[ Fic Harry Potter ] Arbitrary Revolution

ตอนที่ 14 : CHAPTER 14 : กุหลาบที่เบ่งบาน 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    13 ต.ค. 62


' Close your eyes

Don't be afraid

I will be by your side

And won't let you be dangerous '








                เช้าวันต่อมา ฉันเล่าเรื่องนี้ให้พี่ชายฟัง เขาดูตกใจนิดหน่อย คงเพราะไม่คิดล่ะมั้งว่าตัวอันตรายที่แฮกริดเลี้ยงจะโคตรอันตรายและร้ายกาจมากขนาดนั้น

                “ฉันเจอทางเข้าห้องแห่งความลับแล้ว” พี่ชายกล่าว “มันอยู่ตรงก๊อกน้ำในห้องน้ำหญิงจริง ๆ มีรูปงูสลักอยู่”

                “แล้วได้เข้าไปมั้ย”

                พี่ชายเธอไม่ตอบแต่พยักหน้าให้แทน “ไม่พบคนสั่งการ แต่พบบาซิลิสก์”

                !?

                “น่าแปลกที่มันไม่ทำร้ายฉัน และทำตามคำสั่งบางอย่าง” เขากล่าวอย่างสงสัย ฉันเองก็เช่นกัน “แต่มันปฏิเสธเมื่อฉันบอกให้เลิกทำร้ายคน”

                “ฉันว่าบางทีเราต้องหาต้นกระกูลของเราแล้วล่ะ” ฉันออกความเห็น ฉันยังสงสัยเกี่ยวกับตระกูลตนเองอยู่ ทั้งเรื่องที่เป็นพาเซลเมาท์ และทั้งที่เป็นเลือดบริสุทธิ์แต่กลับไม่อยู่ใน 28 ตระกูลศักดิ์สิทธิ์ และในแผนผังตระกูลก็ยังไม่บอกถึงผู้แต่งตั้งตระกูลซะด้วย


                ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

 

                “นักเรียนทุกคนกลับไปยังหอคอยของตนโดยเร็วที่สุด อาจารย์ทุกคนเชิญที่ห้องพักครูชั้นสอง ด่วน” เสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลดังขึ้นทำเอาฉันกับพี่ชายมองหน้ากัน

                “พนันได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่” ฉันพูดกับเขา ก่อนที่คริสจะคว้าข้อมือฉันไปยังชั้นสองเพื่อสอดแนมทันที

               




                “อย่างที่คุณเห็น ทายาทสลิธีรินได้ทิ้งข้อความใหม่ไว้อีกแล้ว ที่เรากลัวกันเกิดขึ้นอีกแล้ว นักเรียนคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไปไว้ในห้องแห่งความลับ พวกนักเรียนจะต้องกลับบ้าน หรือว่านี่คือจุดจบของฮอกวอตส์ ” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดเสียงหวาดหวั่น

                “ขอโทษเผลอหลับไป ผมพลาดอะไรบ้างเนี่ย” ล็อกฮาร์ตในชุดสีชมพูถามพร้อมเดินเข้ามา

                “เด็กหญิงคนหนึ่งถูกสัตว์ร้ายลักพาตัวไปล็อกฮาร์ต เวลาของคุณมาถึงแล้ว” ศาสตราจารย์สเนปกล่าวกับเขา หน้าตาเหมือนมีแผนการอะไรซักอย่าง

                “หะ...ห๊ะ ผมหรอ”

                “คุณเพิ่งบอกผมเมื่อคืนนี้เองว่าคุณรู้มาตลอดว่าทางเข้าห้องแห่งความลับอยู่ไหน”

                “ตกลง เราจะปล่อยให้คุณจัดการสัตว์ร้ายกิลเดอรอย ฝีมือคุณเลื่องลือกันเป็นตำนาน” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดแทบจะทันทีที่ศาสตราจารย์สเนปว่าจบ


                บางครั้งเหล่าศาสตราจารย์ก็เข้าขาอันอย่างน่ากลัว


                “ดี ดีมาก ผมจะไปห้องทำงานเพื่อรวบรวม...เตรียมตัวให้พร้อม” แล้วเขาก็เดินออกไป

                “สาบานได้เลยว่าเขากลับเผ่นแน่” ฉันเอ่ยเบาๆกับพี่ชายตัวเอง ซึ่งคริสก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

                “ใครคือผู้หญิงที่ถูกสัตว์ร้ายจับไปมิเนอร์ว่า” มาดามพรอมฟรีย์ถาม ทำให้ฉันกับพี่ชายหันไปจกจ่อที่บทสนทนาอีกครั้ง


                “จินนี่ วีสลีย์”




                สิ้นเสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัล คริสโตเฟอร์ก็วิ่งตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำหญิงชั้นห้าทันที ทำเอาฉันแทบจะวิ่งตามไปไม่ทัน เมื่อมาถึงเมอร์เทิลก็ออกจากส้วมมาทักทาย แต่พี่ชายหรือแม่แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ คริสเพียงเอ่ยภาษาพาร์เซลที่แปลว่าเปิด

                จากนั้นอ่างล้างมือก็ค่อย ๆ แยกออกจากกัน พร้อมกับส่วนบนที่ยกตัวขึ้น เผยให้เห็นโพรงใหญ่ยักษ์ที่ยาวไปถึงขั้นล่างซึ่งแทบไม่เห็นพื้นเลย คริสโตเฟอร์กระโดดลงไปทันที ทำให้ฉันต้องกระโดตามก่อนจะพูดภาษาพาร์เซลที่แปลว่า ปิด เผื่อใครนึกสนุกอยากเข้าห้องน้ำชั้นนี้

                “โสโครกชะมัด” ฉันบ่นเบา ๆ เมื่อมองไปยังพื้นที่ตกลงมา


                โครงกระดูกนับร้อยกำลังกองอยู่ด้านล่างเต็มไปหมด แถมยังชื้น ๆ เย็น ๆ อีกด้วย ปราสาทตั้งใหญ่ อะไรดลใจซัลลาซาร์ สลิธีรินให้มาสร้างห้องลับใต้ห้องน้ำหญิงนี่ด้วยวะคะ

                “อย่าบ่นน่า อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอไม่คอหักตาย” พี่ชายสุดหล่อของฉันแขวะกลับเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำหน้าไปยังประตูที่มีลักษณะเป็นวงกลม ด้านในมีงูหกตัวขดเรียงกันอยู่ คริสเอ่ยภาษาพาร์เซลอีกครั้งก่อนที่งูทั้งหมดจะหดหัวทีละตัวและมีงูอีกตัวหนึ่งเลื้อยผ่าน เป็นอันว่าประตูเปิด


                คริสโตเฟอร์เดินนำเข้าไปด้านใน ส่วนฉันก็พูดบอกให้ประตูปิดอีกครั้ง เผื่อใครบังเอิญเปิดเข้ามาได้


                ก็ไอ้ใครที่ว่าก็คือ แฮร์รี่ พอตเตอร์นั่นแหละ




                ในห้องแห่งความลับมีทางเดินอยู่ตรงกลางตรงไปยังรูปปั้นหัวของซัลลาซาร์ สลิธีริน ขนาบข้างไปนั้นคือรูปปั้นงูอ้าปากแยกเขียวเรียงยาวไปตามทางเดิน ด้านหน้ารูปปั้นสลิธีรินมีหนูน้อยผมแดงกำลังนอนสลบอยู่

                “จินนี่” หมาป่าตะโกนเสียงดังก่อนจะรีบวิ่งไปหาหนูน้อย ส่วนเธอก็เดินตามต้อย ๆ ไปอย่างไม่รีบร้อน


                ที่นี่มันก็สวยดีอยู่หรอกถ้าไม่นักพื้นเปียกชื้นนี่


                “จินนี่ จินนี่” คริสช้อนวีสลีย์คนสุดท้องมาไว้บนตัวก่อนจะเขย่าตัวเบา ๆ ทว่าเด็กสาวก็ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมา


                เอาพี่ชายจอมกวนตีนของฉันคืนมา




                แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด เขาดูแก่กว่าคริสซักปีสองปี ดูจากลักษณะทางทางแล้วก็เดาไม่ยาก

                “คุณคือ...ทอม ริดเดิ้ล ไม่สิ! โวลเดอมอร์สินะ” เธอพูดกับเขาพร้อมยิ้มหวานส่งไปให้

                “เธอเป็นใครกัน ไม่น่าจะเขามาที่นี่ได้นี่” เขาถามกลับมาอย่างฉงนใจ

                “สวัสดีค่ะ ฉันแครอลีน ไพรม์ ส่วนนั่นพี่ชายฉัน คริสโตเฟอร์ ไพรม์” ฉันกล่าวแนะนำตัวพร้อมโค้งคำนับเล็กน้อยพอเป็นพิธี โดยสีหน้ายังยิ้มแย้มอยู่

                “หืม ไพรม์หรอ”

                “ที่ฉันดิ้นรนมาที่นี่เพราะมีสิ่งที่อยากจะถามอยู่สองสามข้อ เผื่อคุณจะรู้น่ะค่ะ” ฉันเริ่มเข้าเรื่องทันที

                ส่วนบุคคลตรงหน้าเงียบลง เป็นเชิงบอกให้ฉันถาม

                “ทำไมไพรม์ถึงเป็นพาร์เซลเมาท์”

                “นั่นเป็นเพราะ...” ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ ก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นที่ด้านนอก ไม่กี่นาทีต่อมาประตูห้องแห่งความลับก็เปิดออกอีกครั้ง


                นั่นไง อย่างที่คิดเลย


                เจ้าหนูหัวแผลเป็น



                “แครอลีน คุณคริสโตเฟอร์ พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” พอตเตอร์ถามอย่างตกใจ “แล้วนั่น จินนี่! เธอเป็นอย่างไรบ้าง” พอตเตอร์หันไปเขย่าตัวจินนี่เบา ๆ

                “จินนี่! จินนี่! ตื่นเถอะ ตื่นสิ”

                “ไม่ตื่นหรอก” ริดเดิ้ลว่า ทำเอาพอตเตอร์และคริสหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงกัน


                หนูน้อยนี่คนรักเยอะจัง ไปทำไรไว้


                “ทอม ทอม ริดเดิ้ล หมายความว่าไงเธอไม่ตื่น” พอตเตอร์ถามอย่างสงสัย และดูเหมือนโวลเดอมอร์ในร่างเด็กวัยรุ่นก็ลืมคำถามฉันเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน

                “เธอยังมีชีวิต แต่น้อยนิดแล้ว” เขาว่า

                “คุณเป็นผีหรอ” พอตเตอร์ถามอีกครั้ง นั่นก็เป็นอีกหนึ่งคำถามที่ฉันสงสัยเช่นกัน เพราะตัวเลือกที่ว่าริดเดิ้ลมาเปิดประตูห้องนี้ถูกตัดออกไปนานแล้ว

                “ความทรงจำ ที่เก็บรักษาไว้ในบันทึกมาห้าสิบปี” พอตเตอร์ละความสนใจริดเดิ้ลแล้วหันไปดูจินนี่ต่อ ส่วนตัวริดเดิ้ลเองนั้นก็แอบหยิบไม้กายสิทธิ์ของเด็กชายผู้รอดชีวิตมาไว้ในมือ

                “นั่นไม่ดีเลยนะ” ฉันว่าเบา ๆ ส่วนจอมมารวัยรุ่นเองก็หันมามองที่ฉันอีกครั้ง

                “เมื่อกี้เธอถามว่าไงนะ” เขาว่า ทำเอาฉันถึงกับกรอกตามองบน


                ขอโทษนะ ช่วยให้ความสำคัญกับฉันหน่อย


                “คุณต้องช่วยผมนะทอม ในนี้มีบาซิลิสก์” พอตเตอร์ว่า และมันทำให้เขาหันไปสนใจเด็กชายต่อ โอเค เธอจะอยู่เงียบ ๆ เป็นธาตุอากาศก็แล้วกัน

                “มันไม่มาจนกว่าจะถูกเรียก”เขาหันไปพูดกับพอตเตอร์

                “ขอไม้ผมนะทอม” พอตเตอร์ลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปทางริดเดิ้ล

                “ไม่มีความจะเป็นต้องใช้มัน”

                “ฟังนะ เราต้องรีบออกไปเพื่อช่วยชีวิตเธอ”

                “ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกเพราะว่าขณะที่จินนี่อ่อนแอลง ฉันแข็งแรงขึ้น” สิ้นคำพูดริดเดิ้ล ฉันแทบจะอ้าปากค้างทันที


                คนที่เปิดห้องแห่งความลับคือ จินนี่ ที่ถูกควบคุมโดยทอม ริดเดิ้ล เหมือนตัวต่อทั้งหมดจะค่อย ๆ ลงล็อกของมันอย่างช้า ๆ และสิ่งที่ยืนยันสิ่งที่ฉันคิดคือคำพูดของริดเดิ้ลต่อจากนี้

                “จินนี่ วีสลีย์เป็นผู้เปิดประตูห้องแห่งความลับ” เขาว่า

                “ไม่ ไม่มีทาง” พอตเตอร์กล่าวอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

                “จินนี่เป็นผู้ปล่อยบาซิลิสก์ไปจัดการพวกเลือดสีโคลนกับแมวของฟิลช์ จินนี่เป็นผู้เขียนคำขู่ไว้บนกำแพง”

                “ทำไม”

                “เพราะฉันสั่งให้เธอทำ ฉันสามารถเกลี่ยกล่อมใครต่อใครได้ โดยที่ไม่รู้ตัวว่าทำอะไร เหมือนกับถูกสะกดไว้ยังไงล่ะ” รีดเดิ้ลพูด “ถึงงั้นพลังอำนาจของบันทึกเริ่มทำให้เธอกลัว และพยายามกำจัดมันให้ห้องน้ำหญิง และใครจะเป็นผู้เจอมันนอกจากเธอ บุคคลที่ฉันกระตือรือร้นอยากจะเจอมากที่สุด”

                “ทำไมคุณถึงอยากพบผมนักทอม”

                “ฉันรู้ว่าฉันต้องคุยกับเธอ เจอเธอถ้าทำได้ ฉันจึงตัดสินใจแสดงให้เธอเห็นการจับกุมเจ้าคนไร้สมองแฮกริดเพื่อให้เธอไว้ใจฉัน” ถึงมันจะเป็นความเลวร้าย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหมอนี่ฉลาดมาก เขาหลอกพอตเตอร์ได้สำเร็จ

                ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่เจอเขาที่กระท่อมคืนนั้นหรอก

                “แฮกริดเป็นเพื่อนผมนะ คุณใส่ความเขาใช่มั้ย” พอตเตอร์กล่าวตอบโต้

                “จะเชื่อคำพูดฉันหรือว่าแฮกริด มีแต่ดัมเบิลดอร์ที่คิดว่าเขาบริสุทธิ์”

                “เพราะดัมเบิลดอร์มองเห็นตัวจริงของคุณ”

                “หลังจากนั้นเขาคอยจับตาดูฉันอย่างใกล้ชิดจนน่ารำคาญ ฉันรู้ว่าจะไม่ปลอดภัยอีกถ้าหากฉันเปิดห้องลับที่โรงเรียน ฉันจึงตัดสินใจทิ้งสมุดบันทึกไว้แทน รักษาร่างเด็กอายุสิบหกไว้ในกระดาษ เพื่อซักวันหนึ่ง ฉันจะได้ใครอีกคนหนึ่งทำงานอันสูงส่งของซัลลาซาร์ สลิธีรินให้สำเร็จซักที”


                ปณิธานแน่วแน่มากค่ะ อันนี่นับถือ


                “คราวนี้คุณทำไม่สำเร็จทอม อีกสองสามชั่วโมงน้ำยาแมนเดรกก็จะพร้อมแล้วล่ะ และทุกคนที่ถูกทำให้เป็นหินก็จะหายเหมือนเดิม”


                ไอ้นี่ก็ยังไม่รู้ว่าเขาหมายหัวแกอยู่นะพอตเตอร์


                โว๊ะ! หงุดหงิดแทน


                “ฉันบอกแล้วไง การฆ่าเลือดสีโคลนไม่สำคัญต่อฉันอีกแล้ว” ริดเดิ้ลเงียบไปครู่หนึ่ง “หลายเดือนที่ผ่านมาฉันมีเป้าหมายใหม่ คือตัวเธอ”

                “...”

                “ทำยังไงเด็กทารกธรรมดาที่ไม่มีเวทมนตร์คาถาพิเศษอะไรเลยถึงเอาชนะพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคได้ ทำไมเธอถึงรอดมาได้โดยมีแคแผลเป็น ในขณะที่อำนาจลอร์ดโวลเดอมอร์ถูกทำลาย” เขาว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมให้ไม้กายสิทธิ์ชี้ไปที่แผลเป็นของพอตเตอร์

                “ทำไมคุณถึงสนใจเรื่องนี้ โวลเดอมอร์เกิดหลังยุคคุณนะ” พอตเตอร์ถาม


                ก็เขาคือคนเดียวกันไง


                “โวลเดอมอร์คืออดีต ปัจจุบันและอนาคตของฉัน” ริดเดิ้ลว่าแล้วก็หันหลังไปใช้คาถาฟลาเกรตแบบไร้เสียง ซึ่งเป็นคาถาที่ทิ้งรอยลุกเป็นไฟ เขาขียนชื่อเต็มของตัวเอง ‘TOM MARVOLO RIDDLE’ แล้วสลับตัวอักษรเป็น ‘I AM LORD VOLDEMORT’

                เป็นอีกหนึ่งครั้งที่ฉันตะลึงในตัวผู้ชายคนนี้ คิดได้ไงสลับตัวอักษร เป็นจากชื่อหนึ่งเป็นอีกชื่อหนึ่ง ฉลาดจริง ๆ

                “คุณคือทายาทสลิธีริน คุณคือโวลเดอมอร์หรอ” พอตเตอร์ที่เริ่มจะกระจ่างชัดในตอนนี้ ถามริดเดิ้ลเพื่อความแน่ใจ แต่เขาไม่แม้แต่จะมีความกลัวเลยในขณะที่กำลังต่อกรกับคนที่ฆ่าพ่อแม่ตัวเอง


                กริฟฟินดอร์โดยแท้


                “เธอคิดว่าฉันจะใช้ชื่อของพ่อมักเกิ้ลสกปรกตลอดไปงั้นหรอ ไม่! ฉันคิดชื่อใหม่ของฉันขึ้นมาเอง ชื่อที่รู้ว่าพ่อมดทุกแห่งจะต้องไม่กล้าเอ่ยออกมา เมื่อฉันกลายเป็นผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ในโลก” ริดเดิ้ลกล่าวด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

                ฉันคิดว่าเขาต้องมีความทรงจำที่เลวร้ายหรือปมเกี่ยวกับมักเกิ้ลอย่างแน่นอน และมันจะต้องเจ็บจนฝังใจมาก หรือเป็นพวกหยิ่งในสายเลือดเหมือนเดรโกหรือเปล่าหว่า

                “ไม่จริง! อัสบัส ดัมเบิลดอร์คือผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก” พอตเตอร์เถียงกลับ ดูเหมือนว่าเขาจะนับถือในตัวศาสตราจารย์ใหญ่มากเลยนะ ถึงขนาดเถียงโดยไม่คิดแบบนี้

                “ดัมเบิลดอร์ถูกขับออกจากปราสาทแห่งนี้โดยแค่ความทรงจำของฉัน” รีดเดิ้ลกล่าวโต้ เฮ้อ! ไอ้พวกนี้

                “เขาจะไม่มีวันไปตราบใดที่ยังมีผู้จงรักพักดีกับเขาอยู่”



                แขว้กกก


                เสียงนกตัวหนึ่งบินมา มันมีสีแดงเหมือนกับเปลวไฟ สายตาที่แข็งกร้าวแต่สงบเยือกเย็น

                ฟินิกซ์สินะ

                ที่กรงเล็บของนกนั่นถือสิ่งที่มีลักษณะคล้ายหมวกอยู่ มันบินเฉี่ยวหัวพวกเราก่อนจะทิ้งหมวกแก่ใบหนึ่งไว้

                “ฟอกซ์นี่” พอตเตอร์พึมพำเบา ๆ แต่ฉันได้ยิน

                “นี่น่ะหรอคือสิ่งที่ดัมเบิลดอร์ส่งมาเพื่อปกป้องเขา นกร้องเพลงกับหมวกเก่า ๆ ” พอตเตอร์ดูน่าเสียไปนิดหน่อย ส่วนริดเดิ้ลเดินไปยังหน้ารูปปั้นของซัลลาซาร์ สลิธีริน พร้อมพูดภาษาพาร์เซล

                ไม่ต้องบอกก็รู้ในฐานะที่พูดภาษาเดียวกัน เขากำลังเรียกไอ้งูยักษ์มา ฉันหันมองพี่ชายตัวเองทันที

                “เอาไง” ฉันถามเขาเบา ๆ

                “ไม่รู้ ต้องรอคำตอบเจ้างูนั่นว่าจะฟังใคร” พี่ชายเธอตอบ ก่อนจะค่อย ๆ วางจินนี่ลงกับพื้นแล้วมายืนข้าง ๆ ฉันพร้อมไม้กายสิทธิ์


                “เรามาทดสอบอำนาจของลอร์โวลเดอมอร์ทายาทของซัลลาซาร์ สลิธีรินสู้กับผู้มีชื่อเสียง แฮร์รี่ พอตเตอร์”

                สิ้นสุดคำกล่าว ปากของผู้ก่อตั้งบ้านสลิธีรินก็อ้าออกพร้อมกับงูยักษ์ที่ค่อย ๆ เลื้อยออกมา

                “จะเอาไง” คริสโตเฟอร์ถามบาซิลิสก์อีกครั้งเป็นภาษาพาร์เซล ท่ามกลางความสงสัยของทายาทสลิธีรินและพอตเตอร์ เพราะเขายังไม่รู้ว่าพวกฉันพูดภาษานี้ได้

                “ข้าจะไม่ทำร้ายท่าน แต่จะไม่รับฟังคำสั่งท่านเช่นกัน” บาซิลิสก์ว่าแล้วเลื้อยตามพอตเตอร์ไปทันที ทว่าเจ้าตัวดันสะดุดขาตัวเองล้ม งูยักษ์ที่จ้องจะงาบเขายิ้มหวาน แต่ยังไม่ทันจะกัด นกฟินิกซ์ตัวเดิมก็บินมาจิกตามันซะก่อน


                “ม่ายยยยยยยยยยยย” ริดเดิ้ลตะโกนสุดเสียง “นกอาจทำให้บาซิลิสก์ตาบอดได้ แต่มันก็คงยังได้ยินเสียงอยู่” พอตเตอร์รีบวิ่งไปที่ท่อระบายน้ำที่ใกล้ที่สุด แล้วงูนั่นก็ตามเขาไปจนลับสายตา


                ทำให้ตอนนี้เหลือแค่ฉัน พี่ชาย แล้วก็พ่อทายาทบ้านงู


                เขาหันมองพวกเราสองพี่น้องเงียบ ๆ เช่นเดียวกับพวกฉัน ก่อนที่จะเป็นฉันที่เอ่ยขึ้นเพราะอยากให้เข้าเรื่องไว ๆ

                “ไพรม์เป็นพาร์เซลเมาท์ สามารถสั่งบาซิลิสก์ได้ ถึงจะไม่เต็มร้อยก็ตาม ฉันอยากรู้ว่าทำไม”

                “อันที่จริงฉันก็ไม่ค่อยรู้นักหรอก” ริดเดิ้ลตอบ “แต่ฉันเคยได้ยินมาว่าบรรพบุรุษของสลิธีรินกับไพรม์เป็นคนคนเดียวกันหรือมาจากตระกูลเดียวกันทำนองนั้น” ฉันกัดปากแน่นแล้วคิดตาม มันก็มีความเป็นไปได้สูง

                “แล้วทำไมถึงไม่อยู่ในตระกูลศักดิ์สิทธิ์” เป็นพี่ชายฉันที่ถามบ้าง ใช่! ถ้าหากว่าเป็นญาติกันจริงก็สมควรอย่างยิ่งเลยที่จะต้องอยู่ในตระกูลพวกนั้น

                “อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาตอบ “ฉันยังแปลกใจอยู่เลยที่พวกเธอพูดภาษางูได้ และบาซิลิสก์ยังไม่ทำร้ายอีก”

                “งั้นขอถามอีกอย่างหนึ่งนะ”

                “ว่ามา”

                “คุณฆ่าพ่อแม่พวกเราหรือเปล่า” สิ้นคำพูดฉันก็เกิดความเงียบชั่วขณะหนึ่ง









...........................................................................

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เปิดไปอีกหนึ่งประเด็นเนอะ แต่ใกล้จบปีสองแล้วอ่ะ ไวเกิ๊นนนนน

ไรท์ปั่นจะไม่ทันแล้ว ฮ่าๆๆๆ

ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจน้าาา 

รักรีดเดอร์ทุกคนน้าค้าาา

เจอกันวันเสาร์จ้าาา



"ทำไมบทผมน้อยจัง"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

173 ความคิดเห็น

  1. #136 Lnumwanrangabrok (@Lnumwanrangabrok) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 23:03
    ขอถวายจินนี่ให้แฮรี่ปายยย
    #136
    0
  2. #99 autumn morning^^ (@pofaiwipada) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 02:40
    ยังคงอยากให้แฮร์รี่คู่จิ้นนี่.... หรือไรท์จะวางให้แฮร์รี่คู่กับโช เพราะเซเริกต้องตาย เลยให้จินนี่คู่กับคุณพี่
    #99
    0
  3. #38 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 10:47
    รอนะคะ
    #38
    1
  4. #37 Nuu_PaoL (@Nuu_PaoL) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 00:36
    เอาจินนี่ให้แฮร์รี่ไปเถอะ พรีสสส

    มาละประเด็นดราม่า~ เจ้าฆ่าพ่อข้า!! ไม่! ข้าไม่ได้ฆ่าพ่อเจ้า! เพราะ! I am your father!!!

    Nooooooo!!!!!
    #37
    2
    • #37-1 กุหลาปสีเทา.. (@CG-Kuma) (จากตอนที่ 14)
      28 สิงหาคม 2562 / 22:52

      ใช่ค่ะ พลีสมากๆ อย่าพรากคู่พวกเขาเลยนะคะไรท์ ตามท้องเรื่องจินนี่/แฮรี่ ให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเถอะค่ะ
      กว่าจะทำใจอ่านต่อได้นี่กดออกไปหลายรอบมาก ฮื้อ อยากอ่านแต่ไม่ชิบ คริส/จินนี่ เลยจริงๆ
      #37-1
    • #37-2 VIOLET RIDING HOOD (@AAMMFFAAYYEE) (จากตอนที่ 14)
      13 ตุลาคม 2562 / 20:12
      ตอนนี้คู่คริสเป็นอะไรที่ไม่แน่นอนมากๆ 555 ขอบคุณที่ติดตามจ้าา
      #37-2
  5. #36 Tangmo9933 (@Tangmo9933) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 00:28

    พอเห็นคนอื่นที่ไม่ใช่เเฮร์รี่คู่จินนี่มันก็ตงิดใจยังไงไม่รู้ ฮือออ เเต่ก็ชอบนะคะ สนุกมาก สู้ๆนะคะไรท์ ตอนนี้เดรกไม่ได้ออกเลยน่าสงสารเขานะคะ
    #36
    1