| MY BOSS MY FRIEND | สวัสดีครับท่านประธาน #HunBaek feat.EXO

ตอนที่ 8 : MY FRIEND 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    12 ต.ค. 61






| MY BOSS MY FRIEND | สวัสดีครับท่านประธาน
















Chapter 8






เลิกงานแล้วมาหาฉันด้วย

 


แบคฮยอนกดอ่านข้อความที่ถูกส่งเข้ามาใบหน้าน่ารักหงิกงอเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่ง



ชิ้! ทำไมเขาต้องไปหาอีกคนด้วยในเมื่อมันเป็นเวลาเลิกงาน

คนตัวเล็กกดปิดทำท่าทีไม่สนใจข้อความที่ถูกส่งมา



 

ถ้าอยากมีงานทำต่อไปก็มาหาฉันในห้อง

 


“คิดว่าตัวเองเป็นใครไอ้พวกบ้าอำนาจ!”แบคฮยอนบ่นออกมาเสียงเบา สองมือรีบกดข้อความตอบกลับไป



 

ครับๆ รับทราบครับ รู้แล้วครับ

เดี๋ยวผมจะรีบเข้าไปพบท่านทันทีเลยครับ


 

พอส่งข้อความไปแล้วคนตัวเล็กก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์เมินข้อความที่เซฮุนตอบกลับมาแล้วหันมาสนใจงานตรงหน้ามากกว่า ถึงงานนี้เขาจะพลาดมันก็จะเป็นแค่งานเดียวที่เซฮุนจะมีโอกาสได้ด่าเขาเป็นครั้งสุดท้าย



เพราะต่อจากนี้ไปอย่าหวังจะหาเรื่องมาด่าแบคฮยอนได้อีก ส่วนเรื่องเวลาเดี๋ยวกลับบ้านไปเขาจะตั้งนาฬิกาปลุกทั้งในโทรศัพท์ นาฬิกาหัวเตียงกับนาฬิกาข้อมืออีกเลยคอยดู!



คนตัวเล็กนั่งพิมพ์งานอยู่หน้าจอคอมได้ไม่นานเวลาเลิกงานก็มาถึง ซึ่งท่านประธานบอกให้ทุกคนกลับบ้านได้ยกเว้น เขา



“ขออนุญาตครับ”คนตัวเล็กเปิดประตูเข้ามาในห้องเมื่อได้รับอนุญาตจากอีกคน



“ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรจะพูดกับผมครับท่านประธานโอ เซ ฮุน”ผู้ช่วยเลขาแบคฮยอนเน้นชื่อของคนตรงหน้าชัดทุกถ้อยคำซึ่งมันสามารถเรียกความสนใจจากคนตัวสูงที่กำลังอ่านเอกสารตรงหน้าได้อย่างดี



ปึ้ก! คนที่ครองตำแหน่งประธานบริษัทปิดแฟ้มลงเสียงดังแล้วเลื่อนไปไว้ข้างโต๊ะ สายตาคมจ้องคนตัวเล็กที่ทำท่าทางอวดดีเหมือนไม่เคยโดนเขาดุมาก่อน



เขาจะไม่ถือละกันไหนๆตอนนี้ก็เลิกงานแล้ว



คนตัวสูงไม่ตอบแต่กลับลุกขึ้นยืนแล้วถอดเสื้อสูทตัวนอกออกโยนมันไปไว้บนโต๊ะทำเอาแบคฮยอนสะดุ้งด้วยความตกใจ มือหนาปลดเนคไทเพื่อคลายความอึดอัดแล้วเดินเข้าไปหาผู้ช่วยเลขาตัวเล็กที่แสดงท่าทีสั่นออกมา



“ไม่ทำท่าทางอวดดีเหมือนตอนเข้ามาหน่อยเหรอ ฉันอยากเห็น”คนตัวสูงเอนตัวพิงกับขอบโต๊ะแล้วกอดอกมองคนตรงหน้า



“ท-ท่านมีอะไรจะพูดก็รีบพูดดีกว่าครับ ผมจะกลับบ้าน”แบคฮยอนพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นแต่ไม่รู้ทำไมการกระทำกับสมองเขามันไม่ตรงกันเลย



นี่นายจะสั่นทำไมเนี่ยแบคฮยอน!



“ฉันแค่อยากจะเคลียร์เรื่องสถานะของเรา”



สถานะของเรา? พูดอย่างกับเราสองคนคบกันเป็นแฟน


แบคฮยอนแอบคิดในใจแล้วเงยหน้ามองท่านประธานที่กำลังจ้องมาที่เขาอยู่



“ครับ”



คนตัวสูงถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟารับรองทำให้แบคฮยอนต้องเดินตามอีกคนมาอย่างช่วยไม่ได้ แบคฮยอนยืนมองอีกคนที่นั่งอยู่แถมยังนั่งไขว่ห้างสบายๆ เขายืนนิ่งอย่างสงบเสงี่ยม



นี่กะจะไม่ชวนเขานั่งหน่อยเหรอ แต่ด้วยตำแหน่งในตอนนี้ทำให้เขาไม่กล้าพูดออกไปเดี๋ยวจะโดนจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบมาเสียก่อน ถ้าจะนั่งเองก็คงจะเสียมารยาทสุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องยืนคุยกับอีกคนสินะ



“ฉันขอโทษ”



แบคฮยอนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพราะอยู่ดีๆอีกคนก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแถมยังเป็นประโยคที่เขาไม่คิดว่ามันจะหลุดจากปากอีกคน



“ที่จริง...ท่านไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอกครับผมผิดเองที่มาทำงานสายแล้วยังเสียมารยาทกับท่านอีก”แบคฮยอนรีบตอบกลับอีกฝ่าย



เขารู้แก่ใจดีว่าตัวเองผิดเต็มๆแต่เขาก็ยังโกรธอีกคนทั้งๆที่มันไม่สมควร พอโดนอีกคนขอโทษก็ทำเอาแบคฮยอนรู้สึกผิดขึ้นมาทันที



“รู้ตัวด้วยเหรอ?



แบคฮยอนแทบอยากจะยกโซฟาฟาดใส่อีกคนให้รู้แล้วรู้รอด คนเขาอุตส่าห์กำลังสำนึกผิดเอาความรู้สึกของเขาคืนมาเดี๋ยวนี้!



“ครับ! ผมผิดเองครับ”คนตัวเล็กตอเสียงประชดใส่อีกคน



“อย่าทำท่าทางแบบนี้สิฉันก็ผิด ผิดที่ไม่ชี้แจงให้นายรู้ว่าอะไรควรไม่ควรเวลาเราเจอกันที่บริษัทควรทำตัวแบบไหนเพราะฉันคิดว่านายจะฉลาดและมีวุฒิภาวะในการตัดสินใจมากกว่านี้เสียอีก”



อื้ม! เอาเลย เอาให้พอ จะด่าว่าเขาโง่ใช่ไหม เอาอีกสิ้ พูดมาเล้ย!!!


“แต่ไม่ว่ายังไง นายอย่าทำแบบนี้เลยแบคฮยอน” 



“ทำ ทำอะไรอีกครับ ไม่ทราบว่าผมไปทำอะไรให้ท่านประธานไม่พอใจอีกครับเชิญท่านเรียนมาได้เลยผมจะได้ทราบแล้วปรับปรุงตัวเอง”



“เห้อ~ ก็แบบที่นายเป็นอยู่ตอนนี้ไงเลิกทำท่าทีอวดดีขี้ประชดประชันได้แล้ว เลิกงอนอะไรไม่เข้าเรื่องสักที แบคฮยอนนายโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆแล้วเลิกทำเหมือนตอนที่นายเป็นเด็กเสียที



“ชิ้ พูดเหมือนตัวเองรู้จักเราแต่เด็ก”แบคฮยอนบ่นพึมพำออกมาเสียงเบาแต่มันก็มากพอที่จะให้อีกคนได้ยิน



“ก็ใช่นะสิตอนเด็กๆน-”เซฮุนหยุดชะงักแล้วกระแอมไอออกมาเบาๆ



“ทำไมครับตอนเด็กผมมันทำไม”แบคฮยอนขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกคน



“ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าที่ฉันดุนายเพราะฉัน....เป็นห่วง”คนตัวสูงรีบเปลี่ยนเรื่องเห็นว่าแบคฮยอนทำท่าทีสงสัยในตัวเขา



“เป็นห่วง เป็นห่วงผมเนี่ยนะ!”แบคฮยอนชี้มาที่ตัวเองอย่างไม่เชื่อหู นี่เขาต้องฟังผิดไปแน่ๆ



.




“ใช่ ฉันไม่อยากให้ใครมาว่าว่านายเป็นเด็กเส้นเพราะเป็นเพื่อนกับท่านประธาน เพราะฉะนั้น...อย่าโกรธฉันเลยนะ แบคฮยอน



ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่าแต่ตอนนี้คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายขอร้องอ้อนวอนขอคืนดี สายตาและน้ำเสียงแบบนี้แบคฮยอนไม่เคยได้รับจากท่านประธานเลย


และไม่รู้ทำไมแบคฮยอนถึงรู้สึกมวนท้องแปลกๆเหมือนมีผีเสื้อล้านตัวบินอยู่ในท้องของเขา



“อะ อะไรกันท่านอย่าทำแบบนี้สิครับผมไม่ชิน”



“เผื่อนายจะลืมไปว่าตอนนี้เลิกงานแล้ว นายไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านแล้ว”แบคฮยอนมองอีกคนที่มีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มเล็กๆประดับอยู่ที่มุมปากของอีกคนไหนจะสายตาที่เปลี่ยนไปนี่อีก



คนอะไรโหมดจะโหดก็น่ากลัวจนเขาตัวสั่นพอโหมดจะดีก็ดีจนเขาหวั่นไหว



หวั่นไหว?



นี่เขากำลังคิดบ้าอะไรอยู่ แบคฮยอนอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้สติตัวเองกลับมา



“ครับ เอ้ย! โอเค”



“ดีเลย แบคฮยอนนายมานั่งนี่มา”




                 หมับ             พรึบ




เซฮุนใช้จังหวะที่แบคฮยอนเผลอดึงแขนของอีกคนเข้ามาให้มานั่งที่ข้างๆเขาโดยที่แบคฮยอนแทบจะขึ้นไปนั่งทับบนตักของอีกคนอยู่แล้ว



“นี่!”คนตัวเล็กขึ้นเสียงแสดงอกาการไม่พอใจแถมยังตกใจมากๆทำเอาอีกคนหัวเราะออกมาเบาๆ แบคฮยอนขยับตัวออกห่างแต่กลับโดนเซฮุนดึงตัวเขาให้เข้ามาชิดเหมือนเดิม



ซึ่งการกระทำแบบนี้ทำเอาแบคฮยอนช็อคและทำตัวไม่ถูกเอามากๆ



“ตกลงนายไม่โกรธฉันแล้วนะ”



“ม-ไม่โกรธแล้ว ช่วยขยับออกไปได้ไหม”



“ฉันกลัวนายไม่ได้ยิน”



คนตัวเล็กขนลุกซู่เพราะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆที่รินรดใบหู แบคฮยอนรีบหันไปหาอีกคน



จุ้บ



เหมือนทุกอย่างรอบตัวของเขาหยุดหมุน คนตัวเล็กตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะสัมผัสอุ่นที่แก้มมันบ่งบอกชัดเจนว่าเซฮุนหอมแก้มเขา!



ความเงียบเข้าครอบคลุมทั่วทั้งห้องและเป็นเซฮุนเองที่ผละตัวออกมาก่อน คนตัวสูงยกมือขึ้นมาเกาแก้มตัวเองเบาๆไม่ต่างจากแบคฮยอนที่พอได้สติคนตัวเล็กก็รีบเอามือมาจับที่แก้มตัวเองทั้งสองข้างทั้งสองคนทำตัวไม่ถูกไปพักใหญ่



“ฉัน..ไม่ได้ตั้งใจ”สุดท้ายก็เป็นเซฮุนที่เอ่ยประโยคแรกออกมา



“มันเป็นแค่...อุบัติเหตุ”



แล้วความเงียบก็เข้าครอบงำอีกครั้ง จะว่าไปมันก็ตลกดีนะที่เซฮุนแสดงท่าทีประหม่าในแบบที่แบคฮยอนเองไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งๆที่ปกติอีกคนชอบแกล้งเขาด้วยการเข้ามาใกล้บ่อยๆ



จากอาการประหม่ากลับกลายเป็นความรู้สึกตลกจนแบคฮยอนเผลอหัวเราะออกมาเมื่อหันไปมองอีกคนแล้วเห็นเซฮุนเขินจนหูแดง



“นายหัวเราะอะไร”



“เปล๊า ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับก่อนนะ”คนตัวเล็กตอบแล้วลุกขึ้นยืน แบคฮยอนเดินไปเปิดประตูห้องแต่จังหวะที่เขากำลังจะเดินออกไปคนตัวเล็กก็ต้องชะงักเสียก่อน



แต่แก้มนายนิ่มดีนะ



ปัง!



แบคฮยอนรีบออกมาแล้วปิดประตูเสียงดัง


ไอ้ประธานบ้า!





.....



 

วันนี้แบคฮยอนแวะมาที่ร้าน ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องเจอจงแดที่กำลังช่วยซิ่วหมินเสิร์ฟของอยู่



“อ้าวน้อง พนักงานใหม่เหรอเราอะ”แบคฮยอนแกล้งแซวเพื่อนรักที่กำลังรอรับออเดอร์จากซิ่วหมินไปเสิร์ฟอยู่



“ครับพี่ฝากตัวด้วยนะครับ”จงแดก็ตบมุขด้วยการตอบกลับพร้อมทำความเคารพอีกฝ่าย



“แหม~ ถ้าช่วยขนาดนี้พี่ต้องบอกให้พ่อหักเงินเดือนซิ่วหมินไหมเนี่ย”



“อ้าวอย่าหักเงินเดือนผมนะ ก็พี่จงแดนั่นแหละผมบอกว่าไม่เป็นไรแต่พี่จงแดก็ยืนยันว่าจะช่วย”ซิ่วหมินโยนความผิดใส่อีกคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆแบคฮยอน



“ไม่เป็นไรปล่อยให้มันหักไปเลยถ้าเงินเดือนไม่พอน้องหมินมาขอพี่ก็ได้ พี่พร้อมเปย์”



“เกลียดอะ แต่ก่อนฉันยืมเงินนายแค่1000วอน โอ๊ย!



“อย่าไปฟังแบคมันมากนะ มันชอบพูดอะไรไร้สาระ”



แบคฮยอนลูบแขนตัวเองแล้วหันไปมองไอ้เพื่อนตัวดีที่หยิกแขนเขาเมื่อกี้



“ครับ ออเดอร์โต๊ะสามได้แล้วครับ”ซิ่วหมินยิ้มรับแล้วยกเค้กไว้บนถาดรอง



“โอเคโต๊ะสามเดี๋ยวพี่เอาไปเสิร์ฟเองครับ”จงแดรีบยกถาดขนมไปเสิร์ฟให้ลูกค้า



“พ่อพี่ไปไหนอะ เข้ามาแล้วยังไม่เห็นเลย”แบคฮยอนว่าพลางมองไปรอบร้าน



“คุณพ่อไปซื้อของครับ”



“อ่อ..แล้วเราละเป็นไงบ้าง”



“ก็เรื่อยๆครับ”



“ไม่ พี่หมายถึงจงแด ถ้าซิ่วหมินไม่ชอบหรืออึดอัดบอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่จัดการให้”



“ก็.....”ซิ่วหมินอึกอักเหมือนไม่แน่ใจ



“รู้ใช่ไหมว่าเพื่อนพี่ชอบ ถ้าซิ่วมินไม่ชอบก็บอกตรงๆนะแต่พี่อยากให้เราลองเปิดใจดูก่อน จงแดมันไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรเอาจริงๆมันก็น่าคบนะ นิสัยดี รวย แถมหน้าตาดีน้อยกว่าพี่นิดนึง”แบคฮยอนไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรคนนี้ก็น้องคนนั้นก็เพื่อนแต่ถ้าน้องไม่ชอบมันเขาก็จะจัดการให้ แต่เขาก็อยากจะช่วยเพื่อน



“ที่จริงพี่แบคไม่ต้องบอกผมหรอกครับ”ซิ่วหมินมองหน้าแบคฮยอนตรงๆโดยไม่หลบสายตา ซึ่งสายตานี้ดูไม่ใช่น้องซิ่วหมินแบบที่เขารู้จัก



“เพราะผมเปิดใจนานแล้ว”



“อ้าว~ ไหนมันบอกพี่ว่าเราใจแข็งไง”ตอนนี้แบคฮยอนไม่รู้ว่าเขาควรเชื่อคำพูดของใครดี



“ก็..ใจอ่อนตั้งแต่สองสามวันแรกแล้วครับ แต่ถ้ายอมง่ายๆเดี๋ยวเขาก็เบื่อผมสิ



เชี่ย! ตอนนี้แบคฮยอนอึ้งแบบอึ้งจริงๆ อึ้งมากๆ น้องซิ่วหมินคนนุ่มนิ่มคือใครแบคฮยอนไม่รู้จักตอนนี้เขาชักจะสงสารจงแดเพื่อนรักขึ้นมา



“เฮ้ยๆ คุยอะไรกันนินทาฉันรึเปล่าเนี่ย”จงแดรีบเดินแทรกเข้ามาเมื่อเห็นเพื่อนตัวดีคุยอะไรกับน้องซิ่วหมินของเขาแถมน้องซิ่วหมินยังมองมาทางเขาด้วย



“ถามซิ่วหมินดูสิ ฉันกลับก่อนนะไม่อยากเป็นก.ข.ค. แล้วก็ฝากบอกพ่อด้วยว่าฉันแวะมา”



“เออๆ มาไวไปไวจริงนะเดี๋ยวไปส่งหน้าร้าน น้องหมินเดี๋ยวพี่ขอตัวไปส่งแบคก่อนนะ”



“ได้ครับ”




ทั้งสองคนเดินออกมาจนถึงหน้าร้าน



“แหม ทีกับน้องทำเสียงสอง”



“แน่นอน นายสวยสู้น้องสิเดี๋ยวจะทำเสียงสามเลย”



“จ้าาา ฉันไปก่อนนะ”



“กลับดีๆระวังโดนดักตีนะ”



“ปากเสียห่วงตัวเองไปเถอะ จงแด..โชคดีนะเพื่อน”แบคฮยอนยกมือขึ้นมาตบไหล่อีกคนเบาๆทำเอาจงแดขมวดคิ้ว



“ทำอะไรเนี่ย ทำเหมือนฉันจะไปเข้ากรม”



“เออน่า โชคดีละกันระวังตัวดีๆด้วย”



“เออๆ ไปได้แล้วไปชิ่วๆ”



แบคฮยอนยอมเดินกลับไปแต่ยังมิวายหันกลับมาหาอีกคนแล้วพูดโดยไม่ออกเสียงทำเอาจงแดขมวดคิ้วอีกรอบเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนเขาตั้งใจจะพูดอะไร



“ระวังนะ เด็ก มัน ร้าย




.....




ตื้ด ตื้ด ตื้ด



“สวัสดีครับ มีอะไรให้รับใช้ครับคุณหญิงแม่”



แบคฮยอน...ช่วยแม่ด้วยคนตัวเล้กชะงักเท้าที่กำลังจะเดินต่อ



“แม่เป็นอะไร! ทำไมเสียงเป็นแบบนี้”แบคฮยอนร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะเสียงมารดาของเขาดูไร้เรี่ยวแรงผิดปกติ



แม่... แม่...



“แม่อยู่บ้านใช่ไหม! แบคจะรีบกลับ”แบคฮยอนรีบวิ่งไปที่ป้ายรถ



แม่อยากให้ลูกช่วย...



“แม่ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว! ผมจะรีบไป!






ช่วยไปซื้อของให้แม่หน่อยสิ



“ห้ะ!!



ไปซื้อของให้แม่หน่อยลูกแบค



“แม่~ เรื่องแค่นี้เองทำไมต้องทำเสียงแบบนั้นด้วยรู้ไหมแบคตกใจหมดเลย”



แม่แค่หยอกเล่นเอง ไปซื้อให้แม่หน่อยนะพอดีแม่ลืมบอกพ่อ แม่ไม่อยากใช้พ่ออีกเดี๋ยวพ่อว่าแม่เอา



“แม่อ่ะ! แบคอุตส่าห์วิ่งมาถึงป้ายรถแล้วแถมร้านอยู่ตั้งไกล”แบคฮยอนกระทืบเท้าลงกับพื้นทำท่าทีเหมือนเด็กๆตอนโดนขัดใจ



นะคนเก่งของแม่เดี๋ยวแม่ส่งลิสต์ให้



“ก็ได้ครับ”ปากบอกทำตามแต่แบคฮยอนก็อดหน้าหงิกไม่ได้เหมือนกัน



เฮ้อออ แต่ก็ดีแล้วที่แม่ไม่เป็นอะไรจริงๆ



คนตัวเล็กเดินกลับไปยังร้านสะดวกซื้อที่เขาเดินผ่านมาแล้ว ระหว่างทางแบคฮยอนก็เอาแต่บ่นไปตามทางจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันกลับมามอง เมื่อถึงร้านค้ามือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพื่อดูรายการที่แม่ของเขาฝากซื้อเข้าบ้านพอเดินเข้าไปสายตาก็ไปสะดุดกับใครคนหนึ่งที่คุ้นเคย



“พี่คยองซู?”คนถูกเรียกสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันกลับมามอง



“แบคฮยอน...”



“พี่มาทำอะไรแถวนี้อะ หอพี่อยู่แถวนี้เหรอ”แบคฮยอนเดินเข้าไปหาอีกคนแต่สายตากลับเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ใส่ฮู้ดดำคลุมหัวกับหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างหลังคยองซูแถมชอบหันมามองทางพวกเขาบ่อยๆ



“อืม..แล้วแบคมาทำอะไรแถวนี้”



“ผมมาซื้อของให้แม่ครับ”



“งั้นเหรอ”



หมับ



แบคฮยอนจับแขนคยองซูแล้วดึงอีกคนเดินไปอีกฝั่งของร้านเพราะเมื่อกี้เขาเห็นผู้ชายคนนั้นมองมาอีกแล้วแถมพอแบคฮยอนมองกลับคนๆนั้นก็หันหนีทันที



“ผมว่าผู้ชายคนนั้นแปลกๆนะ ทำตัวลับๆล่อๆ”แบคฮยอนว่าพลางส่งสายตาไปมองเจ้าของชุดฮู้ดดำ



“คนนั้นนะเหรอ ไม่ใช่หรอกคิดมาก”คยองซูกระตุกยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนชี้ไปทางไหน



“งั้นเหรอ เออใช่พี่ช่วยผมเลือกของหน่อยสิ ผมไม่มีทักษะด้านนี้เลย”



“ได้สิ ไหนมีอะไรบ้าง”



คยองซูช่วยแบคฮยอนเลือกของอย่าเรียกช่วยเลย เรียกว่าแบคฮยอนไม่ได้เลือกอะไรเลยมากกว่าเขามีหน้าที่แค่ถือตระกร้าเดินตามเท่านั้น



“ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยเลือกของ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”



“ไม่เป็นไร พี่ชอบทำอยู่แล้ว”คยองซูส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มให้แบคฮยอน



“ท่าทางพี่ทำอาหารอร่อยนะเนี่ย”



“ก็...ชอบทำนะ”



“ผมไม่รบกวนแล้ว ผมต้องไปทางนี้ต่อพี่ไปทางไหนอะ”



“พี่ไปทางนี้”คยองซูชี้ไปอีกทาง แบคฮยอนยู่หน้าแอบเสียดายที่ไม่ได้กลับทางเดียวกัน



“งั้น ผมไปก่อนนะ”



“อื้ม”



ทั้งคู่โบกมือลากัน แบคฮยอนหันหลังเดินกลับไปพอเดินออกมาได้ไม่ไกลมากคนตัวเล็กก็รีบเข้าไปหลบหลังต้นไม้แล้วหันกลับไปมองคยองซูที่เดินไปอีกทาง



และมีผู้ชายฮู้ดดำเดินตามออกมาติดๆ



กะแล้วเชียว! ว่ามันมีอะไรแปลกๆ



แล้วผู้ชายคนนั้นต้องการอะไร หรือว่าคิดจะทำอะไรไม่ดีกับพี่คยองซู



ยังไม่ทันคิดอะไรสองขาเล็กก็รีบเดินตามทั้งคู่ไป แบคฮยอนแอบตามรุ่นพี่คยองซูจนถึงในซอยเล็กๆซึ่งผู้ชายคนนั้นก็เดินตามคยองซูตลอดทางทำเอาแบคฮยอนรู้สึกร้อนรน กลัวว่าอีกคนจะทำอันตรายคยองซู



ขวับ


พรึบ



แบคฮยอนรีบหลบไปหลังตึกเมื่อผู้ชายคนนั้นหันมา มือเล็กกุมเสื้อตรงบริเวณหัวใจแน่น ตอนนี้เขาทั้งกลัวทั้งตกใจ กลัวว่าอีกคนจะเห็นเขา กลัวว่าพี่คยองซูจะเป็นอันตราย



เดินก็ไกล    



ของก็หนัก   



กลัวก็กลัว


ทำไมชีวิตเขาถึงได้วุ่นวายขนาดนี้!



คนตัวเล็กยื่นหน้าออกไปดูว่าผู้ชายคนนั้นหันกลับไปยัง เมื่อเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเดินไปแล้วแบคอยอนจึงรีบเดินตามไปเพราะทั้งสองคนเลี้ยวเข้าซอยข้างหน้าอีกแล้ว



แต่พอแบคฮยอนวิ่งตามไปเขากลับเห็นแค่รุ่นพี่คยองซูคนเดียวไม่เห็นผู้ชายฮู้ดดำที่เดินตาม คนตัวเล็กหันซ้ายหันขวาหาว่าอีกคนไปไหน


หมับ


“นายเป็นใคร!



“ว้ากก!!!”แบคฮยอนร้องออกมาเสียงดังเมื่อโดนอีกคนล็อคตัวจากทางข้างหลัง เขาเจ็บจนต้องปล่อยถุงของที่ถืออยู่



“ใครส่งนายมานายมาจากสำนักข่าวไหน”ผู้ชายฮู้ดดำล็อคแขนแบคฮยอนแรงขึ้นจนคนตัวเล็กร้องโอดครวญ



“ปล่อยๆๆๆ เจ็บนะโว้ย! สำนักข่าวบ้าไรว้ะนายนั่นแหละเป็นใครมาเดินตามคนอื่นลับๆล่อๆฉันเห็นนายเดินตามพี่คยองซูตั้งแต่ร้านสะดวกซื้อแล้ว”



“รุ่นพี่คยองซู?”คนตัวสูงยอมปล่อยแขนอีกคนทันทีเมื่อได้ยินชื่อใครอีกคนหลุดออกมาจากปาก



“ไม่อยู่แล้วเว้ยยย นี่แน่ะ!



พลัก



แบคฮยอนผลักอีกคนเต็มแรงแล้วรีบวิ่งไปหาคยองซูที่กำลังหันมาทางนี้



กึก!



คนตัวเล็กรีบวิ่งกลับไปหยิบถุงของแล้วค่อยวิ่งกลับไปหาพี่คยองซู



“แบคฮยอน?



“หนีเร็ว! ไอ้นั่นมันโรคจิต”แบคฮยอนรีบจูงมือคยองซูแล้วพาอีกคนวิ่งแต่คยองซูยื้อตัวเอาไว้ก่อน



“หยุดนะเว้ย!”แบคฮยอนรีบหันไปมองผู้ชายคนนั้นที่กำลังวิ่งมาทางนี้



“พี่วิ่งสิ! มันจะเข้ามาแล้วนะ”แบคฮยอนแสดงอาการร้อนรนต่างจากอีกคนที่ยืนนิ่งถอนหายใจ



“ไม่ใช่หรอกแบคฮยอน เขาไม่ใช่โรคจิต”แบคฮยอนมองอีกคนอย่างประหลาดใจ



“พี่คยอง! พี่รู้จักไอ้เด็กนี่ด้วยเหรอ”ผู้ชายคนนั้นชี้มาทางเขาแล้วหันไปหารุ่นพี่คยองซู



“ใครเด็กว้ะ พี่รู้จักมันด้วยเหรอ!”แบคฮยอนรีบเถียงออกมาเมื่อโดนกล่าวหาว่าเด็ก ดูจากการแต่งตัวแล้วไอ้คนตรงหน้าเด็กกว่าเขาอีก



“หยุดได้แล้วทั้งคู่นั่นแหละ”ทั้งสองคนเงียบทันทีเมื่อคยองซูพูดจบ



“นี่แบคฮยอนรุ่นน้องที่ทำงานของพี่ ส่วนนี่คือ...เพื่อนบ้านพี่เอง”คยองซูมีท่าทีอึกอักเล็กน้อยเพราะไม่รู้จะแนะนำอีกคนให้แบคฮยอนว่าอะไรดี



“แน่ใจเหรอว่าเพื่อนบ้าน แต่งตัวแบบนี้ยังกับพวกโรคจิต ใส่หน้ากากทำไมติดโรคเหรอ?ทางที่ดีผมว่ารุ่นพี่ห่างๆไว้ดีกว่า”



“นี่นาย นายไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร!



“มีป้ายชื่อห้อยคอไว้เหรอถึงต้องรู้อะ”แบคฮยอนตอบกลับอีกคนไปอย่างไม่ยอมแพ้ บ้าหรือเปล่าพึ่งเจอกันเขาจะรู้ได้ไงว่าคนตรงหน้าคือใคร



“นายดูหน้าฉันให้ดีๆแล้วคิด! ว่าฉันเป็นใคร”คนตัวสูงถอดฮู้ดออกแล้วดึงหน้ากากที่สวมออก



เพียงแค่เห็นหน้าไม่ถึงสามวิแบคฮยอนก็มั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร ก็คนๆนี้มันคนเดียวกันกับแผ่นปกอัลบั้มที่กองอยู่บ้านของเขาจนแม่ของเขาบ่น ไหนจะโปสเตอร์ที่เขาติดไว้หน้าประตู เพลงในเพลลิสต์ที่เขาฟังเกือบแทบทุกวัน





ล-โลอี้!!!!




-.-.-.-.-.-.-.-.-.-



10/10/2561

แหมท่านประธาน อยากจะแกล้งเขาแต่ตัวเองดันเขินเอง


12/10/2561

มีอัลบั้มโปสเตอร์พร้อม สกิลความติ่งของนุ้งแบคนี้555



แอบเห็นมีคนมาเมนต์ว่าลืมเนื้อเรื่อง อย่าว่าแต่คนอ่านลืมเลยค่ะไรท์ก็ลืม (ฮ่าาา)
หายไปแค่เดือนกว่าๆเอ้ง นิดเดียว จริงจรี้งง




อย่าลืมติดแท็ก #ฟิคประธานโอ ด้วยนะ


คอมเมนต์กดเฟบเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ <3 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. #153 kimpuksepik_ (@pikpicook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 00:11
    โลอี้ 555555555555555555
    #153
    0
  2. #140 Sebaek9404 (@Sebaek9404) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 07:08

    รอนะคะสู้ๆชอบๆสนุกค่ะ

    #140
    0
  3. #136 Michi_fonn (@Michi_fonn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:08
    แบคฮยอนนี่แบคฮยอนจริงๆ รอติดตามจ้าาาา
    #136
    0
  4. #135 mameaw10 (@mameaw10) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 15:08
    รอออ&#128054;
    #135
    0
  5. #134 wwirulpattt (@jessyzaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 10:37
    พี่โลอี้คะ5555555555
    #134
    0
  6. #133 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 00:17
    แบคเอ๊ยย5555
    #133
    0
  7. #132 Baekkkkhunnnnn (@Piroonporn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:08
    55555555แบคฮยอนก็คือแบคฮยอนจริงๆ
    #132
    0
  8. #131 คนในเเสงสว่าง (@DS_KK_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 15:35
    ระวังนะเด็กมันร้าย
    #131
    0
  9. #130 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 01:10
    เด็กมันร้ายจริงๆค่ะพี่เฉิน5555/ /เขินท่านประธานกับแบคค
    #130
    0
  10. #129 wwirulpattt (@jessyzaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:25
    อย่าหายนะคะไรทท์ รออยู่นะ55555 น่ารักมากกก อยากอ่านบ่อยๆ ><
    #129
    0
  11. #128 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 18:43
    อุ้ยแบคฮยอนโดนจุ๊บแก้มแล้ว ขอฟินๆ อีกนะคะ
    #128
    0
  12. #127 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:53
    คิดถึงงงงง
    #127
    0
  13. #126 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:34
    คิดถึงเรื่องนี้ๆๆๆ เขินกันน่ารักจริงงง >///<
    #126
    0
  14. #125 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:18
    ฮื่อออ/////><///หายโกรธไปเล้ยยยยย
    #125
    0
  15. #124 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 15:30
    ไรท์ต้องมาอัพบ่อยๆนะคะ จะได้ไม่ลืมเนื้อ555
    #124
    0
  16. #123 punpun0494 (@punpun0494) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 06:58
    เเหมะะะะ
    #123
    0
  17. #122 wwirulpattt (@jessyzaza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:52
    แหนนนน่~
    #122
    0
  18. #120 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 21:48
    อู้ววววว
    #120
    0
  19. #119 Grubgrib_dee (@ggnat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 20:41
    อย่าเกรี้ยวกราดใส่น้อนนนน
    #119
    0
  20. #118 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 16:22
    รอค่าาา
    #118
    0
  21. #117 Pahanaku (@Pratinram) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 09:53
    ลืมเนื้อเรื่องหมดแล้วไรท์จ๋า55555 มาต่อเร็วๆน้าจะกลับไปอ่านตั้งแต่ต้นเลย>&#9675;<
    #117
    0
  22. #116 JaeJun12 (@JaeJun12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 07:56
    อยากกอ่านนน
    #116
    0
  23. #115 0634488976 (@0634488976) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 06:30
    หืมมมมมม โดนเเน่คุณเลขา คริคริ สู้ๆๆนะค้ะ รอค้ะรอ &#128512;&#128512;
    #115
    0
  24. #114 phittayarat Tata (@phittayarattata) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 06:26
    รอคะะะ อยากอ่าน
    #114
    0
  25. #113 oshbbh (@shbc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 02:22
    กรี๊สสส รออออนะคะ ><
    #113
    0