| MY BOSS MY FRIEND | สวัสดีครับท่านประธาน #HunBaek feat.EXO

ตอนที่ 3 : MY BOSS 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    8 พ.ค. 61






| MY BOSS MY FRIEND | สวัสดีครับท่านประธาน








Chapter 3




“เสร็จแล้ว~”แบคฮยอนบิดขี้เกียจไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า ในที่สุดเขาก็ทำงานเสร็จหลังจากที่นั่งพิมพ์งานหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์


“เลิกงานพอดีเลย”คยองซูยกข้อมือเพื่อดูนาฬิกาพบว่าตอนนี้เวลา 17.12 น.ซึ่งเลยเวลาทำงานมาสิบกว่านาที คยองซูเอนตัวไปพิงด้านหลังแล้วยกมือขึ้นมานวดขมับเบาๆ ในที่สุดก็เสร็จสักทีเมื่อไหร่ชีวิตของเขาจะหลุดพ้นจากวงโคจรนี้


แบคฮยอนยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูการแจ้งเตือนก็เห็นข้อความมาจากจงแด

 

อย่าลืมนัดวันนี้นะ


 ‘ไม่ลืมหรอก


เจอกันหน้าบริษัท

หกโมง

 

แบคฮยอนอ่านข้อความแล้วปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง พอนึกแล้วยังตกใจไม่หายที่จงแดจะเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้

 

วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ท่านประธานบอกกลับก่อนเลย”


“ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”แบคฮยอนตอบแล้วส่งยิ้มให้ซอฮยอน เลขาสาวยิ้มตอบแล้วหันไปมองคยองซูที่กำลังเก็บของอยู่


“เราสองคนกลับก่อนเลยนะเดี๋ยวพี่จะต้องไปคุยงานกับท่านประธานอีก”


“ให้พวกผมช่วยไหมครับ”


“ไม่เป็นอะไร แค่นี้เอง”


“งั้นเราไปกันเถอะ”คยองซูหันมาชวนแบคฮยอน


“ครับ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”แบคฮยอนหันไปรับคำคยองซูแล้วหันมาบอกลาซอฮยอน ทั้งสองคนเดินไปลงลิฟต์ระหว่างทางแบคฮยอนชวนคยองซูคุยไปเรื่อยเปื่อย แบคฮยอนรู้ว่าคยองซูมาจากคยองกีแต่มาทำงานที่โซลตอนนี้คยองซูเข่าห้องพักอยู่ที่โซลคนเดียว จากที่แบคฮยอนสังเกตคยองซูไม่ใช่คนเงียบขรึมแต่ชวนคุยไม่เก่ง



“เดี๋ยวผมต้องรอเพื่อนตรงนี้”ตอนนี้พวกเขาสองคนยืนอยู่หน้าบริษัท


“อืม ให้รอเป็นเพื่อนไหม”


“ไม่เป็นอะไร เดี๋ยวพี่ต้องไปรอรถไม่ใช่เหรอ”


“อืม งั้นไปก่อนนะเจอกันพรุ่งนี้”แบคฮยอนโบกมือให้คยองซู เขามองตามแผ่นหลังเล็กที่ค่อยๆเดินออกไป แบคฮยอนยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาอีกประมาณสิบกว่านาทีจะถึงเวลานัด เขายืนรอไปเรื่อยๆจนเห็นรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้า กระจกรถคันนั้นค่อยๆเลื่อนลงมาจนเห็นคนขับรถที่ใส่แว่นตาดำมองมาทางเขาอยู่


Hi แบคฮยอนฉันเอง”แบคฮยอนก้มตัวลงมองเข้าไปในรถ จงแดถอดแว่นตาดำออกทำให้อีกคนเห็นหน้าชัดขึ้น แบคฮยอนยิ้มแล้วโบกมือทักทาย


“โห นี่รถนายเหรอเนี่ย”แบคฮยอนเปิดประตูรถเข้าไปนั่งฝั่งคนขับแล้วสำรวจด้านใน นี่เพื่อนเขาก็รวยใช่ย่อยนะเนี่ย


“ใช่แล้ว จะไปไหนดีจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”


“ไปร้านกาแฟของพ่อฉันไหมละ”


“ไปกันเลย~ บอกทางด้วยนะ”


go go!”ทั้งสองคนส่งเสียงร้องออกมา ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันหลายปีแต่ความรู้สึกของพวกเขากลับเหมือนเดิม หรืออาจจะเป็นเพราะนิสัยของเขาสองคนที่คล้ายคลึงกัน

  

.

.

.

.


 

“ท่านประธานคะ ประธานอีแจ้งชื่อร้านมาแล้วค่ะ”เลขาสาวหันไปมองเจ้านายของตนที่กำลังยืนนิ่งเหมือนเหม่อมองอะไรอยู่


“เลื่อนไปก่อน”คนตัวสูงสั่งเสียงเรียบ


“ได้ค่ะ คะ? แต่ประธานอีว่างแค่วันนี้นะคะ”ซอฮยอนร้องออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆท่านประธานดันขอเลื่อนนัดออกไป เธออุส่าห์เคลียร์ตารางงานเพื่อให้ตรงกับประธานอี


“ตามนั้น คุณกลับไปเถอะ”เซฮุนพูดจบก็เดินไปที่รถของตนที่จอดรออยู่หน้าบริษัท


“วันนี้ไม่ต้องขับ ผมไปเอง”เซฮุนหันไปบอกคนขับรถที่เปิดประตูให้เขา เซฮุนรีบปิดประตูแล้วออกรถไปทันทีทิ้งให้เลขาสาวยืนถือเอกสารอยู่คนเดียว


ปกติท่านประธานไม่เคยเลื่อนนัดโดยไม่มีเหตุผลแถมยังชิ่งหนีไปอีก แล้วเธอจะบอกท่านประธานอียังไงละทีนี่

ทำไมปัญหาถึงต้องมาตกที่เธอด้วย TT



ซอฮยอนเครียด!

 

 .

.

.


“เทบัก! คิดว่าร้านเล็กๆแต่ใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย”จงแดมองไปรอบๆร้านที่ตกแต่งด้วยต้นไม้ห้อยอยู่เต็มไปหมด ให้ความรู้สึกร่มรื่นเหมาะกับการนั่งดื่มกาแฟชิลๆทำงาน


“อ้าวแบค มาได้ยังไงลูก”แบคฮยอนหันไปทักทายพ่อของตัวเองแล้วแนะนำจงแดให้อีกคนรู้จัก


“มากับเพื่อนครับ นี่จงแดเพื่อนผมตอนมัธยม”


“สวัสดีครับผมคิมจงแด คุณพ่อนี่ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลยนะครับ”จงแดทักทายอีกคนด้วยรอยยิ้มแต่ยังไม่ลืมป้อคำหวานใส่


“เราก็พูดเกินไปพ่อยิ่งเชื่อคนง่ายอยู่ ตามสบายนะลูก”แบคฮยอนกับจงแดเดินไปสั่งเครื่องดื่มกับขนมแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ จงแดยังคงสนใจการตกแต่งร้านของพ่อแบคฮยอนอยู่ ถึงมันจะไม่ได้หรูหราแต่มันดูสบายในแบบที่จงแดชอบ


“ถ้าจะมองขนาดนี้มาซื้อร้านต่อเลยไหม”แบคฮยอนอดแซวออกมาไม่ได้เมื่อเห็นเพื่อนของเขาดูสนอกสนใจร้านเขาเหลือเกิน


“ถ้าขายก็เอานะ”จงแดหันมามองแบคฮยอนคิ้วหนาเลิกขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงกวน แบคฮยอนทำหน้าเอือมออกมาเพราะเขาลืมไปว่าจงแดบ้านมันรวย


“น้ำได้แล้วครับ”จงแดหันไปมอองเด็กหนุ่มที่กำลังเสิร์ฟของให้บนโต๊ะ


“วันนี้ลูกค้าเยอะเหนื่อยหน่อยนะ”แบคฮยอนหันไปพูดคุยกับเด็กหนุ่มตรงหน้า เด็กคนนั้นหันมาแล้วยิ้มให้เพราะรู้จักกับแบคฮยอนอยู่แล้ว


“ก็ไม่เท่าไหร่ครับ ผมขอตัวไปเช็ดโต๊ะก่อนนะครับ”แม้ว่าเด็กคนนั้นจะเดินไปแล้วแต่จงแดยังคงมองอีกคนไม่ละสายตา


ให้ตายเถอะนี่คนหรือนางฟ้า


แค่ได้เห็นได้ยินเสียงก็ทำเอาจงแดใจเต้นแรง  


"คนนั้นพนักงานร้านนายใช่ไหม น้องเขาชื่ออะไร"จงแดชี้ไปทางเด็กผู้ชายที่กำลังยุ่งอยู่กับการเช็ดโต๊ะอยู่


"คนนั้นเหรอ ชื่อซิ่วหมินทำไมอะ"แบคฮยอนหันไปมองตามนิ้วของเพื่อนตัวเอง แต่พอหันหลับมาก็เห็นเพื่อนของตัวเองกำลังมองอีกคนตาหวานเยิ้ม


"โคตรน่ารักเลยวะ"จงแดพูดออกมาเหมือนคนล่องลอย


“แหมตาหวานเชียวนะอย่าไปยุ่งเลย กลัวอนาคตน้องจะหม่นหมองก่อน”


“ว่าแต่น้องเขาอายุเท่าไหร่ โสดไหม”


“ไม่รู้สิแต่เห็นเรียนปีสองเกี่ยวกับพวกออกแบบเสื้อผ้า ฉันก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอกแต่ก็ไม่เคยเห็นพูดเรื่องแฟนนะ”แบคฮยอนยักไหล่เบาๆแล้วยกแก้วสตรอเบอร์รี่ปั่นขึ้นมาดูด


“เนื้อคู่ชัดๆ”จงแดเท้าคางมองพนักงานหนุ่มที่เดินไปรอบร้าน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็น่ารักไปหมด


“ว่าแต่นายเถอะ นัดฉันมาเจอเพื่อจะมาม่อพนักงานร้านฉันเหรอ”


“ทำไมงอนเหรอ? ยังไงฉันก็สนใจนายอยู่น่า”จงแดคว้ามือแบคฮยอนขึ้นมาแล้วแกล้งจะทำท่าจูบหลังมืออีกคน


“ขนลุกวะ เชิญนายสนใจซิ่วหมินต่อไปเถอะ”แบคฮยอนสะบัดมือตัวเองออกแล้วลูบแขนตัวเองเบาๆ จงแดก็ยังเป็นจงแดวันยันค่ำ หาเรื่องให้เขาขนลุกได้ตลอด


“ไม่แกล้งแล้ว เข้าเรื่องดีกว่าพอดีฉันทำแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองอยู่ที่อเมริกาแล้วอยากมาเปิดสาขาที่เกาหลี แต่ครั้งนี้คงจะมาอยู่นานเพราะต้องมาจัดการเรื่องร้านด้วย” 


“โห เจ๋งอะ! อิจฉานายจังอยากทำอะไรก็ทำ”


“เพราะพี่รวยไงน้อง”แบคฮยอนแอบหมั่นไส้อีกคนเบาๆ แต่เขาก็เห็นจงแดมันชอบด้านนี้มานานแล้วแหละมันมีแววแต่เด็ก แถมยังตั้งความฝันว่าอยากมีแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเอง


"คุยกับฉันแต่สายตานี่ไปไกลเลยนะ"


"ก็น้องเขาน่ามองกว่าไง"แบคฮยอนอยากจะขว้างแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะใส่หัวอีกคนจริงๆ จงแดหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อแกล้งอีกคนสำเร็จ


.

.



ทั้งสองคนชวนกันคุยเรื่อยเปื่อยโดยที่ไม่รับรู้สายตาของคนหนึ่งที่แอบมองอยู่ในรถ เซฮุนมองผ่านเข้าไปในกระจกก็เห็นแบคฮยอนกำลังคุยกับอีกคนอย่างสนิทสนมแถมยังหยอกล้อกันไปมา นานเท่าไหร่แล้วที่เซฮุนไม่ได้เห็นรอยยิ้มสดใสนี้ของแบคฮยอน


แล้วทำไมตอนนี้แบคฮยอนถึงไม่ยิ้มให้เขาบ้างละ


เซฮุนกำพวงมาลัยรถแน่น เขาตัดสินใจเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้าไปในร้าน


กริ้ง กริ้ง


"ยินดีต้อนรับครับ"ซิ่วหมินหันไปเอ่ยต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาในร้าน


เซฮุนหันไปมองทางโต๊ะที่แบคฮยอนนั่งอยู่แต่ทั้งสองก็ยังคุยกันอย่างถูกคอเหมือนเดิม สองขายาวเดินไปยังเคาน์เตอร์แล้วมองไปรอบๆร้าน เขาเคยมาร้านนี้ตอนนัดคุยงานกับลูกค้า


“กาแฟดำร้อน 1 แก้วครับ”เซฮุนสั่งเครื่องดื่มแล้วจ่ายเงินเสร็จเขาก็เดินไปทางโต๊ะที่แบคฮยอนนั่งอยู่


เซฮุนหยุดอยู่ตรงโต๊ะด้านหลังเยื้องแบคฮยอนออกมาแล้วนั่งลง เขามองผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามแบคฮยอน ผู้ชายคนนั้นก็หันมาสบตาเขาพอดี


เซฮุนกระแอมไอเบาๆแล้วหันไปมองทางอื่น คนตัวสูงหยิบนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน


“ทำไมน่ารักแบบนี้คนอะไรก็ไม่รู้”จงแดยังคงแอบมองซิ่วหมินอยู่เป็นระยะ แต่สายตาเจ้ากรรมก็ชอบไปสะดุดกับผู้ชายที่นั่งเยื้องออกไปทุกที ทุกครั้งที่จงแดหันไปมอซิ่วหมินผู้ชายคนนั้นก็ชอบหันมามองทางพวกเขาทุกทีมันทำให้เขาอดขนลุกไม่ได้


“ขนาดนี้ไม่จีบเลยละ”แบคฮยอนส่ายหน้าออกมาเบาๆเมื่อเห็นเพื่อนของเขาอาการหนักจริงๆ


“ไม่พลาดอยู่แล้ว ว่าแต่ผู้ชายคนที่นั่งอยู่ข้างหลังนายชอบมองมาโต๊ะเราบ่อยๆ พวกโรคจิตหรือเปล่า”จงแดหันมากระซิบเบาๆให้ได้ยินกันสองคนเพราะกลัวอีกคนจะได้ยิน


“จริงเหรอ ไหนๆ”แบคฮยอนหันหลังกลับไปมองผู้ชายคนที่เพื่อนของเขาบอกแต่พอหันกลับไปแบคฮยอนกลับมองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเพราะมีนิตยสารบัง


แต่ไอ้การแต่งตัวแบบนี้มันดูคุ้นๆชอบกล


“นายคิดมากไปเองหรือเปล่า หรือว่าคนนั้นอาจจะชอบนาย”แบคฮยอนชี้ไปที่จงแดแล้วยิ้มล้ออีกคน


“ตลก! น่าจะเป็นนายมากกว่าไหม ว่าแต่นายก็น่ารักขึ้นนะเนี่ยสงสัยจะถูกชะตาพวกโรคจิต”จงแดรีบปฏิเสธออกมาเพราะดูเหมือนสายตาของคนๆนั้นจะตกไปอยู่ที่แบคฮยอนมากกว่าเขา และอีกอย่างจงแดไม่ชอบพวกถ้ำมองหรอกนะ


"จงแดอย่าพูดแบบนี้สิ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ"แบคฮยอนแอบหันไปมองคนด้านหลังอีกครั้งแล้วรีบหันกลับมาเพราะคนๆนั้นลดหนังสือในมือลง




“กาแฟได้แล้วครับ”ซิ่วหมินวางแก้ากาแฟลงบนโต๊ะเมื่อเห็นว่าอีกคนพยักหน้าขอบคุณเบาๆคนตัวเล็กก็รีบโค้งหัวแล้วเดินออกมา


คนอะไรดูดีไปทุกอิริยาบถแถมยังแต่งตัวแบบนี้คงจะมีฐานะไม่ใช่เล่น ซิ่วหมินหันกลับไปมองเซฮุนที่กำลังยกกาแฟขึ้นมาจิบทั้งที่ซิ่วหมินเคยเห็นคนดื่มกาแฟมามากมายแต่กลับไม่เคยเห็นใครที่ดูดีขนาดนี้มาก่อน


ขนาดซิ่วหมินเป็นคนที่ไม่ค่อยมองผู้ชายคนไหนหล่อก็ยังอดชื่นชมไม่ได้ แต่พอหันไปมองกลับเห็นผู้ชายที่นั่งกับพี่แบคฮยอนส่งยิ้มให้เขาแทน ไม่ใช่ว่าซิ่วหมินไม่รู้ว่าอีกคนชอบแอบมองเขาอยู่บ่อยๆแต่เขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมองมาที่เขาบ่อยขนาดนี้ ซิ่วหมินยิ้มให้อีกคนพอเป็นมารยาทแล้วหันหลังไปจัดการงานในร้านต่อ




“น้องเขายิ้มให้ OMG! น้องเขายิ้มให้ฉันนายเห็นไหม! น้องเขามีใจให้ฉันแน่ๆสงสัยไม่ต้องจีบแล้วให้พ่อแม่มาขอเลยดีกว่า”จงแดยกมือขึ้นมาปิดปากแล้วยิ้มจนปากจะฉีกถึงหู แบคฮยอนมองอีกคนแล้วยิ้มขำออกมา


ท่าทางเพื่อนของเขาจะอาการหนัก


"ถ้าฉันเป็นซิ่วหมินแล้วรู้ว่านายเป็นแบบนี้ฉันคงคิดว่านายเป็นพวกคุณลุงโรคจิตแน่ๆ"


"ไม่เป็นไรเพราะน้องซิ่วหมินเขาไม่คิดอะไรแย่ๆแบบนายหรอก"


แบคฮยอนปล่อยให้จงแดมโนไปคนเดียว เขาไม่คิดจะขัดขวางทางรักของเพื่อนเขาเพราะจงแดเป็นคนดีนิสัยเฮฮา เทคแคร์คนอื่นเก่งคงจะดูแลซิ่วหมินได้ส่วนซิ่วหมินก็เป็นเด็กดีแถมยังสุภาพและน่ารัก ขนาดแบคฮยอนที่ไม่ค่อยรู้จักอีกคนนักยังอดเอ็นดูน้องไม่ได้



หมับ!


.


“แบคฮยอน นายช่วยฉันจีบซิ่วหมินทีนะ”จงแดยื่นมือไปกุมมือของเพื่อนรักเขาเอาไว้ ตอนนี้เห็นทีว่าเขาต้องขอให้แบคฮยอนช่วยเพราะดูเหมือนแบคฮยอนจะใกล้ชิดซิ่วหมินที่สุดแล้ว


“เสียใจวะ เรื่องนี้นายต้องจัดการเอง”แบคฮยอนแกะมือของเพื่อนตัวเองออกแล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ 

 

.

.



เซฮุนมองไปอีกโต๊ะด้วยความสงสัยว่าสองคนนั้นมีเรื่องอะไรให้ยิ้มนักหนา แต่อยู่ดีๆผู้ชายคนนั้นก็คว้ามือมาจับแบคฮยอนที่อยู่บนโต๊ะแถมอีกคนยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้แบคฮยอน 


แกรบ!

เซฮุนขยำนิตยสารในมือจนมันยับไปหมด แต่ก็ต้องแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นแบคฮยอนชักมือกลับ 


คนตัวสูงหุบยิ้มลงแล้วคิดว่าทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ 


ใช่แล้ว เขาก็แค่เหนื่อยไม่อยากไปนัดคุยงานกับลูกค้า มันก็แค่เท่านั้น



เซฮุนวางนิตยสารลงแล้วขยับตัวนั่งให้สบาย เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องกลัวอีกฝ่ายเห็นตัวเอง แล้วทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นแบคฮยอนดูสนิทสนมกับคนอื่น 


เขาก็แค่ไม่พอใจที่คนตัวเล็กจำเขาไม่ได้

.


แค่นั้นจริงๆนะ

 

.

.


แบคฮยอนลุกขึ้นแล้วบอกจงแดว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่พอหันหลังกลับมาคนตัวเล็กก็ต้องชะงัก

ที่แท้คนที่จงแดบอกว่าเป็นโรคจิตก็คือเซฮุน ทำไมโลกมันถึงกลมแบบนี้นะร้านกาแฟมีตั้งมากมายทำไมคนอย่างเซฮุนถึงต้องมานั่งร้านกาแฟธรรมดาๆที่นี่ด้วย 


“สวัสดีครับ ไม่ได้ไปพบลูกค้าเหรอครับ”แบคฮยอนกล่าวทักทายอีกฝ่ายเขาจำได้ว่ารุ่นพี่ซอฮยอนบอกว่าท่านประธานมีนัดคุยกับลูกค้าแล้วทำไมท่านประธานถึงมาโผล่ที่นี่


วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย


“ลูกค้าขอเลื่อนนัด แล้วนายมากับใคร แฟนเหรอ?”เซฮุนหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเขารู้สึกไม่ชอบใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลาของอีกคนจริงเห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้


“ไม่ใช่ครับนี่จงแดเพื่อนผมเอง จงแดนี่เจ้านายฉันประธานเซฮุน”จงแดลูกขึ้นแล้วโค้งหัวทักทายอีกคน เซฮุนโค้งหัวตอบกลับอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยตามมารยาท


“ว่าแล้วทำไมคุณถึงชอบหันมามองทางแบคฮยอนบ่อยๆ ที่แท้ก็รู้จักกันตอนแรกผมนึกว่าคุณแอบชอบแบคฮยอนเสียอีก”จงแดแซวออกมา แต่ดูเหมือนจะมีแค่จงแดที่ยิ้มขันอยู่คนเดียว


อะแฮ่ม


เซฮุนกระแอมไอออกมาเบาๆ แล้วทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดนั้น แบคฮยอนก็ได้แต่แสร้งหัวเราะออกมาแล้วหันหน้าไปหาจงแดที่พูดอะไรไม่เป็นเรื่อง


ไอ้จงแด! นี่นายพูดอะไรเนี่ย แบคฮยอนพูดออกมาแบบไม่มีเสียงให้เพื่อนของเขาเห็นแต่จงแดก็ทำเป็นไม่สนใจแล้วส่งยิ้มให้คนตรงหน้า


“ผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับพอดีมันพูดอะไรไม่ค่อยคิดอย่าถือสามันเลย”


“ผมไม่ถือ ตามสบายเถอะ”แบคฮยอนโค้งตัวให้อีกฝ่ายแล้วรีบเดินไปทางห้องน้ำ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วรีบจัดการธุระตัวเองให้เสร็จ คนตัวเล็กแอบมองมาที่โต๊ะที่เซฮุนนั่งเพื่อจะดูว่าอีกคนกลับไปหรือยังแต่กลับพบว่าเซฮุนนั่งอยู่ที่โต๊ะของพวกเขา แบคฮยอนรีบเดิมกลับมาที่โต๊ะเพราะกลัวจงแดจะพูดอะไรที่ไม่เป็นเรื่องอีก


“อ้าวแบคมาแล้วเหรอคิดว่าตกส้วมไปแล้ว ฉันชวนเซฮุนมานั่งเองแหละ”


เซฮุน นี่สนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อเลยเหรอ


“ไปเรียกเซฮุนได้ไง ต้องเรียกคุณเซฮุนสิ”แบคฮยอนหันไปดุจงแด เขาจำได้ว่าครั้งก่อนที่แบคฮยอนถูกดุไปก็เพราะเรื่องไม่มีสัมมาคาระวะ เขายังจำคำพูดที่เสียดแทงแถมยังสายตาเย็นชาได้อยู่เลย


“อ้าว ก็อายุเท่ากันเรียกเซฮุนก็ไม่แปลก อีกอย่างนายไม่ถือใช่ไหมเซฮุน”จงแดหันไปยิ้มให้เซฮุน คนตัวสูงยิ้มรับแล้วพยักหน้าเบาๆ


แหมทีกับเขาเอาแต่ดุแถมยังจิกกัดมีเหรอจะมายิ้มให้ แบบนี้เขาเรียกว่าสองมาตรฐานชัดๆ 


“ว่าแต่เซฮุนเป็นเจ้านายแบคฮยอนใช่ไหม แบคฮยอนเป็นยังไงบ้างฉันสงสัยจริงๆว่าคนแบบนี้จะทำอะไรได้เรื่องหรือเปล่า”แบคฮยอนลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพึ่งทำงานผิดพลาดไป แถมยังโดนดุมาชุดใหญ่เขาไม่อยากโดนเซฮุนเผาต่อหน้าเพื่อนเก่าของตัวเองหรอกนะ โดนเฉพาะไอ้จงแด


รายนี้ยิ่งชอบล้อเรื่องคนอื่นอยู่ด้วย


“ไม่ครับ แบคฮยอนทำงานดีและก็ขยัน” 


“ว้าว~นายโตขึ้นเยอะเลยนะแบคฮยอน”แบคฮยอนหันไปมองคนตัวสูงที่กำลังคุยกับจงแดอย่างออกรส มันเป็นเรื่องที่แปลกมากสำหรับแบคฮยอนที่คนตัวสูงไม่พูดซ้ำเติมแถมยังชมว่าเขาทำงานได้ดีอีก ตกลงท่านประธานเป็นคนแบบไหนกันแน่นะแบคฮยอนเดาอารมณ์ของคนตรงหน้าไม่ออกเลย หรือว่าเซฮุนก็แค่พูดไปตามมารยาท


ทั้งสามคนนั่งคุยกันส่วนใหญ่จะเป็นจงแดที่ชวนคุยมากกว่าเพราะแบคฮยอนรู้สึกอึดอัดที่มีท่านประธานประจำบริษัทมานั่งร่วมโต๊ะ แถมยังชอบนั่งจ้องเขาอีกมันทำให้แบคฮยอนไม่ค่อยกล้าขยับหรือทำอะไรเลย


“อ้ะ ขอโทษนะแบคฮยอนพอดีฉันต้องไปทำธุระต่อ”จงแดเปิดดูข้อความที่ถูกส่งมาทางโทรศัพท์


“ยินดีที่ได้รู้จักนะเซฮุน ไปแล้วนะแบค”จงแดลุกขึ้นยืนแล้วบอกลาทั้งสองคน


"เดี๋ยวสิจงแดอยู่ต่อไม่ได้เหรอ"แบคฮยอนพยายามใช้สายตาอ้อนวอนอีกฝ่ายเขาไม่อยากอยู่กับเซฮุนสองคน


"ขอโทษทีพอดีธุระด่วนมาก ไปล้ะ"จงแดโบกมือไห้อีกฝ่ายแล้วเดินออกไปจากร้านแต่ยังไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือให้ซิ่วหมิน ซิ่วหมินก็โบกมือกลับอีกคนแบบงงๆ แต่เพียงเท่านั้นจงแดก็ยิ้มหน้าบานขึ้นรถแล้ว ที่จริงเขาไม่ได้มีธุระอะไรหรอกแต่แค่อยากให้สองคนนั้นคุยกันเท่านั้นเอง


ทำไมจงแดจะดูไม่ออกว่าไอ้ท่านประธานเซฮุนอะไรนั่นคิดอะไรกับแบคฮยอน เขาไม่รู้หรอกนะว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์กันยังไงแต่ดูจากสายตาที่เซฮุนมองอีกฝ่ายมันทำให้เขามั่นใจว่าเซฮุนไม่ได้มองแบบเจ้านายลูกน้องแน่นอน






ทางด้านแบคฮยอนกลับมองตามอีกคนอย่างอาลัย จงแดจะมาทิ้งเขาไว้กับเซฮุนสองคนไม่ได้ เป็นคนชวนอีกคนมานั่งด้วยแท้ๆยังจะมาปล่อยเขาไว้ตามลำพังอีก คอยดูเถอะแบคฮยอนจะไม่ช่วยเรื่องของจงแดกับซิ่วหมินเด็ดขาด


แบคฮยอนอยากร้องไห้TT


“แล้วนายจะกลับยังไง”เซฮุนถามขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศ มองไปข้างนอกฟ้าก็มืดหมดแล้ว


“เดี๋ยวคงกลับพร้อมพ่อครับ”แบคฮยอนตอบไปแต่เมื่อเห็นเซฮุนยังทำหน้าสงสัยอยู่เลยนึกได้ว่าอีกคนคงยังไม่รู้


“พอดีร้านนี้เป็นร้านของพ่อผมเองครับ”คนตัวสูงพยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปทางเคาน์เตอร์ก็พบผู้ชายวัยกลางคนยืนอยู่


“ฉันกลับก่อนนะ”


“ครับเดี๋ยวผมเดินไปส่ง”แบคฮยอนเดินนำเซฮุนไปที่ประตูร้าน


“อากาศด้านนอกดีจัง”


“ครับ”


“ถ้าได้เดินเล่นคงจะดีมากๆ”


“จริงด้วยครับ”


"ไปเดินคนเดียวคงไม่เหมาะ"


"ครับ"


“งั้นฉันไปก่อนนะ”


“เดินทางปลอดภัยครับ” 


เซฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆนี่แบคฮยอนไม่เข้าใจเขาเลยสินะ


“ฉันไปลาพ่อนายก่อนดีกว่า”เซฮุนทำหน้าเบื่อหน่ายเพราะดูเหมือนอีกคนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อเลย


แบคฮยอนมองอีกคนด้วยความสงสัย วันนี้ท่านประธานกินยาไม่เขย่าขวดหรือเปล่าพูดแต่อะไรวกไปวนมาแถมไม่หาเรื่องถากถางเขาอย่างที่เคยทำ


“ผมเซฮุนครับยินดีที่ได้รู้จัก”เซฮุนเดินไปหาพ่อของแบคฮยอนที่แล้วโค้งตัวให้ผู้ชายวัยกลางคนที่เขาเดาว่าคงเป็นพ่อของแบคฮยอน


“นี่เจ้านายผมเองครับ ประธานโอเซฮุน”แบคฮยอนรีบเข้าไปแนะนำอีกคนให้พ่อของเขารู้จักเพราะดูเหมือนพ่อของเขาจะงงอยู่ไม่น้อยที่มีคนมาทักทาย


“อ่าห์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเป็นพ่อของแบคฮยอนฝากเอ็นดูแบคด้วยนะครับ”


“ครับ ผมจะเอ็นดูอย่างดีเลยผมลานะครับ”เซฮุนเน้นคำว่าเอ็นดีแล้วหันไปมองแบคฮยอน 


"ขับรถดีๆนะ"เขาหันไปขอบคุณพ่อของแบคฮยอนแล้วหันหลังเดินออกไปจากร้านทันที 




แบคฮยอนได้แต่มองตามหลังอีกคน คนอะไรคิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป


“หล่อดีนะ”แบคฮยอนหันไปมองพ่อของตัวเองที่กำลังมองตามอีกคนไปอยู่


“ใคร ผมเหรอ”


“เจ้านายลูกนั่นแหละ สูงยาวเข่าดีแถมดูมีสง่าราศี”


“แล้วลูกพ่อไม่หล่อตรงไหน”แบคฮยอนงอแงออกมา นี่แบคฮยอนลูกพ่อนะทำไมไม่ชมเขาบ้าง


“ตรงที่หน้าเหมือนแม่ไม่มีผิด”



“แบคจะฟ้องแม่!


“เลิกงอแงแล้วช่วยพ่อเก็บร้านดีกว่าไหม”


“ชิ้ ถ้าแบคไม่หล่อแล้วใครบนโลกนี้จะหล่อ ใช่ไหมซิ่วหมิน”เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่ออยู่ดีๆก็ถูกเอ่ยชื่อ


“ครับ”ซิ่วหมินอมยิ้มน้อยๆ




อย่างพี่แบคฮยอนเขาไม่เรียกหล่อหรอกเขาเรียกน่ารัก

 










-.-.-.-.-.-.-.-.-.-.-


07.05.2561(100%)


มาต่อครบแล้วนะคะ ตอนนี้ท่านประธานไปไหว้พ่อตาแล้ว แล้วเมื่อไหร่จะให้พ่อแม่ไปสู่ขอนุ้งแบคคะ
ในส่วนของจงแดนั้น จะละไว้ในฐานที่เข้าใจ5555555 
พี่จะดูออกทุกคนยกเว้นซิ่วหมินไม่ได้ เขาแค่ยิ้มตามมารยาทพี่อย่าพึ่งคิดไปไกล



04.05.2561(35%)


แอบมองเธออยู่นะจ้ะแต่เธอไม่รู้บ้างเลย เฮ้
จงแดเจอน้องซิ่วเข้าไปมีเคลิ้ม ว่าแต่วันนี้มีรายการที่พระเอกเซฮุนของเราไปออกมาไปดูกันยัง


อย่าว่าแต่จงแดเลยขนาดไรท์ยังหลง นี่คนหรือนางฟ้า




คอมเมนต์กดเฟบเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ <3
ติดแท็ก #ฟิคประธานโอ ด้วยนะ









 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

213 ความคิดเห็น

  1. #168 Alale_kuy (@Alale_kuy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 19:05
    เดี๋ยวน้องก็จำได้
    #168
    0
  2. #161 Miiwxx (@loveka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 06:55
    ท่านประธานหัวเสียเรื่องที่แบคจำไม่ได้ 5555 อยากให้แบครู้ว่าใช่คนเดียวกีบเซอุนจัง
    #161
    0
  3. #148 kimpuksepik_ (@pikpicook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 23:15
    ประธานนนน เสียการเสียงานแล้ว 555555555555555555
    #148
    0
  4. #109 wwirulpattt (@jessyzaza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 17:21
    ประธานปากแข็งจริง555555 น่ารักก
    #109
    0
  5. #44 bogartttttt (@bellls_ls) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 15:55
    จะคอยติดตามนะคะ สู้ๆค่ะ
    #44
    0
  6. #35 hb94042 (@HB9404) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 11:19
    น่ารักกชอบมากๆสนุกค่ะมาต่อเร็วๆน๊าาารอค่ะสู้ๆ
    #35
    0
  7. #34 punpun0494 (@punpun0494) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:43
    มาเเล้ววววววว ฮือ น่ารักนะ เรียบๆ รอตอนต่อไปค่า
    #34
    0
  8. #32 Aemikaa (@Aemikaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 19:14
    มาแล้นนนนน
    #32
    0
  9. #30 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:17
    คุณประธานนน~~~
    #30
    0
  10. #29 airair11144 (@airair11144) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:01
    รอนะคะมาต่อเร็วๆนะคะชอบค่ะสนุก
    #29
    0
  11. #28 punpun0494 (@punpun0494) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 17:30
    นี่มันนางฟ้าชัดๆ ฮืออ รอนะคะ เนื้อเรื่องน่าสนใจ ชอบเเนวนี้
    #28
    0
  12. #27 sunshinyi19 (@sunshinyi19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 20:14
    รอ ร๊อออ รอออ รอไรท์อยู่นะจ๊ะะ555
    #27
    0
  13. #25 B.baek#allbaek04 (@29fai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:29
    อัพบ่อยๆน้าาาา
    #25
    0
  14. #24 airair11144 (@airair11144) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:02
    <p>รรอนะคะ</p>
    #24
    0
  15. #23 JaeJun12 (@JaeJun12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:06
    ไรท์มาอัพไวๆน๊าา
    #23
    0
  16. #22 bbh_bbh (@bbh_bbh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:35
    รอๆ ค่ะ
    #22
    0