คนโปรดของหมอเขต | Yaoi / Mpreg |-END- [สำนักพิมพ์ ลาเวนเดอร์ ]

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : confused

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,336 ครั้ง
    26 ต.ค. 62


Chapter 2



ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลมาสิ่งแรกที่ผมทำคือการพาตัวเองมานั่งโง่ๆ อยู่ที่ระเบียงคอนโดนั่งมองท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนวันนั้น...

คิดทบทวนอะไรหลายๆอย่างกับเหตุการณ์วันนี้...

‘ ผมไม่ได้รักพี่แล้วว่ะ ‘

ทำไมมันเจ็บจังวะ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ...

ถ้าผมจำไม่ผิดตอนนั้นที่ผมพูดประโยคนี้ออกไปก็เพราะอยากให้พี่เขตรู้สึกเจ็บบ้าง เจ็บเหมือนที่ผมเคยเจ็บกับคำพูดแบบเดียวกัน 

ทำไมกลับกลายเป็นผมเองที่เจ็บ เจ็บจนอยากจะร้องไห้ออกมา

มันไม่ยุติธรรมเลย...

ทำไมตอนนั้นพี่ถึงไม่ยื้อผมไว้เหมือนตอนนี้

ทำไมตอนนั้นพี่ถึงบอกว่าพี่ไม่รักผมแล้ว

ทำไมพี่ถึงปล่อยผมทิ้งไว้ในวันนั้น

ทำไมผมต้องกลายเป็นคนผิดในเรื่องของเราด้วย

......

“ ทำไมช่วงนี้พี่เขตดูสนิทกับหมอพราวจัง”ผมตัดสินใจถามคำถามที่ติดอยู่ในใจนี้ออกไปกับคนตรงหน้า พี่เขตนั่งเซ็นเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานวางปากกาลงเงยหน้ามองผม

“ หึงหรอ”

“ เปล่า!” ปฏิเสธไปก่อนเดี๋ยวเสียระบบหมด “แค่สงสัยเฉยๆ”

“ จริง!”พี่เขตว่าพรางหรี่ตาลง ยกปากกาเคาะหัวผมเบาๆหนึ่งที โง้ย! “ กลายเป็นคนขี้หึงตั้งแต่เมื่อไหร่คนโปรด”

“ ตั้งแต่ที่พี่ไปสนิทกับคนอื่น”ผมว่าอย่างขำๆ ทีเล่นทีจริงออกไป 

“ สรุปหึง?”

อ่าว...

ผมพยักหน้าหงึกๆ

ยอมรับก็ได้... 

“ ไม่คูลเลย”

“ ไม่คูลเลยหรอคนโปรด หึงก็บอกหึง...”

“หึงก็ได้...”

“ ก็แค่นี้! แต่พี่ถามอะไรโปรดหน่อยได้ไหม?”

“ ได้ ถามมาได้เลยพร้อมตอบเสมอ”

“ ...ทำไมถึงหึงพี่กับหมอพราวล่ะไม่เห็นจะมีอะไรให้น่าหึงเลย?”

ก็... “ เวลาพี่อยู่กับพี่พราวดูมีความสุขอะ”มันเกินหน้าเกินตาไปหน่อยด้วย... “ ประมาณนี้แหละ...”

“ อ๋อ...”

“ งั้นโปรดถามบ้าง...โปรดกับพี่พราวอยู่กับใครแล้วมีความสุขกว่ากัน”

“ ...”คนตรงหน้าของผมเงียบนิ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด...

ทำไมต้องคิด?

มันควรจะตอบออกมาได้เลยไม่ใช่หรอ...

“ ...ทำไมถามแบบนี้อะ ยังไง...ก็...โปรดอยู่แล้ว”

หรอ...

ดูไม่จริงใจเลยเนอะ!

“ ก็ต้องโปรดอยู่แล้วดิ ถ้าตอบพี่พราวนะ ตาย!”

“ อืม...”พี่เขตพยักหน้าเข้าใจยิ้มบางๆออกมาก่อนจะก้มหน้าเซ็นเอกสารตามเดิม 

“ โปรดไปก่อนนะพี่มีเคสต่ออะ”

“ อืม...”

อืม?

อืมก็อืมวะ...

“ คนโปรด!”พี่เขตเรียกชื่อตามหลังก่อนที่ผมจะผลักประตูห้องออกไป หันกลับไปมองเลิกคิ้วสงสัยใส่คนที่อมยิ้มเล็กๆส่งมาให้

“ครับ?”

“รักนะ...”

ต้องแบบนี้ดิ ถึงจะถูก!

ถ้าการกระทำมันไปในทางเดียวกับคำพูดผมควรจะหยุดหึงพี่เขตกับหมอพราวได้แล้วแต่เพราะมันไม่เคยไปในทางเดียวกันเลยสักครั้งไง...

ผมหยุดคิดไม่ได้เลยว่าทุกครั้งที่พี่สองคนต้องทำงานด้วยกันมันจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง มีอะไรที่เกิดขึ้นจนทำให้พี่สองคนชอบกันในที่สุด...

ผมเข้าใจมาตลอดว่าที่ผ่านมาพี่พราวต้องคอยดูแลเคสเพื่อนพี่เขต ต้องอยู่ด้วยกัน ปรึกษากัน ทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่เรื่องงาน

มันก็ควรจะอยู่ที่แค่เรื่องงานไม่ใช่หรอ

แล้วทำไม...

“ ผู้ช่วยผ่าตัดคนใหม่เป็นไงบ้าง”

“ ดีมากเลยพี่เขต”

“ดีหรอ! งั้นกูไล่ออกเลย เขาดีเกินไป”

เอ้า!

ผมทำหน้างงหันมองคนด้านข้างที่ทำหน้านิ่งเสียจนหน้าหมั่นไส้ เมื่อกี้ยังยิ้มจนหน้าบานดีใจที่ได้ไปกินข้าวด้วยกันอยู่เลย อะไรของพี่เขต?

“แล้วพี่จะไล่หมอนนท์ออกทำไมเขาดีแล้วเอาคนนี้แหละอย่าเปลี่ยนเลย” ผมว่าเสียงจริงจังขอร้องล่ะอย่าเปลี่ยนคนใหม่เลย คนนี้เข้ากับผมได้ดีมากจริงๆตอนอยู่ในห้องผ่าตัด

“กูดีได้คนเดียวคนอื่นห้ามดี”

“ทำไม?”

“หึง!”

เฮ้อ!

ผู้ช่วยผ่าตัดก็ยังจะหึงเนอะคนเรา...

“ดีกว่าพี่เขตก็พระแล้วแหละ”ผมว่าประชดประชันออกไป หมั่นไส้จริงๆ

“พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะ...”

“อะไรอีกอะ”

“มาใส่บาตรกูตอนเช้าไง...”เว้นระยะการพูดหันมามองหน้าผมเอาหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกจะแตะกันอยู่แล้ว... “กูจะบวชเพราะกูรู้ว่ามึงชอบคนดี”

นรก!

ผมไม่พูดอะไรต่อถอนหายใจยาวไปถึงเชียงใหม่ให้กับความบาปของหมอเขต เล่นพระเล่นเจ้า แย่!

“ ขอทางหน่อยค่ะคนไข้ถูกรถชน ขอทางหน่อยค่ะ!” ฝ่ายฉุกเฉินกำลังทำหน้าที่ของตัวเองเข็นเตียงที่มีคนไข้นอนเลือดไหลอยู่วิ่งตรงเข้าห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ...

พี่เขตไปดูก่อนไหม” ผมเอ่ยถามคนด้านข้างไปตามสัญชาตญาณความเป็นหมอของตัวเอง เห็นคนไข้แล้วมันอยากช่วยมากน้อยแค่ไหนก็อยากช่วย...

“หมอบีมคุมอยู่ไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วงแล้ว นอกจาก...”

“นอกจากอะไร?”

“มึงไง! จะตายก่อนคนไข้ตัวเล็กขาดสารอาหารกินข้าวน้อยกำลังกายก็ไม่ออก”

“ ก็... ผมอยากเป็นคนไข้ให้พี่ดูแลบ้างไง”

“อ้อน...”

“ครับอ้อน!”ผมว่าพรางฉีกยิ้มใส่คนด้านข้าง ขออ้อนบ้างเถอะนานๆที “ ถ้าผมเป็นคนไข้พี่จะดูแลผมไหม?”

“ถามอะไรแปลกๆ กูจะเป็นคนแรกที่วิ่งไปหามึงและจะเป็นคนเดียวที่รักษามึงจนหาย”

พูดซะอยากป่วยเลย...

“ แต่จะให้ดีมึงอย่าเป็นคนไข้เลยเพราะกูอยากอยู่กับมึงไปนานๆ ตลอดชีวิตเลยก็ยิ่งดี”

ขอคืนคำไม่อยากป่วยแล้ว...

“หมอเขตคะ” เสียงผู้หญิงที่คุ้นหูตะโกนเรียกคนด้านข้างของผมให้หันไปมอง ฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหน้ากัน

หึ

“เรียกทำไม”พี่เขตเอ่ยถาม

“เรียกไม่ได้หรือไง”ต่อปากต่อคำกับพี่เขตก่อนจะหันมายิ้มให้ผม ผมฉีกยิ้มกลับ “รายงานสุขภาพพี่ฟ้าแล้วก็ของน้องน้ำฟ้าด้วยเสร็จแล้ว!“

“อืม”พี่เขตรับแฟ้มที่หมอพราวยื่นให้ก่อนตีลงบนหัวหมอพราวเบาๆหนึ่งทีเป็นเชิงหยอก...

น่ารักเนอะ...

“โว้ย! นิสัยเสีย ชิ!”หมอพราวทำท่าไม่สบอารมณ์

พี่เขตยักไหล่เหมือนไม่สนใจ วางมือบนหัวผมหมุนตัวหันกลับออกมา ผมหันมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของพี่เขตที่อยู่ๆก็ตีหน้านิ่ง

อะไรที่ทำให้พี่ดูคิดมากขนาดนี้

เพราะเจอหมอพราวหรอ?

“ไปได้ยังพี่”ผมเอ่ยเสียงเรียบกับคนที่วางมือไว้บนหัวผมยืนทำหน้าเครียดไม่เดินสักที 

หันมองหน้าผมก่อนจะพยักหน้า “ ...ไปดิ!”

“โอ้ย!!!”

ทุกการกระทำมันอยู่ที่ความรู้สึก แค่เสียงร้องโวยของใครบางคนที่พึ่งแยกจากกันไม่กี่นาทีที่แล้วก็สามารถทำให้คนด้านข้างของผมหันกลับหลัง วิ่งตรงไปหาได้ภายในเสี้ยววินาที...

ผู้หญิงร่างบางที่นั่งอยู่ที่พื้น มีเลือดไหลออกจากหัวเข่าของตัวเอง มีผู้ชายที่ใส่เสื้อกาวน์เหมือนกันกำลังอุ้มช้อนตัวผู้หญิงขึ้นอยู่ เดินตรงไปทางห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ

ภาพโครตหน้าดูเลยเนอะ

วินาทีนี้ผมต้องรู้สึกยังไง?

ช่วยหันกลับมามองคนตรงนี้บ้างได้ไหม...

คนที่พี่อยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต....

“...”

“ ...”

ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ หลังจากเหตุการณ์น่าประทับใจที่พี่เขตวิ่งไปอุ้มหมอพราวเข้าห้องฉุกเฉินเพราะเดินไม่ดูทางสะดุดล้มหัวเข่าแตก 

พี่เขตวิ่งกลับมาหาผมที่ยืนรออยู่ตรงที่เดิม ไม่ไปไหน...

ผมเหมือนฝืนยืนมองคนตรงหน้าทำหน้ารู้สึกผิดกลืนก้อนอะไรสักอย่างลงคอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ถ้าพี่ไม่พูดผมก็จะไม่พูด

ยืนมองหน้ากันอยู่กลางโรงพยาบาลนี่แหละไม่ต้องไปไหน!

“ ...คนโปรด เมื่อกี้...”เอ่ยขึ้นเสียงอ่อนเว้นจังหวะการพูดเหมือนไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง “ พี่...”

“ขอโทษ?” ผมพูดในประโยคที่เหลือให้ “ จะพูดคำนี้ใช่ไหม?”

“โปรด...คือพี่...”

“เป็นห่วง?”

“ไม่ใช่แบบนั่น!”

“แล้วเป็นแบบไหน?”

ก่อนทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบ คนไข้ หมอ พยาบาล ที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมองกันทุกคน มันคงเป็นเรื่องน่าตลกที่หมอสองคนมายืนตีหน้านิ่ง ทะเลาะกันกลางโรงพยาบาล

“...”คนตรงหน้าผมเงียบนิ่ง ตอบคำถามผมไม่ได้ หาข้อแก้ตัวไม่ได้ กำลังสับสนทะเลาะกับตัวเองอยู่?

ตอบไม่ได้ก็ไม่ต้องมาคุยกัน”

ต่อให้ตอบได้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ที่ผ่านมาผมเชื่อมาตลอดว่าผมคิดไปเองว่าพี่เขตกำลังมีใจให้หมอพราว กำลังมองหมอพราวเหมือนที่มองผม ผมไม่ได้ติดใจที่พี่เขตวิ่งไปช่วยหมอพราวเพราะสัญชาติญาณความเป็นหมอมันอาจจะสั่งให้วิ่งไป

แต่มันคงไม่ได้สั่งให้พี่อยู่ทำแผลให้เขาจนเสร็จแล้วค่อยพยุงกันออกมาก่อนที่จะเดินตรงมาหาผม...

ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลเอกชนกระจอกงอกง่อย มีหมอมีบุคลากรทางการแพทย์เป็นร้อยคน ในห้องฉุกเฉินมันจะไม่มีพยาบาลที่สามารถทำแผลแทนได้เลยหรือไง...

ถึงต้องเสนอตัวไปนั่งทำให้เขา...

แล้วทิ้งผมไว้คนเดียว!

ผ่านไปสองอาทิตย์ ทุกอย่างรอบตัวผมยังหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ยกเว้นแต่เรื่องของผมกับพี่เขตที่ยังวนอยู่ที่เดิม ไม่เปลี่ยนไปไหน

พี่เขตยังหาคำตอบให้ผมไม่ได้ ผมก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องคุยกับพี่เขา สถานะของเรายังคงอยู่ แต่ที่เปลี่ยนไปมันคงเป็นความรู้สึก

ผมไม่ได้รู้สึกน้อยลงไปกว่าเมื่อวานหรือวันไหนๆ แต่คนที่อยากอยู่กับผมตลอดไปตอนนี้เขากลับอยู่คนเดียวได้โดยไม่มีผมแล้ว

เราไม่ได้บอกรักกันมาสองอาทิตย์...

เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันมาสองอาทิตย์...

เราไม่ได้มองหน้ากันเล่นด้วยกันทำทุกอย่างเพราะความรักด้วยกัน...

นี่เรายังรักกันอยู่ป่ะวะ?

[มึงอยู่ไหนโปรด...]

“หน้าโรง’บาล มีอะไรธีร์”

[พี่เขตถามหาบอกมีเรื่องจะคุยกับมึง]

“อืม กูเอาของเสร็จแล้วเดี๋ยวกูเข้าไป”

[แปปนะมึง...พี่เขตโปรดมันอยู่หน้าโรง’บางอะ...อ่าๆเดี๋ยวผมบอกมันให้]

[พี่เขตให้มึงรอก่อนเดี๋ยวเขาลงไปหา]

“เออ...แค่นี้ใช่ไหม”

[ อืม... ]

ผมวางสายจากธีร์ พาตัวเองเดินออกมาหน้าโรงพยาบาลเพื่อตรงไปเอาหนังสือที่ลืมไว้ในรถ...

ท้องฟ้าวันนี้ไม่สดใสเลยสักนิด มืดครึ้ม เหมือนเป็นสัญญาณเตือนอะไรบางอย่างให้ผมรู้ตัวไว้ 

เฮ้อ!

ขอให้คำตอบของพี่เขตมีผมอยู่ในนั้นก็พอ...

“ อร้ายยยย!!!”

เชี่ย!

โครม!!!

เอี๊ยด!

ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...

มือผมชา คอผมแข็ง ผมขยับตัวเองไม่ได้ ภาพล่าสุดที่ผมเห็นคือหมอพราววิ่งไปเก็บรองเท้าเด็กกลางถนนก่อนจะมีรถวิ่งพุ่งเข้ามาและเป็นผมที่วิ่งเข้าไปผลักหมอพราวออก...

ผมรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ ผมกำลังหายใจไม่ออก มันเหมือนมีอะไรหนักๆมากดทับอยู่ที่อก

“ คนโปรดได้ยินพี่ไหม!”

พี่เขต...

“มองหน้าพี่ไว้นะ อย่าพึ่งหลับนะ...หมอบีมขอกระเป๋าปฐมพยาบาลให้ผมก่อน”

พี่มาหาผม มาหาผมเป็นคนแรก...

“ พี่เขตไอโปรดเป็นไงบ้างพี่...”ธีร์...

“ธีร์พี่ยืมสเต็ตโทสโคปก่อน...”

“ครับพี่เขต!”

“โปรดหายใจเข้า...”

“โอ๊ย!...ฮึก...”

เจ็บ...

“พี่ผมว่าโป-”

“หมอเขต! หมอพราวไม่ไหวแล้วมาช่วยทางนี้หน่อยค่ะ”เสียงของใครบางคนเอ่ยเรียกพี่เขตให้หันไปสนใจ 

อย่าไป...

“ มันเกิดอะไรขึ้นวะ?”พี่เขตเอ่ยถามก่อนจะดึงสเต็ตโทสโคปออกจากตัวผม “ ไอธีร์มึงดูโปรดแทนกูก่อน”

“ ...”

“ยกขึ้นเตียงเข้าห้องฉุกเฉินเลยเดี๋ยวกูไปดูหมอพราวก่อน”

ไม่...

อย่าทิ้งผม...

“...พี่...ฮืด!...ไม่...”ผมพยามสู้กับความเจ็บเอ่ยเสียงแผ่วบอกคนที่กำลังลุกขึ้น 

“ ประเมินอาการเบื้องต้นมึงทำได้ใช่ไหมธีร์”

“ได้ครับพี่!”

“ฝากโปรดด้วยกูไปดูหมอพราวก่อน!”

ไม่...

ภาพที่มันเบลอเพราะน้ำตา คนที่บอกว่าจะเป็นคนเดียวที่จะรักษาผมเขาเดินออกไปแล้ว เขาทิ้งไว้ตรงที่เดิมอีกแล้ว เขาไปแล้วจริงๆ

‘ กูจะเป็นคนแรกที่วิ่งไปหามึงและจะเป็นคนเดียวที่อยู่รักษามึงจนหาย... ‘

“ ...ฮึก...ฮือ...ธีร์...”

“โปรดมึงใจเย็นๆนะขอกูดูอาการมึงก่อน”

“ธีร์หมอโปรดเป็นไงบ้าง” หมอนนท์...

“พี่ผมว่าเอาเข้าห้องฉุกเฉินเลย”

“แดงอ่อนขอเตียงด่วน”

พี่เขต...

ทำไมพี่ไม่อยู่รักษาผมจนหายเหมือนที่สัญญากันไว้

คำตอบของพี่ไม่มีผมอยู่ในนั้นแล้วจริงๆใช่ไหม

“แดงอ่อนขอเตียงทางนี้ด้วย” พี่เขต... “หมอบีมบอกข้างในว่าเตรียมAEDให้ผมด้วยหมอพราวต้องใช้”

แผ่นหลังกว้ากับเสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ใส่กาวน์ พยายามปฐมพยาบาลเบื้องต้นผู้หญิงที่นอนอยู่ตรงหน้า ถ้าผมอยากจะขอ...ขอเปลี่ยนกันได้ไหมให้ผมไปเป็นคนที่นอนอยู่ตรงนั้นแทน

เผื่อพี่จะได้หันกลับมาสนใจผมบ้าง...

“ ไอโปรดมึงอย่าหลับนะเว้ย!”

ขอพักก่อนไม่ได้เลยหรือไง...

“ พี่เขต! ไอโปรดจะหมดสติแล้วพี่ช่วยที”

“เมื่อกี้หมอนนท์ยังอยู่หายไปไหนแล้วธีร์”

“ไปเตรียมห้องฉุกเฉินพี่!”

“พี่ปล่อยทางนี้ไม่ได้ว่ะ! รีบพาขึ้นเตียงแล้วเข้าไปเลย ไม่ต้องรอพี่แล้วธีร์”

“ ครับ!”

ทนแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว...

มันคงถึงเวลา...

ปล่อยแล้ว ...

จริงๆ

“ พี่เขตไอโปรดมันหลับแล้วพี่ทำไงดี!“

“ ทำไมเตียงยังไม่มาอีกวะ ไอห่าเอ้ย!”

......

อึก

เจ็บ

ทำไมมันเจ็บจังวะ?

ผมค่อยๆ ปรือตาขึ้นแสงสว่างวาบสีขาวเป็นสิ่งแรกที่ผมเห็น ก่อนสายตาจะค่อยๆปรับโฟกัสว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเพดานห้อง  ผมหันมองรอบๆห้องหาใครสักคนก่อนจะพบกับความว่างเปล่า...

ไม่มีใครเลย

 ผมยกมือข้างหนึ่งขึ้นดูก่อนจะพบว่ามีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ที่หลังมือ ภาพความทรงจำค่อยๆ ย้อนกลับมา เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ไล่เรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นความรู้สึกที่มันเจ็บยิ่งกว่าแผล...

ผมดึงสายน้ำเกลือที่หลังมือของตัวเองออกประเมินอาการตัวเองแล้วคงไม่ได้เป็นอะไรมาก ลุกออกจากเตียงเดินออกจากห้องผู้ป่วย    ความคิดในสมองที่ว่างเปล่า อยากเจอใครบางคนที่มันมาพร้อมกับความรู้สึกที่ติดอยู่ข้างใน

หันเดินไปทางที่จำได้ มันคือทางไปห้องทำงานของพี่เขา...

กึก!

พี่เขต...

พี่เขากำลังเดินตรงเข้ามาหาผม กำลังมาหาผมในตอนนี้

 “ออกมาทำไม” พี่เขตเอ่ยถามผมเสียงเข้ม หยุดอยู่ตรงหน้า  ใส่ชุดผ่าตัดสีเขียว ใบหน้าเรียบนิ่งแววตาเหนื่อยอ่อน

 “โปรดตื่นมาแล้วไม่เจอใคร” ผมตอบเสียงแผ่วพยายามยืนตัวให้ตรง มองหน้าคนตรงหน้าที่ทำหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการอะไร “ ...หมอพราวเป็นยังไงบ้างพี่”

“...ไม่เป็นอะไรแล้วมึงห่วงตัวเองก่อนเถอะ”

“อืม” ผมเม้มปากกลั้นน้ำตาไว้ข้างในพยักหน้าเข้าใจ “มีเคสหรอพี่ทำไมใส่ชุดผ่าตัดอะ”

“เคสของโปรดนั่นแหละพี่เข้าแทน...”

อ๋อ...

ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบ ความอึดอัดบางอย่างทำให้ผมหายใจไม่สะดวกเท่าไหร่ น้ำตาที่คิดว่าจะเก็บเอามันกับไหลออกมาเป็นทางยาว เสียงสะอื้นที่คิดว่าจะกลั้นเอาไว้มันกลับดังออกมาเพราะความเงียบ

ความเงียบที่มันควรจะจบลงสักที

“โปรดไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้...”  ผมพูดปนสะอื้นน้ำตาตอนนี้มันเป็นเครื่องหมายของความเสียใจ มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความสุขแบบที่มันควรจะเป็น “สองอาทิตย์ที่ผ่านมามันมีอะไรหลายอย่างที่เปลี่ยนไป”

” โปรด... “ พี่เขตเรียกชื่อผมจ้องหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา ผมอยากฟังผมอยากได้ยิน แต่พี่ก็ไม่พูดออกมา

อืม...

“พี่ทิ้งโปรดไว้ทั้งๆที่พี่สัญญาว่าถ้าโปรดเป็นอะไรพี่จะรักษาจนกว่าโปรดจะหาย พี่เคยบอกรักโปรดแต่ช่วงหลังมานี้พี่ไม่พูดคำนี้เลย...”

ที่พี่บอกว่าอยากให้โปรดอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตพี่ยังรู้สึกแบบนั้นจริงๆอยู่หรือเปล่า”

เงียบ...

พี่ต้องตอบว่ายังอยากให้อยู่ด้วยสิไม่ใช่เงียบแบบนี้

หรือเพราะความเงียบมันคือคำตอบของทุกอย่างแล้ว...

“ผมว่า...”

“กูยังรักมึงอยู่แต่...” พี่เขตเว้นจังหวะการพูดมองหน้าผมดวงตาคมที่บอกว่าเขาพูดความจริง “กูกำลังสับสนว่ะ”

สับ...

สน...

พูดไม่ออกเลย แล้วผมต้องทำยังไงต่อ ต้องทำยังไง ผมยืนอยู่บนความสับสนของพี่ไม่ไหวหรอก...

ทั้งๆที่ก็เห็นกันอยู่ว่าบนความสับสนของพี่ไม่มีผมอยู่ในนั้นเลย... 

“ กูไม่รู้ว่ากูทำอะไรลงไป กูไม่อยากทำให้มึงเสียใจเลย...“

” ฮึก...ฮือ...ไม่...เป็นไรพี่ “

ต่อให้สิ่งที่ภาวนามาตลอดจะไม่เป็นไปตามที่หวัง...

สุดท้ายแล้ว...

... 

“ผมว่าเราเลิกกันดีกว่าไหม...”

” ก่อนทุกอย่างมันจะแย่ลงไปมากกว่านี้... “

...

“ อืม...”

...

แผ่นหลังกว้างที่ผมเห็นเป็นครั้งที่สามในสถานการณ์ที่อยากให้หันกลับมามองกัน ไม่เอ่ยคำลา ไม่หันกลับมามอง เดินสวนทางผมไปเหมือนผมไม่มีความหมาย ทิ้งผมไว้แบบนี้ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว

ให้ผมยืนคอย ยืนมอง หาความหวัง

พี่ช่วยหันกลับมากอดผมแล้วพูดว่าอย่าไปได้ไหม

“ ฮึก...ฮือ...ทำไมมันเจ็บจัง...วะ”

ยิ่งภาพวันเวลาที่มันหวนคืนกลับมาทุกคำพูด ทุกการกระทำ...

’ รักนะ... ‘

‘กูจะเป็นคนแรกที่วิ่งไปหามึงและจะเป็นคนเดียวที่อยู่รักษามึงจนหาย... ‘

‘ กูอยากให้มึงอยู่กับกูไปตลอดชีวิต... ‘

มันไม่มีแล้ว...

มันพังหมดแล้ว...

ผมทำมันพังหมดแล้ว... มันไม่เหลืออะไรแล้ว...

ต่อให้ร้องไห้จนน้ำตาไม่เหลือสักหยด มันก็ไม่สามารถพาความรู้สึกจุกที่อกหายไปได้เลย

...

มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะทำให้เราดีขึ้น...

มันอาจจะยากที่ต้องก้าวผ่านความรู้สึกแย่ๆ นี้ไป...

แต่...

“ที่มึงโกรธพี่เขตเพราะพี่เขาทิ้งมึงไปช่วยหมอพราวก่อนใช่ไหม”

“อืม...”พร้อมพยักหน้าตอบไอธีร์ที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ คือโปรดมึงฟังกูนะ ตอนที่กูลงมาพร้อมพี่เขตอะคือมันวุ่นวายมากจริงๆเว้ยมึง ตอนที่พยาบาลวิ่งมาบอกกูว่ามึงโดนรถชนอะพี่เขตแม่งวิ่งไม่คิดชีวิตแหวกฝูงคนเข้าหามึงคนแรกเลยนะเว้ย พี่เขาดูเป็นห่วงมึงมากอะ...”

“แต่พี่เขาก็ทิ้งกูไปหาหมอพราวอยู่ดีป่ะ”

“ คือกูไม่ได้ให้มึงมองในจุดนั้นแต่กูอยากให้มึงคิดดูดีๆว่าพี่เขตเป็นคนยัง”

ผมนิ่งเงียบพยายามคิดตามที่ธีร์บอก นิสัยของพี่เขตหรอ...

“กูไม่รู้นะว่าพี่เขากำลังคิดอะไรอยู่แต่ที่ผ่านมากูอยู่กับมึงมาตลอดกูว่าพี่เขารักมึงมากจริงๆนะเว้ย”ธีร์ว่าอย่างจริงจังขึ้นเรื่อยๆ จนผมงงไปหมดแล้วเนี่ย...

สรุปที่ไอธีร์มาหาผมที่บ้านเพราะเป็นห่วงผมหรือมาทำอะไรกันแน่...

 “ธีร์กูไม่รู้ว่ามึงพยายามพูดให้กูคิดถึงเรื่องไหนอยู่อะ กูไม่เข้าใจ...”

“ เอาอย่างนี้นะ...กูเป็นเพื่อนสนิทมึงใช่ไหม”

ถามอะไรแปลกๆ

“ เออดิ”

“ดี! งั้นมึงช่วยเล่าให้กูฟังหน่อยได้ไหมว่าช่วงหลังๆมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

“เอาจริงๆเลยนะมึงมาหากูเพราะจะชวนกูคุยเรื่องพี่เขตหรอหรือยังไง กูไม่อยากพูดเรื่องนี้แล้วว่ะ!”

“โปรด!... มึงเชื่อหรอวะว่าคนที่ตามจีบมึงมาตั้งแต่ปีสี่จนคบกันมาถึงตอนนี้ จะเลิกรักมึงง่ายๆเพราะคนอื่น มึงเชื่อจริงๆหรอ?”

เชี่ย! อะไรวะเนี่ย

“...ก่อนหน้านี้มีเคสพิเศษเข้ามากูบอกมึงไม่ได้ว่าเป็นเคสอะไรนะ แต่พี่เขาสองคนทำงานด้วยกันดูแลเคสนี้ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว” ผมยอมแล้ว เล่าก็ได้วะ เหมือนเอาตีนมาเหยียบแผลตัวเองยังไงก็ไม่รู้...

“แล้ว?”

“มันไม่มีอะไร...”ใช่มันไม่มีอะไรเลยมันปกติทุกอย่าง... “ แต่ช่วงเดือนที่แล้วพี่เขตกับหมอพราวดูสนิทกันมากกว่าเดิมอะมันดูสนิทกันมาก จนกู...จะพูดยังไงดีวะ...จนกูหึงอะ”

พอพูดแล้วแม่งเหมือนตอกย้ำตัวเองเข้าไปอีก...

“ มึงได้งี่เง่าใส่พี่เขาป่ะเนี่ย...”

ไม่รู้ดิ... “ ก็มีบ้าง มั้ง!”

“ เท่าที่มึงเล่ามาอะ กูว่ากูเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้วว่ะ!“ มึงเป็นหมอหรือนักสืบวะธีร์ ตอนจำอนาโตมี่มึงไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย จริงจังไปมึง...

“ห๊ะ? เข้าใจอะไรวะกูไม่เห็นเข้าใจอะไรเลยนอกจาก... พี่เขาไม่ได้รัก... กูแล้ว”

เฮ้อ!

ไม่อยากรับรู้เรื่องนี้แล้ว!

“ ถ้าพี่เขตจะชอบอะมันควรจะชอบมาก่อนหน้านี้แล้วป่ะวะไม่ใช่เดือนที่แล้วจะพึ่งมาสนิทกันชอบกัน...”

มันอาจจะเป็นความรู้สึกสะสมก็ได้

“กูมีความลับจะบอกมึงด้วย...”

“อะไร?”

“ พี่เขตไม่ได้เป็นคนรักษามึงก็จริงแต่ตอนที่พี่เขตเปลี่ยนคนทำซีพีอาให้หมอพราวอะ พี่เขตเป็นคนวิ่งมาช่วยเข็นเตียงมึงเลยนะเว้ย...”

ห๊ะ!

“ แล้วทำไมเป็นความลับล่ะ?”

“เปล่าไม่ได้เป็นความลับหรอกแต่กูคิดว่ามึงน่าจะยังไม่รู้กูเลยบอกว่ามันเป็นความลับ”

เชี่ย!

แต่ มีอะไรบ้างที่ผมยังไม่รู้อีกวะ งงไปหมดแล้วนะเว้ย แต่แล้วยังไงอะสุดท้ายพี่เขาก็ทิ้ง...

เดี๋ยว!

“แล้วใครเป็นคนรักษาหมอพราวอะ”

“ มึงไม่รู้หรอ?” ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้นวะ

ตอบมาเร็วๆ”

“หมอบีมดิอย่าบอกนะว่ามึงคิดว่าเป็นพี่เขต”

เออ!

ถ้างั้นแล้ว...

“ แล้วพี่เขต?”...ทำไมถึงไม่ใช่พี่เขตที่รักษาหมอพราวอะ ในเมื่อ...

“วันนั้นมึงมีเคสผ่าตัดกี่เคสมึงจำอะไรได้บ้างเนี่ยจบจากตรงนั้นพี่เขตเขาก็เข้าแทนมึงหมดเลย อย่าบอกว่ามึงไม่รู้”

รู้

“ แต่กูแค่ เชี่ย! กูเข้าใจผิดหรอ แต่...” พี่เขาก็ทิ้งเราอยู่ดีไม่ใช่หรอวะ 

“ ไม่ต้องแต่ที่พี่เขตไม่เข้าไปดูมึงเพราะหมอนนท์เขาเตรียมตัวแล้วพี่เขตเขากลัวช้า เลยปล่อยมึงให้หมอนนท์แล้วไปจัดการคนไข้มึงแทน”

เชี่ย! อยากจะเอาหัวตัวเองกระแทกโต๊ะแรงๆ ไอเชี่ย ไอเชี่ย ไอเชี่ย!!!

แต่...

สุดท้ายพี่เขตก็สับสนเรื่องหมอพราวอยู่ดี...

สุดท้ายพี่เขตก็ไม่ได้มีผมคนเดียวอยู่ดี...

สุดท้ายก็ไม่ใช่ผมที่พี่เขาเลือกอยู่ดี...

“ขอบใจมึงมากธีร์ที่มาบอกเรื่องนี้กับกู...” ผมเว้นจังหวะพูดก่อนจะถอนหายใจออกมา “ แต่สุดท้ายพี่เขาก็ไปอยู่ดีว่ะ...”

แต่อย่างน้อยๆ ก็รู้ว่าพี่เขายังนึกถึงผมอยู่บ้างในเวลาที่อ่อนแอที่สุด...

“กูไม่เข้าใจพี่เขตเลยว่ะ ว่าอะไรที่ทำให้พี่เขายอมเลิกกับมึงง่ายๆวะ กูว่ามันต้องมีอะไรอะ มึงเชื่อกูดิ!”

“มันไม่ต้องมีอะไรหรอกเว้ยสำหรับคนหมดใจอะ...”

“ไม่เอาแล้วไม่คุยเรื่องนี้แล้วจบๆ พอๆ เปลี่ยนเรื่องเลย มึงจะกลับไปทำงานเมื่อไหร่วะ?”

เฮ้อ!

มึงอย่าโกรธกูนะธีร์

“กูจะลาออกว่ะ”

ผมตัดสินใจมาดีแล้ว ขอไปพักใจสักพักทำงานที่นี่คงไม่ไหวจริงๆ 

“ กูพูดไม่ออกว่ะ อยากจะห้ามนะแต่... กูไม่ได้เป็นมึงกูเลยไม่เข้าใจว่ามึงรู้สึกอะไรอยู่”

“ขอบใจมึงมากธีร์ที่ไม่ห้ามกู มึงแม่งเพื่อนรักกูจริงๆว่ะ...” ผมฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าก่อนไอธีร์จะส่งมือมาขยี้หัวผมเบาๆ “ อย่าเล่นหัว ตีแม่ง!”

“ กลัวแล้วอย่าตีกู มึงมือหนักอะ แล้วมึงจะไปยื่นใบลาออกตอนไหนกูจะได้ไปเป็นเพื่อน”

“ อีกสักพักอะมึงช่วยเคลียร์เคสให้กูก่อนแล้วกันพี่...เขต...ให้กูพักจนกว่าจะพร้อมไปทำงานอะ”

“อืม ถ้ามึงคิดดีแล้วจริงๆก็ตามนั้นแล้วกัน”

“ อืม ตามนั้นแหละ”

เวลามันเดินมานานเกินพอจนถึงเวลาที่ผมควรจะเดินต่อได้แล้ว วันนี้ผมมาที่โรงพยาบาลไม่ได้ทำอะไรนอกจากยื่นใบลาออกและคิดว่าคงจะไปเรียนต่อ ตามที่วางแผนไว้...

ผมไม่ได้บอกธีร์ว่าผมจะเข้ามาไม่ได้บอกใครแม้กระทั่งพี่เขตผมก็ไม่ได้บอกไว้ กะแค่ว่าจะวางใบลาออกไว้บนโต๊ะแล้วออกมาเลย ยอมผิดสัญญาว่าจ้างผมจะยอมเสียค่าปรับที่ออกก่อนกำหนดที่เซ็นสัญญาเป็นหมอที่นี่เอาไว้...

“หมอโปรดสวัสดีค่ะเป็นไงบ้างคะ หายดีแล้วใช่ไหม” พยาบาลชั้นวีไอพีที่พี่เขตอยู่เอ่ยทักผม ผมทำเพียงแค่พยักหน้าฉีกยิ้มกว้างๆ ให้

หมอเขตอยู่ไหมครับหมอมนต์” ผมเอ่ยถามผู้ช่วยพี่เขต

“ ไม่น่าจะอยู่นะคะ หมอโปรดเข้าไปรอก่อนได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

ไม่อยู่น่ะดีที่สุดแล้ว 

ผมพาตัวเองเดินไปที่ห้องทำงานของพี่เขตอยู่ในสุดของทางเดิน ประตูสีน้ำตาลกาแฟที่ผมเห็นเป็นประจำทุกวัน

ใช้แขนค่อยๆดันประตูเข้าไปแต่...

กูก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกันหรอก”เสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้ผมต้องชะงักเท้าทันที

พี่เขตอยู่ในห้อง...

“แล้วจะทำแบบนี้ทำไม?”

พี่พราวหรอ...

“มันจำเป็นไงไอพราวไม่เข้าใจหรอวะ?”

“สรุปที่คุณน่านบอกว่าเขตชอบเรามันไม่จริง?”

“ เออ! กูก็ปั่นเพื่อนไปอย่างนั้นแหละแต่มึงลงเรือลำเดียวกับกูแล้วอะมึงต้องช่วยกูนะพราว”

ช่วย! ช่วยอะไรกัน...

แล้วพี่เขตไม่ได้ชอบหมอพราวหรอ?

“แล้วน้องโปรดอะเขตจะเอายังไงเรายังไม่ขอบคุณน้องเลยนะที่ช่วยเราอะ ป่านนี้น้องไม่เกลียดเราไปแล้วหรอวะ”

“ปล่อยไปแบบนี้แหละถึงเวลากูจะกลับไปบอกน้องเอง”

ถึงเวลา!

เวลาอะไร?

“ งั้นเอ-”

ผมดันประตูห้องทำงานพี่เขตเข้าไปทันที มองคนสองคนที่ทำหน้าตกใจกัน 

แต่ช่างพวกพี่สองคนเถอะ!

“ ขอโทษครับผมคิดว่าจะไม่มีคนอยู่” ผมพูดเสียงเรียบมองคนสองคนสลับกันไปมาก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ 

“ มาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า?” พี่เขตเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 

“ จะเอาใบลาออกมาให้” น้ำเสียงเรียบนิ่งของผมหรือคำพูดที่ทำให้คนตรงหน้ามีสีหน้าที่เจื่อนลง “ ผมวางไว้บนโต๊ะนะ”

“ เอากลับไป...” พี่เขตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ 

“ ผมตัดสินใจดีแล้วนะพี่ รับไว้เถอะ”

พี่เขตไม่พูดอะไรต่อหันมองหน้าหมอพราว เหมือนคุยกันผ่านสายตา มองหน้ากันไปมาอยู่นั้นแหละ...

เฮ้อ!

ผมไม่สนใจอะไรเดินไปวางใบลาออกที่โต๊ะของพี่เขตทันที หันหลังเดินใม่สนใจสองคนนั้น

ฉีก!

“ทำไม?” เพราะเอ่ยถามเสียงเรียบเพราะความงง

ฉีกใบลาออกผมทำไม...

“ไม่ให้ออกถ้ามึงยังเอามาวางกูก็จะฉีกอีกแล้วถ้ามึงไม่มาทำงานกูจะดิสเครดิตมึงเป็นหมอเครดิตไม่ดีอยู่ยากนะโปรด”

ห๊ะ!

“ทำแบบนี้ทำไมวะพี่?”

“...” พี่เขตเงียบนิ่ง

“อ๋อ! ที่บอกว่าสับสนอะคือยังมีใจให้ผมอยู่ใช่ไหมทำแบบนี้พี่พราวไม่เสียใจแย่เลยหรอ...”  คิดอะไรได้ผมก็พูดออกไปแบบนั้นแหละ “ ไม่เสียใจเลยหรอครับหมอพราว”

ผมหันไปถามหมอพราวที่มีสีหน้าเจื่อนลงไม่ต่างกับพี่เขตเลย...

“ เออ! หมอเขต...หมายความว่าไง” หมอพราวหันไปหาพี่เขต

“พราวจะเสียใจทำไมในเมื่อ...พี่ไม่ได้รักโปรดแล้ว!”

อืม!

เจ็บดี...

ถึงตอนนี้จะรู้สึกก้ำกึ่งอยู่แต่ก็...

เจ็บดีอยู่เหมือนกัน!

“ครับพี่ไม่ได้รักผมแล้ว...”

ผมเดินออกจากห้องพี่เขตมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายสับสนปนกันไปหมด เรื่องที่ไอธีร์เคยคุยกับผมไว้ผมเก็บมันไว้ในใจทับด้วยเรื่องราวของหมอพราว แต่พอมาวันนี้เรื่องราวพวกนั้นกับถูกยกขึ้นมาทำให้ผมเดินออกจากห้องทำงานพี่เขตง่ายๆ

อะไรคือสิ่งที่พี่ไม่ยอมบอกผมวะ?

“ หมอเขตกับหมอโปรดเลิกกันแล้วรู้ไหมเพราะอะไร”

“ เพราะอะไรพี่”

“เขาว่าหมอโปรดไปมีคนใหม่”

ห๊ะ?

“ไม่ใช่หมอโปรดไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก”

อืมใช่...

“พี่จะรู้ได้ไงใครก็บอกว่าหมอโปรดมีคนใหม่กันทั้งนั้นแหละ”

“อาจเป็นเพราะงี่เง่าเองหรือเปล่าไม่พอใจเรื่องหมอพราวหรือเปล่าเห็นช่วงนี้หมอเขตสนิทกับหมอพราวอยู่นะ”

“รักสามเศร้าเลยหรอวะ หมอโปรดไม่น่าเลยเนอะมีหมอเขตดีๆอยู่ในมือแล้วแท้ๆ”

เฮ้อ!

จะอยู่ที่นี่ยังไงให้ไม่ต้องรู้สึกอะไรเลย

อยากจะบ้า!

......

ครืด... ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์มือถือ ของผมดังขึ้นเรียกให้ตัวเองหลุดออกจากภวังค์ความคิด...

เออไอเชี้ย!

นั่งโง่ๆจริงๆด้วย ตากน้ำค้างเสี่ยงเป็นหวัด นั่งให้ยุงกัดเสี่ยงเป็นไข้เลือดออก

เออ โง่จริงๆ

’ ธีร์ ‘

“ว่าไงธีร์?”

[มึงพรุ่งนี้มีประชุมตอนเก้าโมงนะมึงรู้ยัง]

“ ประชุมอะไรวะ? ไม่เห็นรู้เลย”

[ กูว่าแล้วว่ามึงยังไม่รู้ประชุมโยกย้ายคนมั้งเขาพึ่งบอกในไลน์เนี่ย... ]

“เออๆเดี๋ยวกูเข้าไปดูรายละเอียดเอง”

[อ่าๆตามนั้น...แล้วพี่เขตเรียกมึงไปหาทำไมวะ? ]

“ เสือก!”

[บอกหน่อยกูอยากรู้...]

“เฮ้อ! เขาขอกูคืนดีว่ะ”

[เชี่ย! กูว่าแล้วอีกเรื่องที่มึงยังไม่รู้...]

“อะไรอีกกูดูไม่รู้เรื่องเหี้ยอะไรอยู่คนเดียวเลย”

[หมอนนท์กลับมาแล้วนะ]

“ ห๊ะ?”





//

แงงงงงง!

แม่จ้าาามันไม่ดราม่าจริงๆนะ 

ลงไปครึ่งแรกคือตกใจมากจริงๆนะอย่าพึ่งด่าหมอเขตหมอมีเหตุผลของหมอ หมอยังรักน้องอยู่จริงๆ

ตอนคนโปรดบอกเลิกที่หมอเขตไม่หันกลับไปเพราะกำลังร้องไห้อยู่เหมือนกัน

ส่วนเรื่องความรู้สึกของพี่ ตบไหล่พี่เบาๆ เดี๋ยวพี่เล่าเองไอน้อง

แต่ขอไปหาวิธีง้อน้องก่อน

*ตัวเอียงหลังจุดคือพาร์ทอดีตนะคะเผื่อมีคน งง




#คนโปรดของหมอเขต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.336K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,500 ความคิดเห็น

  1. #3489 FDB88 (@FreedomBlood88) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:24

    ทีมน้องโปรดนาจาาา จะเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ความรู้สึกคนมันเสียไปแล้ว เสียใจไปแล้วมันเอาคืนไม่ได้หรอกนะหมอเขต ถ้าโปรดไม่คืนดีด้วยก็คิดว่าผิดที่ตัวเองละกัน

    #3,489
    0
  2. #3483 071727 (@071727) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 15:04
    เหนื่อยจังเลยอยากจะร้องไห้ เหตุผลอะไรเหรอ
    #3,483
    0
  3. #3477 ฺBraaaaaa.- (@Bewerebean_s) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 23:12
    ชอบความ อะไรอีกกุไม่รู้อยู่คนเดียว555555555555
    #3,477
    0
  4. #3469 จิ้งจอกสีเทา (@Franemy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 22:10
    อิเขตลูกกูเจ็บ ทำแบบนี้ได้ไง
    #3,469
    0
  5. #3467 nuritamama (@nuritamama) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 14:18

    โห้หมอเขตค่ะ เเรงไปไหม
    #3,467
    0
  6. #3447 KanyaratSilaket (@KanyaratSilaket) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 00:24
    มันจะมีเหตุผลห่าเหวร้อยแปดพันเก้าอะไรก็ตาม แต่ก็ไม่ควรจะเหตุผลพวกนั้นมาทำร้ายความรู้สึกของคนรัก แล้วจะมาขอคืนดีทีหลัง? เพื่ออะไร? เหตุผลอะไรมันก็ฟังไม่ขึ้นแล้วมั๊ย
    #3,447
    0
  7. #3425 weannn09 (@weannn09) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:17
    เกลียดว่ะ
    #3,425
    0
  8. #3416 nattha_220750 (@nattha_220750) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 22:39
    มีศาลก็เอาศาลมีสิ่งสักสิทธ์ก็ไหว้อะไรก็ขอมาเข้าฝันมาเลยขอบ้านให้บ้านให้บ้านขอรถให้รถอะแตาขอแค่หมอโปรดอย่ากลับไปอีกเลยเหตุผลเพราะแค่นี้เป็นนี้กลับไปก็กลับทางข้างหน้าที่เราเดินมัจะมีหลุมแล้วเค้าก็จะปล่อยเราทิ้งไว้ที่เดิมปล่อยเรารออยู่ฝ่ายเดียวอะ😭😭😭
    #3,416
    0
  9. #3411 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:28
    จะเหตุผลอะไรก็รู้สึกว่าแย่อยู่ดีอ่ะ เป็นหมอไม่มีวุฒิภาวะแก้ปัญหาเลยหรอ ถึงต้องทำร้ายคนรักอ่ะ โปรดอย่าใจอ่อนเด็ดขาด
    #3,411
    0
  10. #3347 jokerday13 (@jokerday13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 11:05
    โห ขนาดนี้ เหตุผลไร ฉันก็ไม่กลับไปอ่ะ ดูใจร้ายไปไหมว่ะ
    #3,347
    0
  11. #3326 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 19:31

    มีเหตุผลอะไรทำไมทำแบบนี้ล่ะเขต

    #3,326
    0
  12. วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 00:50
    โอ้โห้วววววว สับสนกับคนอื่นก่อนเเต่พอเลิกกันน้องโดนด่าว่ามีกิ๊ก กว่าจะผ่านมาได้ เพิ่งมาง้อ? อ้าคเรียลลล
    #3,317
    0
  13. #3287 sm37an2j (@sm37an2j) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 21:16
    หมอแต่นิสัยเด็กน้อยกันทุกคนเลย5555
    #3,287
    0
  14. #3266 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 07:00
    มันต้องมีอะไรใช่ไหมคะ ?
    #3,266
    0
  15. #3264 Bee_Bee_1225 (@Bee_Bee_1225) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 03:58
    หมอเขตไม่เห็นต้องทำกับหมอโปรดแบบนี้เลยนิ เหตุผลของหมอเขตมันสำคัญกว่าคนเป็นแฟนงั้นเหรอ
    #3,264
    0
  16. #3248 Kannaporn_M (@Kannaporn_M) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 19:08
    เหตุผลคืออะไรไม่รู้แหละแต่มันไม่ควรทำลายความรู้สึกของคนรักป่ะว๊ะ ไม่นึกถึงจิตใจคนเป็นแฟนบ้างหรอ หนีไปลูกคนโปรดหนีไป..
    #3,248
    0
  17. #3230 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:02
    เหตุผลของหมอเขตมันสำคัญกว่าใจคนรักอะเนอะ
    #3,230
    0
  18. #3147 Hunbyun (@0822799256) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 16:30
    มันดราม่าแหละ เส้า
    #3,147
    0
  19. #3102 Jajahpraewpun (@Jajahpraewpun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 18:20
    ไม่รู้สิ แค่คิดว่าถึงหมอเขตจะมีเหตุผลส่วนตัวดีแค่ไหน แต่มันจำเป็นที่จะต้องทำร้ายจิตใจใครอีกคนขนาดนั้นเลยหรอ แล้วมาขอคืนดีอ่ะถึงสุดท้ายจะรู้ว่าต้องคืนดีกันแต่ไม่อยากให้โปรดใจอ่อนง่ายๆเลย สงสารน้องอ่า
    #3,102
    0
  20. #3093 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 22:24
    ทำไมไรท์ต้องบอกว่าไม่ดราม่าอะคะ

    55555555555555
    #3,093
    0
  21. #3087 kornvi (@brownyhunny69) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 11:36
    ร้องไห้เหมียนหมาเลยเราาาาา ไหนไรท์บอกดรามานิดหน่อยไงงง เศร้าเด้
    #3,087
    0
  22. #3046 TEAR (@letear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 00:50
    ไม่โอกะหมอเขตเลยอ่ะ ไม่ชัดเจน ไม่อะไรสักอย่าง เจอแบบนี้กะตัวยังไงก็มองดีไม่ได้ ทิ้งไปในเวลาแบบนี้ได้ไง แย่ๆๆๆ
    #3,046
    0
  23. #2981 DekY. (@supitchachamnan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 10:25
    ไม่ดราม่าเลย ร้องไห้ละเนี่ย! คือตอนนั้นไม่ชอบหมอเขตแล้ว ตอนที่ไปรักษาหมอพราวอะ แค่เข่าใช่มั้ย? แต่โปรดกำลังจะตายเว้ย! ความสำคัญอยู่ที่ไหน!?
    #2,981
    0
  24. #2947 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:21
    หมอเขตไม่ชัดเจนเลย
    #2,947
    0
  25. #2886 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 01:40
    สรุปคือคนโปรดคิดไปเองหรอ ;-;
    #2,886
    0