อเวลาด้วยนะ!" ฮินารุตะโกนบอก โกคุเดระตะโกนกลับมา 

"เออ!!!" ฮินารุจับข้อมือของยูนิเเล้วออกตัววิ่งทันที

วิ่งมาที่ฐานได้เเล้วก็รีบให้คนบาดเจ็บเข้าไปรวมทั้งยูนิด้วยพวกสคอวโล่มาด้วยสัตว์กล่องของสคอวโล่เเต่เบียคุรันก็ตามมาได้ 

"เอ๊ะ? สัมผัสเเบบนี้" ฮินารุที่สัมผัสอะไรได้จึงหยุดนิ่งจึงทำให้เธอรั้งท้ายจนเบียคุรันกำลังเอื้อมมือถึงเธอได้เเล้ว

"นารุจัง!!!"

"คุฟุฟุฟุ ยังมีผมอยู่นี่ครับ" มุคุโร่ที่ใช้ภาพมายาออกมาเเล้วดึงเเขนเธอออกมาพร้อมใช้สามง่ามกั้นไว้

"มะ มุคุโร่!!!" ทั้งเธอเเละสึนะเอ่ยพร้อมกัน

"ท่านมุคุโร่" โคลมก็เอ่ย

"พวกคุณรีบไปเถอะครับ" มุคุโร่เอ่ยพร้อมใช่ภาพมายา เเต่เบียคุรันไม่เป็นไร

"ซาวาดะ สึนะโยชิ อย่าให้อัลโกบาเลโน่เเห่งนภาเเละฮินารุถูกจับเด็ดขาด" ก่อนไปมุคุโร่เอ่ยออกมา สึนะรับคำเเล้วให้ทุกคนจุดไฟที่เเหวนเพื่อกลับนามิโมริ

วูบ

"สะ สำเร็จเเล้ว" สึนะที่ห้อยอยู่บนต้นไม้ตกลงมาก่อนที่จะลุกขึ้นมา

อิริเอะให้ทำลายเครื่องขนย้ายก่อนที่โกคุเดระจะใช้อาวุธเพื่อทำลายทันที

พวกเรากลับฐานวองโกเล่ด้วยความเหนื่อยก่อนที่ฮินารุจะทรุดตัวลงข้างสึนะเเล้วหลับไปทันที 

สึนะมองฮินารุที่หลับอยู่ด้วยความเหนื่อยก่อนที่เขาจะเอนพนักเก้าอี้เเล้วคิดอะไรต่างๆนาๆจนไม่รู้ตัวเลยว่ามือของเขากำลังลูบหัวของฮินารุที่กำลังหลับอยู่

__________________________________

TALK WITH WRITER 

:หายไปนานเพราะว่าอาทิตย์เเรกไรท์ไปค่าย อาทิตย์ที่สองเรียนออนไลน์จนไม่มีเวลาเลย 

:ถ้าเเบบอักษรเปลี่ยนขออภัยค่ะเพราะว่าช่วงเเรกๆไรท์เขียนในคอมพอหลังๆอยู่ต่างจังหวัดค่ะเลยเขียนด้วยมือถือ 

:ขอโทษค่ะ เพราะเนื้อเรื่องไม่ปะติดปะต่อเพราะว่านี่ก็รีบเขียนเเล้วก็เค้นสมองให้รีเรื่องตอนล่าสุดที่เป็นอนิเมะให้เร็วที่สุดเเล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

295 ความคิดเห็น

  1. #256 Jecelyn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 17:14
    สึนะเอาดีๆนะ ดูเเลน้องให้ดีๆ
    #256
    0
  2. #46 230351 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:13
    สุดท้ายเราก็ยังลงเรือสึนะต่อไปค่ะ
    #46
    0
  3. #45 polytome (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 19:56
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #45
    0
  4. #44 fugia (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:57
    กรี๊ดดดดด ตอนต่อไปก็จะได้เจอพรีโม่แล้วววววว
    #44
    0
  5. #43 Pattamawan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:32

    รออ่านตอนต่อไปเลยคร้าาอยากใฟ้ซึนะรู้ความรู้สึกตัวเองเร็วๆจังแต่ถ้าไม่เราอวยไปเรืออื่นทันทีเลย 555
    #43
    0
  6. #42 จันทิรารัตน์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:24
    รออ่านอีกน้าาาา
    #42
    0
  7. #41 14548444455 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 18:09

    สู้ๆน่ะ
    #41
    0