[ YAOI ] ENG vs ARCH | วิศวะคนแมนกับแฟนถาปัตย์. (END)

ตอนที่ 6 : EP.04 เชือกรองเท้า | 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    23 พ.ค. 62







[ Dream Part ]


หลังจากไถ่โทษโดดรับน้องไป ใช่ว่าจบแค่นั้น ผ่านมาอาทิตย์กว่า กระแสโซเชียลยังไม่ซาซะที เกิดแฮชแท็กใหม่ด้วย #วิศวะคนแมนกับแฟนถาปัตย์ ไม่รู้ใครแอบถ่ายวิดีโอไว้ แชร์กันให้ว่อนเลย 

 เฟสบุ๊คผมโดนถล่มแอดเฟรนไปตามระเบียบ จากมีเพื่อนแค่ร้อยกว่าคน เต็มจนทำได้แค่กดติดตาม ไอจีนี่ไม่ต้องพูดถึง ยอดฟอลโล่พุ่งปรี๊ด นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอก กับการเป็นคนดังข้ามคืน

คนยังไม่เลิกพูดถึงมึงกับไอ้โอ๊ตเลยว่ะ

ไอ้โฟร์ว่า เรากำลังไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์กันครับ เฮ้อชีวิตมีแต่เรียนๆ ไหนจะเรื่องนี้ผุดมาให้ปวดหัวกว่าเดิมอีก

เออดิ ถ้าไม่มีคลิป คงจบไปนานละ

นึกแล้วหัวเสียนิดๆ ไม่รู้โอ๊ตมันจะเดือดร้อนมั้ย ที่กลายเป็นคนดัง ผมคนหนึ่งละเดือดร้อนสุดๆ ไปไหนมาไหนมีแต่คนมอง เหมือนตัวประหลาด  

เอาน่ากูกับไอ้ลินก็ไม่ต่าง ว่าแต่เคมีมึงสองคนแม่งเข้ากันสุดๆ

เฮ้อออมึงเลิกพูดเรื่องนี้ซะทีเว้ย

พูดเรื่องจริงทำเป็นรับไม่ได้ โว๊ะ

เฮ้ยๆจารย์มาๆ

เด็กปีหนึ่งวิ่งหน้าตั้งเข้ามา เมื่ออาจารย์มาร์คปรากฎตัวขึ้น แกเริ่มสอนต่อจากอาทิตย์ที่แล้ว ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา เช่น สวัสดี สบายดีมั้ย ส่งการบ้านยัง

ผมชอบเขานะ ถึงจะดูเข้าใจยากแต่จารย์แกเก่ง ติสท์ สอนรู้เรื่อง แค่นี้ก็เจ๋งแล้ว 

ศิลปะไม่เคยจางหายไปจากโลกใบนี้ ตราบใดที่ยังมีวันพรุ่งนี้

อ่า นั่นเป็นคำพูดที่ตราตรึงใจจริงๆ นอกจากศิลปะแล้ววิชาประวัติศาสตร์ก็น่าพิสมัยไม่แพ้กัน

คร่อก...

จริงๆเลยนะมึง

ผมกรอกตาให้กับความไม่เอาไหนของไอ้โฟร์ พออาจารย์เริ่มสอนปุ๊บมันก็เริ่มเฝ้าพระอินทร์ปั๊บ มิน่าการศึกษาไทยไม่ก้าวหน้าซักที

การเรียนสามชั่วโมงรวด ย้อนอดีตไปหลายศตวรรษอยู่ พอๆกับเด็กในคลาสนี้ที่ฝันกลางวันได้หลายเรื่อง อาจารย์มาร์คออกจากห้อง ตรงเวลาในตารางเรียนเป๊ะ บ่ายโมงสามสิบห้า

ตื่นได้ละไอ้สัส!!!”

ผมแหกปากกรอกหูเพื่อนเวร ใช้เท้าสะกิดรัวๆ ไอ้โฟร์หลับน้ำลายยืดติดโต๊ะ มันลืมตาขึ้น แล้วสูดน้ำลายที่ย้อยตรงมุมปากกลับเข้าไป

อุบาทฉิบหาย...

เสียงดังว่ะดรีม...

ผมมองคราบน้ำลายบนโต๊ะ ราวกับมันเป็นวัตถุต่างดาว

มึงจ่ายเงินเป็นหมื่นเพื่อมานอนเล่นรึไงวะ สันหลังยาว!”

ไอ้โฟร์บิดขี้เกียจ ขณะที่ผมเทศนามันฉอดๆ ค่าเทอมแพงจริงครับ ผมยิ่งขี้งกอยู่

ก็กูง่วงนี่ เมื่อคืนดูบอลดึกไปหน่อย

อ้างๆ ลุกเลยไปแดกข้าว เดี๋ยวขึ้นมาเรียนเขียนแบบต่อ

วุ๊ บ่นยิ่งกว่าแม่กูอีกนะมึง หนวกหูเว้ย

ไอ้โฟร์เอานิ้วอุดหูทั้งสองข้าง ผมล่ะสงสารแม่มันจริงๆ ที่มีลูกทรพีแบบนี้   

เฮ้ยไอ้โฟร์ ดรีม แดกข้าวด้วยกันปะ?”

แก๊งไอ้ภูเดินมาชวนเรา พวกมันมีกันอยู่4คนมั้ง จำได้แต่ไอ้ภูคนเดียว ที่จริงผมเคยอยู่กลุ่มนี้ตอนทำงานจิตอาสา

เออไปดิๆ

ไอ้โฟร์เก็บของ หันมาไหวไหล่ใส่ผม แล้วไปรวมตัวกับแก๊งใหม่ทันที รอดตัวไปนะมึง ไม่งั้นโดนสวดหลายยกแน่

เออไอ้ดรีม มึงรู้จักพวกแม่งครบยัง?”

ไอ้ภูถอยหลังมายืนข้างๆ ผมยิ้มแหย่ๆให้มันไป คือกูต้องจำชื่อเพื่อนมึงทุกคนหรอวะ? ทุกวันนี้คนเข้ามาทักเยอะมาก จำใครไม่ได้เลย ผมเป็นพวกประเภทจดจำหน้ามากกว่าชื่ออ่ะ

ไอ้เปี๊ยกนั่นไอ้พีช ส่วนไอ้คิ้วปิงนั่นไอ้ตั้ม ไอ้ตี๋ๆนู้นไอ้เบียร์

โอเคๆ จะพยายามจำนะ

ผมพยักหน้าตอบ แก๊งใหม่ก็ดูเฟลนลี่ดี ไอ้ตั้มพูดมากไปหน่อย ส่วนไอ้โฟร์เข้ากับไอ้คนที่ชื่อพีชและเบียร์เป็นปี่เป็นขลุ่ย

หัวข้อสนทนาหลักๆก็ เรื่องบอล เรื่องสาวอึ๋ม นินทราจารย์ เรื่อยเปื่อย ขึ้นอยู่กับไอ้ตั้มมันจะยกประเด็นไหนมาเม้าท์ ซึ่งมีผมเข้าไปแจมบ้างพอกรุบกริบ

คืนนี้แมนยูเตะกับใครวะ

ไอ้ตั้มเริ่มละ ผมเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยพิศวาสบอลเท่าไหร่ ไม่รู้สิ ผมชอบดูยูทูปสอนวาดรูป ระบายสีมากกว่า

เชลซีสัสมีมันอะ กูโดฟเอ็มร้อยรอเลย ศึกแดงเดือดครับ

ไอ้โฟร์ผู้คลั่งไคล้บอล ตอบได้ทุกคำถาม กับการเรียนมึงทุ่มเทยังงี้มั้ยรู้หมดใครเตะกับใคร เล่นตำแหน่งไหน ติ่งของจริง

กูแนะนำกาแฟผสมเอ็ม ดีดยันเช้า

ไอ้พีชเสนอเคล็ดลับตาสว่างโต้รุ่ง ชาวแก๊งสนอกสนใจใหญ่ อย่าเอาไปทำตามนะครับ ผมว่าแค่เอ็มร้อยก็ดีดยันตีสามตีสี่แล้ว ผสมกาแฟอีกมันแรงไป

จริงหรอวะ?”

ไอ้ภูเกิดความสงสัย

แต่กูว่าน็อกตายก่อนบอลจบแน่ครับ

ไอ้ตี๋เบียร์คิดเหมือนผมเด๊ะ 

มึงอ่อนว่ะไอ้เบียร์

ไอ้พีชสบประหม่า

แต่ข้างล่างกูแข็งนะครับ อยากลองแมะ?”

ไอ้เปี๊ยกหงายเงิบเลยหลังโดนไอ้เบียร์มันสิบแปดบวกใส่  

ฮ่าๆๆๆ

พวกผมขำลั่น เราอยู่ที่โรงอาหาร เต็มไปด้วยผู้คนคับคั่งเหมือนเคย เก้าอี้มีไม่พอจำนวนสมาชิก จนต้องลากจากโต๊ะอื่นมาเสริม

 บรรยากาศชวนให้คิดถึงสมัยมัธยม ที่เวลาไปไหนจะไปกันเป็นแก๊ง เดินห้าวกร่างๆหน่อย คิดถึงแก๊งสุดหล่อพ่อรวยโว้ย ผมยังไม่ได้ติดต่อใครเลย

เหยดน้องใบหม่อน ว่าที่ดาวคณะมานู่นว่ะ

ไอ้ตี๋เบียร์สะกิดทุกคนยิกๆ ให้หันไปดูผู้หญิงสวยปานนางฟ้าคนหนึ่ง

ไอ้พีชกับไอ้โฟร์อ้าปากค้าง ไอ้ตั้มส่งเสียงตลอดเวลาว่า เด็ดว่ะ เมียกูๆ ส่วนผมแค่มองเฉยๆ เธอก็สวยดีนะ แต่ไม่ใช่สเปค ผมชอบแนวน่ารักมากกว่า

ใบหม่อนควงไอ้เทพบุตรมา ทั้งสองโดดเด่นมากแม้ยืนอยู่ไกลๆ ธรรมดาล่ะคนสวยคนหล่อย่อมเป็นเป้าสายตา เธอเกาะแขนไอ้โอ๊ตหนึบ แสยะยิ้มใส่ทุกคนที่ผ่านหน้า ผมเห็นสายตาริษยาจากผู้หญิงแถวนั้นด้วย..

อ้าวผัวมึงนอกใจว่ะเพื่อน

ไอ้โฟร์กระซิบให้ผมได้ยิน อย่าเรียกว่ากระซิบเลย คือทั้งโต๊ะแม่งได้ยินหมดถ้วนหน้าอ่ะ

ผัวพ่อมึงสิ

ว่าจบก็เบิ๊ดกะโหลกซักฉาด ชายชาตรีอย่างกูจะมีผัวได้ไงใช่ว่าจะไม่มีใครอาจหาญแซวอีก

ใครก็ได้ ไปปลอบใจมันหน่อยดิ้

นั่นไง แบบที่คิดไว้เป๊ะ ไอ้เบียร์แซวคนที่สอง ผมว่าหน้าตี๋ๆของมันไม่นานก็สูญพันธุ์ คือหน้าแม่งโหลอ่ะ ไอ้เจ๊กหลงทัวร์เอ้ย!

โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะคนดีของพี่ตั้ม

ไอ้คิ้วปิงเสริม สามัคคีรวมพลังกันจริงๆ ทำเหมือนเป็นเพื่อนกันมานานแสนนาน ทั้งที่พึ่งลากกูเข้าแก๊งเวรนี่เมื่อกี้เอง

ไอ้พวกผีเปรต!

พวกมึงก็ไปแซวมัน ดูดิหน้าแดงใหญ่ล่ะ

ไอ้ภูมันห้ามปราม แต่ผมกลับไม่คิดอย่างนั้น หน้ามันดูร้ายๆยังไงไม่รู้

พอๆ แดกข้าวไปสัส!”

ผมวางอำนาจใส่ คิดว่าพวกมันคงไม่กลัว ผมขู่ใครก็ไม่มีใครเขาหวาดกลัว ทุกคนหัวเราะชอบใจ ยียวนกวนเบื้องล่างไม่เลิก

พวกมึงหยุดเลยนะเว้ย!”

เริ่มทนไม่ไหวละ แยกเขี้ยวใส่แม่มมม!

กิ๊วๆอย่าเกรี้ยวกราดสิครับ

ไอ้โฟร์ยังเล่นไม่เลิก โมโหแล้วนะเว้ย ผมดึงคอเสื้อมันแรงๆ เดี๋ยวพ่อชกให้หายหล่อเลย ช่วงนี้ยิ่งหงุดหงิดกับคนหล่อบ่อยๆ

อุ๊...ใช่ภูรึเปล่าจำกันได้มั้ย?”

กริบ

ทุกคนหยุดชะงักกับเสียงแหลมๆ ผมปล่อยคอเสื้อไอ้โฟร์ หันไปมองคนมาใหม่ มีแต่ไอ้ภูที่คุยอะไรไม่รู้กับใบหม่อน รู้จักกันหรอวะซักพักมันลุกไปลากเก้าอี้ให้แขกทั้งสองนั่ง

 ผมรู้สึกไม่ชอบสิ่งที่มันทำ เป็นคนรับใช้รึไงพอได้ที่นั่งแล้ว ทั้งคู่ก็อยู่ในโลกของเราสองคน หัวเราะคิกคัก หนุงหนิงกัน ไม่แคร์สิ่งมีชีวิตร่วมโต๊ะหกคน

พวกกูไม่ใช่ฝุ่นละอองนะเว้ยยยยย!  

หรอคะไม่อร่อยขนาดนั้นเลย...หม่อนว่าน้ำป้ารสชาติแย่จริงๆแหละ

ผมเงี่ยหูฟังว่าสองคนนั้นคุยอะไรกัน ตามประสาคนขี้เสือก 2017

ผมว่าจะไม่ซื้ออีก แต่ก็นะ…

ไอ้โอ๊ตละสายตาจากใบหม่อน มองมาผมเล็กน้อย มองหาพระแสงอะไรฟะผมทำเป็นไม่สนใจ แย่งไข่ต้มไอ้โฟร์มากินตุ้ยๆ  

แต่อะไรคะโอ๊ต แหมชอบมีความลับอยู่เรื่อย

ผมขยับปากไม่มีเสียงล้อเลียน ใส่ฟิลลี่ตอแหลๆ จนเพื่อนในแก๊งขำพรืด

แต่ใครบางคนมันชอบนะ

แค่กๆ…

ผมลำสักไข่มองค้อนไอ้โอ๊ตทันที อย่าลากกูเข้าไปในบทสนทนาอ้อร้อสิส่วนมันแค่เอาลิ้นดุนแก้มตัวเองเล่น กวนส้นฉิบ!

ชาวแก๊งเงียบผิดปกติ มันกระซิบคุยกันบ้าง ไม่ได้แหกปากเหมือนเดิม แหมมีคู่รักมานั่งสวีทกัน ทุกคนเลยเข้าสู่โหมดโลกของตัวเองไง ใครอยากขัดคอ มีแต่ผมนี่ละ ทำตัวเป็นก้างชิ้นโตขวางอยู่

เหม็นความรักโว้ยยย!

เดี๋ยวผมมานะ

ไอ้โอ๊ตลุกไปไหนไม่รู้ ทิ้งสุดที่รักของมันไว้ เราสบตากันโดยบังเอิญ เธอเริ่มใช้สายตาสำรวจผม มองเหยียดๆ ไม่ได้ใส่ความนะ แต่มันคือความจริง

หน้าสวยดีนี่นึกว่าเป็นทอมซะอีก

อ้าว...ทักว่าผู้หญิงห้าวยังไม่ฉุนเท่ากับเป็นทอมเลยนะ โหยของขึ้น ถกแขนเสื้อรอแล้วเนี่ย

.....

ชื่ออะไร ใช่คนที่เป็นข่าวในเฟสกับโอ๊ตปะ?”

แหมน้ำเสียงตอนคุยกับผม ช่างแตกต่างกับไอ้โอ๊ตลิบลับ ของไอ้โอ๊ตจะเป็นเสียงสอง ตั้งใจทำให้แบ๊วๆ ส่วนกับผมเป็นเสียงปกติ

ไอ้โอ๊ตนี่รสนิยมห่วยแตกจริงๆ คนน่ารักเขาไม่ต้องพยายามทำตัวเองให้น่ารักหรอกเว้ย

ชื่อดรีม

ผมตอบห้วนๆ

อ๋อหรอ ดรีม...เหอะ

เธอทำให้ผมนึกถึงตัวร้ายในละครช่องเจ็ดอ่ะ ดูกริยานั่นดิ เชิดคอแทบหัก สะบัดผมนิดหน่อย เห็นไอ้ตั้มกับไอ้เบียร์ชำเลืองมองบ่อย

 กระโปรงนิสิตที่จงใจใส่สั้นโชว์ขาอ่อน แถมนั่งไขว้ห้างขยับขาเรียวไปมา จนเพื่อนเลวผมน้ำลายหก ไม่มีใครเห็นธาตุแท้ของยัยนางฟ้าคราบปีศาจเลยรึ- -  

 “อะ ไอ้โพนี่

มีอะไรเย็นๆไม่รู้แนบที่แก้มผม   

มึงซื้อมาทำไมเนี่ย?”

ผมเหล่มองแก้วสลับกับคนถือ ภาพไอ้หล่อกับชานมอยู่ตรงหน้า เหมือนเหตุการณ์เดจาวูเลยแฮะ

เห็นบอกว่าอร่อย

ผมคลี่ยิ้ม นึกตลกที่วันนั้นบอกมันว่า ชานมอร่อยโคตรๆ ไอ้ห่ากูโกหกปะ แค่รักษาน้ำใจมึงเท่านั้นเว้ย

 หรือมึงอยากให้กูเป็นเบาหวานตายวะ?

ส่วนแก้วนี้ของใบหม่อนครับ

ผมหุบยิ้ม คิดว่าเลี้ยงกูคนเดียวซะอีก...

เอ้ารับไปดิ เมื่อยมือแล้วเนี่ย

กูไม่แดกเว้ย!”

ผมกระแทกเสียงใส่มัน เพื่อนเลวเริ่มมองว่าเกิดอะไรขึ้น มันกระซิบกระซาบกันเบาๆผัวเมียทะเลาะกันวะ

มึงไม่ต้องกระซิบก็ได้ ตะโกนให้คนทั้งโรงอาหารรู้ไปเลย!

อะไรวะอุส่าซื้อมาเผื่อนะเนี่ย

ก็กูไม่อยากแดก

ผมวางชานมไว้กลางโต๊ะ ให้ชาวแก๊งจัดการแทน 

โอ๊ตคะ หม่อนว่าเพื่อนโอ๊ตแปลกๆนะคะ เขาแมนรึเปล่า?”

ใบหม่อนแทรกขึ้นมา จี๊ดเลย ตั้งแต่ว่ากูเป็นทอมแล้ว!

 รู้สึกเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ไอ้โฟร์เห็นท่าไม่ดีมันเลยเรียกผมไปดูสาวนมโตในเฟส

ไอ้ดรีมมาดูนี่เนาะคนดีๆ

โฟร์รั้งคอผมไม่ให้หันไปเกรี้ยวกราดใส่สุดที่รักไอ้โอ๊ต

ดูนมดิโคตรใหญ่เนาะเพื่อนเนาะ

ไอ้เปี๊ยกพีชเสริม มันยื่นโทรศัพท์โชว์ทุกคน พร้อมซูมเข้าซูมออกเต็มที่ ผมเห็นแก่เพื่อนๆที่น่ารัก เลยสงบศึกกับยัยโรคจิตนี่

พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับ

โอ๊ตตักเตือน มันยีหัวแฟนมันอย่างเอ็นดู มึงนี่เหมือนพระเอกหน้าโง่ในละครเลยนะ เมียมึงอ่ะกวนทีนกู เสือกเข้าข้างอีก

นี่ละน้าความรักทำให้คนตาบอด สายตาละมุนละไมเหลือเกินเวลามองยัยนั่น ผมไม่เคยเห็นมันในมุมนี้เลย เห็นแต่โหมดหน้านิ่ง รู้สึกแปลบๆว่ะ

โอ๊ตอ่ะ หม่อนแค่อยากรู้เรื่องของเพื่อนแฟน...เท่านั้นเอง

พูดจบหล่อนก็ซบลงแผงอกกว้างๆ จงใจเน้นคำว่าแฟนใส่ผม

เป็นแฟนกันหรอวะไอ้ตั้มกระซิบกับไอ้เบียร์

เสียดายของว่ะไอ้โฟร์พึมพำ

กูไปก่อนนะ มีงานต้องไปทำต่อ

ผมหยิบจานเตรียมลุกออกไปที่อื่น ต้องหาที่ดับโทสะก่อน จู่ๆก็หงุดหงิดไม่มีสาเหตุ ไม่ได้หึงหรืออะไร แค่ไม่ชอบผู้หญิงแบบใบหม่อน

 พวกสวยแต่รูปจูบไม่หอม ส่วนไอ้โอ๊ตผมล่ะเสียดายหน้าหล่อๆของมัน หน้าอย่างนั้นหาได้ดีกว่านี้เยอะ ไม่เมคเซ้นท์เลยครับ

อ้าวจะไปไหนละดรีม โอ๊ตเขาอยากมาหานายนะ

ยังอีก ผมไม่อยากรังแกผู้หญิงนะเว้ย

ไปทำงาน เราไม่ได้ว่างมากแบบเธอนี่

“!!!!”

ยัยหน้าสวยชักสีหน้าใส่ผม ถ้าไม่มีโอ๊ตอยู่ด้วย คงเดินมาจิกหัวผมตบ เอาเลือดไปล้างเท้าแล้วมั้ง?

เพื่อนในแก๊งขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ที่ผมเฉือนยัยนางฟ้าโรคจิตไปหนึ่งดอก ผมยิ้มกับชัยชนะของตัวเอง เถียงไม่ออกอะดิ้ ให้มันรู้ซะบ้างใครเป็นใคร

1-0 ดรีมvsใบหม่อน

โอ๊ตคะ...เพื่อนโอ๊ตว่าหม่อนอ่ะ

โคตรละครช่องเจ็ด นี่ถ่ายหนังอยู่ปะวะ ผมมองบน พ่นลมหายใจออกมาอย่างเอือมๆ  

ครับๆ รู้แล้ว

ไอ้โอ๊ตยิ้มหน้าโง่ต่อไป

งั้นกูไปละ บาย

ผมบอกคนในกลุ่มแล้วเดินออกจากตรงนั้นทันที

 

 

ช่วงบ่ายเราเรียนวิชาตัวในกัน อาจารย์ที่สอนเปลี่ยนไปเรื่อยๆแล้วแต่วัน มีประจำอยู่สี่ท่าน วันนี้ถึงคิวอาจารย์สุดหล่อที่หลายคนรอคอย แต่ผมไม่ ผมชอบภาวนาให้พี่แกตกบันได ขาหัก หัวแตก หรืออะไรก็ได้ ที่ขัดขวางการสอน 

 เขาคนนั้นคืออาจารย์กันต์ ถ้าผมเป็นเขา คงเลิกสอนหนังสือแล้วไปเป็นนายแบบแทน น่าจะรุ่งกว่า เขาเป็นอาจารย์ที่พวกผู้ชายเกลียดที่สุด และเป็นอาจารย์พวกผู้หญิงชอบที่สุดในคราเดียวกัน

ทั้งเรื่องมาก ทั้งเข้มงวด และงี่เง่าแท้ทรูเลย

ให้ตายเหอะ ผมต้องทนเรียนกับเขาไปตลอดตั้ง2ปี เวรกรรมจริงๆ

ไปหยิบถังขยะมาทีสิ ผมจะโดนงานคุณทิ้ง

ห่วย ห่วย ห่วย สาบานคุณว่าใช้สมองคิดงานผมนึกว่านิ้วเท้าคิดซะอีก

เสียงทุ้มห้าวพร้อมกับคำพูดเจ็บๆ ดังให้สะดุ้งเล่น จารย์กันต์เริ่มตรวจงานแล้วครับ ไม่สวยถูกใจไล่ไปแก้ ทำผิดโจทย์ ไม่รับงาน ไม่สะอาด ให้ทำใหม่ ถ้าไม่มีงานไปส่ง แจกFรอทันที

ตอนนี้ผมต่อแถวรอส่งงานเหมือนเพื่อนๆหลายชีวิต โจทย์ของงานนี้คือห้องนอนในฝัน ผมไม่รู้ฝันใครกันแน่ อาจารย์แม่งด่าทุกคนที่เอาไปส่งอ่ะ แต่ไม่มีใครเถียงเขาได้อยู่ดี

เสียเวลา น่าเบื่อ ห่วยแตก

ส่วนใหญ่3คำนี้เป็นคำด่าเบสิค ‘ฟังแล้วเจ็บ’ ประจำตัวอาจารย์กันต์ มีผู้หญิงร้องไห้ด้วย อาจารย์ทำร้ายจิตใจเพศแม่ เลวจริงๆ?  

ทิศทั้งสี่ ทำไมไม่ตั้งใจวะ งานคุณนี่อนุบาลกว่าคนอื่นอีกนะ ไปทำมาใหม่ไป

โดนไปอีกหนึ่งคน ไอ้โฟร์ฮึดฮัดแล้วเดินออกไป แต่ผมเห็นด้วยกับอาจารย์ งานมันกากจริงๆแหล่ะ

ถึงตาผมแล้วสินะ แผ่นกระดาษถูกยื่นไปตรงหน้าอาจารย์กันต์ ผมทำใจกับคำวิจารณ์ต่างๆนาๆที่คนตรงหน้าจะสรรหามาด่าเรียบร้อยแล้ว

เหมือนฝัน…

อาจารย์อ่านชื่อผม เลิกคิ้วแล้วลดแว่นลงเล็กน้อย  

งานสวยดี แต่ไม่ดึงดูดว่ะ ถ้าจะเป็นนักออกแบบ ถือว่าธรรมดามาก ไม่มีอะไรโดดเด่นเลย

ครับ...

อุส่าได้ใจแล้ว เพราะเพื่อนๆชมงานผม บอกว่างานเทพ พอโดนคอมเม้นแบบนี้ ก็เขวสิครับ ทำอะไรไม่ถูกนอกจากยิ้มแห้งๆ

ไปแก้มาให้ดีกว่าเดิมนะ

แผ่นงานถูกส่งคืนมา

ไงมึง รอดปะ?”

ไอ้โฟร์ถามทันทีที่ผมเดินออกจากโต๊ะส่งงาน ไปรวมตัวกับกลุ่มคนผิดหวัง มีไอ้พีชกับไอ้ตั้มทะเลาะกันเรื่องยางลบไม่จบซะที จนไอ้ตาลมันบริจาคให้เพราะรำคาญ เท่าที่ผมเห็นไม่มีใครผ่านซักคน  

แก้เหมือนเดิมอ่ะ

ไรวะ ออกจะสวย เรื่องมากชิบหาย

เออ เอาน่าไงเขาก็อาจารย์

ผมเข้าใจดีครับ กว่าจะถูกใจอาจารย์กันต์ คุณต้องส่งหลายๆรอบ จนเขาจะเมตตา ทุกคนถอดใจพากันกลับบ้าน ไว้ส่งกับอาจารย์ปิงแทน

 เหลือแต่ผมที่นั่งแก้อยู่ในห้องคนเดียว โดยมีอาจารย์กันต์นั่งมองอยู่ห่างๆ ผมไม่ยอมแพ้หรอก ยิ่งกับคนแบบนั้น คิดว่าตัวเองเก่งหรอวะ

ไม่กลับบ้านรึไง ก็รู้ว่ามันห่วยยังจะแก้อีกหรอ

แล้วมันห่วยตรงไหนละครับ

จะบอกไรให้นะ การออกแบบไม่ใช่แค่หยิบแต่สิ่งที่เราชอบอย่างเดียว มันต้องเป็นสิ่งที่ใครหลายชอบด้วย

“…..”

หึ แค่ตีโจทย์ยังไม่แตกเลย จะไปทำไรกิน

ผมนั่งจนหมดเวลา จารย์กันต์ก็ไล่ให้ไปทำที่อื่น เพราะจะปิดห้องเขียนแบบ ห้องนี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่ามากสำหรับเราชาวถาปัตย์ ต้องล็อคทุกครั้งหลังใช้งานเสร็จ ผมเดินเซ็งๆ หอบข้าวหอบของไปนั่งที่ลานอเนกประสงค์

ผมหาที่เงียบๆ สงบๆ ทำงานต่อ กิจกรรมรับน้องจบไปแล้ว เหลือแต่วันเฟรชชี่เดย์ให้ทุกคนมาเอนจอยกันอีก พอช่วงเวลาสนุกผ่านพ้นไป นรกของจริงก็มาเยือน คณะผมเรียนตั้ง5ปีกว่าจะจบ ผมจะท้อไม่ได้ สู้เว้ย

ทำไรอยู่ไอ้โพนี่?”

ใครแม่งมาขัดจังหวะวะ กำลังคิดอะไรดีๆออกเลย

ซักผ้ามั้ง แหกตาดูดิ - - ”

ผมตอบทั้งๆที่กำลังตีเส้นแก้แบบอยู่ กูไม่ว่างเว้ย

เอ่อ เมื่อกลางวันเป็นห่าไร เมนไม่มา?”

       ไอ้โอ๊ตหรอผมเงยขึ้นมองทันที ใช่จริงๆด้วย จำเสียงมันได้ ว่าอยู่ใครเรียกผมโพนี่ๆ มีแม่งคนเดียวอ่ะ อีกฝ่ายนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชะโงกมองงานผม เหมือนเด็กเห็นของเล่นชิ้นใหม่

เปล่าเป็น แล้วมึงมาทำไรแถวนี้วะ?”

แค่ผ่านมา เห็นใครบางคนนั่งอมทุกข์อยู่ เลยแวะดูหน่อยว่าตายรึยัง

แลดูเป็นห่วงเป็นใยกูเหลือเกิน เอาเวลาไปห่วงเมียงูพิษของมึงเหอะ ยัยใบหมออ้อยไรนั่น - - (ใบหม่อนเว้ย)

กูสบายดี ขอบคุณ

ทำงานหรอ มีให้ช่วยปะ?”

มึงจะช่วยอะไรกูได้?”

เหลาดินสอไง

โอ๊ตหยิบดินสอกดผมขึ้นมาควงเล่น เฮ้ยๆเดี๋ยวตก นั่นแท่งโปรดกูนะ อีกอย่างมันเหลาได้ที่ไหนเล่า ไอ้นี่ตั้งใจกวนตีนกันชัดๆ

หรือไม่มันก็โง่เกินกว่าจะรู้ว่าที่ถืออยู่คือดินสอกด

อยู่เฉยๆละ อย่าก่อกวนก็พอ กูต้องการสมาธิ - - ”

ผมหยิบดินสอคืน เครื่องมือทำมาหากิน ห้ามเล่นเดี๋ยวชำรุด

“…”

ผมจัดการกับงานตรงหน้าต่อ ไอ้โอ๊ตก็อยู่เฉยอย่างที่สั่งไว้จริงๆ ไม่ดื้อไม่ซน นั่งเรียบร้อยมองผมขีดเส้นตาปริบๆ มีคนจ้องแบบนี้เขินว่ะ ทำอะไรไม่ถูก จู่ๆไส้ดินสอหักดังกึกคางานที่กำลังร่างอยู่

ชิ...ผมกดรัวๆที่ก้นของแท่งดินสอ ทำไมไส้มันไม่โผล่มาวะ อ้าวหมดพอดีนี่หว่า

อ่ะ

ไอ้โอ๊ตยื่นไส้สำหรับเปลี่ยนแท่งเล็กๆมาตรงหน้าอย่างรู้งาน

อย่าจับของกูตามใจชอบเด้ มันแพงนะเว้ย

ผมค่อยๆรับไส้ดินสอที่บอบบางจากมือของมันอย่างถะนุถนอม มือก็สั่นไปด้วย อย่าหักๆ ผมท่องไปด้วยขณะเล็งไส้ใส่ลงแท่งดินสอ

หน้ามึงเครียดไปนะไอ้โพนี่ ฮ่าๆ

ปึก...ผมตกใจเสียงหัวเราะของมัน เผลอจับไส้ดินสอแรงจนหักคามือ ม่ายยยย...ลูกรักของกู มึงรู้มั้ยว่ามันกี่บาท สาสหลายร้อยนะเว้ย ไส้จ๋าลาก่อยยย 

อะไร?”

ไอ้โอ๊ตขมวดคิ้วที่ผมทำหน้าขู่ฟ่อๆใส่

ไส้หักเพราะมึงละ วุ๊หมดอารมณ์ทำเลย

เอ้า กูผิดอะไรวะ กูอุส่าช่วยหยิบให้นะ

มันรีบแก้ต่างทันที ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ตั้งสติใหม่ หยิบดินสอแท่งอื่นมาใช้แทนก่อน ถ้าเปลี่ยนไส้อีกมีหวังหักคราวนี้คงอกแตกตาย

วาดห้องอยู่หรอ

โอ๊ตจ้องทุกการกระทำของผม ไม่ว่าจะตีเส้นเปอร์สเปคทีฟ ร่างเตียงขึ้นมา เก็บรายละเอียดพื้น หน้ามันดูทึ่งกับสิ่งที่ผมทำ ไม่ต้องตะลึงครับ กูดูคูลใช่มะตอนนี้

แหม่เด็กถาปัตย์เวลาจับดินสอวาดแบบแม่งเท่อย่างนี้นี่เอง ภูมิใจในตัวเองสุดๆ

เออดิ มึงไม่มีการบ้านหรอวะ ว่างมากไง

ผมถามไปตีเส้นไป 

กูไม่ใช่พวกดองงานแบบมึงซะหน่อย

ฉึก...กูไม่ได้ดองเว้ย ไอ้จารย์มันสั่งให้มาแก้ต่างหาก!

จ่ะ พ่อคนเก่งกาจ

ผมเหน็บดินสอไว้ที่หู ไอ้โอ๊ตมองด้วยความฉงน

เออทำๆไป

มันว่า ปัดมือกลางอากาศพลางเอนตัวลงนอนกับโต๊ะหินอ่อน ตอนนี้ตะวันเริ่มโพล้เพล้ ไม่นานไอ้หล่อก็ม่อยหลับไป ผมปล่อยมันให้นอนอยู่อย่างนั้น แล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองงกๆ

อ่าเสร็จซะที

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเหมือนโกหก เพราะผมโกหก งานเสร็จแล้ว บิดขี้เกียจแปบ กึก กึก กึก เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น โอ๊ยปวดหลังชิบ  

ไอ้โอ๊ต...

ผมเรียกอีกฝ่าย มันยังคงนิ่งไม่ไหวติ่ง

ไอ้เชี่ยโอ๊ตตื่นเด้

ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ตู๊ดๆ อ้าวเฮ้ยมึงจะมาตายตรงนี้ไม่ได้นะเว้ย

 “ไอ้สัสโอ๊ต

ผมใช้ไม้ทีสะกิดมันแรงๆ ยังคงนิ่งเหมือนศพ นี่มันตายแล้วหรอวะ ผมเริ่มฟุ้งซ่าน ลุกไปดูอีกฝ่ายทันที คงรีบไปหรือไม่ฟ้าก็กลั่นแกล้ง

 เหยียบเชือกรองเท้าสะดุดหน้าทิ่มใส่ไอ้คนที่นอนอยู่พอดิบพอดี ดีที่ไม่ทิ่มลงโต๊ะหินอ่อน ไม่อยากคิดสภาพนั้นเลย

อีกฝ่ายลืมตาโพลง ผมใช้แขนยันตัวอย่างทุลักทุเล

ทำไรของมึงวะ ไอ้โพนี่

คนที่โดนทับตื่นแล้ว ตาจิ้งจอกหรี่มอง ผมพยายามลุก แต่ขาเสือกมาเป็นตะคริวตอนนี้ โอ๊ย กูไม่ได้อยากอยู่โพซิชั่นนี้นะ

กูเปล่า กูแค่ล้ม โถ่เว้ยแม่งลุกไม่ขึ้น

ผมสบถอย่างหงุดหงิดร่างกายตัวเอง มันไม่ทำตามที่สมองสั่ง ไอ้โอ๊ตรอดูว่าผมจะทำอย่างไรต่อ

ว่าแต่ท่านี้มันล่อแหลม ฉอสิบแปดบวกมากครับ ท่าผมคร่อมไอ้หล่อในที่เปลี่ยวๆลับสายตาคน ชักเกิดอารมณ์วาบหวิวขึ้นมาซะละ ถุ้ย..

....

กูแค่ล้มจริงๆนะเว้ยยยยย

ผมพยายามแก้ตัวให้ตัวเอง

หึหึ ให้กูช่วยมั้ย

เกลียดเสียงหัวเราะแม่งจริงๆ

มะ...กูบอกว่าไม่ไง!...

โอ๊ตลุกขึ้นรวดเร็วทำให้ตัวผมไหลลงไปกองที่พื้น ไอ้ห่าจะลุกก็บอกกันก่อนเด้ อูยเจ็บตูดเลย ผมนอนแอ้งแม้งที่พื้น มือตีอากาศไปมา โอ๊ยลุกไม่ได้เว้ย จนในที่สุดโอ๊ตยื่นมือมาดึง(กระชาก)ผมขึ้นยืน

เกือบตายแหนะกู

ไอ้โพนี่ ปากมึง...

โอ๊ตชี้ที่ริมฝีปากตัวเอง ภาพหลอนฉายในหัวผม ปาก..ปาก..ป๊อกกี้ ปากไอ้โอ๊ต อมชมพู ติดคล้ำๆตรงขอบเล็กน้อย แล้วจะแจกแจงลักษณะปากมันทำไมวะ    มึงนี่นะ

ไอ้หล่อหยิบผ้าเช็ดหน้านุ่มๆเช็ดมุมปากให้ อ้าวมันหมายถึงปากผมหรอ...แฮะๆ

          “เลือดกบปากละ ซุ่มซ่ามจริงนะมึง

ซี้ด..รู้สึกแสบปากขึ้นมา สงสัยแตกตอนกระแทกใส่ไหล่มันแน่เลย

ผูกเชือกรองเท้าด้วย เดี๋ยวหน้าหวานๆของมึงจะไปจูบพื้นแทนที่จะเป็นกู

          อีกฝ่ายเหล่มองรองเท้าคอนเวิร์ดของผม ย้ำจังเล้ย กูไม่ได้ตั้งใจล้มอ่อยมึงซะหน่อย อุบัติเหตุอ่ะรู้จักมั้ยวะ!

อุตส่าห์เป็นห่วงคิดว่าไหลตายไม่น่าลุกไปดูเลย ลืมไปอย่างมันอ่ะคงตายยาก

รู้แล้วน่า...แม่ง

ผมก้มลงผูกเชือกรองเท้า ว่าแต่ผูกไงวะ...ซื้อมาก็มีหน้าที่ใส่อย่างเดียว ผมผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นมาตั้งแต่เกิด แม่เป็นคนผูกให้ตลอดครับ ดูปัญญาอ่อนฉิบหาย

แต่ผมจะโชว์โง่ไม่ได้ ไอ้โอ๊ตมันมองอยู่ ต้องทำเซียนเหมือนเรียนมา ผูกมั่วๆ ขยุ้มเป็นก้อนๆ ยัดใส่ลิ้นรองเท้าแม่ง เก่งจริงๆเลยกู

โตเป็นควายแล้วยังผูกเชือกรองเท้าไม่ได้

แล้วผมก็ตบตามันไม่ได้

เสือกน่า เรื่องของกูเว้ย

ยกเท้ามาวางตรงนี้

ไอ้โอ๊ตตบหน้าขาตัวเอง ผมส่ายหน้ารัวๆ

จะยกดีๆ หรือให้กูยก?”

ไม่ต้องรอสั่งอีก ผมยกเท้าไปวางบนหน้าขาของมัน นี่ไม่ได้กลัวนะแค่ไม่อยากมีปัญหาเฉยๆ

ขวาทับซ้ายแล้วขมวดเข้าหากันแบบนี้ จากนั้นเอาซ้ายสอดแล้วตึงเป็นหูกระต่ายแบบนี้

ไอ้โอ๊ตก้มหน้าลงผูกเชือกรองเท้าให้ดูเป็นตัวอย่าง ผมพยักหน้าหงึกๆฟังมันไป

ซ้ายทับขวาอ้อ โง่ตั้งนาน ไม่นานมันก็ผูกเสร็จ แล้วดึงให้ผมผูกเองบ้าง ผมก็ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว ปมหูกระต่ายสวยงามตามท้องเรื่อง

หายโง่ซะทีนะมึง ฮ่าๆ

ไอ้โอ๊ตขยี้หัวผมตอนที่ผมกำลังก้มหน้าก้มตาชื่นชมหูกระต่ายอยู่ ผมเงยมองมัน ลืมไปว่าเราสองคนอยู่ใกล้กันมาก

ตึก ตึก ตึก

จังหวะที่เงยหน้าปลายจมูกเฉียดจมูกอีกฝ่ายไปนิดเดียวเท่านั้น ครั้งนี้ใกล้กว่าตอนกินป๊อกกี้อีก...

 

  -TBC-

*แก้คำผิดแล้ว/รีไรท์ใหม่* 

 .........................................................

คือว่าเชือกรองเท้าป้าหลุด โอ๊ตมาช่วยที แก่แล้วหลังไม่ดีก้มผูกเองไม่ได้ฮ่าๆ

โอ๊ยน้องดรีมคือน่ารัก อันนี้ไปได้แรงบันดาลใจมาจากพี่ยิม side by side 

คนผูกเชือกรองเท้าไม่เป็นมักน่ารักทุกคน ฮุฮุยกเว้นอีคนเขียน.....

    เม้นท์+เฟบเลยลูก

ป้าต้องการแค่นี้ละ5555+

#วิศวะคนแมนกับแฟนถาปัตย์

              


**นี่สำหรับโอ๊ตค่ะ(อีกแล้วหรอ)***


 





           

 

           

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

518 ความคิดเห็น

  1. #493 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 05:40
    เราเชือกรองเท้าหลุดแบบนี้จะมีผชมาผูกให้ไหม อิจจย กัดปาก
    #493
    0
  2. #471 HygeiaCruz (@NukNikNyx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:52
    นังสารพัดพิษ อย่ามาฉกน้องนะะะะะ
    #471
    0
  3. #407 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 14:50
    กำน้องดรีมผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น
    #407
    0
  4. #276 chompu_y (@chompu_y) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 16:57
    เราผูกเชือกรองเท้าได้ แต่ไม่สวยงามเท่าไหร่มาสอนเราทีนะโอ๊ต
    #276
    0
  5. #265 Noona97 (@Noona97) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:28
    เราก็ผูกเชือกรองเท้าไม่เป็น มาผูกให้หน่อยได้มั้ยคะ//หลบตีน
    #265
    0
  6. #250 N2_nungning (@N2_nungning) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:50
    ดรีมพูดได้ดีนิ ตอกใบหม่อนถูกใจ
    #250
    0
  7. #160 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:55
    เดี๋ยวชะนีจะตกกระป๋องในไปช้าเพื่อนบาสเมื่อไหร่จะมาหมั่นไส้ความหนาวของโอ๊ตต
    #160
    0
  8. #144 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 11:54
    เดี๋ยวนะยัยใบหมออ้อย คือหล่อนโรคจิตเหรอถึงแถมาหาเรื่องดรีมถึงโต๊ะ
    #144
    0
  9. #118 paechpeach♡、 (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:06
    ดรีมพูดใส่ใบหม่อนได้ถูกใจมาก โดนตอกซะบ้างนะหล่อน555555
    #118
    0
  10. #88 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 22:42
    โอ๊ตกะใบหม่อนนี่ซัมติงเหรอ
    #88
    0
  11. #9 NckKtk (@NckKtk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 07:36
    ชอบบบๆๆๆๆๆ อัพบ่อยๆนะคะไรท์
    #9
    0
  12. #8 pornthipphaicezy (@pornthipphaicezy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 11:44
    ชอบๆๆๆๆ. ไรท์อัพบอ่ิยๆๆน้ะ
    #8
    0