Strawberry Champagne on ice #Scoinl

ตอนที่ 2 : Ep:2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

นอกร้านอากาศหนาวนิดๆ การจับมือกันของทั้งคู่ทำให้รับรู้ความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกาย แสงไฟย่านร้านค้าสว่างไสวทั้งเส้น บ่งบอกให้เห็นเศรษฐกิจที่พัฒนาไปได้ด้วยดีของเมือง

ฝีมือการบริหารเมืองของ 'คังแดเนียล'

"รถของคุณจอดอยู่ที่ไหนครับคุณซองอู" คังแดเนียลถามคนที่เขาจับมืออยู่

"ผมไม่ได้เอารถมาเพราะตั้งใจมาดื่ม ผมแกล้งคุณเล่น คุณแดเนียล" ซองอูพูด

แดเนียลหัวเราะกับตัวเอง วันนี้เขาถูกคุณนักข่าวล้อเล่นหลายหนแล้ว

แต่นั่นทำให้คังแดเนียลยิ่งสนุก

"โอเคครับ คุณชนะ"

"ทำไมยอมแพ้ง่ายจัง" สายตาของซองอูที่มองมาไม่ได้เห็นด้วยกับประโยคที่เจ้าตัวพูดเองเลยสักนิด

นั่นเพราะคังแดเนียลไม่ได้แพ้ คุณนักข่าวไม่ได้เอารถมา แปลว่าพวกเขาต้องนั่งรถคันเดียวกัน

และคงมีช่วงเวลาดีๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่

คังแดเนียลเปิดประตูรถด้านข้างที่นั่งคนขับ เชิญคนที่เขาเลี้ยงเชมเปญคืนนี้ขึ้นรถ ซองอูขึ้นรถอย่างว่าง่าย ก่อนที่แดเนียลจะเริ่มเป็นคนขับรถที่ดี

เสียงเพลงดังขึ้นบนรถคาดิแลคสีดำคันงาม แดเนียล 'จงใจ' เปิดมันพร้อมขับรถออกจากหน้าผับ ในขณะที่ซองอู 'แกล้งทำ' ไม่ได้ยิน


I'll be your dream

I'll be your wish

I'll be your fantasy.


I'll be your hope

I'll be your love

be everything that you need.


"ไปดูดาวกันมั้ยครับ" แดเนียลถาม

"ที่ห้องผมเหรอ" ซองอูหัวเราะ แกล้งมองวิวข้างทาง ปิดซ่อนความจริงไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่ากำลังเก็บอาการไม่อยู่

"ถ้าไปดูดาวที่นั่น ผมคงเห็นแค่ดาวสามดวงที่แก้มของคุณ"

เจ้าของดวงดาวสามจุดบนแก้มนวลแอบอมยิ้ม คังแดเนียลก็คือคังแดเนียล นายกเทศมนตรีที่ประสบความสำเร็จทุกอย่างที่เขาตั้งใจจะทำ

"ไปทะเลกันดีมั้ยครับซองอู ผมอยากนอนมองดาวริมหาดกับคุณ"

ซองอูตอบคำถามนั้นด้วยความเงียบ ท่านนายกเทศมนตรีไม่พูดอะไรเพราะพอเข้าใจในคำตอบ เขาขับรถมุ่งหน้าไปที่ชายหาดของเมือง

"ทำไมคุณถึงอยากเป็นนายกเทศมนตรีสมัยที่สอง คุณหลงใหลในการเมืองเหรอครับ" ซองอูเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อสงวนท่าที ในขณะที่หันมามองคนขับที่นั่งด้านซ้าย ไฝใต้ตานั่นคล้ายดวงดาวอยู่บ้างเหมือนกัน

"ทำไมคุณถึงเลือกจะเป็นนักข่าวล่ะ" แดเนียลถามกลับทั้งที่ยังมองถนน

"คุณอย่าตอบคำถามด้วยคำถาม คุณไม่ใช่คนโง่ ถ้าอยากให้ผมร่วมมือกับคุณ คุณควรตอบผมตามตรง แล้วผมจะพิจารณาเองว่าผมควรจะร่วมมือกับคุณมั้ย"

"ผมอยากเห็นเมืองเราสงบสุข คนในเมืองอยู่อย่างปลอดภัย"

"คุณคังแดเนียลครับ คุณกำลังหาเสียงกับผมอยู่รึเปล่า"

"ผมยังยืนยันนะ ผมหาคนรักอยู่ครับ" แดเนียลพูดติดตลก ก่อนที่จะย้ำอีกครั้งขณะมองกระจกมองหลังที่ดูเหมือนมีปัญหาอยู่นิดหน่อย

"ผมพูดจริงนะเรื่องความสงบสุขในเมือง ผมมีความสุขที่เห็นเมืองเล็กๆ ของเราปลอดภัย ถ้ากฎหมายเปิดช่องให้ผมอยู่ 2 สมัยได้ ผมควรจะพอใจที่เป็นแค่สมัยเดียวเหรอครับ"

"แต่ไหนแต่ไรก็มีแต่นักการเมืองที่พูดแบบนี้ ผมไม่เห็นมีใครที่ทำโดยไม่หวังผลเลยซักคน"

"ผมไม่เคยทำอะไรผิดกฎหมาย" แดเนียลพูด

"พวกเรานักข่าวแค่ยังจับผิดคุณไม่ได้เท่านั้นเอง"

"จับผมให้ได้สิครับ" น้ำเสียงนุ่มของแดเนียลเชื้อเชิญคนนั่งข้างตัว

"แบบนี้น่ะเหรอ" คุณนักข่าวขยับตัวเข้าไปข้างนายกเทศมนตรีรูปหล่องับเล่นเข้าที่ซอกคอของคนตัวสูง

"รอเดี๋ยวนะครับ ถ้าผมจอดรถได้เมื่อไหร่คุณไม่รอดแน่"

ซองอูหัวเราะ แกล้งแดเนียลสนุกดี

"ผมคิดถูกรึเปล่านะที่เลือกคุณ? ซองอู"

"ถ้าคุณอยากลองทบทวนดูใหม่ ผมเองก็ไม่ว่าอะไร" ซองอูตอบไปพลางมองกระจกข้าง เขาเห็นความผิดปกติบางอย่าง

รถสีดำสองคันแล่นตามหลังพวกเขา แดเนียลขับรถไวขึ้นเพื่อทดสอบ รถสองคันนั้นขับเร่งตามมาเพื่อรักษาระยะให้อยู่เท่าเดิม

"คุณวางแผนเปิดตัวผมแบบนี้เหรอ แดเนียล"

"นั่นไม่ใช่คนของผม"

"ถ้าอย่างนั้น ใคร? "

เสียงปืนดังขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นรถ2คันนั้นที่ไล่หลังมา แน่นอนว่าเป้าหมายคือคาดิแลคคันงามที่พวกเขาทั้งคู่นั่งอยู่

"อดทนไว้นะเลิฟลี่"

"!? "

"ชื่อรถคันนี้ของผมน่ะ"

"....." ซองอูรู้สึกปวดหัวนิดๆ ดูท่าไม่ใช่คนของแดเนียลจริงๆ คนที่น่าจะทำเรื่องนี้ เขาคิดออกเพียงคนเดียวคือคู่แข่งทางการเมืองของแดเนียล

'ฮวังมินฮยอน'


เสียงเพลงยังคงอยู่ตัดกับบรรยากาศที่กระสุนเริ่มสาดระรัว ซองอูได้แต่ถอนหายใจ ส่วนแดเนียลกำลังโทรศัพท์ออกด้วยท่าทางสบายๆ ในขณะที่เร่งความเร็วรถหนีระยะกระสุนให้ไวขึ้นอีก


I want to stand with you on a mountain,

I want to bathe with you in the sea.

I want to lay like this forever,

Until the sky falls down on me


"คุณแดเนียล ถึงเลิฟลี่ของคุณจะกันกระสุน แต่ผมไม่อยากฟ้าถล่มไปกับคุณเหมือนในเพลงนี้นะ"

"ถนนเวสต์ รถ2คัน รีบมา" แดเนียลพูดกับคนปลายสาย

"กลัวรึเปล่าครับซองอู"

"ไม่หรอก ผมชอบความท้าทาย"

แดเนียลเลิกคิ้วสงสัย ซองอูจึงพูดต่อ "เมื่อกี้ที่คุณถามผมว่าทำไมผมถึงมาเป็นนักข่าว"

"งั้นก็ดีครับ คุณช่วยเปิดช่องของเลิฟลี่ด้านหน้าคุณได้รึเปล่า ช่วยหยิบคุณเพอร์เฟคให้ผมที"

ซองอูเริ่มคิดว่าการตั้งชื่อสิ่งของของแดเนียลมันน่ารักผิดเวลา

คังแดเนียลมีเสน่ห์ในแบบฉบับของตัวเอง

การที่เขาตั้งชื่อ ปืนพก 9 มม. Karh PM9 กระบอกสีเงินตัดกับสีดำ ว่า 'คุณเพอร์เฟค' ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูน่าค้นหาขึ้นอีก

จับถนัดมือดี ซองอูนึกชอบปืนกระบอกนี้

"ส่งคุณเพอร์เฟคมาให้ผมครับซองอู คุณช่วยจับเลิฟลี่ให้ผมที" แดเนียลบอกให้คุณนักข่าวช่วยจับพวงมาลัย พร้อมกับขอปืนจากมือ

"คุณขับต่อเถอะ" คุณนักข่าวบอกนายกเทศมนตรี ซองอูเปิดกระจกข้างรถ ใช้คุณเพอร์เฟคยิงดับเบิ้ลแอคชั่นเข้าที่ล้อรถทั้งสองคัน ทำให้รถเสียหลักไปชนกันเองพร้อมกับเสียงเพลงที่จบลง

"ฟังเพลงอื่นมั้ยครับ" แดเนียลยิ้มให้ซองอู รถสองคันนั่นตามมาไม่ได้แล้ว

"พอเถอะคุณ" เขาไม่อยากฟังเพลงอะไรตัดกับบรรยากาศในรถอีก

ซองอูยิงปืนได้เก่งกาจจนแดเนียลประทับใจ ทั้งการหลบวิถีกระสุน และยิงดับเบิ้ลแอคชั่นโดยที่ไม่เสียกระสุนนัดแรกจากการยิงเพื่อกะระยะ ทำให้รถสองคันนั่นดูเป็นผู้ร้ายกระจอกงอกง่อย

"ใกล้ถึงถนนเวสต์แล้ว ทำยังไงดีครับซองอู ไม่มีคนตามมา ลูกน้องผมก็คอยเก้อสิ"

"ดูคุณสนุกนะ แดเนียล"

"ครับ อยู่กับคุณ ผมสนุกมากทีเดียว"

"อยากสนุกกว่านี้มั้ย"

"ผมสนใจนะ"

"แต่ผมอยากพักผ่อนแล้วล่ะ" ซองอูตอบ

"ไม่เป็นไรครับ ถ้าอยู่กับผมคุณอาจจะต้องเจอเรื่องแบบนี้บ่อยๆ ผมเข้าใจ"

แดเนียลไม่อยากให้คนไม่เต็มใจมาเสี่ยงกับเขา ชีวิตนักการเมืองเป็นแบบนี้ ถึงการเป็นนักข่าวแบบที่ซองอูทำอยู่จะอันตราย แต่คงน้อยกว่าการเลือกอยู่ข้างเขา แดเนียลคงต้องหาวิธีอื่นเพื่อให้ชนะการเลือกตั้งครั้งนี้ได้อย่างวางใจ

เลิฟลี่พาพวกเขามาถึงถนนเวสต์ เป็นจุดปลอดภัยที่คนของแดเนียลเตรียมไว้

"เปลี่ยนรถกันครับซองอู ผมต้องให้เลิฟลี่ต้องไปพักก่อน"

ซองอูมองรถที่จอดเทียบด้านข้าง วอลโว่สีขาว คงจะกันกระสุนเหมือนกัน

"คันนั้นชื่ออะไรครับ" ถ้าแดเนียลเป็นคนชอบตั้งชื่อข้าวของ ซองอูคิดว่ามันคงจะมีชื่อเหมือนกัน

"บิวตี้ครับ"

ซองอูก้าวลงจากรถ คนของแดเนียล 2 คนเข้าไปแทนที่ แดเนียลเปิดประตูรถด้านหลังคนขับให้คุณนักข่าวขึ้นนั่ง ส่วนตัวเขานั่งข้างคนขับ

มีรถนำทางพวกเขาด้านหน้า และด้านหลังอีกสองคันตามประกบเพื่อความปลอดภัย ซองอูที่นั่งด้านหลังคนเดียวหยิบโทรศัพท์มาเล่น

ยังไม่มีข่าวของรถสองคันนั้นที่เขายิง...

แดเนียลมองปฏิกริยาของซองอูผ่านกระจกมองหลัง

แบคโฮพูดทำลายความเงียบ "ไปไหนกันดีครับ? " ครอบครัวของแบคโฮเป็นผู้ดูแลตระกูลคังมาหลายชั่วคน เขาเป็นทั้งคนดูแล เพื่อน และพี่ชายของแดเนียล

"ซองอูครับ คืนนี้เราคงต้องเปลี่ยนไปดูดาวที่บ้านผมก่อน พรุ่งนี้ผมจะให้คนไปส่งคุณนะ"

แบคโฮโทรออกไปแจ้งรถคันอื่นว่าพวกเขาจะกลับบ้านตระกูลคัง โดยไม่รอคำตอบจากคุณนักข่าว ถ้าแดเนียลต้องการแบบนั้น สำหรับแบคโฮ ซองอูไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

"ครับ" ซองอูตอบไปตามน้ำ

บิวตี้พาพวกเขากลับไปยังคฤหาสถ์ของแดเนียล ตัวบ้านอยู่บนภูเขา จัดว่าดูดีทั้งบรรยากาศและการตกแต่ง

ดวงดาวที่บ้านแดเนียลก็สวยใช้ได้

แดเนียลเชิญคุณนักข่าวเข้าบ้าน โดยมีแบคโฮเดินตามปิดท้าย

"คุณพ่ออออออออออ"

เด็กหญิงตัวเล็กน่ารัก ผมยาวสลวย ดูแล้วคล้ายตุ๊กตา วิ่งตรงมาหาแดเนียล ในขณะที่คนถูกเรียกย่อตัวลงกางแขนรอเด็กน้อย มีทั้งพี่เลี้ยง วิ่งตามมาติดๆ

"ยังไม่นอนเหรอครับคนเก่ง"

หนูน้อยส่ายหน้า "ดาเนียรอคุณพ่อกลับมาค่ะ"

"ดึกแล้วนะ หนูต้องนอนเยอะๆ นะคะ พ่อเคยบอกว่ายังไงคะ"

"นอนพักเยอะๆ จะได้สุขภาพแข็งแรงค่ะ"

"ไปนอนนะคะ"

"ดาเนียอยากนอนกอดคุณพ่อค่ะ"

ท่านนายกเทศมนตรีเหลือบมองคุณนักข่าว

"ขอพ่อคุยธุระกับน้าซองอูก่อนได้มั้ยคะ เดี๋ยวคุณพ่อตามไป"

"คุณน้าซองอู" เด็กหญิงตัวเล็กทักทายอย่างว่าง่าย

"หนูดาเนียน่ารักจังครับ" ซองอูนึกเอ็นดูเด็กน้อย

"ดาเนียลืมอะไรอีกมั้ยคะ" เสียงผู้ติดตามแดเนียลพูดขึ้นมาอย่างน้อยใจ

"คุณอาแบคโฮ"

"ขออาอุ้มหน่อยได้มั้ย ดาเนีย"

ดาเนียกางแขนให้แบคโฮอย่างว่าง่าย แดเนียลส่งหนูน้อยให้ผู้ติดตามของเขา

แบคโฮอุ้มหนูน้อยเข้าห้องนอน พี่เลี้ยงของดาเนียตามเข้าห้องไป เหลือเพียงเจ้าของบ้านกับผู้มาเยือน

แดเนียลเดินนำซองอูเข้าไปนั่งที่ห้องทำงานของเขา ก่อนที่จะปิดประตูห้องเพื่อคุยกัน

"ชอบเด็กมั้ยครับ" เจ้าของห้องพูดทำลายความเงียบ ส่วนซองอูกำลังสำรวจห้องด้วยสายตา

"ผมมีลูกให้คุณไม่ได้หรอกนะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีดาเนียแล้ว"

"ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณมีลูก เก็บความลับเก่งนะครับ แม่เด็กอยู่ไหนล่ะ" ซองอูไม่เคยได้ข่าวว่าแดเนียลแต่งงานแล้ว หรือเด็กคนนีัเป็นลูกลับๆ อย่างที่พวกนักการเมืองชอบทำ

"คุณหึงเหรอ" แดเนียลกระเซ้า

"เปล่าครับ ผมก็แค่อยากรู้ตามประสานักข่าว"

"ผมบอกแล้วไงครับว่าผมยังไม่มีคนรัก"

"ถ้าอย่างนั้นคงเป็นคู่นอนของคุณ"

"ผมดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ? "

"ครับ"

"หมดกันภาพลักษณ์ของผม" แดเนียลแสร้งหมดแรงทรุดตัวนั่งซบไหล่ซองอูบนโซฟากลางห้องรับแขกก่อนคลอเคลียซอกคอขาว

เขาทิ้งจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"ดาเนียเป็นหลานของผม พี่สาวผมกับพี่เขยปกป้องดาเนียไว้ด้วยชีวิต ผมอยากจะให้ดาเนียเติบโตขึ้นในเมืองที่ปลอดภัย ผมหวังมากไปหรือเปล่าครับซองอู"

"ผมคิดว่ามีเหตุผลอื่นอีก" ซองอูปล่อยให้ท่านนายกเทศมนตรีทำตามใจ ร่างกายใกล้ชิดกันจนได้กลิ่นไม้ซีดาร์และเครื่องหนังของน้ำหอมจากตัวอีกฝ่าย

แดเนียลไม่ตอบอะไร

"ผมชื่นชมที่ผ่านมาคุณดูแลเมืองนี้ดี แต่แค่การที่คุณเป็นนายกเทศมนตรีอีกสมัย ไม่สามารถเปลี่ยนเมืองนี้ตลอดไปได้ คุณเองก็รู้ดี เมื่อกฎหมายข้อหนึ่งไม่ถูกใจนายกเทศมนตรีคนใหม่ถัดจากคุณ พวกเขาจะแก้กฎหมายอีกครั้ง นั่นอาจไม่เพียงพอให้ดาเนียเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัย"

ซองอูพูดตามความเป็นจริงที่เห็น

"ถึงเวลานั้นคุณจะทำยังไงครับแดเนียล สืบทอดอำนาจผ่านตระกูลอย่างพวกเคนเนดี้เหรอ คุณก็เห็นสุดท้ายแล้วเขาถูกยิงตาย ถ้าคุณตาย ดาเนียจะเติบโตอย่างปลอดได้ยังไง"

"คุณแดเนียล ถึงไม่มีผมสนับสนุน คุณก็ชนะได้ เหตุผลอะไรครับที่คุณต้องการชนะอย่างวางใจในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรีครั้งนี้ครับ"

เมื่อแดเนียลถอนหายใจ ซองอูสมเป็นนักข่าว เขาถามได้ตรงประเด็นและชัดเจน ท่านนายกเทศมนตรีขยับตัวออกจากร่างเล็กที่คลอเคลีย "ตั้งแต่เด็กดาเนียไม่ค่อยแข็งแรง เธอมักจะป่วยเล็กๆ น้อยๆ อยู่เสมอ"

"ครับ" คุณนักข่าวสบตาแดเนียลมองหาความจริงภายใต้ดวงตาแสนมีเสน่ห์นั่น หวังว่าผู้ชายคนนี้จะไม่แต่งนิทานหลอกเขา

"ครอบครัวพี่สาวผมดูแลเธอมาเรื่อยๆ จนกระทั่งประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ผมดูแลดาเนียต่อจากพี่สาวชื่อของเธออยู่กับญาติผมที่แคนาดา แต่ความจริงแล้วเธอยังอยู่กับผม ผมไม่อยากให้หลานไปอยู่ไกลตา"

ซองอูกำลังฟังอย่างตั้งใจ

"แต่แล้ววันหนึ่งดาเนียมีอาการป่วย เนื้อตัวเป็นรอยช้ำ ตอนแรกผมคิดว่าเธอวิ่งเล่นแล้วล้ม แต่พี่เลี้ยงที่เป็นพยาบาลที่ดูแลเธอมาแต่เล็กบอกว่าไม่ใช่ เธอไม่ได้ล้ม..."

"ลูคิเมีย? " ซองอูพูดทำลายความเงียบ

"ครับ...ใช่"

"ผมยังไม่เข้าใจ การเป็นนายกเทศมนตรีอีกสมัยจะช่วยเด็กน้อยที่ป่วยเป็นลูคิเมียได้ยังไง ที่คุณควรทำคือพาหนูดาเนียไปหาหมอ"

"พาไปแล้วครับ โชคยังดีอยู่บ้างที่ดาเนียตอบสนองต่อยาได้ดี แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าเธอได้ปลูกถ่ายไขกระดูก ซึ่งเนื้อเยื่อของผมไม่เข้ากับของดาเนีย"

"ถ้าไม่ได้ทำล่ะครับ? "

"ดาเนียจะเหลือเวลาอย่างมากอีก 5 ปี ช่วยผมเถอะนะซองอู สิ่งที่ผมอยากได้คือฐานข้อมูลปลูกถ่ายเนื้อเยื่อของผู้บริจาค ซึ่งเมืองเรายังไม่มี มันคงง่ายกว่านี้ ถ้าหากผมเป็นนายกเทศมนตรีสมัยหน้า และยังช่วยเหลือผู้ป่วยคนอื่นได้อีกด้วย" แดเนียลลองวิงวอนขอความเห็นใจซองอูดูอีกครั้ง เขาคิดว่คุณนักข่าวไม่ใช่คนใจร้าย

คู่สนทนาของแดเนียลเงียบ

ซองอูกำลังคิด ถ้าหากเขาเอาตัวเองไปพัวพันกับการเมือง มีข้อดี อะไรบ้าง

ข้อดีคือเขาน่าจะได้ทำข่าวการเมืองเชิงลึกมากขึ้น ได้ช่วยเหลือคน และมีของแถมเป็นนายกเทศมนตรีมากเสน่ห์

แล้วข้อเสียล่ะ?

เขาคงเดือดร้อนเพราะเป็นศัตรูกับฮวังมินฮยอน อืม...ก็ไม่เป็นไร ซองอูชอบความเสี่ยง เพราะมันทำให้เขารู้สึกถึงการมีชีวิต

"ก็ได้ครับ ผมเห็นแก่ดาเนีย และผู้ป่วยคนอื่นๆ หรอกนะ"

"ขอบคุณครับ ถ้าคุณอยากได้อะไรตอบแทนบอกผมได้เลย"

"อะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ" น้ำเสียงของคุณนักข่าวยั่วเย้าฝ่ายตรงข้าม

"เว้นแต่ดวงดาวบนฟ้าครับ" แดเนียลยิ้มอย่างรู้ทัน

"ถ้าผมอยากได้ดาวน่ารักที่ใต้ตาขวาของคุณ? "

แดเนียลกระซิบแผ่วเบา


"ผมให้คุณทั้งตัวเลยครับซองอู"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น