Strawberry Champagne on ice #Scoinl

ตอนที่ 3 : Ep:3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

ร่างกายทั้งคู่ขยับใกล้ ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รับรู้ความร้อนของร่างกายจากฝ่ามือที่แดเนียลสัมผัสแก้มของอีกฝ่าย ริมฝีปากแนบชิดเป็นไปตามสัญชาตญาณและความต้องการตามธรรมชาติ

ต่างช่วงชิงลมหายใจกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ซองอูเหมือนดวงไฟ ยิ่งสัมผัสยิ่งร้อนแรง หากใกล้เกินไปอาจมอดไหม้ แต่คังแดเนียลไม่กลัว

หากซองอูเป็นดวงไฟ แดเนียลจะเป็นดวงอาทิตย์

ร้อนแรงยิ่งกว่า เผาผลาญให้เป็นเถ้า

คังแดเนียลกระชับกอดคนในอ้อมแขนให้แนบแน่นประคองขึ้นนั่งบนตัก ไล้มือใหญ่ไปที่แผ่นหลัง ก่อนละจูบร้อน

"ยอมแพ้รึยังครับ" แดเนียลถาม

"ผมดูเหมือนคนที่กำลังจะยอมแพ้? " ซองอูหลิ่วตา ไม่ตอบเปล่า เขาใช้ร่างโน้มตัวกดท่านเทศมนตรีลงโซฟา แดเนียลได้แต่นอนหัวเราะชอบใจ คุณนักข่าวยิ้มร้าย ปลดกระดุมเสื้อคนที่เขาทับอยู่ทีละเม็ด

แดเนียลไม่ปล่อยให้ซองอูทำตามใจ ใช้แรงกระชากเสื้อคนบนร่างให้ล้มทับเขาอีกหน ป้อนจูบนุ่มนวลกลับไป ฉวยจังหวะคุณนักข่าวกำลังเผลอล่องลอยในรสสัมผัส พลิกร่างเล็กกว่าลงมาอยู่ด้านล่าง

"ร้ายจังนะ" ซองอูบ่นอุบทั้งที่เขาพอใจ

"ไม่เท่าคุณหรอกครับ ซองอู" ท่านเทศมนตรีใช้นิ้วแตะจมูกรั้นของอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

"มาตกลงกันดีกว่าแดเนียล"

"มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังไม่ตกลงกับผมอีกเหรอ" คนตัวสูงจุมพิตซอกคอขาว ทำรอยสีกุหลาบไว้แสดงความเป็นเจ้าของ

"ถึงจะมากกว่านี้ ถ้าผมไม่ตกลงก็คือไม่ตกลง"

"ใจร้ายๆ ๆ คุณซองอูใจร้ายที่สุด" แดเนียลแกล้งงอแงเหมือนเด็กเล็กๆ อ้อนให้ซองอูปลอบ คุณนักข่าวอดขำไม่ได้ที่แดเนียลมีมุมน่ารัก ถึงจะดูไม่สมวัยไปซักนิด

"เล่นเป็นเด็กๆ " ซองอูทำท่าระอาใจแต่ดวงตาของเขายังยิ้มอยู่

"ผมกลัวคุณเครียด"

"ไม่หรอกครับ เรื่องลอบยิง ผมเคยเจอมาบ้าง คุณโอเคมั้ย แดเนียล"

"ไม่มีใครโอเคที่ถูกยิงมั้งครับ แต่ก็ไม่ได้แย่อะไร"

"คุณคิดว่าใครทำ" ซองอูขยับตัวขึ้นมาจะนั่งพิงโซฟา แต่แดเนียลไม่ยอม เขาโอบเอวบางให้นั่งพิงมาที่ตัวเขาเอง เอาคางเกยไหล่นวลเนียน

แดเนียลถอนหายใจ "จะมีใครล่ะครับ คนไม่ชอบผมที่สุดในตอนนี้ มีแค่ฮวังมินฮยอน"

"เพราะเรื่องพี่สาวคุณเหรอครับ? " ซองอูหันไปถาม ในขณะที่แดเนียลโน้มเข้าไปใกล้


ซองอูเห็นดวงตาคู่นั้น 'สั่นไหว'


"คุณรู้มากเกินไปแล้วนะครับ คุณซองอู" น้ำเสียงเรียบเย็นของท่านเทศมนตรี ทำให้คุณนักข่าวสนใจ


นี่สินะ 'ร่างที่แท้จริงของคังแดเนียล'


เสือร้ายในร่างลูกหมา

อัธยาศัยดี เป็นมิตร แต่ร้ายกาจ


"คุณคิดจะฆ่าผมปิดปากรึเปล่าครับ" คุณนักข่าวเอียงคอมองคนตัวใหญ่ไหล่กว้างที่เขานั่งพิง ไม่ทันได้ตั้งตัวแดเนียลประกบจูบริมฝีปากนุ่มอีกหน

"อย่างคุณ...ผมจูบปิดปากดีกว่านะ"

นี่ล่ะ เรื่องที่ซองอูอยากตกลงกับผู้ชายคนนี้

"คุณแดเนียล ผมจะช่วยคุณ อยู่ข้างคุณตอนคุณหาเสียง คุณต้องช่วยผมเหมือนกัน คุณก็รู้ผมอยากได้อะไร"

"ตัวผมเหรอ? " แดเนียลแกล้งซื่อ

คนตัวเล็กกว่าหน้างอ "ข่าว!!! "


นี่สินะ 'ร่างที่แท้จริงขององซองอู"


ลูกแมวน้อยในร่างเสือ

แสนดื้อ ออดอ้อน แต่ทำเป็นดุดัน


"อ๋อ ครับ ข่าวๆ " ท่านเทศมนตรียังตีหน้าตาย นึกชอบในใจที่คุณนักข่าวทำท่าฟึดฟัด

"ได้มั้ยครับ" คุณนักข่าวถามย้ำทั้งที่ยังหน้างอไม่เลิก

แดเนียลหอมไปที่แก้มนุ่ม "อย่างอนสิครับ ทำแบบนี้คุณยิ่งดูน่ารักนะ รู้ตัวรึเปล่า" ก่อนที่จะเคลื่อนไปที่ริมฝีปากแสนงอน ส่งลิ้นเข้าไปทักทายอีกฝ่ายจนแทบหายใจไม่ทันเพราะไม่คิดว่าแดเนียลจะรุนแรงขึ้น

ท่านเทศมนตรียิ้มกริ่ม มองดูลูกแมวในร่างเสือหอบหายใจหนักๆ อ่อนยวบในอ้อมแขน สายตาแมวน้อยฉ่ำวาวไปด้วยอารมณ์

"คุณอยากได้ข่าว หรืออยากได้อย่างอื่นจากผมครับซองอู" แดเนียลกระซิบถามที่ข้างหู เป่าลมใส่หูซองอูบ้าง ทำโทษที่แกล้งยั่วเขาในผับ


ซองอูตอบกลับไปทั้งที่ใจสั่นระรัว


"ขะ..ข่าว!"


แดเนียลแอบลอบถอนหายใจ เจ้าแมวน้อยตัวนี้ดื้อจริง ซองอู 'ไม่ง่าย' อย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ เสียด้วย

"ถ้าอย่างนั้น...จูบเมื่อกี้แทนคำสัญญาจากผมครับคุณซองอู" แดเนียลลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วยื่นมือให้คุณนักข่าวจับ พาเดินไปส่งที่ห้องพักตามประสาเจ้าบ้านที่ดี

"ถ้าคุณสนใจ 'อย่างอื่นของผม ' นอกจากข่าว ผมพักอยู่ห้องตรงข้ามคุณนะครับ" แดเนียลพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

"ถึงผมไม่เลือกข่าว คุณก็ต้องไปนอนกอดหลานอยู่ดี จะไม่เป็นไรเหรอครับถ้าผมอยากได้ 'อย่างอื่นของคุณ' ขึ้นมาจริงๆ"

"เด็กไม่รู้เรื่องหรอกครับซองอู" คุณพ่อจำเป็นยิ้มให้อีกฝ่ายจนตาหยี

"คุณรู้ว่าผมจะไม่ทำแบบนั้นสินะ"

"รู้ใจไปหมดเลยครับที่รัก" มือใหญ่กดจมูกรั้นที่ดูแสนดื้อเหมือนเจ้าของมัน


ซองอูเอาคืนด้วยการกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายลงมาจูบหนักๆ ปลดเข็มขัดอีกฝ่ายด้วยความรวดเร็วจนแดเนียลตั้งตัวไม่ติด รูดซิปกางเกงออก ปลุกเร้าและลูบเค้น 'อย่างอื่นของแดเนียล' จนมันตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะวิ่งเข้าห้องนอนฝั่งตรงข้ามแล้วล็อคประตู!


ถ้าซองอูนอนไม่ได้ คืนนี้ก็อย่าหวังจะได้นอนหลับฝันดีเลยแดเนียล!


==========


"คุณพ่อง่วงเหรอคะ" เสียงสดใสของหนูน้อยดาเนียถามเจื้อยแจ้ว ในโต๊ะรับประทานอาหารยามเช้า ดาเนียกำลังทานซีเรียลใส่นมของโปรดของเธอด้วยตัวเอง ส่วนแดเนียลนั่งที่หัวโต๊ะและกำลังหาว สีหน้าอิดโรยนิดๆ ในขณะที่ซองอูนั่งฝั่งตรงข้ามหนูน้อยดาเนีย ในสภาพที่ไม่ได้ดีกว่าแดเนียลเท่าไหร่ มีพยาบาลพี่เลี้ยงของหนูดาเนีย ที่ชื่อคุณแดฮวีนั่งที่ประจำโต๊ะด้านข้างคอยดูแล และ แบคโฮนั่งถัดไปจากซองอู


เป็นมื้อเช้าที่ต่างจากทุกวัน เพราะมีซองอูร่วมโต๊ะอยู่ด้วย

"ค่ะ" แดเนียลตอบหนูน้อย

"เพราะคุยกับคุณน้าซองอูดึกเหรอคะ คุณน้าก็ดูง่วงเหมือนกัน"


คำถามใสซื่อของดาเนียเล่นเอาแบคโฮกลั้นหัวเราะ ในขณะที่พยาบาลพี่เลี้ยงแดฮวีจุ๊ปากให้หนูน้อยว่าไม่ควรพูด ดาเนียเอียงคอไม่เข้าใจ ส่วนแดเนียลกับซองอูหน้าตาดูพูดไม่ออกบอกไม่ถูกได้แต่อึกอัก


ในที่สุดซองอูตัดสินใจเป็นคนทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร

"ใช่ครับ เมื่อคืนน้าชวนคุณพ่อของหนูคุยกันดึกไปหน่อย ทีหลังจะไม่ทำแล้วครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ดาเนียรู้ คุณพ่อไม่ค่อยว่าง คุณพ่อเป็นคนของประชาชน ดาเนียอยู่กับพี่แดฮวีได้" หนูน้อยพูดไปตามที่ใจคิด


"อย่างนี้ดีมั้ยครับ เดี๋ยวคราวหน้าเรามาคุยพร้อมๆ กัน 3 คนเลย คุยกันหลายๆ คนสนุกดี หนูจะได้ไม่เหงาด้วย ดีมั้ยครับ" คุณน้าคนใหม่ตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ได้มั้ยคะ คุณพ่อ" หนูน้อยหันไปถามผู้ปกครอง สายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง ดาเนียลเองก็รู้ว่าเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกพี่สาวสักเท่าไหร่

ซองอูหันมาขยิบตาให้แดเนียล ราวกับบอกเขาว่าอย่าทำให้หลานของตัวเองผิดหวัง

ตกลงดาเนียเป็นหลานเขาหรือหลานซองอูกันแน่!?

"ได้สิคะ คราวหน้าเรามาคุยกัน 3 คนเลย"

บางทีมีซองอูอยู่ที่บ้านก็ดีเหมือนกัน แดเนียลคิด


==========


ก่อนไปส่งซองอูกลับอพาร์ตเมนท์ แดเนียลพาซองอูไปเดินซื้อของที่ช็อปปิ้งมอลล์ย่านนอร์ทสตรีท นักข่าวหนุ่มรู้ได้ทันทีว่า ท่านว่าที่เทศมนตรีสมัยที่สองเริ่มงานแรกของเขาแล้ว ด้วยการพาซองอูไปเปิดตัวท่ามกลางผู้คน

ช็อปปิ้งมอลล์มีคนมาจับจ่ายซื้อของกันเป็นจำนวนมาก ด้วยคอนเซ็ปของตัวสถานที่ "คุณสามารถซื้อทุกสิ่งได้ที่นี่" ซองอูไม่แปลกใจเลยซักนิด ที่แดเนียลมา 'ซื้อคะแนนเสียง' ให้ตัวเอง ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ของที่ช็อปปิ้งมอลล์แห่งนี้ขาย


แดเนียลคนเจ้าเล่ห์!


เมื่อคืนนอกจากทำเขาใจเต้นตึกตักตาค้างเกือบทั้งคืน จนทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมาจัดการ 'บางสิ่ง' ด้วยตัวเอง กว่าจะได้นอนก็เกือบตี5แล้ว


ภาพในจินตนาการของเขาเพื่อจัดการ 'บางสิ่ง' นั่นก็มีแค่ 'แดเนียล' นั่นแหละ!

ไม่ใช่ว่าซองอูไม่ต้องการแดเนียล แต่อย่างที่บอก 'ซองอูชอบเล่นกับเหยื่อ' และแดเนียลเป็น 'เพื่อนเล่นที่ดี'


จนบางทีอาจจะดีเกินไป

ทุกอย่างมันดีเกินไปจนซองอูไม่แน่ใจ ถึงแม้ลึกๆ ในใจ ซองอูจะเชื่อว่าแดเนียลจริงใจกับเขา

ใช่...จริงใจกับเขา นั่นล่ะที่แปลก เพราะพวกเขาเพิ่งรู้จักกันเมื่อคืน


ซองอูไม่เคยเจอความรู้สึกแบบนี้ หากจะหาคำที่ใกล้เคียงกับความรู้สึกที่ทบทวนซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเวลานี้ อาจจะเป็นคำว่า


'รักแรกพบ'

น่าจะใช่คำนี้


"ซองอูครับ ช่วยผมเลือกหน่อย" เสียงของแดเนียลปลุกซองอูจากความคิดของตัวเอง เขามองไปที่เจ้าของเสียงเรียก และสิ่งที่อยู่ตรงหน้า


'แหวนเพชร'


แดเนียลเล่นใหญ่เกินเบอร์อีกแล้ว! ซองอูได้แต่บ่นอุบในใจ รู้ว่าอีกฝ่ายมีฐานะ นอกจากการทำงานการเมือง แดเนียลยังเป็นเจ้าของธุรกิจน้ำมัน ที่คุณพ่อของแดเนียลค้นพบจากที่ดินในไร่ของตัวเอง จากนั้น จากนั้นคนบ้านนี้ก็กลายเป็นเศรษฐี และทำธุรกิจอื่นๆ ตามมามากมายตามประสาคนมีเงิน


"ผมคงรับไว้ไม่ได้ มันมากเกินไป" ซองอูตอบ


"ไม่มีคำว่ามากเกินไปสำหรับคนที่ผมรักครับ" แดเนียลส่งยิ้มหวานนัยน์ตาเปี่ยมรักกลับมาให้คู่สนทนา ซองอูก็อยากจะเขินหรอกนะ ถ้าแดเนียลตัังใจพูดให้เขาฟัง

ก็ตรงนี้มีพนักงานร้านยืนอยู่ตั้ง 3 คน!

แดเนียลทำไมคุณไม่ไปเป็นนักแสดง... ซองอูได้แต่คิดในใจ (อีกแล้ว)

เล่นตามน้ำให้ก็ได้! ในเมื่อแดเนียลเล่นเป็นคนดี เขาก็จะเล่นเป็นคนดีกว่าให้ (พนักงาน) ดู!

ซองอูเลือกแหวนทองคำขาวสำหรับผู้ชายประดับเพชรเม็ดเล็กจิ๋วที่ราคาถูกที่สุด บ่งบอกถึงความเกรงใจว่าตนไม่อยากรับของแพง

ทุกอย่างอยู่ในสายตาพนักงานขายทั้ง 3 คน ที่กำลังเขิน เชื่อว่าจบการขายนี้ เรื่องของพวกเขาทั้งคู่คงกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ ปกติข่าวลือ ต้นตอมาจากคนๆ เดียวยังลุกลามไปไวเสียยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง แล้วที่ยืนอยู่ข้างหน้านี่ตั้ง 3 คน! ไหนจะคนที่มากมายที่เดินอยู่ในช็อปปิ้งมอลล์อีกนับร้อยที่พวกเขาเดินผ่านในช่วงก่อนเดินเข้าร้านนี้...


ปกตินักข่าวแบบซองอู พยายามที่จะเลี่ยงเป็นข่าวเสียเอง เพราะนักข่าวอย่างเขารู้ดี

'เรื่องของชาวบ้าน สนุกกว่าเรื่องของตัวเองเสมอ'


"เพชรมันเล็กไปมั้ยครับที่รัก" แดเนียลประท้วง

ยัง! ยังไม่หยุดเล่นอีก!!!


ซองอูได้แต่หัวเราะขื่นในใจ มองดูพนักงาน 3 คนกำลังหน้าแดงเพราะคำว่า 'ที่รัก' ที่แดเนียลมอบให้เขา

"ไม่เล็กไปหรอกครับ ของแบบนี้สำคัญที่จิตใจของคนให้มากกว่า"


"ก็ได้ครับ ผมยอมแพ้ คุณอยู่รอผมตรงนี้ก่อนนะ" แดเนียลทำสีหน้าจนใจสุดๆ ที่ซองอูยินยอมรับแค่แหวนเพชรเม็ดเล็ก เดินตามพนักงานขายไป คงจะไปจ่ายเงิน

ซองอูเดินดูเครื่องประดับไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแดเนียลเดินกลับมาพร้อมพนักงานร้าน พร้อมแหวนในมือ

และทำท่าจะสวมให้เขา...

แดเนียลดูสนุกกว่าที่เขาคิดไว้มากทีเดียว

ได้ครับได้! สนุกกันไปให้สุด! ซองอูยื่นมือให้แดเนียลเพื่อสวมแหวนในร้าน ทำท่าประทับใจที่สุดเมื่อได้รับแหวน พร้อมหอมแก้มท่านเทศมนตรีต่อหน้าผู้คนในร้าน เล่นเอาพนักงานในร้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก


"ขอบคุณครับสำหรับของขวัญ"

"ของแทนใจผมต่างหาก"


ซองอูเริ่มอยากดึงแดเนียลเข้ามาชกซักที เฮ้อ!


"คุณช่วยอะไรผมหน่อยได้มั้ยครับซองอู" แดเนียลยิ้มเจ้าเล่ห์

ซองอูพยายามรักษากริยาไม่ให้ตัวเองสติแตก ตอบกลับคู่สนทนาด้วยท่าทีประหลาดใจ ทั้งที่เขาพอจะเดาได้ ว่าแดเนียลจะทำอะไรต่อ


"อะไรครับ"

"สวมแหวนให้ผมบ้างสิครับ"


แล้วแดเนียลก็หยิบแหวนอีกวงออกมา แบบเดียวกันกับที่ซองอูเลือก เพียงแต่ไซส์แหวนเป็นขนาดของนิ้วมือแดเนียล และยื่นให้ซองอูสวมให้เขา

เยี่ยมไปเลย!

ที่นี่ร้านจิลวรี่ หรือ โบสถ์กันแน่?

สวมก็สวม!!!


ซองอูสวมแหวนให้แดเนียล มีต้นเสียงหนึ่งปรบมือ แล้วพนักงานในร้านก็ปรบมือให้พวกเขาทั้งคู่ดังไปถึงนอกร้าน

ต้นเสียงปรบมือนั่น 'คุณแบคโฮ'!

ทำงานกันเป็นทีมดีนะ เจ้านายลูกน้องตระกูลนี้!!!


หลังจากที่แดเนียลเล่นละครจบฉาก ถึงยอมพาซองอูออกจากนอกร้าน เดินผ่านผู้คน หาเสียงให้ตัวเองเล็กๆ จนกระทั่งรถมารับ

พอขึ้นรถได้ อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวกันสองคน โดยมีคนของแดเนียลขับประกบหัวท้าย ซองอูทิ้งตัวเองลงกับเบาะข้างที่นั่งคนขับ

"คุณเหนื่อยเหรอ หลับตาพักซักหน่อยมั้ย เดี๋ยวถึงบ้านคุณแล้วผมค่อยปลุก"

"คุณจะไม่ให้ผมบอกทางกลับบ้านตัวเองซักหน่อยเหรอครับแดเนียล"

"ผมจะทำเป็นยังไม่รู้ก็ได้นะ ถ้าคุณอยากบอก" แดเนียลตอบพร้อมทั้งออกรถ ขับตามคนของเขาที่นำอยู่ข้างหน้า

"มีอะไรเกี่ยวกับผม ที่คุณยังไม่รู้อีกไหม"

"ความรู้สึกของคุณที่มีต่อผมไงครับซองอู"

"สำหรับคุณ ผมเป็นอะไรในใจคุณ? " ซองอูถามกลับบ้าง

"คนรักไงครับ"

"หลอกตัวเองไม่ดีนะแดเนียล"

"ถ้าผมหลอกตัวเองได้ ก็เท่ากับหลอกคนอื่นได้"

นั่นสินะ... แดเนียลพูดถูก ขนาดหลอกตัวเองให้เชื่อเรื่องโกหกได้ คนอื่นจะไม่เชื่อได้ยังไง

"ถ้าคุณเชื่อแบบนั้น ผมจะทำเป็นเชื่อด้วยก็ได้"

"ขอบคุณครับ"


ซองอูถอดแหวนมอบคืนให้เจ้าของ ถึงแม้แหวนวงนี้จะทำมาจากเพชรเม็ดเล็ก แต่ประเมินคร่าวๆ ด้วยสายตาน่าจะเป็นเกรดเอ เขาต้องการข่าววงใน (อาจจะตัวของแดเนียลบ้างนิดหน่อยน่า!) แต่เขาไม่อยากได้เงินของแดเนียล


"รับไว้เถอะครับซองอู อะไรที่ผมให้คุณแล้ว ผมไม่คิดจะรับคืน ผมตั้งใจให้คุณจริงๆ นะ ถ้าไม่เชื่อคุณดูด้านในแหวนสิครับ"


ในนั้นสลักตัวอักษรไว้ 7 ตัว คือ


'KDN&OSW'



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น