Strawberry Champagne on ice #Scoinl

ตอนที่ 1 : Ep:1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

องซองอูเขย่าน้ำแข็งในแชมเปญสีชมพูเบาๆ ที่มีสตอเบอร์รี่ลูกโตอยู่ในนั้น เขามองสายตาที่จับจ้องเข้ามา สายตาคมของผู้ชายที่อยู่เคาท์เตอร์บาร์ฝั่งตรงข้ามนั่น ผู้ชายคนนั้นกำลังยกแก้วที่เหมือนกันกับเขา ก็แน่ล่ะ แชมเปญแก้วนี้ ผู้ชายคนนั้นมอบให้เขา

'คังแดเนียล'

คังแดเนียลเป็นผู้ชายที่น่าสนใจคนหนึ่ง เขาเป็นข่าวทุกวัน ทั้งแง่ดีและร้าย แต่ผู้คนก็ยังเข้าหาเขา ราวกับฝูงผึ้งที่ชอบดอกไม้ แต่องซองอูไม่ใช่คนแบบนั้น เขาไม่ชอบเข้าหาคนอื่นก่อน ทำไมจะต้องเหนื่อยให้เปลืองแรง ถ้าสนใจเขา ผู้ชายคนนั้นต่างหากที่ต้องลงแรง ส่วนเขาจะเป็นเพียงผู้เลือกก็พอ

เสียงเพลงโหวกเหวกในผับย่านกลางเมือง ไม่สามารถทำอะไรพวกเขา ทั้งคู่ยังคงมองกันราวกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้เงียบงัน

'น่าสนใจ'

คือสิ่งที่เขาทั้งคู่ 'คิด' ต่อฝ่ายตรงข้าม

คังแดเนียลยกแชมเปญสีชมพูแก้วนั้นขึ้นจิบ ในขณะที่องซองอูส่งสายตาท้าทายแล้วกัดสตอเบอร์รี่ในแก้วแชมเปญนั่นให้เขาดู

น้ำจากสตอเบอรี่ลูกโตเลอะที่มุมปาก องซองอูเช็ดมันอย่างไม่ใยดี เพราะละสายตาไปเพียงแว่บเดียว ผู้ชายคนนั้นหายจากที่นั่งหน้าเคาท์เตอร์บาร์ไปเสียแล้ว

'นึกว่าจะใจถึงกว่านี้' องซองอูคิด เขาเสียใจนิดหน่อยที่ปล่อยเหยื่อคืนนี้หลุดมือไปได้

"ขอนั่งด้วยได้มั้ยครับ" เสียงพูดดังมาจากด้านหลัง

คังแดเนียลก้าวเข้ามาถือวิสาสะนั่งข้างๆ แม้องซองอูจะยังไม่อนุญาต เขาถือแก้วแชมเปญนั่นมาด้วย

"ดื่มกันมั้ยครับ" ชายหนุ่มผู้มานั่งใหม่ถาม

ซองอูไม่ตอบแต่หยิบแก้วแชมเปญที่เขาได้รับขึ้นมาชนกับแก้วของคนตัวสูง เสียงแก้วชนกันทำให้หัวใจคังแดเนียลสั่นไหว

แรงดึงดูดเป็นสิ่งแปลก บางคนกล่าวว่าคนที่มีความคล้ายกันมักมีสิ่งที่ดึงดูดเข้าหากัน แต่สำหรับแม่เหล็กกลับดึงดูดขั้วตรงข้าม คังแดเนียลไม่แน่ใจว่าองซองอูจัดเป็นประเภทไหน พวกเขาทั้งคล้ายกันและต่างกัน

แววตาคมแต่กลับมีสายตาที่ไม่สนใจโลกใบนี้ ราวกับเป็นอย่างไรก็ช่างมัน ชวนให้น่าค้นหา

แต่อีกด้านหนึ่งรอยยิ้มขององซองอูกลับยั่วเย้า หยอกล้อ แต่กลับดูผลักไสไม่ให้คังแดเนียลข้ามเส้นเข้ามา

เป็นคนเข้าใจยากซะจริง

แต่เขาชอบ

คังแดเนียลชอบความเข้าใจยากเพราะเวลาชนะมันน่าภูมิใจ

ชัยชนะเล็กๆ แต่กลับดูยิ่งใหญ่

นี่คือสิ่งเดียวที่เขาแน่ใจเกี่ยวกับองซองอู

ซองอูสนใจเขาเช่นกัน

องซองอูกำลังใช้สายตาประเมินผู้ชายคนที่นั่งข้างๆ

ผู้ชายที่คนกล่าวกันว่าเป็นคนร้ายกาจ กลับดูไม่ร้ายในสายตาเขา บางทีอาจเพราะแชมเปญหอมนุ่มที่ได้รับ ทำให้การตัดสินใจของเขาผิดพลาด

ไม่เป็นไร

ลองดูก็ได้

ในเมื่อผู้ชายคนนี้ก้าวเข้ามาให้เขาเลือกเอง

คังแดเนียล มาทดสอบกัน

"มาคนเดียวเหรอครับ" ซองอูเอ่ยถาม

"ใช่ครับมาคนเดียว แต่ผมไม่คิดจะกลับคนเดียว" แดเนียลส่งข้อความมาทางสายตา มันแปลว่า 'คืนนี้ผมอยากอยู่กับคุณ' แต่ซองอูทำเป็นไม่เข้าใจ

"แย่เลยนะครับ ต้องมาหาเพื่อนในบาร์"

"ใช่ครับ คุณสนใจเป็นเพื่อนผมไหม คุณ? "

"ซองอูครับ"

"ผมแดเนียลครับ คุณอาจจะรู้จักผมอยู่แล้ว"

"เมืองนี้มีใครบ้างไม่รู้จักคุณ ท่านเทศมนตรีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองเรา" ซองอูยิ้มให้เขา คนที่ไม่รู้จักคังแดเนียลสิแปลก

"จะเป็นการละลาบละล้วงไปมั้ยครับ ถ้าผมจะถามว่าคุณทำงานอะไร"

"ใจร้ายจังนะครับ"

"ผมใจร้ายเหรอ"

"ใจร้ายตั้งแต่คุณแกล้งไม่รู้ว่าผมเป็นใครแล้ว ถ้าคุณไม่รู้จักผม คุณคงไม่สั่งสตอเบอร์รี่เชมเปญมาให้ผมหรอกจริงมั้ยครับ? "

"ว้า...แย่จังนะครับ ถูกจับได้ซะแล้ว"

คังแดเนียลพูดไปอย่างนั้น เขาไม่ได้รู้สึกจนแต้มอย่างที่ตัวเองพูดซักนิด องซองอูเป็นผู้ประกาศข่าวภาคค่ำคนดังของสถานีโทรทัศน์ประจำเมืองนี้ อีกทั้งยังเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับร้านอาหารในเมือง เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าซองอูนั้นชอบเชมเปญเป็นที่สุด

ผู้ประกาศข่าวคนดังที่ชอบทำข่าวเจาะลึก ตีแผ่เรื่องการเมือง คนในเมืองพร้อมจะเชื่อคนนี้ กับนายกเทศมนตรีที่ต้องการเป็นข่าวด้านดีในช่วงนี้เพราะกำลังชิงตำแหน่งผู้สมัครนายกเทศมนตรีอีกสมัย ดูยังไงก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ใช่แล้ว...ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แค่ทำให้ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ

คุณคิดว่าฝ่ายไหนตั้งใจบังเอิญล่ะ?

คำตอบคือ...

ทั้งคู่นั่นแหละ

ซองอูรู้ว่าร้านนี้คือร้านโปรดของท่านนายกเทศมนตรี ส่วนแดเนียลนั้นรู้ เพราะเขาเป็นฝ่ายนัดคนที่ซองอูรออยู่เอง

แน่นอนว่า คนๆ นั้นไม่มา

แดเนียลเชื่อว่าซองอูนั้นรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นผู้นัดตัวจริง คุณนักข่าวน่ารักที่กำลังจะเป็นของเขาไม่ใช่คนโง่ หรือบางทีซองอูอาจจะฉลาดเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้ด้วยซ้ำ

"คุณต้องการอะไรครับท่านนายกเทศมนตรี" ซองอูถามขณะที่ยกเชมเปญแก้วเดินขึ้นจิบ

"คุณไง"

แอลกอฮอล์แค่ 15% ในเชมเปญทำอะไรซองอูไม่ได้ แต่คนที่คุยอยู่กับเขาทำได้

ซองอูกำลังหน้าแดง

ไม่ได้เขินหรอก แค่หวั่นไหว ถึงจะรู้ความหมายของคำว่า 'คุณไง' เป็นอย่างดี แดเนียลแค่ต้องการให้เขาช่วยส่งผ่านภาพลักษณ์ดีๆ ให้ชาวเมืองเห็น

แต่ซองอูไม่สามารถระงับอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะเพราะเสน่ห์เหลือล้นของฝ่ายตรงข้ามได้

ยามที่คังแดเนียลยิ้มให้เขา มันเหมือนโลกหยุดหมุน

"ผมจะช่วยอะไรคุณได้ครับ คุณมีทุกอย่างอยู่ในมือ ทั้งเงิน อำนาจ ชื่อเสียง"

"ผมยังไม่มีคนรักครับ" แดเนียลตอบ

ถ้าได้ซองอูมาเป็นคนรัก ดีกว่าข่าวดีเป็นร้อยเท่า ภาพลักษณ์ของซองอูเหมาะสมที่จะอยู่เคียงข้างแดเนียล

"เป็นคนรักให้คุณหลอกชาวเมือง จนกว่าคุณจะเลือกตั้งเสร็จเหรอครับ"

"หลอก? ทำไมต้องหลอกด้วยล่ะครับ ในเมื่อผมชอบคุณจริงๆ "

"ผมก็อยากจะเชื่อคุณนะ แต่ทุกอย่างดูง่ายไปหน่อย"

"ทำไมต้องทำให้ยากด้วยล่ะครับ ในเมื่อเราทำให้ทุกอย่างมันง่ายได้" ร่างสูงจับมือนิ่มของฝ่ายตรงข้าม ซองอูไม่ดึงมือออกปล่อยให้จับมือตามสบาย ส่วนมืออีกข้างของคุณนักข่าวกำลังเท้าคางมองหน้าคนตัวสูง

ซองอูกำลังพิจารณาว่าฝ่ายตรงข้ามจริงจังแค่ไหน หนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่ทุกคนหลงใหลจะคิดจริงจังกับเขา?

'อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า' ซองอูคิดกับตัวเอง

แดเนียลไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามคิดนาน คืนนี้เขาต้องเจรจาสำเร็จ

"ผมจริงจังนะ" นายกเทศมนตรีรูปหล่อกล่าวย้ำให้คุณนักข่าวมั่นใจ

"ผมไม่คิดว่า คนที่เพิ่งรู้จักกันจะคิดจริงจังต่อกันได้ง่ายๆ " ซองอูปฎิเสธอ้อมๆ เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์ที่จริงจังกับใครทั้งนั้น คังแดเนียลยังไม่ใช่ข้อยกเว้น

"ผมอกหักเหรอครับนี่ ผมเสียใจจัง" ผู้ชายร่างสูงใช้นิ้วโป้งวนบนมือนิ่มที่เขาจับอยู่เบาๆ กริยาแบบนี้ไม่ได้ไม่เหมือนคนยอมแพ้เลยสักนิด

คังแดเนียลไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ สิ่งที่เขาอยากได้ เขาต้องได้ ซองอูไม่ใช่ข้อยกเว้นสำหรับเขา

ซองอูขยับตัวเขามาใกล้ ก่อนที่จะกระซิบข้างหูแดเนียลด้วยน้ำเสียงท้าทาย

"ผมหมายถึง ผมอยากรู้จักคุณให้'ลึกซึ้ง'ขึ้นอีกนิด"

คนตัวเล็กเป่าลมเบาๆ เข้าหูแดเนียลหลังจากพูดจบประโยคชวนคิดมากนั่น ท่านนายกเทศมนตรีถึงกับหุบยิ้มไม่ได้ คุณนักข่าวน่าสนใจกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

"ให้ผมไปส่งคุณที่บ้านดีมั้ยครับ เราจะได้รู้จักกัน 'ลึกซึ้ง' มากขึ้นด้วย" แดเนียลเอ่ยถาม เขาต้องการเพียงคำอนุญาตจากคนข้างๆ อีกแค่นิดเดียว แผนการวันนี้ของเขาจะสำเร็จ

"โชคร้ายจังเลยนะครับ วันนี้ผมขับรถมาซะด้วยสิ" คนตัวเล็กพูดพร้อมหัวเราะ ดูเหมือนเชมเปญแก้วนี้ทำให้เขาเพลิดเพลินเหลือเกิน

ความจริงเป็นเพราะคังแดเนียลต่างหากที่ทำให้ซองอูรู้สึกสนุกในคืนนี้ ความมืดของยามราตรีอาจมีส่วนบ้างที่ทำให้ซองอูปล่อยใจ แต่ความดีส่วนใหญ่เป็นของคังแดเนียล

มือที่แดเนียลไล้นิ้ววนอยู่บนมือเขา มันเริ่มร้อน

ซองอูชอบเล่นกับเหยื่อ

และสิ่งที่ชอบที่สุดคือ ทำให้เหยื่อผิดหวัง

เขาอยากเห็นสีหน้าผิดหวังจากแดเนียล สีหน้าของคนไม่เคยแพ้ เวลาผิดหวังจะเป็นยังไงกันนะ

ซองอูอยากเห็นจริงๆ

แต่แล้ว...ซองอูก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด

"เหรอครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน" แดเนียลปล่อยมือ และ ลุกออกจากเคาท์เตอร์บาร์ไปอย่างง่ายๆ ไม่ยื้อ ไม่เรียกร้อง ไม่ขอต่อเวลากันเลยสักนิด เขากำลังเดินออกจากร้าน ถ้าผลักประตูไม้นั่น แดเนียลจะออกจากร้านโดยสมบูรณ์

ซองอูเห็นเพียงแผ่นหลังของท่านนายกเทศมนตรี ลาดไหล่กว้างนั่น ถ้าได้พิงสักครู่คงจะรู้สึกดีไม่น้อยเลย

"เดี๋ยวครับ" ซองอูรีบตะโกนบอก

เจ้าของแผ่นหลังกว้างกำลังอมยิ้ม เขาหยุดก้าวและหันกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ครับ? "

"คุณลืมของ"

คังแดเนียลขมวดคิ้ว เขาใช้มือตบดูกระเป๋าสตางค์ที่กางเกงกับโทรศัพท์มือถือ

ทุกอย่างยังอยู่ครบ...

ถึงทีซองอูได้ยิ้มบ้าง แดเนียลที่เสียอาการนิดๆ ดูน่ารักดี เพียงพอแล้วกับการทดสอบของเขา

"ผมไม่ได้ลืมอะไรไว้นะ"

"คุณลืมผมไว้"

ซองอูลุกขึ้นหยิบเสื้อโค้ตตัวยาวสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมาสวม ก่อนจะก้าวไปหาท่านนายกเทศมนตรีที่เกือบทางออกของประตูร้าน ประสานมือตัวเองเข้ากับมือแสนอุ่นนั่น และเดินออกจากร้านไปพร้อมกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น