CASTING-มากับแฟน- (เริ่มปิดตอนนิยายวันที่ 12 ม.ค. 62)

ตอนที่ 2 : 01.รถเมล์สายซิ่ง(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

 


มีใครคนนึงชอบเธอ และเขาชอบเพ้อ

มีใครคนนึงคิดถึงเธออยู่ทุกเวลา

-Sweety Boy-

 

 

“โอ้ย เสร็จแล้ว”ผมบ่นออกมาแล้วนั่งลงกับพื้นร้าน

 

“อะ น้ำ”ผมหันไปขอบคุณบอสแล้วเปิดขวดน้ำดื่ม

 

“พี่โทรหาเตอร์พี่เตอร์แล้วนะ พี่เตอร์บอกวันนี้ไม่มา ฝากกุญแจเอาไว้”พี่ต้นเดินออกมาหลังเปลี่ยนเสื้อ

 

“โอ้ย แตงหิวข้าว เราไปหาอะไรกินกันก่อนไหมอ่ะ ไม่ไหวแล้ว”แตงทำเสียงโอดครวญ

 

“กินพิซซ่ามั้ย โปร 1 แถม 1 ด้วย”บอสออกความเห็น

 

“อืมก็ดีนะ กินแป้งจะได้หลับสบาย”พี่ต้นบอกเสริม

 

“ปะไปกัน แตงไม่ไหวแล้ว รีบล็อคร้านเลย เออพี่ต้าเห็นพี่แก้วบอกมีคนติดต่อเล่นหนังหรอ”

 

“อืม เห็นติดต่อมานะ นัดคุยกันวันศุกร์ที่ร้าน”

 

“โหวันศุกร์คนเยอะนะ จะคุยกันตอนไหนละ”เออวะบอสพูดมีเหตุผล

 

ผมกดเปิดเช็คโทรศัพท์ขณะที่เดินออกมารอพี่ต้นปิดร้านที่หน้าร้าน

 

ตื้อดึง

 

TANANU THAMAWIT ส่งคำขอเป็นเพื่อน

 

ผมกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์  ใครว้ะหน้าคุ้นๆ หน้าตาออกคมๆหน่อยนึง ถือว่าดีทีเดียว แบบผมนะคนละสไตล์กับเขาเลย โอ้ะมีรูปถ่ายที่คณะด้วย รุ่นพี่รึเปล่า

 

 

“สวัสดีนี่พี่โอนะ รับแอดหน่อย”

 

ผมกดเข้าไปอ่านแชทที่เด้งขึ้นมา ถูกส่งตั้งแต่ช่วงเย็นๆ พอดีผมไม่เปิดแจ้งเตือนนะ เดี๋ยวรบกวนตอนทำงาน ผมกดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนไป

 

“รับแล้วครับ”

“เอ่อพี่ครับ วันศุกร์ที่พี่บอกจะมานัดที่ร้านผมนะครับ

รบกวนมาช่วงกลางวันได้มั้ยครับผมทำงานกะเย็นตอน 6 โมง”

 

ผมพิมพ์เสร็จแล้วกดปิดหน้าจอเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าไว้ เพราะพี่ต้นเดินออกมาแล้วจะได้ไปกินข้าวสักที

 

“แล้วเราจะไปยังไงกันคะเนี่ย ไปกินที่ไหนด้วย”แตงพูดขัดขึ้นมา

 

“เออ ไปห้าง Y มั้ย ใกล้ดีทางนั้นรถไม่ติดเท่าไหร่ด้วย”

 

“ไปรถเมล์ไหม ประหยัดดี”บอสพูดขึ้นมา

 

“พี่ได้หมดอยู่แล้ว งั้นเอาที่บอกมาละกัน”พวกเราเดินมารอรถเมล์ อ้อไอ้สายฟ้าลูกรักของผมผมจอดไว้ที่ร้านครับ เพราะหอผมอยู่ใกล้ร้านตอนขากลับค่อยไปเอา 

 

คนแถวนั้นหันมามองพวกผมตอนที่เดินผ่าน แล้วหันไปซุบซิบกัน พอผมหันไปมองพวกคุณเธอก็รีบหันหนีแบบอายๆ เหอะๆ จะบอกว่าพนักงานกะนี้หน้าตาดีสุดแล้ว ไม่ได้โม้ขอบอก ตอนทำงานมีแต่ลูกค้าสาวๆนักเรียนทั้งนั้น พี่ต้นไม่ได้ธรรมดานะครับ อดีตเดือนคณะนะครับ หน้าออกจะคุณชายหน่อย ดูเรียบร้อยแบบผู้ดีอะ นิสัยก็ดี ส่วนบอสนะหน้าตาจะเข้มๆหน่อยนึง ผิวออกแทนนิดหน่อย นิสัยเหรอ ยังไม่ขอออกความเห็นดีกว่า มาถึงน้องแตงหรือแตงกวา เป็นผู้หญิงออกแมนๆนิดๆแต่งตัวสบายๆหน่อย หน้าตาก็เก๋ๆนะครับไม่ซ้ำใคร ผมกับแตงสูงเท่ากันครับ เวลาเราไปไหนด้วยกันต้องอยู่ตรงกลาง ส่วนบอสกับพี่ต้นยืนขนาบข้างๆ เหมือนผมกับแตงมีบอดี้การ์ดส่วนตัว

 

“รถมาแล้ว โหคนเยอะนะเนี่ย”บอสบ่นออกมาเพราะบนรถคนนี่นั่งกันเต็มเลยแต่ดีหน่อยมีคนลงมาอยู่ 3-4 คน มันเหลือที่ว่างที่นึงเลยให้แตงนั่งไป ส่วนผมพี่ต้น บอส ก็ยืนเกาะราวไปตามระเบียบ ผมเดินขึ้นไปข้างหน้าเพราะด้านหลังคนค่อนข้างเยอะ

 

“โอ้ะขอโทษครับ”ผมบอกขอโทษผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง เพราะผมดันไปชนเข้าตอนที่รถออกตัว ลุงนะลุงจะออกตัวก็บอกหน่อยเส้-^- ถ้าผมหงายหลังหัวกระแทกพื้นจะทำยังไง

 

รถออกตัวไปเรื่อยๆ ก็จอดตามจุดที่รับผู้โดยสาร คนบนรถก็เพิ่มมากขึ้นส่งผลให้ผมต้องโดนเบียดไปข้างหน้าด้วย(นี่จะไม่มีคนลงป้ายนี้เลยเหรอ อึดอัดเว้ย) ผมยิ่งสูงน้อยๆอยู่(ยังไม่อยากยอมรับว่าเตี้ยTT) ผมนี่เขย่งเท้าหาพื้นที่หายใจเลยครับ เข้าใจอารมณ์เหมือนเป็นหลุมดำที่ไม่มีใครเห็นหัวไหมครับ มันเจ็บกระดองใจ ขอพื้นที่ให้ผู้ชายสูงน้อยด้วยครับ รถออกตัวอีกครั้ง ผมหันหลังกลับไปชะเง้อหาพี่ต้นกับบอส หึๆ ไม่เห็นแม้แต่ปลายผม ถามว่ามองผ่านทะลุไปด้านหลังมั้ย ตอบได้เลยว่าไม่ คนที่อยู่ด้านหลังนี่ก็สูงเหลือเกิน บังไปอีก

 

ผมยืนเอียงไปตามแรงการขับรถของลุง ผมนี่ยอมใจคิดว่าอยู่บนของเล่นในสวนสนุก เหวี่ยงซะตัวจะปลิว หลายครั้งที่ผมหลงไปชนคนอื่นจนต้อพูดขอโทษไปล้านรอบ(เวอร์)  เหมือนคนด้านหลังผมจะทนไม่ไหวที่ผมหงายหลังบ่อย เลยขยับขึ้นมายืนด้านหน้าผมแล้วหันหน้ามาทางผม คนอื่นบนรถก็บ่นนิดๆเพราะผู้ชายคนนั้นไปเบียดคนอื่น ผมก็ก้มหน้าไม่มองด้วยความกลัวนิดๆ เอ่อไม่ได้ตั้งใจชนนะ อย่าทำอะไรผมเลย ผู้ชายคนนี้น่าจะอายุเยอะกว่าผมหน่อยๆน่าจะเป็นพี่นะ

 

ลุงแกก็ยังคงเสต็ปการขับรถไม่เกรงใจผู้โดยสารเหมือนเดิม แต่เวลาที่ผมจะหงายหลังพี่เขาก็เอื้อมมือมาจับไหล่ไว้ แต่พี่เขาไม่เอียงตัวอะไรตามแรงรถเลย พอผมเซไปด้านหน้าพี่เขาก็ยืนนิ่งๆแบบนั้นให้ผมชน ผมรีบตั้งหลักแล้วเงยหน้าไปขอโทษพี่ชายคนนั้น โหผมสูงเลยไหล่มานิดเดียว พี่เขาก็แค่มองแล้วก็เมินหันไปมองทางอื่น ผมหันไปด้านนอก พึ่งมาถึงแค่ครึ่งทางเอง พอรถจอดก็มีคนลงไปเยอะพอสมควร แต่ก็ยังเบียดกันนิดหน่อย ผมขยับถอยหลังไปนิดหน่อยเพราะอึดอัดที่พี่เขาหันหน้ามาทางนี้

 

“เอี้ยดดด”


“เฮ้ย”รถหยุดกะทันหันทำให้ผมหลุดมือจากราว ผมร้องออกมาเพราะกำลังจะหงายหลังตามแรงโน้มถ่วงโลก

 

หมับ

 

มีมือมาโอบตัวผมเอาไว้ แล้วจับให้ผมขึ้นมายืน ผมยืนนิ่งตัวเกร็งมือสองข้างของผมกำแน่น ผมตาโตมองคนข้างหน้า พี่ผู้ชายคนนั้นเอามือข้างหนึ่งจับราวไว้ ส่วนอีกข้างก็โอบไหล่ผมเข้าหาตัว ทำให้เหมือนพี่เขากอดผมอยู่

 

“เกือบแล้ว”ผมได้ยินเสียงพี่เขาบ่นพึมพำ

 

ผมกระพริบตาปริบๆมองหน้าพี่เขา พี่เขาก็มองเข้ามาในตาผม ผมนิ่งอยู่ท่านั้น

 

“กรี้ด”ผมสะดุ้งได้ยินเสียงผู้หญิงกรี้ดเบาๆ ผมหลบตาพี่เขาก่อนจะหันไปมองต้นเสียงนั้น เอ่อว่าแต่คนมองผมกับพี่เขาเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ผมหันมามองพี่คนนั้น

 

“เอ่อ ปล่อยได้ยังครับ”ผมถามออกมาพี่เขาชะงักนิดหน่อยแล้วปล่อยมือออก ขนแขนนี่ลุกเลย มันรู้สึกแปลกๆเกร็งๆ เหมือนผมอยู่ในฉากหนังที่นางเอกล้มแล้วพระเอกก็มาประคองทัน แต่ขอโทษครับผมเป็นผู้ชาย

 

“ขอบคุณครับ”ผมพูดขอบคุณออกมาพอให้พี่เขาได้ยิน พี่เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปด้านข้างมองทาง

 

ผมเหล่ตามองพี่เขา ดั้งโด่ง หน้าคม สูงอีก หุ่นก็ดีเหมือนนักกีฬาสงสัยออกกำลังกายบ่อย มองแล้วอิจฉา เดี๋ยวไฟในตาลุก

 

พอถึงป้ายรถที่ผมต้องลง ผมก็ต้องโดนเบียดอีกเพราะคนเยอะ ผมจ่ายเงินแล้วลงไป ป้ายนี้คนลงเยอะพอสมควรสงสัยมาห้างกัน ตอนนี้ 21.20 น.

 

“คนเยอะจริงๆ”พี่ต้นพึมพำคนเดียวหลังจากลงจากรถ แต่ผมได้ยินอะ

 

“รู้งี้นั่งต้มมาม่าอยู่บ้านกินดีกว่า”แตงบ่นออกมา

 

“ในขณะที่พวกเราต้องทนเบียดคนอื่น แต่คนแถวนี้เนี่ยสะบ้ายสบาย มีคนกันเซกันล้ม มีกงมีกอด อีกนิดอาจมีหยอดกันก็ได้นะครับท่านผู้ชม”ไอ้บอสพูดขึ้นแล้วส่งสายตากรุ้มกริ่มมาให้ผม

 

“อะไรๆมีอะไรพี่บอสใครเหรอ”แตงดูกระตือรือร้นขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

“ไปกินพิซซ่าดีกว่า ปะๆ ไปพี่ต้น”ผมไม่สนใจบอสกับแตงแล้วเดินดันไหล่พี่ต้นให้เดินไปด้านหน้า

 

“เดี๋ยวต้า พี่ว่าร้านมันอยู่อีกฝั่งนะ”พี่ต้นขืนแรงผมเอาไว้แล้วชี้มือไปอีกทาง

 

“ว้าย เขินน้องต้าเขินเหรอครับ”บอสวิ่งมาข้างๆผมแล้วเอานิ้วชี้ผมไปมา ท่าทางแบบนี้มันน่าโดนถีบซะให้เข็ด(แต่ขาสั้นทำไม่ได้) ได้ข่าวว่ารู้จักกันแป้ปเดียว ชักจะเกินไปแล้วนะครับคุณบอส

 

“ไม่ได้เขินเว้ย ทำไมต้องเขินนี่ผู้ชายทั้งแท่งครับ แมนๆ”ผมหยุดเดินแล้วตอบกลับไป

 

“อะไร ยังไง ทำไม ตอบแตงหน่ออยยย”แตงก็กระโดดไปมาข้างผม แบบถ้าไม่รู้ไม่หยุดนะบอกเลย พึ่งรู้ว่าแตงเป็นคนที่กระตือรือร้นในเรื่องคนอื่น อย่าไปบอกเจ้าตัวนะเดี๋ยวงอนผม

 

“พี่จะล้มแล้วมีคนช่วย เคลีย จบ ไปๆ เดี๋ยวห้างปิดก่อน”

 

ผมเดินกอดอกหนีไอ้ตัวปัญหาสองคน พี่ต้นเดินมาขนาบข้างผมแล้วบอกว่าร้านอยู่ไหน พอดีผมไม่ค่อยได้มาห้างนี้บ่อยเลยไม่คุ้นเส้นทาง

.

.

.

 

“เอาฮาวาเอียนครับ ไก่บาร์บีคิว 6 ชิ้น โค้ก 1 เหยือก ผักโขมอบชีส 1 ที่ครับ”พี่ต้นหันไปสั่งออเดอร์

 

“โหหมดเหรอพี่ สั่งเยอะจัง”ผมบ่นออกมาเพราะมาแค่ 4 คน พิซซ่าก็ 2 ถาดแล้ว

 

“ไม่หมดก็ห่อแต่พี่ว่าหมดนะแตงมาทั้งที”พี่ต้นบอกพอให้ได้ยินกันสองคนแล้วยิ้มหันไปทางแตง

 

“เออ จริงด้วย”ผมกับพี่ต้นยิ้มขำกันสองคน

 

“อุ้ยพี่บอสๆใช่รุ่นพี่ พี่มั้ย พี่โออะ”แตงหันไปสะกิดบอสให้หันตาม บอสเรียนวิศวะ ปี 2 นะครับ

 

“โอไหน มันหลายโอนะ ไหนอยู่ไหน”

 

“นั่นไงอดีตเดือนมหาลัยนะ”ผมหันไปมองตามที่แตงบอกไหนๆอดีตเดือนมหาลัย หล่อสู้ผมได้มั้ย

 

“อ้าว! นั่นคนบนรถเมล์ที่สวีทกับต้านิ่ ว่าอยู่คุ้นๆพี่โอเว่นนี่หว่า ตอนบนรถเมล์เห็นหน้าไม่ชัด”จบคำนั้นทั้งโต๊ะนี่หันกันพรึบ โดยมิได้นัดหมาย พี่เขาเดินผ่านกระจกหน้าร้านไป

 

“ทำไมอะพี่โอสุดหล่อทำไรพี่ต้าอะ”แตงหันไปทางบอส

 

“ก็กอดกันอะ”บอสหันมามองหน้าผมแล้วยิ้มล้อ เฮ้ยใจเย็นทุกคน

 

“ไม่ได้กอดเค้าช่วยเฉยๆ”ผมรีบแก้คำพูด

 

“นั่นลุงรหัสกูเอง แต่ไม่สนิทอะไม่ค่อยคุยกัน”บอสหันมาบอกผม มันเหมือนจะพูดกับผมเลยใช้คำไม่สุภาพ

 

“ไม่ได้อยากรู้”

 

“ก็เผื่อน้องตาต้าอยากเดินสะดุดไปซบอกพี่เค้าอีกไง”ไอ้บอสยิ้มขำ

 

“ซบอกเหรอ”แตงหันมาทางผมแล้วทำตาโต

 

“เดี๋ยวนะที่พี่บอสบอกคนบนรถเมล์คือพี่โอเหรอ อร้าย เขิน -////-“แตงกรี้ดกร้าด แล้วบิดตัวไปมา หมดกันลุคสาวเท่ห์ที่สั่งสมมานาน

 

“พอๆไม่ได้อะไรทั้งนั้นแหละ นั่นๆของมาพอดีกินครับทุกคน”ผมเปลี่ยนประเด็นเพราะอาหารมาเสิร์ฟพอดี

 

ผมหยิบนู่นหยิบนี่กินไม่สนใจสายตาล้อเลียนที่มองมาทางนี้ ก็แค่พี่เค้าช่วยเท่านี้จะอะไรมากมาย พี่ต้นก็หันไปดุบอสว่าเลิกล้อได้แล้ว บนโต๊ะจึงกลับมาสงบอีกครั้ง ผมก็นั่งกินพิซซ่าชิวๆ ส่วนแตงก็ถ่ายรูปอาหารไม่ก็ถ่ายตอนพวกผมกินอยู่ ผมก็หันไปว่าแตงหลายครั้งเพราะชอบกดถ่ายตอนกำลังอ้าปาก แตงก็หัวเราะคิกคักคนเดียวแล้วก็ลงมือกิน

 

“อั้ก อิ่มเว้ย”บอสพูดออกมาหลังจากทานเสร็จ ตอนนี้เรากำลังเดินไปรอรถครับ ส่วนพิซซ่าไม่ต้องห่วงหมดเกลี้ยงตามที่พี่ต้นได้กล่าวไว้ ผมนี่นั่งมองแตงกินแล้วยอมใจ บอสก็ด่าแตงว่า ตะกละบ้าง กินเหมือนหมูบ้าง แต่แตกก็ตอบกลับมาว่า

แล้วไง กินแล้วมันหนักหัวใครไม่ทราบเท่านั้นแหละบอสก็เงียบกริบ ส่วนพี่ต้นก็นั่งเงียบๆเสงี่ยมเหมือนไม่มีตัวตน

 

“ดีนะ ช่วงนี้ดึกแล้วคนไม่ค่อยเยอะ”ผมบอกออกมา

 

“จะได้นั่งสักที ยืนจนขาแข็งแล้ว”

 

พวกเรายืนรอรถไปตามระเบียบ พอรถมาคนไม่เยอะจริงด้วยผมเลยได้นั่งสบายๆ เราเลือกนั่งด้านหลังกันครับผมนั่งกับพี่ต้น ส่วนแตงนั่งกับบอส ผมกับพี่ต้นแค่นั่งเฉยๆเงียบๆแต่ไม่รู้สึกอึดอัด ส่วนแตงกับบอสก็เถียงกันตลอดทาง ผมหันไปมองแล้วได้แต่ส่ายหน้า เบื่อไอ้คุ่นี้จริงๆครับ คุยกันดีๆไม่ได้ เดี๋ยวก็ได้กันเองซะเลย

 

ผมปั่นไอ้สายฟ้ากลับหอโดยสวัสดิภาพ หอพักผมไม่ได้ขี้ๆนะครับ ถือว่ามีระดับระดับนึงทีเดียว (ไม่ต้องงงที่ผมทำงานนะเพราะผมไม่อยากขอเงินพ่อแม่ใช้เยอะ ตอนแรกว่าจะขออยู่แบบธรรมดา แต่พ่อกับแม่อยากให้อยู่แบบสบายและปลอดภัย เลยต้องมาอยู่ที่นี่แหละ) ตึกมี 10 ชั้น ผมอยู่ชั้น 8 ชั้น 10 เป็นดาดฟ้า มีต้นไม้กับโต๊ะหินอ่อน สำหรับนั่งชิวๆ

 

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ติ้ด

 

แอ้ด

 

“โอ้ยร้อนๆ”ผมเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอน ถอดเสื้อผ้าเตรียมอาบน้ำ พอผมอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาแต่งตัวแล้วใช้มือหนึ่งเช็ดผม ส่วนอีกมือจับโทรศัพท์เช็คข่าวสาร

 

TANANU

“โอเคได้ เดี๋ยวพี่จะบอกคนอื่นๆให้”พี่โอส่งข้อความตอบกลับมา ประมาณ 2 ทุ่ม

 

TATA

“ขอบคุณครับ”

สติกเกอร์ขอบคุณ

ผมตอบกลับไป แล้วเลื่อนดูแชทกลุ่ม

ตื้อดึง

 

TANANU

“แล้วเจอกันครับ”

 

TATA

“ครับ”

 

ผมออกจากแชทพี่โอ แล้วกดเข้าไปไทม์ไลน์คนอื่นๆ ผมยิ้มขำเพราะเขตโพสต์รูปไอ้แทนที่เมาแล้วนอนอยู่บนพื้น น่าจะเป็นห้องไอ้เขต

 

น้องเขต ไม่รับเศษใจ ได้เพิ่มรูปภาพ กับ T-TAN 상수

5 นาทีที่แล้ว

ขนาดหลับยังหล่อ คามเมาไม่สามารถทำอะไรพี่เขาได้จริงๆ หมั่นไส้



(จินตนาการว่า พื้นหลังคือพื้นนะคะ หาได้เท่านี้จริงๆ) 

ไลค์ 250  ความคิดเห็น 12  แชร์ 3

หมิง' หมิง:เหมือนดังที่เขาว่าเมาเหมือนหมา หลับอย่างเทพบุตร แต่ถ้าแทนอยากได้ความอบอุ่น ให้มาซบอกเรา

ลูกเจี๊ยบในกำมือ:หมิง' หมิงไปๆไอ้หมีใหญ่ อย่ามายุ่งกับน้องแทนกู

สุดหล่อมาแจ้งเกิด:เทพบุตรตัวจริงมาแล้วครับบบ 

น้องเขตไม่รับเศษใจ:สุดหล่อมาแจ้งเกิด มั่นหน้ามาก -0-

หมิง' หมิง:ลูกเจี๊ยบในกำมือกรี้ดหยาบคาย หมิงๆย่ะหมิงๆไม่ใช่หมีใหญ่

TATA KNPLP:เออ ฝากดูมันด้วย พรุ่งนี้มีเรียน 10 โมง

ของเล่นลอยได้:TATA KNPLPนั่นๆเมียเค้ามาตามแล้ว

เมียศรีโด้หรือโดคยองซู:เป็นชะนีต้องทำใจ ไม่เป็นไรมีพี่โด้ปลอบใจอยู่

TATA KNPLP:เมียพ่อคุณสิครับ ตลก

ของเล่นลอยได้:ทำเขินๆ


ผมกดออกเพราะเหนื่อยใจกับพวกนี้ รีบนอนดีกว่าดึกแล้วเดี๋ยวตื่นมาไม่หล่อ




________________________________________________________________________


8/3/2560

สวัสดีค่ะทุกคน พี่เค้าไม่ฆ่าหนูหรอกหนูออกจะน่ารักจริงมั้ย ? 555

ตอนก่อนไม่ได้คุยกันเลย พอดีเอมเบลอๆทำอะไรไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ ตอนเห็นคนเข้ามาอ่านนี่แทบกรี้ด ได้แต่นั่งตีหมอนด้วยความดีใจ(อีบ้า) ขอบคุณคนที่ติดตามนะคะ 


10/3/2560

ครบแล้ว เย้ๆ อะไรมีกงมีกอด มีซัมติงกันเปล่า หมั่นไส้แทนจะหล่อเกินไปแล้ว เรื่องจะดำเนินไปช้าๆนะคะ ไม่รีบเร่ง อย่าเบื่อกันน้า งงๆกันไหม ถ้าสงสัยถามได้นะ



(อันนี้เอาให้เห็นภาพเฉยๆนะคะ อย่าเอาอะไรกับลายเส้นอันกากด๋อยของเอมเลย)



ฝากนิยายมากับแฟนไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะถ้าชอบอย่าลืมกดเฟบ คอมเมนต์ติชมได้นะ(อยากได้กำลังใจนิดนึงTT) 

*เจอคำผิดบอกได้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #17 monmonmu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 16:02
    อร๊ายยยย เขินแทนต้า5555 ติดตามนะคะ
    #17
    0