คนโปรดของหมอเขต | Yaoi / Mpreg |-END- [สำนักพิมพ์ ลาเวนเดอร์ ]

ตอนที่ 4 : Chapter 3 : What?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,842 ครั้ง
    6 ธ.ค. 62


 

Chapter 3

 

เมื่อคืนกว่าผมจะหลับตาลงนอนได้ใช้เวลากล่อมตัวเองไปเกือบสองชั่วโมง คิดนู้นคิดนี่ไปเรื่อย คิดไปต่างๆนาๆ มองนาฬิกาอีกทีก็ปาไปตีหนึ่งแล้ว แทนที่จะได้นอนเต็มๆในวันที่ไม่ต้องขึ้นเวร

 

เฮ้อ!

 

เสียเวลาไปกับอะไรก็ไม่รู้...

 

“หมอโปรดสวัสดีค่ะ”

 

“สวัสดีครับ”

 

พยาบาลที่ประจำอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาลสี่ห้าคนเอ่ยทักผม ผมพยักหน้ารับตอบกลับการทักทายออกไป ถึงแม้ว่าความรู้สึกตอนนี้จะไม่อยากยิ้มหรือคุยอะไรกับใครเลยก็ตาม...

 

เฮ้อ!

 

“ขอทางหน่อยค่ะ!!!”

 

“คนไข้เกิดอุบัติเหตุรถชน เส้นเอ็นฉีกขาดหายใจติดขัด ความดันลดลงเรื่อยๆค่ะหมอ”

 

“โทรหาหมอออร์โธฯด่วนเลยครับ ” หมอบีมประจำห้องฉุกเฉินเอ่ยเสียงดังหันมาก้มหน้าให้ผมเป็นเชิงทักทายก่อนจะเข็นเตียงคนไข้เข้าฉุกเฉินไป

 

แผนกฉุกเฉินที่นี่ทำงานกันอย่างหนักหน่วง มีผู้ป่วยมารับการรักษากันตั้งแต่เช้า ทุกคนทำงานกันอย่างเร่งรีบเร่งด่วนเพราะถ้าพลาดไปแค่วินาทีเดียวทุกอย่างอาจจะหมายถึงความตายเลยก็ได้...

 

“หมอช่วยด้วย! ตา! ตาครับ หมอ!”

 

เสียงแตกตื่นที่ดังเกิดมาจากทางด้านหลัง ผมหันหลังกลับไปมองทันทีเพราะเสียงของใครบางคนที่เอ่ยเรียกหมอ

 

“ตาช่วยตาผมด้วยครับ หมอ! หมอ!”

“คุณตาเขาล้มแรงมากเลยนะ”

“เขาเป็นอะไร”

“หมอหายไปไหนกันหมดเนี่ย”

 

“ขอโทษนะครับหลบทางผมที” ผมเอ่ยเสียงดังพยายามเบียดคนที่มุงคนไข้อยู่ให้แหวกทางออก “ ขอทางให้หมอด้วยครับ”

 

“หมอช่วยตาผมด้วยครับ!”

 

“เอาคนไข้นอนลงก่อนครับ” ผมพูดอย่างรีบร้อนจับคนไข้วัยชรานอนลงราบกับพื้นอย่างเร่งรีบ...

 

“ ถอยหน่อยครับอย่ามุงคนไข้หลบทางให้หมอด้วย” เสียงนี้...

 

พี่เขต...

 

คนที่เข้ามาใหม่ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตรวจจับชีพจรอย่างชำนาญการ...

 

“หมอคะส่งเข้าห้องฉุกเฉินเลยค่ะ...” พยาบาลคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

 

“คนไข้อาเจียนออกมาเป็นเลือดเริ่มมีอาการหายใจติดขัด”

“หน้าเริ่มซีดแล้วด้วยครับ”

“ ช่วยพี่ยกคนไข้ขึ้นหน่อย พยุงตัวไว้แบบนี้นะ”

“ ครับ”

 

ผมทำตามที่พี่เขาสั่งอย่างว่าง่ายพยุงคนไข้จัดอยู่ในท่าที่พี่เขาต้องการก่อนเอ่ยสั่งพยาบาล “เตรียมออกซิเจนให้พร้อมและเรียกหมอฉุกเฉินด่วนเลยครับ”

 

“ค่ะ! หมอโปรด”

 

“ พยายามอาเจียนออกมาอีกนะครับ! อาจจะมีเลือดที่จับตัวเป็นก้อนขวางทางเดินหายใจอยู่ ” พี่เขตเอ่ยพร้อมลูบหลังคนไข้ไปด้วยเพื่อช่วยให้คนไข้อาเจียนออกมาให้ได้เร็วที่สุด “ พยายามหน่อยครับคุณตา”

“...พยายามหน่อยนะครับ”

“อีกนิดเดียว”

“อักๆๆ”

 

“ตา! หมอ!”

“อัก! ... อ้วก!!!” ในที่สุดคนไข้อาเจียนออกมาเป็นเลือดและลิ่มเลือดที่จับตัวกันเป็นก้อนจำนวนมาก...

 

“ โปรดจับตัวคนไข้ขึ้น” ผมทำตามอย่างว่าง่ายเช่นเคย ก่อนจะเห็นสีหน้าคนไข้ที่มีอาการดีขึ้นมากกว่าเดิม พี่เขตกลับมาตรวจจับชีพจรอีกครั้ง...

 

“คนไข้ดีขึ้นมากแล้วหายใจเร็วกว่าปกตินิดหน่อย...เอาเข้าฉุกเฉินดูแลอาการเบื้องต้นด่วนเลย” พี่เขตบอกผมก่อนจะหันไปบอกหมอที่พึ่งวิ่งเข้ามา “ดูแลคนไข้ให้ดีอย่าให้มีอะไรผิดพลาด”

“ครับหมอเขต”

“อืม...”

 

ทุกอย่างถูกจัดการในเวลาอันรวดเร็ว สถานการณ์เริ่มคลี่คลาย คนไข้เข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว เหลือเพียงผมกับคนตรงหน้าที่ยังยืนอยู่ที่เดิม...

 

การร่วมงานกันแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ที่ผ่านมาผมไม่เคยลำบากใจที่จะร่วมงานกับพี่เขาเลยยิ้มได้เล่นได้เพราะผมคิดว่าเวลาพาเราผ่านจุดนั้นมานานแล้วถึงแม้ว่าจะมีบางอย่างติดอยู่กลางใจก็ตาม...

 

แต่ครั้งนี้กับความรู้สึกเก่าๆ ที่มันยังไม่ถูกเคลียร์ให้จบมันกำลังโหมกลับมาขยี้ตรงแผลเดิม

 

ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ทักเหมือนปกติ หรือเดินออกไปเลย ทำไมมันสับสนจังวะ ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ไม่เลิกจ้องผมสักที...

 

หันหลังให้เลยแล้วกัน...

 

ผมหันหลังให้คนตรงหน้าเดินออกมา ก้มลงหาจุดพักสายตามองเสื้อกาวน์ของตัวเองที่ถูกเลือดกระเด็นใส่ตอนคนไข้อ้วกออกมา

 

ถอดเสื้อกาวน์ออกดูคาบเลือดที่เปื้อนเป็นจุดอยู่บนพื้นผ้าสีขาวถ้าผมลองเอาน้ำหยดลงไปบนเลือดมันก็คงจะกระจายออกเป็นวงกว้างกว่าเดิมเหมือนจุดเล็กๆที่อยู่ตรงกลางใจของผมพอมันโดนใครบางคนกลับมาทำอะไรกับมันอีกจากที่เจ็บอยู่แล้วก็จะกลายเป็นเจ็บหนักกว่าเดิม

 

เฮ้อ!

 

“ ฮึ่ย! ทำอะไรพี่”

 

“ เอากาวน์พีไปใส่ก่อน”

 

“ไม่!”

 

“พี่ไม่ได้ขอพี่สั่ง!”

 

คนที่กระชากเสื้อกาวน์ในมือผมไปโดยไม่ขอ ยัดเสื้อกาวน์ของตัวเองใส่มือผมเดินเลยออกไปด้วยความเร็วไม่หันกลับมามอง แผ่นหลังกว้าที่เคยเห็นอยู่บ่อยๆ

 

แบบนี้อีกแล้ว

 

ไม่ชอบเลย...

 

เวลาแปดโมงสี่สิบกว่าการประชุมกำลังจะเริ่มขึ้นหมอที่มีส่วนเกี่ยวข้องค่อยๆทยอยกันเดินเข้าห้องประชุมใส่เสื้อผ้าสวมกาวน์ทับเป็นระเบียบเรียบร้อยกันไปหมด

 

คงจะมีแต่ผมที่ยังใส่เสื้อผ้าไม่เป็นระเบียบ

 

“มายืนทำอะไรตรงนี้วะ ไม่เข้าไปอะ”

 

“ รอมึงนั้นแหละ...”

 

“รอทำไมกูก็บอกให้เข้าไปก่อนกูดูคนไข้อยู่...แล้วทำไมมึงไม่ใส่กาวน์?”

 

“แลกกัน!” ผมยื่นกาวน์ในมือตัวเองให้ไอธีร์พยักหน้าอ้อนขอแลกกาวน์ผมกับของมัน ทำหน้างงทำไม!แลกๆไปเถอะธีร์ “ กูขอใส่ของมึง”

 

“ทำไม?”

 

“กาวน์พี่เขตกูไม่อยากใส่ แลกกันนะธีร์” ผมว่าเสียงเรียบ ขอร้องเถอะ...

 

“ห๊ะ? แล้วของพี่เขามาอยู่กับมึงได้ไงวะ”ตกใจอะไรขนาดนั้นวะ...

 

“ ก็...เมื่อกี้กู-”

 

“ เข้าข้างในกันได้แล้วมายืนทำอะไรกันตรงนี้หมอธีร์หมอโปรด” อาจารย์หมอหัวหน้าแผนกเอ่ยทักพวกผมสองคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าห้องประชุม “ ไปๆ เข้าข้างในกันได้แล้วทั้งสองคนเลย”

 

“ ครับ/ครับ” ผมกับธีร์รับคำอาจารย์หมอโดยมีท่านดันหลังผมสองคนให้เข้าห้องประชุม

 

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมใส่กาวน์ของหมอเขตในการเข้าประชุมเพราะจำเป็นหรอกนะถึงยอม ออกจากห้องประชุมเมื่อไหร่จะรีบถอดทันทีเลย

 

“ วันนี้ไม่ได้ประชุมจริงจังอะไรเท่าไหร่หรอกเรื่องแรกแผนกเรามีคนได้ย้ายขึ้นไปประจำวีไอพี เป็นคนเก่งของเราซะด้วยนะ...” อาจารย์หมอยิ้มหน้าบานมองมาทางผม

 

เฮ้อ!

 

“ หมอธีร์...” ห๊ะ! “ กับหมอโปรดครับ”

 

ผมยิ้มเจื่อนๆส่งให้ทุกคนในห้องประชุมที่หันมามองผมกับธีร์แต่เดี๋ยวก่อนทำไมมีธีร์ด้วยอะ ไม่เห็นรู้เลย...

 

“ ธีร์ทำไมม-”

 

“อย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้” ธีร์ว่าเสียงเรียบปรามผมมองไปด้านหน้านิ่งๆจนผมต้องหันไปมองตาม

 

หมอนนท์...

 

นึกว่าที่ธีร์โทรมาบอกจะเป็นแค่ข่าวลือซะอีกเพราะธีร์มันก็แค่ได้ยินมาผ่านๆเหมือนกัน...

 

“ส่วนนี้หมอนนท์ บางคนอาจจะรู้จักกันอยู่แล้วแต่เผื่อจะมีคนยังไม่รู้จักหมอนนท์พึ่งกลับมาจากดูงานที่สิงคโปร์จะมาประจำที่แผนกเราต่อตามเดิมนะครับ”

 

กลับมาแล้วจริงๆ

 

แต่...

 

ทำไมไปดูงานล่ะ?

 

คนที่เอาแต่จ้องหน้าผมส่งยิ้มกลับมาให้ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้ายังไงออกไป สับสน งง ไม่เข้าใจ หรือว่าอะไรอะ...

 

หมอนนท์ถูกย้ายไม่ใช่หรอ!

 

........

 

“ ช่วงนี้หมอโปรดดูเศร้าๆนะครับไม่ยิ้มเลย”

 

“...ก็ผมพึ่งเลิกกับแฟนนี่นา”

 

“โห! ไม่อ้อมเลยหรอหมอ”

 

“หึ” ผมเค้นหัวเราะออกมาให้กับคนตรงหน้าที่ทำหน้าเหมือนตกใจปลอมๆออกมา “ จะอ้อมทำไมก็เลิกกันจริงๆนี่นา”

 

“ผมจี้จุดหมอป่ะเนี่ย”

 

“ บ้าคิดมากหมอ...” ผมอมยิ้มให่กับหมอนนท์ที่ทำหน้ารู้สึกผิดออกมา

 

“ หมอโปรด!”

 

“ ครับ?”

 

“ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ”

 

“อ่า ก็ได้ครับ...”

 

“ งั้นไปกันหมอ”

 

ผมพยักหน้ารับคำ

 

ตอนแรกผมเคยคิดว่าการทำงานที่นี้ต่อจากนี้ไปจะเป็นเรื่องยากสำหรับผมไปแล้ว แต่พอเอาเข้าจริงยังมีเพื่อนมีรุ่นพี่มีคนที่เขาเข้าใจเราและรู้ว่าเราเป็นคนแบบไหนต่อให้ใครพูดไม่ดีเกี่ยวกับเราก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยก็ยังมีคนเข้าใจ

 

มันก็ไม่ได้ยากอะไร

ก็แค่ต่างคนต่างอยู่...

ให้มันจบๆกันไป

แค่นั้นเอง

 

“แกเห็นไหมหมอโปรดกับหมอนนท์อะ”

 

“อืมเห็นแล้วอย่าเสียงดัง...”

 

ผมหันมองเสี้ยวหน้าของคนด้านข้างที่กำลังเดินออกไปกินข้าวด้วยกัน มีสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดของใครหลายๆคน...

 

ถึงเวลามันจะผ่านมาได้สักพักแล้วแต่คนก็ยังไม่เลิกพูดถึงเรื่องของผมกับหมอนนท์ เรื่องที่มันไม่ได้มีอะไร คิดกันไปเอง

 

ทั้งที่ผมกับหมอนนท์เป็นแค่เพื่อนร่วมงานกัน

 

“หมอนนท์”

 

“ครับ?”

 

“หมอบอกผมได้นะถ้าไม่โอเคที่คนอื่นเขาพูดกันอะเอาจริงๆนะผมรู้สึกไม่ดีเลยที่ทำให้หมอโดนคนอื่นมองไม่ดีไปด้วย ผมว่า...”

 

“หมอโปรดจับมือผมดิ”

 

“ห๊ะ?” หมอนนท์ไม่พูดเปล่ายื่นมือมาให้ผมด้วย จะทำอะไร? “ บ้าหรอหมอถ้าทำแบบนี้อะหนักกว่าเดิมอีกนะ”

 

“หมอจะแคร์ที่คนอื่นเขาพูดกันทำไม มันไม่ใช่เรื่องจริง หมออยากลองปั่นประสาทคนอื่นเล่นดูไหมล่ะ อะ! จับมือผมไว้”

 

“ไม่เอาหรอกหมอทำแบบนี้มีแต่จะแย่...”

 

ให้จับมือกัน โห! แค่คิดก็ขนลุกแล้ว...

 

“พี่เขตพราวว่านะเป็นแบบที่เราคิดไว้ชัวร์เลย”

 

“ พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกันพร-”

 

ถ้าเสียงสนทนาของใครบางคนจากด้านหลังมันจะทำให้ผมเปลี่ยนใจ...

 

“ ลองดูก็ได้หมอนนท์” ตัดสินใจจับมือคนด้านข้าง “ทำไมมือหมอเย็นขนาดนี้อะ...”

 

“ห้องแอร์ไหมล่ะหมอ”

 

“ อ๋อ...”

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือถูกที่ทำแบบนั้นลงไป จับมือหมอนนท์กลางโรงพยาบาล ต่อหน้าใครหลายๆคน

 

แล้วมันยังไงอะ?

ทำไมต้องสนใจด้วย...

 

จะไม่ให้สนิทกับใครเลยหรือไง เอาเรื่องของผมไปพูดกันสนุกสนาน ปั่นมั่วกันไปหมด แค่ไปไหนมาไหนกับหมอนนท์ ไม่ได้คิดอะไรกันสักหน่อย...

 

“เป็นไงบ้างพี่นนท์” ไอธีร์เอ่ยถามหมอนนท์คนแรกหลังจากที่หมอนนท์พึ่งลงจากชั้นวีไอพี

 

“ ไม่มีอะไรแค่...พี่จะได้ไปประจำโรงพยาบาลต่างจังหวัดเอง!” คนที่ยิ้มเจื่อนๆ พยายามยิ้มออกมาให้พวกเราเห็น

 

หมอนนท์ถูกพี่เขตเรียกให้ขึ้นไปพบด่วนมีเรื่องสำคัญจะคุยกับหมอนนท์ ไม่คิดเลยว่าจะถูกสั่งย้าย...

 

“ พี่ถูกย้ายหรอ ทำไมอะ เหตุผลอะไรอะพี่?” ผมเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

“ ไม่รู้เหมือนกัน...”

 

“เป็นเพราะผมหรือเปล่า ถ้าแบบนั้นผมไปคุยให้ไหมพี่ผมไม่ชอบเลยอะ ผมไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องลำบาก...”

 

เพราะหมอนนท์เป็นรุ่นพี่ที่ดี ทำงานเก่ง แต่ต้องไปเป็นขี้ปากของใครหลายๆคนเพราะผม

 

“ไอโปรดใจเย็นๆ”

 

พอเป็นแบบนี้แล้วทำไมมันรู้สึกจุกอกอีกแล้ววะ แบบนี้อีกแล้ว...

 

“โปรดจะไปไหน...”

 

“จะไปคุยกับพี่เขต”

 

“ไม่เป็นไรโปรด...”

 

มันจะไม่เป็นอะไรได้ยังไง จะถูกย้ายไปทั้งๆที่ไม่รู้เหตุผลแบบนี้ ตลกหรอ! นี้มันหน้าที่การงานของคนคนหนึ่งเลยนะเว้ย...

 

มีอะไรมากมายที่อยู่ในหัววิ่งวนสับสนกันไปมาสุดท้ายก็มาหยุดอยู่หน้าห้องพี่เขตแล้ว ที่ที่ไม่อยากมาและไม่คิดจะมาถ้าไม่เป็นจำเป็น...

 

ถือวิสาสะดันประตูห้องเข้าไปแบบไม่เคาะขออนุญาต

 

“ มีอะไร!” พี่เขตกระแทกเสียงถาม

 

“ ขอเหตุผลหน่อยได้ไหมทำไมถึงต้องย้ายหมอนนท์ด้วย พี่เขตคนที่มีเหตุผล คนที่เข้าใจคนอื่น คนที่ไม่งี่เง่า คนที่มีอะไรก็พูดออกมาหายไปไหนหมดแล้ว...”

 

คิดว่าจะควบคุมตัวเองได้แล้วคิดว่าจะไม่ร้องไห้ออกมา แม่ง! ไม่เคยทำอะไรได้เลยสักอย่าง...

 

“...” ...เงียบอีกแล้ว

 

ผมพยายามกลั้นน้ำตาเรียกสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง...

 

“ทำไมมีอะไรไม่พูดอะพี่เขต พี่พูดออกมาหน่อยได้ไหม อะไรก็ได้ช่วยตอบคำถามโปรดหน่อย สักข้อก็ยังดี...”

 

“...หมอนนท์สมัครใจไปพี่ไม่ได้บังคับ” พี่เขตเอ่ยเสียงเรียบนิ่งตอบกลับมา ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตามเดิม เขาว่ากันว่าคนที่พูดแล้วไม่ยอมสบตา...

 

“ พี่โกหก...”

 

“ แล้วโปรดจะเอาอะไรกับพี่ พี่พูดความจริงไปหมดแล้ว...”

 

ถ้าผมจะบอกว่าวันที่ผมรู้ว่าพี่เขตมีอะไรสักอย่างปิดบังกันอยู่ผมยังหวังว่าเราจะกลับมารักกันได้เหมือนเดิม หรือเรื่องที่ปิดบังกันอยู่ถ้าสักวันมันจบไปเราจะยังกลับมาเป็นเหมือนเดิมกันได้

 

“ถ้าวันนี้พี่ไม่พูดความจริงออกมาต่อจากนี้ไป เราสองคนจะกลายเป็นแค่คนรู้จักกันจริงๆ โปรดจะไม่หวังให้เราสองคนกลับมารักกันอีกแล้ว...”

 

“...”

 

“ พี่ยังรักโปรดอยู่ไหม...”

 

ทำไมเรื่องของหมอนนท์ถึงกลายมาเป็นเรื่องของตัวเองได้วะ...

 

ไม่เข้าใจเลย

 

“ กูไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นออกไปได้แล้วไป...”

 

“...” เป็นอีกครั้งที่ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้... “คนรักกันมันคงไม่ทำกันแบบนี้หรอกเนอะไม่น่าโง่พาตัวเองเจ็บซ้ำอีกรอบเลย...”

 

“ถ้าโปรดไม่ไปพี่จะไปเอง!”

 

“ไม่เป็นไรโปรดไปเองให้มันจบจริงๆสักที...”

 

มันคงจะจบจริงๆแล้วล่ะมั้งมันจะมีเหตุผลอะไรอีกวะที่ทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนไป จะพูดคำว่ารักได้ยังในเมื่อเขาไม่ได้รักเราแล้ว มันคงไม่มีเหตุผลอะไรนอกไปจากการที่เขาไม่ได้รักเราแล้วจริงๆ

 

“คนโปรด!” ผมหยุดมือตัวเองที่กำลังดันประตูห้องทำงานพี่เขตออก ไม่ได้หันกลับไปมอง...

 

“ ...”

 

“อย่าพึ่งหมดหวังในตัวพี่นะ...”เสียงที่ได้ยินมันเหมือนจะทำให้หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ พี่ขอเวลาหน่อย...”

 

หึ!

 

“เวลาของพี่คือการไปลองคบกับหมอพราวหรอ...” หันกลับไปถามเพราะอยากได้คำตอบ

 

...เงียบ

 

“ผมไม่หวังอะไรในตัวพี่อีกแล้วหมอเขต...”

 

มั่นใจได้แล้วนะโปรดว่ามันไม่มีความรักของเราหลงเหลืออยู่แล้ว...

 

“หมอนนท์สมัครใจไปเองหรอครับ” หลังจากออกจากห้องพี่เขตทุกคนยังรอผมอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหนเอ่ยถามหมอนนท์เพื่อขอความแน่ใจ

 

“ก็ไม่เชิง...”

 

ก็ว่าอยู่ใครจะอยากย้ายไปอยู่ต่างจังหวัด

 

“ หมอเขตคุยอะไรกับโปรดบ้างดูสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

 

“ ไม่อะไรหรอกครับแล้วนี่ทำไมยังไม่ไปทำงานกันอีกอะ ไปได้แล้วว่างกันหรือไง...” ผมเอ่ยปากไล่

 

“เดี๋ยวๆพวกเราทีมเดียวกันมีเคสอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้ามึงอะอย่ามาเนียน ร้องไห้อีกแล้วใช่ไหมตาบวมขนาดนี้” ธีร์เอ่ย

 

“ เปล่า!ช่างมันเถอะไม่มีอะไรให้พูดถึงแล้ว...”

 

“ เออๆ ไม่พูดก็ไม่พูด...แล้วหมอนนท์ต้องไปนานแค่ไหนรู้ไหมครับ” ธีร์พูดกับผมก่อนจะหันไปหาหมอนนท์

 

“ ไม่มีกำหนดหรืออาจจะอยู่จนกว่าจะหมดสัญญาว่าจ้างก็ได้...”

 

“โห ก็แย่เลยอะดิพี่”

 

“ไม่แย่หรอกธีร์ พี่เป็นหมอขอแค่ที่นั้นมีคนไข้ให้พี่รักษาก็พอ”

 

“สุดยอดมากพี่”

 

เฮ้อ!

 

........

 

“ ไหนว่าพี่ถูกย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดไง”

 

“...คือ พี่จะอธิบายให้เราฟังยังไงดีอะ”

 

“ก็พูดความจริงไงพี่ง่ายนิดเดียวเอง”

 

“คืนดีกับหมอเขตแล้วหรอ?” อยู่ๆหมอนนท์ก็พูดขึ้นสายตาไปหยุดอยู่ที่ชื่อบนเสื้อกาวน์ที่ผมใส่อยู่

 

เฮ้อ!

 

“ เปล่าครับ!แต่จำเป็นเลยต้องใส่อะพี่ แต่เอาเรื่องพี่ก่อนทำไมต่างจังหวัดถึงกลายเป็นสิงคโปร์ได้อะ”

 

“คือ...เฮ้อ!” หมอนนท์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนลำบากใจที่จะพูด “ ไปถามเขตดิ...”

 

“ ทำไม?”

 

“ เชื่อพี่เถอะมันคงอยากเล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟังนั้นแหละ...”

 

“แต่ผมไม่อยากคุยกับพี่เขต”

 

“ทำไมอะเขตมันยังไม่ได้ง้อเราอีกหรอ...”

 

ง้อ?

 

“ ทำไมพี่พูดแปลกๆอะทำไมพี่เขตต้องง้อ เขาไม่ได้รักโปรดแล้วพี่ก็รู้นี่”

 

“ ทำไมมันบอกพี่ว่ามันง้อเราแล้ววะ” หมอนนท์บ่นอะไรพึมพำออกมาคนเดียว “ มันยังไม่ง้อโปรดจริงๆหรอ”

 

“ง้อครับ...”

 

“แต่เรายังไม่คืนดีใช่ไหม”

 

ผมส่ายหัวไปมาให้เป็นคำตอบ

ใครมันจะอยากไปคืนดีด้วย...

 

“ทำไมอะโปรดเห็นใจเขตมันหน่อยมันอาจจะดูคิดแทนเราไปบ้างแต่ที่มันทำไปก็เพราะเราทั้งหมดเลยนะโปรด”

 

“ครับ?”

 

“ มันยังไม่ได้อธิบายให้ฟังด้วยหรอแล้วมันง้อยังไงของมันวะ...”

 

“ พี่ถามผมหรอ?”

 

“ อยากบ่นให้ฟังไหมล่ะ”

 

“ ครับ พี่เขตมาบอกว่าขอโทษ อยากให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม แล้วก็บอกว่ารักอยู่ โครตไร้สาระเลยพี่...”

 

“หรอ! อย่าไปถือสามันเลยไอนี่มันเป็นแบบนี้แหละ...”

 

ห๊ะ?

 

ผมกำลังรู้สึกว่าหมอนนท์กลับมาคราวนี้ทำไมดูไม่เป็นหมอนนท์ก่อนหน้านี้เลยดูเหมือนสนิทกับพี่เขต ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่ใช่แบบนี้เลย

 

“เราก็คบกับมันมาตั้งนานอะไม่รู้หรอว่ามันฉลาดทุกเรื่องยกเว้นเรื่องของตัวเองจริงๆพี่ก็เข้าใจเรานะที่ไม่คืนดีกับมันง่ายๆตอนมันไปมันก็ทำเหี้ยไว้เยอะเลยใช่ไหมล่ะ”

 

“ อืม”

 

“ จริงๆ โปรดอยากได้คำอธิบายมากกว่าคำขอโทษถูกไหม”

 

“ครับ โปรดไม่อยากฟังคำว่ารักแล้วอะพี่ คำขอโทษโปรดก็ไม่อยากได้ ต่อให้พูดมาเป็นล้านๆครั้งมันก็ลบอะไรในใจโปรดไม่ได้เลยพี่...”

 

“ นอกจากเหตุผลใช่ไหม?”

 

“ ครับ”

 

แต่ต่อให้มันมีเหตุผลเป็นร้อยเป็นล้านแต่ถ้ามันไม่ดีพอ มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน กว่าจะเดินออกมาได้ใช้เวลาแทบตายจะให้เดินกลับไปในเวลาแค่ไม่กี่นาทีอย่าหวังเลยว่ามันจะเป็นแบบนั้น...

 

“ งั้นเรื่องของพี่เราก็รอจนกว่าเขตมันจะเล่าให้ฟังแล้วกันคงไม่นานไปกว่านี้แล้ว...”

 

“ครับแต่ผมมีเรื่องสงสัยอะ”

 

“ สงสัยอะไร”

 

“ ทำไมพี่ดูสนิทกับพี่เขตจังเมื่อสามเดือนก่อนพี่ไม่ได้พูดจาเหมือนสนิทกับพี่เขตแบบนี้เลย”

 

“งั้นพี่จะบอกไว้ข้อหนึ่งแล้วกันพี่คือหมอนนท์เพื่อนสนิทไอเขตถูกมันเอาเงินฟาดหัวให้มาคอยดูแลเรา โอเคไหม”

 

ห๊ะ?

 

“ ทำไมต้องดูแล?”

 

“พี่บอกข้อเดียวถ้าอยากรู้อีกไปถามเขตเอาดิ...”

 

“ ไม่อะ”

 

“ แล้วแต่นะ” หมอนนท์ยักไหล่เหมือนไม่แคร์ คนละคนกับที่เคยรู้จักเลยจริงๆ

 

“ แต่...พี่จะเป็นเพื่อนสนิทพี่เขตได้ไงเพื่อนพี่เขตผมรู้จักทุกคน”

 

“ไม่ทุกคนนะ”

 

“ห๊ะ?”

 

“ก็เราไม่รู้จักพี่ไง”

 

เฮ้อ!
 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

ขึ้นไปบนที่สูงแล้วตะโกนดังๆ ลงมาว่า ‘ หมอเขตเป็นพระเอกจ้าาาาาา! ‘

หมอเขตเตรียมตัวมาอย่างดีเลย พร้อมมากโดนด่ามาเยอะแล้ว55555

สงสารพี่สงสารน้องด้วยโอ๊ย! เจ็บที่ใจ

ขอกำลังใจจากทุกคน

แงงงงง!


 


 

มาส่งกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^^


 

#คนโปรดของหมอเขต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.842K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,500 ความคิดเห็น

  1. #3499 Booh (@Booh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 23:28
    ไม่ชอบเขตตัดสินใจเเทนโปลดหมดเลย ไม่บอกอะไรสักอย่าเป็นเรานะลาออกเเล้วก็หนีกลับบ้านแม่งเลย จะดริสรายชื่ออะไรก็เเล้วเเต่ น่ารำคาญเเทนที่จะคุยกันตรงๆ
    #3,499
    0
  2. #3498 Pploy_MB9397 (@0961619759) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 16:43
    เปลี่ยนพระเอก!!!!!

    พ่อคนปากหนัก เหตุผลเยอะเหลือเกิน เหตุผลเยอะจนพันกันอิรุงตุงนังยิ่งกว่าโครมาตินแล้วพ่อ
    #3,498
    0
  3. #3490 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:39

    เหตุผลอะไรก็รีบๆพูดเถอะ แต่ยังไงมีก็มาแทนทึ่ความเสียใจของน้องไม่ได้หรอก ให้ง้อไปนานๆเลยนะลูกนะ

    #3,490
    0
  4. #3484 071727 (@071727) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 15:21
    มันจะมีอะไรเหตุผลอะไรมากมายนักหนาทั้งบอกไม่ได้ ทั้งปิดบังหลายๆอย่าง อธิบายมาเลยค่ะคุณหมอเขต
    #3,484
    0
  5. #3478 ฺBraaaaaa.- (@Bewerebean_s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 23:27
    เอาหล่ะ
    #3,478
    0
  6. #3470 จิ้งจอกสีเทา (@Franemy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 22:16
    เชี่ยไรเนี่ยะ ปล่อยให้ลูกชั้นไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว แบบพอมารู้ทีหลังรู้สึกเจ็บแทนน้องเลย
    #3,470
    0
  7. #3426 weannn09 (@weannn09) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:30
    อีหยังวะ ทำไมไม่ยอมบอกเหตุผล ทำไม ปล่อยให้มันคาราคาซังแบบอะหมอเขตตตต
    #3,426
    0
  8. #3414 ThePrikPanther (@ouiay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:33
    จะโกรธก็เพราะไม่บอกอะไรเลยนี้แหละ เด๋อยุคนเดียว
    #3,414
    0
  9. #3346 Aonan Woraporn (@otaku_girl) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 01:46
    คุยกับหมอนนท์แล้วอยากกรอกตาเป็นเลขแปด
    #3,346
    0
  10. #3327 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 19:46

    อะไรของหมอวะหมอเขต

    #3,327
    0
  11. วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 00:55
    ไม่มีใครบอกน้องสักคนอ่ะ เหมือนเป็นคนโง่อยู่คนเดียวอ่ะ สงสาร
    #3,318
    0
  12. #3294 หยาดน้ำค้าง. (@chichiyuki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 14:49
    ไม่ยอมบอกเหตุผลพูดแต่คำว่ารักใครเขาจะยกโทษให้ เห็นน้องเป็นคนใจง่ายหรือไง
    #3,294
    0
  13. #3265 Bee_Bee_1225 (@Bee_Bee_1225) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 04:15
    อะไรยังไงกันห๊ะ 5555
    #3,265
    1
    • #3265-1 Juudy_ (@Nakamura_Rie) (จากตอนที่ 4)
      14 ธันวาคม 2562 / 14:26
      หมอเขตดูเป็นคนซับซ้อนเนอะ งงกับพี่แกอะเอ็งทำไปเพื่ออะไร๊..
      ปล.ขออนุญาตติการเขียนนิดนึงนะงับ คืออ่านมาสักพักแล้วเราว่าคุณใช้เครื่องหมายตกใจเยอะเกินไปจนเราอ่านแล้วรู้สึกเหนื่อยแทน เหมือนคนตะโกนคุยกันตลอดเวลาเลย บางคำบางประโยคที่ไม่ควรใส่ดันใส่ซะงั้นมันเลยแปลกๆ เช่น คำว่า'เฮ้อ!'(ใส่เครื่องหมาย)ทำให้รู้สึกว่าน้องถอนหายใจหนักๆด้วยความหงุดหงิดรำคาญเหมือนคนเจ้าอารมณ์มากกว่าจะเป็น' เฮ้อ' เฉยๆแสดงถึงความเบื่อหน่ายเหนื่อยใจ ซึ่งบทสนทนาก็เป็นส่วนสำคัญที่สามารถบอกนิสัยของตัวละครได้..แต่พอใส่ ! ปุ๊บทำให้คาแรคเตอร์ไม่ชัดเจนดูกลืนกันหมดเลย ทั้งหมดนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของเรานะ ไม่รู้ว่ามีคนคิดเหมือนกันหรือปล่าว 5555 พิมพ์ยาวจังเรา
      #3265-1
  14. #3232 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:12
    เรื่องเยอะเนอะหมอเขตเนี่ย
    #3,232
    0
  15. #3223 mgroot (@mgroot) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 14:41
    ตามอารมณ์ไม่ทัน มีแต่อิหยังวะอยู่ในหัว...
    #3,223
    0
  16. #3162 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 21:19
    เหตุผลอะไรก็น่าจะพูดออกมาเน้อ
    #3,162
    0
  17. #3099 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 15:22
    คันมืออยากตบพี่เขตจังเลย......
    #3,099
    0
  18. #3090 0984313179 (@0984313179) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 12:11
    เล่นกับความรู้สึกคนนะหมอเขตอิเวน
    #3,090
    0
  19. #3088 kornvi (@brownyhunny69) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 11:52
    อมพะนำอยู่นั่นแหละหมอเขต
    #3,088
    0
  20. #3048 TEAR (@letear) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 00:57
    ไม่โอเคคคค เล่นกับความรู้สึกแบบนี้ไม่โออออออ
    #3,048
    0
  21. #2993 aum_mm (@aum_mm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 11:32
    ทำไมมีแต่คนเข้าข้างหมอเขต มีเหตุผลจริงแล้วไง ไม่นึกถึงความรู้สึกอีกคนกันเลยดิ ถ้ามีเพื่อนแบบนี้แย่นะ5555 ความรึ้สึกเพื่อนยังไม่สน สนคนอื่นก่อน แงงง
    #2,993
    0
  22. #2958 YPWN (@yp_wn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:46
    รำคาญจัง โตจนเป็นหมอรักษาคนแล้ว คุยกันแบบใช้เหตุผลไม่เป็นหรอคะ
    #2,958
    0
  23. #2948 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:31
    ทำไมไม่คุยให้ชัดๆฟไปเลยหมอเขต
    #2,948
    0
  24. #2892 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 00:25
    อิหยังวะหมอเขต
    #2,892
    0
  25. #2891 chanbaek_forever (@Markbam_forever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 23:22
    เหตุผลอะไรก็ตาม แต่ความรู้สึกคนไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเด้อจ้า
    #2,891
    0